Ang European Union ay gumagawa ng batas na ito na nag-aalok ng mga insentibo sa mga ospital at nagsasaad na makakatanggap sila
ng malaking halaga ng pera kung maipapakita nila ang mataas na bilang ng mga pagkamatay. Mas maraming (iniulat)
na pagkamatay, mas malaking pera ang kanilang matatanggap.
At ang mga ospital ay talagang nagdudulot ng mga kamatayang ito sa pamamagitan ng mga patakaran sa kamatayan...
Nakikita ko ang mga patay doon sa harap ng aking mga mata... sa umaga, lahat ng mga bangkay
sa pasilyo na nakalagay sa mga itim na bag...
Nakikita ko ito ngayon sa harap ng aking mga mata... Nangyari na ito, nakakabaliw! Maraming tao ang namatay.
Ang krimen laban sa sangkatauhan ay totoo. Nangyari ito rito, at kaya ngayon ay oras na para magsiyasat! Panahon na
para bumuo ng mga konklusyon! Panahon na para magsampa ng kaso!
May karapatan kaming protektahan ang aming mga buhay at ang aming lipunan.
Ikinagagalak naming magkaroon ng isang napaka-espesyal na bisita kasama namin ngayon, si Maria Vasii mula sa Romania.
Siya ay isang abogado at siya rin ang abogado ni Călin Georgescu, isa sa mga kasalukuyang kandidato sa pagkapangulo.
Siya ay lubos na nakibahagi sa pagbubunyag ng mga krimen sa COVID noong panahon ng COVID, partikular na ang mga patnubay
sa mapanganib na paggamot at ang kaugnay na daloy ng pera.
Gng. Vasii, maraming salamat sa pagsama sa amin!
Salamat sa paanyaya.
Kasalukuyan kang kasangkot sa isang serye ng mga imbestigasyon.
Anong mga imbestigasyon ang kasalukuyang isinasagawa?
Maaari mo ba kaming bigyan ng maikling pangkalahatang-ideya nito?
Inumpisahan namin ang unang imbestigasyon sa harap ng International Court of Justice sa The Hague,
at ang pangalawang imbestigasyon sa harap ng tanggapan ng piskal ng publiko sa Vienna.
Ito ay dahil sa Vienna, ang pampublikong tagausig ang responsable sa mga kasong kinasasangkutan ng pangunahing
taong sangkot sa direktibang ito ng parusang kamatayan.
Wow. Sino ang taong iyon, kung maaari kong itanong?
Tungkol sa pandemya, naniniwala kami na ang pananagutan ay nasa nakatatandang opisyal na nagtatrabaho sa European Commission.
Dahil sa komisyong ito, nalikha ang legal na batayan para pahintulutan ang kamatayan alinsunod sa "direktiba sa kamatayan"
at, sa katwiran na ito, nagkaroon din ng napakalaking pandaraya.
Halimbawa, ipinagkaloob ang mga pondo ng Europa para sa sitwasyong emerhensiya
alinsunod sa mga espesyal na regulasyon sa pandemya.
Wow. Nabanggit mo ang European Commission at ang pakikilahok nito sa lahat ng ito.
At gusto kong itanong sa iyo kung, sa mismong simula pa lang, bago pa man nagsimula ang pandemya, may mga
consulting firm bang kasangkot dito? Sinabi mo ito sa akin.
At gusto kong itanong sa iyo kung anong papel ang ginampanan ng mga kumpanyang pangkonsulta
sa pagsisimula ng buong makinarya ng pandemya.
Alam kong sensitibong isyu ito, at napakahirap para sa akin na gawin ang paratang na ito.
Ngunit may karapatan ako rito dahil may ebidensya ako.
Ibig sabihin maaari ko itong ipakita sa iyo. At ihaharap ko ang ebidensiyang ito.
Bago ang pandemya, ibig sabihin bago ang Abril 2020, inatasan ng Komisyon ng Europa ang isang Austrian na kumpanya ng
pag-aaudit upang magbigay ng mga serbisyong konsultasyon.
At kasunod ng konsultasyong ito, nagbalangkas ang Komisyon ng Europa ng isang batas na sumasalungat sa mga
batas ng Europa na namamahala sa pampublikong pagkuha.
At iginiit ko na ang kumpanyang ito, ibig sabihin ang consulting firm, ay, sa aking palagay, nasa malaking salungatan ng interes.
Bakit? Dahil inihanda nila ang batas na ito para sa Komisyon ng Europa.
At noong panahon ng pandemya, nag-alok din ang kumpanyang ito ng mga serbisyong konsultasyon sa mga kumpanyang parmasyutiko.
At kahit sa huling yugto ng pandemya, ang kumpanya pa rin ang gumawa ng pangwakas na ulat
tungkol sa kalagayan ng mga kumpanyang parmasyutiko.
At sinasabi ng ulat na ito: "Lahat ng bagay ay ginawa nang tama."
Walang dapat punahin sa paraan ng paggamit nila ng napakalaking halaga ng pera para sa layuning ito sa panahon ng pandemya.
Gayunpaman, ayon sa ebidensiyang mayroon tayo, ang sitwasyon ay talagang iba.
Sa panahon ng pandemya, karamihan sa mga inaalok sa mga kumpanyang parmasyutiko ay maruruming paraan lamang para kumita ng pera.
At batay sa aking ebidensya, masasabi ko sa iyo na ito ay isang modelo ng negosyo lamang para kumita ng pera.
Kapag sinasabi mong tumutulong ang mga kumpanyang pangkonsulta sa European Commission o sa European Union sa
pagbalangkas ng mga batas, kailan sila nagsimulang makipagtulungan sa buong isyu ng pandemya?
Tulad ng makikita mula sa mga dokumento mula pa noong katapusan ng 2019 na maaari kong ipakita, kasangkot sila sa pagbalangkas ng
isang batas para sa European Commission at ginamit din nila ang prinsipyong legal na ito sa kanilang mga gawain sa panahon ng
pandemya. Dahil gumawa sila ng mga batas. Gumawa sila ng mga legal na patakaran; gumawa
sila ng mga patakarang nagpabagal sa proseso.
At sila rin ay mga tagapayo para sa mga kumpanyang parmasyutiko.
Ayon sa mga legal na probisyon, hindi ito posible dahil bumubuo ito ng makabuluhang salungatan ng interes.
At kapag sinuri ito ng mga tagausig batay sa ebidensya, sigurado akong ang konklusyon ay yaong
sinasabi ko sa iyo: ibig sabihin, walang naging legal.
Tama. Sa anong paraan nilabag ng batas na ito, na inilabas ng European Union noong Abril, ang mga patakaran?
O anong uri ng sitwasyon ang nilikha nito?
Ipepresenta rin ko ang Opisyal na Journal ng EU na naglalaman ng bagong batas na ipinasa nito.
Ang dokumentong ito ay naglalarawan ng mga patakaran para sa mga bansang Europeo kung saan maaari nilang ipagpaliban ang proseso
ng pagbabayad ng pondo para sa emerhensiya. (Maaaring makuha na ngayon ang pondo para sa emerhensiya kung maraming namatay.)
Ibig sabihin nito, depende sa bilang ng mga pagkamatay, maaaring makatanggap ng pera ang kumpanya.
Hindi kapanipaniwala! At hindi mo maaaring patawarin at kalimutan, dahil labag sa batas na mag-alok ng insentibong
ito—ang paglikha ng ugnayan sa pagitan ng kamatayan at pera.
Batay sa aking mga natuklasan, masasabi ko sa iyo na ang mga nakakalokong pamantayang legal na ito, na ipinatupad ng European
Commission at ng ilang bansa bilang panloob na batas, ay nagbibigay ng impresyon na legal, ibig sabihin, lumikha
sila ng legal na posibilidad na makipag-ugnayan nang direkta sa kumpanya at makatanggap ng napakalaking halaga ng pera.
At pinag-uusapan natin ang daan-daang milyong euro bawat kontrata, dahil lang iniulat ng
ospital ang maraming pagkamatay noong isang araw.
At ayon sa aking mga natuklasan, dapat iulat ng mga doktor at nars ang mga pagkamatay lamang, hindi ang
mga taong nakalabas sa ospital nang mabuting kalusugan.
At iyon ang dahilan kung bakit ang piskal ng publiko ay may napakahalagang tungkulin ngayon na imbestigahan kung paano sinunod
ng mga doktor at nars ang kodigo ng pag-uugali ng mga propesyonal sa medisina at kung paano nila inilapat ang mga alituntunin.
At ayon sa aking mga natuklasan, ang utos na ito ay naglalayong magdulot ng kamatayan, hindi upang maibalik ang kalusugan.
Oo, tatalakayin natin ang direktiba sandali.
Ngunit marahil para lang buodin: sa isang pagkakataon noong 2019, sa katapusan ng 2019, nag-atas
ang European Union ng isang kumpanyang pangkonsulta.
Naglalang sila ng isang plano upang, sa esensya, hikayatin ang mga ospital na makatanggap ng malaking pondo kung maipapakita
nila ang mataas na bilang ng mga namatay, gaya ng sinasabi.
Kapag mas maraming namatay, mas malaking pera ang natatanggap nila. Ganoon ang pagkakaintindi ko. Oo.
At pagkatapos ay ginawa itong batas ng Komisyon ng Europa, ng European Union, inilathala ito noong Abril 2020, at
siyempre, kailangang isalin ng lahat ng mga bansa sa European Union ang batas na ito sa kanilang pambansang batas.
At kaya naitatag ang buong sistemang "pakita mo sa akin ang mga patay at bibigyan kita ng pera."
Tungkol sa mga pondong inilaan, na sinasabi mong umaabot sa daan-daang milyon: ibinigay ba ito ng European
Union, o saan nanggaling ang perang napunta sa mga ospital?
Nang sinabi nila, 'Uy, tingnan mo, marami akong mga patay na tao.' Saan nanggaling ang pera para sa mga
ospital? Sino ang nagbigay ng pera? Alam mo ba iyon?
Sa pagkakaalam ko, ang Komite sa Badyet ng European Union ay naglaan ng higit sa apat
na daang bilyong euro para sa usaping ito.
Ngunit mayroon ding maraming iba pang pinagkukunan ng pondo sa pandaigdigang antas.
At siyempre, maaari itong maging isang positibong bagay kung ang lipunan ay makalikom ng
napakalaking halaga ng pera upang protektahan ang buhay.
Ngunit tulad ng makikita mo, kung susuriin mo ang ebidensya, dumadaloy ang perang ito sa mga kumpanyang parmasyutiko.
At para sa iba pang mga hindi kagalang-galang na indibidwal na sangkot sa paglilitis na ito, ngunit hindi talaga para sa mga
(sakitin) na tao. Dahil ayon sa aming ebidensya, nagawa nilang makakuha, halimbawa, ng mahigit dalawang bilyong
euro para sa isang maliit na bayan sa ospital sa Arad !
Masasabi ko sa iyo na ito ay para sa humigit-kumulang 500 katao sa ospital, ngunit tatlo lamang ang nakaligtas.
Tatlo sa 500 katao ang nakaligtas?
Oo! Kaya maaari nating buuin ang lahat at makita na dalawang bilyon ang nasangkot at (lamang) tatlong tao ang nakaligtas.
Ang isa sa mga nakaligtas ay ang kliyente ko, si Ginoong K., at natanggap mo na ang kanyang pahayag bilang saksi:
nakaligtas lamang siya dahil sinubukan niyang umalis sa ospital nang walang pahintulot ng mga doktor at nagawa niya ito.
Kaya siya nakaligtas. Ngunit nasa hangganan na siya ng kanyang pagtitiis dahil sinira ng mga alituntunin ang kanyang kalusugan.
At tulad ng ginagawa ko, maaari mong pag-aralan ang ebidensya, maaari itong suriin ng tagausig, at maaari mong
itanong sa mga eksperto kung maaari sanang magamit nang mas mabuti ang perang ito kaysa sa naging paggamit nito.
Upang linawin lang ang halaga ng perang nagmula sa European Union: sinabi mong 400 milyon.
Oo. Sa tingin ko, bilyon ang ibig mong sabihin. Oo, bilyon – bilyon!
Napakalaking halaga ng pera iyan! At ang ospital na ito lang ay nakatanggap ng dalawang bilyon para magpagaling ng mga tao, tila,
pero — at ngayon ay pag-uusapan natin kung paano ginamit ang perang ibinigay sa ospital sa mga tao... Sinabi mong walang
batayan ang mga patnubay sa paggamot ng WHO at nag-ambag ito sa mga pagkamatay. Maaari mo ba itong ipaliwanag nang mas detalyado?
May ebidensya ako. Kinakatawan ko ang tatlong pamilya sa paglilitis na ito.
Bawat isa sa mga pamilyang ito ay nawalan ng mahal sa buhay dahil sa mga patnubay sa paggamot na ito, at
nakalikom ako ng kadalubhasaan; medikal na kadalubhasaan.
Mayroon akong mga ulat ng eksperto na magagamit ko. At sinasabi sa atin ng mga ulat na ito ang tungkol sa
mekanismong nagbunga sa pagtukoy ng sanhi ng kamatayan.
Wow! Kaya kapag pinag-uusapan natin ang mga patnubay sa mapanganib na paggamot, ano ang natanggap ng mga tao doon?
Ibig kong sabihin, binigyan ba sila ng gamot na talagang nakatulong sa kanila? O ano ang ginamit doon?
Higit pa sa paggamot na ito! Dahil tiyak na ipinakita ang mga doktor at nars bilang ating mga bayani sa media, at marahil
sa maraming pagkakataon ay tunay ngang sila ay mga bayani.
Ngunit sa mga kaso ng aking mga kliyente, iba ang sitwasyon: sila ay pinipilit na manatili sa ospital laban sa kanilang kalooban.
Sa bawat kaso, humiling ang tao ng tulong sa pamilya, na nagsasabing, "Pakiusap, pumunta kayo rito,
dahil hindi ito ospital, parang bilangguan ito!"
"Kumplikado ito!" Ngunit hindi naintindihan ng mga pamilya ang apela. Sinabihan sila na maaaring
dahil ito sa virus, o marahil sa tindi ng impeksyon.
Ngunit naimbestigahan na namin ito. At may ebidensya kami na ito ay isang mahirap na sitwasyon sa ospital.
Wow! At oo, kung sasabihin mong sa 500 na taong ginamot sa Covid ward ng ospital, tatlo lang ang nakaligtas, na
ngayon ay mga kliyente mo, ipinapakita nito na talagang hindi maganda ang paggamot doon sa mga nakaraang taon!
Oo, mayroon din kaming panloob na imbestigasyon laban sa tatlong pinaghihinalaan.
Mayroon din kaming sibil na demanda sa hukuman, na nanalo kami.
Isang imbestigasyon ang kasalukuyang isinasagawa laban sa mga doktor at nars.
Isa sa mga doktor na nagsagawa ng maling paggamot ay umalis na sa Romania.
Ayon sa aking impormasyon, sinubukan niyang tumakas at ngayon ay nasa ibang bansa na siya. Hindi namin alam kung alin.
Ngunit malinaw na ipinapakita ng kanyang pag-uugali na alam niya kung ano ang naghihintay sa kanya.
Alam niya. Alam niya na ang totoong nangyari ay mairekord sa isang file at na magkakaroon ang mga
konklusyon ng pinakamalalang posibleng kahihinatnan.
Maaari mo ba kaming bigyan ng maikling pangkalahatang-ideya tungkol sa kung tungkol saan ang kasong
panalo mo sa korte – ano ang paksa ng paglilitis?
Ito ay isang kaso na kinasasangkutan ng na paggamot ng isang doktor sa isang ospital sa kasong "Serbo".
At ayon sa ebidensya – dahil pinag-uusapan natin ang isang file na naglalaman ng daan-daang pahina ng mga dokumento,
hindi lang ang ating mga damdamin – ayon sa ebidensya, ang nangyari sa ospital ay tunay na parang digmaan.
Parang sa isang digmaan kung saan walang respeto at walang patakaran, puro labanan hanggang kamatayan.
Ang pakikipaglaban lang para makakuha ng puntos sa talaan ng kumpanyang parmasyutiko at sa gayon ay makakuha ng direktang
kontrata alinsunod sa mga nakakabaliw na regulasyong ito.
Wow! Oo. Nabanggit mo ang mga nakakabaliw na regulasyon at pinag-usapan ang malawakang
pandaraya sa pampublikong pagkuha ng pandaytawan.
Ano nga ba talaga ang natuklasan mo? Ano ang pandaraya – ano ang nangyari sa mga regulasyong ito?
Ayon sa ebidensya, halimbawa, isang kumpanya na may hindi kilalang mga shareholder ang nakatanggap ng higit sa 10 bilyong euro!
Isang kumpanya lang. Isang kumpanya lang! At napupunta ang pera sa Cayman Islands, Cyprus, at Delaware, kung saan
matatagpuan ang rehistradong address ng kumpanyang ito.
At hindi kapani-paniwala, dahil kung titignan mo ang mga dokumento, hindi sapat ang espasyo para sa lahat ng
kagamitang medikal na diumano'y ipinadala sa isang lungsod – kahit punuin mo pa ng mga ito ang isang buong kalye.
Nakita ko. Ang halagang nabanggit sa mga dokumentong ito ay ganap na walang katuturan.
Imposibleng sabihin, imposibleng pamahalaan ang dami ng materyales na maaaring mabili sa halagang nakasaad sa mga dokumento.
Kaya, simple lang ang sagot: peke lang iyon. Ibig sabihin, wala sa mga iyon ang totoo.
Ang kontratang ito ay umiiral lamang sa papel at sa isang bank account, wala nang iba pa.
Kaya dumadaloy ang pera, pero sobrang hindi kapanipaniwalang dami ng materyal kaya hindi kailanman... Sa maraming kaso, oo.
... Sa maraming kaso, hindi talaga sila umiiral, o hindi sila pinamamahalaan o hindi naihatid.
Oo, ibinahagi sa amin ng aking mga eksperto ang kanilang opinyon. Makukuha ito nang nakasulat,
at may awtoridad sila na bumuo ng mga konklusyon.
At ang ebidensiyang ito ay nasa kamay na ngayon ng tanggapan ng piskal ng publiko.
Nagtataka ako kung bakit hindi agad iniimbestigahan ng mga tagausig ang sitwasyong ito, dahil nasa kanilang
interes, at sa interes ng lipunan, na malaman nang eksakto kung ano ang nangyari sa panahon ng pandemiyang ito.
Dahil kapag nalaman mo na, maaari mo itong suriin sa hinaharap upang maiwasan ang isa pang katulad na sitwasyon.
At nabanggit mo ang isa pang kaso na kinasasangkutan ng Alliance Healthcare Romania. At nagbigay sila ng direktang kontrata.
Paano iyon kaugnay kapag tiningnan natin ang iyong kakalipaliwanag lang?
Hindi lang tungkol sa kumpanyang ito. Ayon sa aming kasalukuyang natuklasan, may
humigit-kumulang 20 kumpanya. Hindi 100, kundi mahigit 20.
Dalawampung kumpanya?
Isang kumpanya ang nakatanggap ng daan-daang libong order. At ang kumpanyang nabanggit mo ay, ayon sa aming
impormasyon, nakatanggap ng higit sa 200,000 direktang kontrata.
At bibigyan kita ng isang halimbawa lamang, ngunit maaari kong ibigay sa iyo ang mga detalye ng
ebidensiyang ito. Ang isa sa mga kontrata ay nagkakahalaga ng 500 milyong euro. Isang kontrata lang.
Wow, napakarami niyan! Isang kontrata lang iyon. At may mahigit 200,000 direktang kontrata ang kumpanya.
Aba, alin man sa dalawa: malaking kaibahan ang naidulot ng perang iyon, o nakakuha lang sila ng maraming
pera at hindi naman nila ito nagamit nang husto, di ba?
Hindi ko alam ang mga detalye, pero nasa amin na ang lahat ng ebidensya. Kailangan lang namin ng isang
tagausig na bukas ang isip para imbestigahan ang lahat ng ito.
Sige. At kapag pinag-uusapan mo ang pagdaloy ng pera sa Cayman Islands at Delaware, ano ang koneksyon ng mga
pagkuha o ng lahat ng kontratang ito sa perang napupunta sa ibang bansa, o saan nga ba napunta ang pera?
Isang kumpanya – ayon sa aming mga imbestigasyon, isang lokal na kumpanya – hindi na umiiral ang kumpanya dahil
itinigil na nito ang produksyon. At ngayon ay napansin na silang nagtatatag ng isa pang bagong kumpanya.
Ang kumpanyang ito, Mediplus Exim, ay may isang may-ari; isang hindi kilalang may-ari. Ayon sa aming opisyal na
impormasyon, hindi namin alam kung sino ang may-ari. Gayunpaman, siya ay nakatira sa Delaware sa Estados Unidos.
At nakatanggap ang kumpanyang ito ng napakalaking halaga ng pera.
Pera na, gaya ng iyong naiintindihan, dumadaloy sa Cayman Islands, sa Cyprus, sa Delaware.
At lubos akong interesado na malaman kung sino ang nasa likod ng kumpanyang ito, dahil nakuha nito ang pinakamalaking
bahagi ng kontrata at nakinabang nang husto sa Romania.
Nakikita ko. Na-imbestigahan mo na ba kung sino ang nasa likod ng ilan sa mga kumpanyang ito?
Wala akong sapat na ebidensya para mabigyan ka ng anumang katiyakan.
Siyempre, maaari ko silang ibigay sa iyo upang masiyasat mo sila sa hinaharap; ang kumpanyang ito at ang koneksyong ito.
Alam ko na ito ay isang malaking pangalan na aktibo sa pandaigdigang entablado ng politika noong pandemya.
Wow! Upang buod nang maikli o magbigay ng maikling pangkalahatang-ideya, ibig sabihin nito:
Ang European Union ay lumilikha ng batas na ito na nag-aalok ng mga insentibo sa mga ospital at nagsasaad na
makakatanggap sila ng malaking halaga ng pera kung maipapakita nila ang mataas na bilang ng mga pagkamatay.
Kapag mas maraming naiulat na pagkamatay, mas maraming pera ang dumadaloy. At ang mga ospital mismo ang lumilikha ng mga
pagkamatay na ito sa pamamagitan ng mga patakaran sa kamatayan, at dumadaloy ang pera, at
dumadaloy ito sa mga dayuhang kumpanya sa ibang bansa.
Oo, tama iyon.
At kapag ang isang kontrata ay nagkakahalaga ng 500 milyon, at may daan-daang libo nito, doon ka makakakuha ng kaunting
pananaw sa saklaw ng mga daloy ng pera. Hindi ba pera iyon ng mga nagbabayad ng buwis, lalo na sa kaso ng European Union?
Itinataas mo ang isang sensitibong isyu. Tiyak na mas nakakakuha ng mas malalim na pag-unawa kapag
partikular na sinuri ang mga aprubadong kontrata.
Kaya hindi, hindi nawawala sa gobyerno ang napakalaking halagang ito ng pera... Dahil ayon sa consulting firm na ito, na
napakahusay magpayo sa kumpanyang ito, may proteksyon sila at tila legal na proteksyon, kaya hindi nila
kailangang magbayad ng buwis sa estado ng Romania o sa anumang ibang bansa kung saan sila aktibo.
Wow. At sinabi mong ang consulting firm na ito, hindi ko alam kung gusto mong banggitin ang anumang pangalan...
Mayroon kaming mga pangalan.
...ngunit ang kumpanyang nagbibigay ng konsultasyon na siyang nag-ayos nito o tumulong sa European Union at sa
industriya ng parmasyutiko ay gumanap ng mahalagang papel.
At anong papel ang ginampanan niya sa pagsusuri ng lahat ng mga pamamaraang ito?
Tiningnan ba niya ang mga iyon? Ano ang resulta?
May tapang akong sabihin sa iyo na ang firmang konsultasyon na ito ay may mahalagang posisyon, na ito ang pangunahing manlalaro
sa maruming larong ito upang kumita ng pera at lumikha ng maruming kapangyarihan sa likod
ng mga opisyal na kapangyarihan sa buong mundo.
Sinasabi ko ito sa iyo dahil, sa ganitong diwa – ang maruming diwa ng kumpanyang pangkonsulta na ito – lahat, bawat
hakbang, ay inihanda pa bago pa man nagsimula ang pandemya.
At kapag sinabi ko ito sa iyo, alam ko rin kung paano nila tinatakpan ang lahat.
Inilagay nila ang mahahalagang kontrata, tulad ng mga kontrata para sa bakuna at mga kontrata para sa malalaking pamumuhunan sa
teknolohiyang medikal, sa ilalim ng Artikulo 346 ng European Treaty. At iyon ang legal na batayan para sa mga
impormasyong itinuturing na classified. Impormasyong may kaugnayan sa mga estratehiyang militar.
Ibig sabihin, kung sinasabi nila na nagmula ang virus sa isang biyolohikal na pinagmulan, saka ko tinatanong
sa iyo: "Bakit ninyo inilalagay ang coronavirus sa parehong antas ng mga sandatang biyolohikal?"
At dahil tinatrato nila ang mahahalagang dokumento bilang mga kumpidensyal na usapin, sinisikap nilang takpan ang lahat.
Ito ay dahil ang mga mamamahayag at mga pangunahing tagausig ay walang karapatang magsiyasat at alamin kung
ano talaga ang nangyari sa kontekstong ito, dahil wala silang access sa tunay na datos.
Ngunit ang nangyari ngayon sa pandaigdigang antas, ibig sabihin, ang nangyari sa inisyatiba ni Kash Patel, direktor ng FBI, ay ang
pagbubukas ng mga lihim na pinagkukunan ng impormasyon, at sigurado akong sa loob ng maikling panahon makikita
natin kung ano talaga ang nangyari sa pandemiyang ito.
At kapag sinasabi mong kasangkot ang militar sa lahat ng ito, mayroon ka bang mga halimbawa? O paano nasangkot
ang Romania sa buong senaryo ng pandemya sa antas militar?
Oo. Hindi lamang sa Romania. Sa lahat ng bansa sa buong mundo, halimbawa, ang pinakamahalagang kontrata, ibig
kong sabihin ang mga kontrata para sa bakuna, ay napapailalim sa mga lihim na legal na probisyon.
Lihim militar.
Oo, lihim ng militar. Oo.
Wow. Nakakabaliw 'yan. At kapag tiningnan mo ngayon ang buong prosesong inilarawan mo, paano mo ito sasabihin sa
sarili mong salita para maintindihan ng isang karaniwang tao?
Sobrang saya ko na ikaw, bilang isang mamamahayag, ay sa wakas ay iniaalok ang iyong kadalubhasaan at tinutulungan
din ang mga tagausig gamit ang kaalamang ito upang tunay na linawin ang dramatikong sitwasyong ito.
At sa bagong saloobin at bagong pakiramdam na ito para sa mga tao sa harap ng sitwasyong
pandemya, napakataas ng aking mga inaasahan.
Panahon na ngayon para talakayin ng ating sangkatauhan ang mga bagay nang tapat!
Dahil iyon lamang ang tanging paraan para maprotektahan natin ang buhay. Mapoprotektahan
natin ang ating mga anak, ang ating lipunan.
Kung mas pipiliin mong manahimik, mawawala ang lahat! Kung wala ang iyong suporta, hindi magkakaroon ng lakas ng loob at
kinakailangang suporta ang tagausig upang ihayag sa publiko ang mga tunay na
katotohanan at ipaliwanag ang kanyang mga konklusyon.
Alam ko na ang unang imbestigasyon sa panahon ng pandemya ay nagsisimula na ngayon sa harap ng European Court of Justice.
Naglabas din ang International Criminal Court sa The Hague ng paunang hatol na sumasalamin sa katotohanan.
At sinisikap nilang isagawa ang imbestigasyong ito sa isang positibo at konstruktibong paraan.
Nais ko ring ipaalam sa iyo na ang International Criminal Court sa The Hague ay may pangkat ng
mga eksperto na nagtatrabaho sa Montreal, Canada.
May mahigit isang libong eksperto na ang nagpapatotoo tungkol sa tagal ng pandemya at sa pinagmulan ng virus.
At tiyak ako na, batay sa ebidensiyang ito, wala nang ibang mapipili ang tagausig kundi ang magsabi ng katotohanan,
iyon ay, ang magsampa ng kaso laban sa taong naglunsad ng digmaang ito laban sa sangkatauhan noong pandemya.
Aba, parang magandang balita iyan.
Sa pagkakaalam ko, mayroon ka ring ilang imbestigasyon o kaso na isinasagawa sa The Hague.
Oo.
Maaari mo ba kaming sabihan nang kaunti tungkol sa kasalukuyang sitwasyon, o kung ano ang nangyayari sa ngayon?
Alam kong nagbukas sila ng kaso, pero walang file. Walang tamang file — walang tamang
imbestigasyon. Ngayon ay nangongolekta sila ng ebidensya.
Dahil ang aming mosyon ay nakatuon laban sa isang mahalagang tao na kasangkot sa mataas na antas ng istrukturang kapangyarihan
sa Europa, hindi ako masyadong may mataas na inaasahan.
Kung ikaw, bilang isang mamamahayag, ay sisimulan ang iyong imbestigasyon at makakakita ng bagong ebidensya,
at tatalakayin mo ang isyu, maaaring magkaroon sila ng lakas ng loob na imbestigahan ang taong ito.
Kapag nabuo ang isang tiyak na antas ng presyon.
Tama, oo! Oo, presyur sa pamamagitan ng batas at batay sa katotohanan. Sa ilalim ng mga kondisyong ito at
isinasaalang-alang ang mga nangyari rin sa Estados Unidos, sa tingin ko kaya nilang hawakan ito nang maayos.
Siyempre, hindi partikular na maganda ang ugnayan sa pagitan ng Estados Unidos at ng
International Criminal Court sa The Hague sa kasalukuyan.
Ngayon ay hayagang ipinahayag ni Pangulong Trump ang kanyang pagtutol sa Hukuman Kriminal dahil
ito ay may kinalaman sa kaso ng Gaza at Israel.
Ngunit positibo pa rin ang aking inaasahan sa imbestigasyong ito dahil nasa pinakamabuting interes
ng sangkatauhan na malaman kung ano ang nangyari.
At sa aming imbestigasyon, sa tingin ko ay maaaring magkaroon ng positibong kinalabasan dahil naghahain kami ng ebidensya,
hindi lang ng aming mga paratang, kundi ng maraming ebidensya at pati na rin ng maraming opinyon ng mga eksperto.
Nakakatuwa iyan. Kaya sa ngayon, ang hukuman sa The Hague ay patuloy pang sinusuri ang kaso, o mas tama,
bukas pa rin ang kaso. Nagpapatuloy ang imbestigasyon.
Bukas pa rin ito, oo.
Oo. Kawili-wili. -
Sa wakas, marahil upang tapusin at isara ang usapan, may isang tanong pa akong nais itanong sa iyo. Ito ay
tungkol sa kasalukuyang halalang pampanguluhan sa Romania.
Paano ito nauugnay sa buong mekanismong COVID na naaktibo na? Maaari mo ba kaming bigyan
ng kaunting paliwanag tungkol sa usaping ito?
Salamat sa iyong mga salita, dahil tumpak mong inilarawan ang nangyari. Ito ay isang makina.
Ito ay isang mekanismo na idinisenyo upang maprotektahan laban sa pandaraya sa panahon ng pandemya.
At sa Romania, sa kasamaang-palad, hinahadlangan ng makinariyang ito ang proseso ng
halalan. Pero bakit? Sasabihin ko sa iyo kung bakit.
Dahil isang mahalagang politiko ang sangkot sa Romania. At ang parehong mga taong ngayon ay may hawak ng kapangyarihang
administratibo sa Romania ay hinaharang ang independiyenteng kandidato na si Călin Georgescu sa
prosesong ito, at para sa isang walang katuturang dahilan.
Ito na ngayon ang pangalawang beses na hindi nila siya pinayagang makilahok sa halalan.
Hindi mahalaga na kailangan siya ng ating lipunan at lubos siyang sinusuportahan. Pinipigilan siya nila.
At bakit? Dahil ipinahayag ni Călin Georgescu ang kanyang paninindigan laban sa pandaraya, laban sa mga taong
marumi at sa maruming pulitika sa maraming opisyal na posisyon.
At sa panahong iyon na hinarangan nila siya, lumitaw ang mga bagong kandidato.
At kabilang sa mga bagong kandidato ang asawa ng babaeng naging bahagi ng European Commission.
At siya ang tulay sa pagitan ng European Commission at ng pamahalaang Romania nang isinama nila ang mga nakakabaliw na
regulasyon sa panloob na pambansang batas: ang mga walang katuturang batas na lumikha ng mga kondisyon para
makakuha ng pera mula sa mga kumpanyang parmasyutiko.
At wala pa akong ebidensya ngayon, pero sasabihin ko sa iyo na batay sa kutob ko – matagal na akong naghihintay at nanonood sa
buong panahon. At inaasahan kong makakamit ng taong ito ang kapangyarihan sa pamamagitan
ng pera mula sa industriya ng parmasyutiko.
Dahil inasahan kong susubukan nilang iluklok sa kapangyarihan ang isang tao na maaaring pigilan ang imbestigasyon sa krimeng ito,
sa pandarayang ito at sa mga pangyayari – ang sitwasyon. Dahil biglaang lumitaw ang taong ito at ngayon ay
nasa posisyon nang makakuha ng kapangyarihan sa Romania.
Hindi mahalaga kung maruruming batas ang mga ito o kung ipinawalang-bisa nila ang halalan nang walang legal na dahilan.
Ito ang aming katotohanan! Iyan na lahat mula sa amin.
Napakahalaga, napakahalaga na malaman ninyo ang katotohanan sa pamamagitan ng inyong mga imbestigasyon — hindi ang sinasabi ko
sa inyo, kundi ang mismong katotohanan — at ilantad ang makinaryang ito na
pumoprotekta sa pandarayang naganap noong pandemya.
At umaasa pa rin ako na makakabalik tayo sa isang legal na proseso ng halalan sa Romania sa hinaharap.
Naku, kawili-wili iyan. Lalo na ngayon, sa buong kapaligirang ito kung saan sinusubukan nilang takpan ang pandaraya, o mas tama, ang
mga taong gumawa ng krimeng ito ang nagsusumikap na itago ito.
Ano ang iyong huling mensahe sa mga taong nanonood ng panayam na ito?
Paano maaaring makilahok ang lahat sa pagbubunyag ng krimeng ito?
Para sa iyo at sa iyong mensahe at pananaliksik dito, nararamdaman ko lang na gusto kong sabihin
'salamat' sa iyong pansin, oras, at kaalaman na ginagamit mo para sa kapakinabangan ng sangkatauhan.
Napakahalaga talakayin ito dahil ngayon ay may dalawang panig na ang mga tao.
Ang isang panig ay bukas sa Kristiyanong daan, sa positibong pananaw sa buhay, at ang kabilang panig ay bukas sa
kasamaan at sa pagkawasak ng mga batas ng ating sibilisasyon.
Hindi na ito basta panonood lang sa telebisyon ng nangyayari sa kapitbahay.
Ngayon ang oras para kumilos. Ngayon ang oras para lumikha ng mga bagong batas at ipagtanggol ang mga ito.
Dahil kung wala ang direktang aksyong ito, wala tayong magandang pag-asa para sa hinaharap.
Talagang isang dramatikong panahon ito para sa sangkatauhan, at panahon na para maging
naroroon, maging aktibo sa... sa katotohanang ito.
Mahusay – perpekto! Gng. Vasii, talagang kawili-wili ito hanggang ngayon.
Gayunpaman, gusto kong itanong kung maaari kang magbigay sa amin ng ilang pangalan ng mga kumpanya
o indibidwal na kasangkot sa buong proyektong ito.
Ako ang kumakatawan sa aming ebidensya at ibibigay ko ito sa iyo. Salamat!
Pagkatapos nito, ang aming patunay, masasabi ko na ang pangalan. Wow.
Ang unang pangalang nabanggit ay si Johannes Hahn. Siya ay isang Austrianong kawani ng pamahalaan na
nagtatrabaho sa European Commission sa isang mataas na posisyon.
Ibig sabihin siya ang pangulo at komisyoner ng badyet.
Ibig sabihin nito, sa paglagda niya, mapupunta ang halagang ito ng pera sa mga kumpanyang parmasyutiko, dahil
nagbigay sila ng mga insentibo dahil sa sitwasyon ng COVID.
Kung siya ang Pangulo ng badyet ng European Union, dapat ay alam niya ito kahit man lang.
Oo, at ibibigay ko rin sa iyo ang pangalan ng kumpanyang nag-a-audit na iniimbestigahan, ang
Ernst & Young (EY), isang kumpanyang Austrian.
Mayroon ding kapatid na kumpanya ang kumpanyang ito sa Romania. At nakilahok ito sa pagbibigay ng payo sa European
Commission nang bumuo ito ng mga patakaran para baguhin ang mga legal na probisyon na namamahala sa pampublikong pagkuha.
At ang kumpanyang ito ay kasali rin sa huling ulat tungkol sa kung paano ginagamit ng kumpanya ang pera. Sa tingin ko, ibig
sabihin nito ay pinagana nila ang batas at ang mekanismo para sa paglalaba ng pera. At alam ko rin ang pangalan
ng kumpanya, isa sa mga kumpanyang orihinal na nakarehistro sa Delaware sa Estados Unidos.
Tulad ng nakikita mo, ang kumpanyang ito sa Romania ay nakatanggap ng higit sa sampung bilyong euro sa loob lamang ng
dalawang taon sa panahon ng pandemya. Hindi maipaliwanag na nakagawa ang kumpanyang ito ng napakalaking kita nang legal
sa pamamagitan ng mekanismong ito, na nagsimula noong Abril 2020 at natapos makalipas ang tatlong taon. Hindi iyon posible!
At iyon ang dahilan kung bakit sa tingin ko ay mahalaga na ngayon para sa tanggapan ng piskal ng publiko na kumonsulta sa mga
eksperto sa iba't ibang larangan sa kanilang mga imbestigasyon, ibig sabihin, mga eksperto na makapagbibigay ng
mga ligal at medikal na paliwanag sa sektor ng parmasyutiko at pati na rin sa mga usaping pangnegosyo.
Maaari mong bigyan ng sagot ang mga tagausig sa lahat ng mga kakaibang nangyari noong pandemya.
Bilang isang solicitor, mayroon ka bang network ng mga eksperto na makakatulong sa piskal ng publiko na malaman ang lahat?
Oo, may mga eksperto ako, at sila ang nagbibigay sa amin ng mga paliwanag. Kaya
nagkakaroon ako ng lakas ng loob na talakayin ito.
Ang mga pahayag at opinyon ng eksperto ay ngayon magagamit na ng mga pampublikong tagausig, ngunit iniimbitahan ko ang lahat ng
kapwa abogado at mga biktima na direktang makipag-ugnayan sa International Criminal Court sa The Hague, dahil
may mga aplikasyon para sa mga biktima sa aking website.
Napakadali nito; hindi lalampas sa 10 minuto ang pagpasok ng lahat ng impormasyon doon. At kung kwalipikado kang
mag-aplay – kung nakaranas ka ng pinsala noong pandemya o nawalan ka ng miyembro ng pamilya, mangyaring mag-aplay!
Dahil kung gagawin natin ito nang sama-sama, obligado ang tanggapan ng piskal na magbukas ng imbestigasyon
at tapusin ito sa pamamagitan ng pagsasampa ng kaso.
Wow, magandang punto iyan na sinasabi mo roon.
Ibig sabihin, kahit sino man ang nasaktan ay makakapag-ambag man lang sa pagpapataas ng presyur sa
sistemang legal upang tuluyang tugunan ang usaping ito, tama?
Oo, dahil hindi lang ito tungkol sa nangyari sa nakaraan.
Sa ganitong paraan lamang natin mapoprotektahan ang kasalukuyan, at sa ganitong paraan lamang natin mapoprotektahan ang hinaharap.
Dahil kung walang reaksyong ito, isang tao – isang maruming tao na lumikha ng mekanismong ito – ay maaaring ulitin ito.
Sige. At ang The Hague, ang International Criminal Court, ba ang unang pupuntahan, o dapat bang
lumapit din sa ibang hukuman at magsampa ng demanda?
Sapat na magsumite ng petisyon sa hukuman na ito, dahil ito ay isang internasyonal na hukuman at may hurisdiksyon.
Siyempre, hindi ganoon kadali para sa piskal ng publiko na simulan ang isang imbestigasyon laban sa mga opisyal ng
Europa, dahil hindi maisip na ang isang bansang kasapi ng European Union ay gagawa ng ganitong uri ng krimen.
Ngunit ito ay totoo. Ito ay totoo. Hindi mahalaga kung tayo ay nasa European Union o sa Africa. Hindi mahalaga!
Ang krimen laban sa sangkatauhan ay totoo. Nangyari ito rito, at kaya ngayon ay panahon na para magsiyasat! Panahon na
para bumuo ng mga konklusyon! Panahon na para magsampa ng kaso!
May karapatan kaming protektahan ang aming mga buhay at ang aming lipunan.
Napakabihasa tayo. Nilikha tayo ng ating Diyos para sa mabuting kalusugan, para sa mabuting buhay, at hindi
para sa katayuan ng biktima. Hindi iyon para sa mga tao.
Napakagandang pagkakasabi niyan, at taos-puso akong nagpapasalamat sa pagbubunyag ng lahat ng ito
upang matulungan ang mga tao na maunawaan kung ano ang nangyari sa mga magulong taon ng pandemya.
Gusto mo bang magbigay ng ilang huling salita? O ayos lang ba sa iyo iyon?
Mas gusto kong magbigay sa iyo ng ebidensya,
At ako ay sobrang, sobrang mausisa at labis na nasasabik na makita kung ano ang magiging impresyon mo kapag sinuri mo ang
ebidensya at naintindihan mo ang lahat. Dahil mauunawaan mo na sa katotohanan ay mas higit
pa ito kaysa sa kaya kong ipahayag sa salita.
Maraming salamat, Gng. Vasii, sa pagsama sa amin ngayon at sa paglaan ng oras upang makipag-usap sa amin. Maraming salamat
sa pagbabahagi ng lahat ng mahusay na nilalaman na ito sa amin!
Salamat.
Ngayon sundan ang mga pahayag ng saksi na si Marian.
Isang karangalan para sa akin na makaluklok dito kasama si Marian mula sa Romania, na may isang kahanga-hangang
kuwento tungkol sa kanyang naranasan noong pandemya ng coronavirus. Marian, salamat sa iyong pagiging narito!
Kamusta! Kamusta. Nais kong simulan ito:
Na-admit ka sa ospital noong pandemya ng coronavirus. Pero ano ang ginagawa mo bago ka
na-admit? Ano ang iyong medikal na kasaysayan?
Sige. Bago ako dumating sa ospital, baka nagkaroon ako ng bahagyang sipon at bahagyang lagnat. Hindi naman ito malalang
sipon. Sipon lang ito na tumagal ng dalawa o tatlong araw.
Sinabi ng GP na mas mabuting magpa-COVID test. Positibo ang resulta, at doon nagsimula ang buong kuwento.
Kailan iyon?
Nangyari iyon noong unang bahagi ng Nobyembre 2020. Sige.
Dumating ang isang ambulansya at dinala ako sa ospital.
Bakit dumating ang ambulansya?
Para kunin ako at ihatid sa ospital, dahil ang mga taong may COVID ay hindi pinapayagang
umalis ng kanilang mga tahanan o lumabas sa kalsada.
Kinailangan mong mag-isa sa sarili mula sa ibang tao. Ito ay isang panahon nang maraming
tao sa Romania ang na-isolate o naipit sa bahay.
Kaya, nakatanggap ka ng kumpirmasyon mula sa iyong regular na doktor na positibo ang
resulta ng iyong pagsusuri at nanatili ka sa bahay.
Oo. At pagkatapos ay may dumating mula sa ospital para dalhin ako.
Naipasok ako ng aking GP sa isang sistema na nagsasabing may sipon ako at sinuri nila ako.
At isang araw pagkatapos, dumating sila kasama ang ambulansya para dalhin ako sa ospital para sa isa pang pagsusuri. Upang
malaman kung mayroon pa akong ibang problema bukod sa Covid.
Noong panahong iyon, karaniwan na ang mga namatay ay may mga kasabay na karamdaman , ibig sabihin ay
mayroon silang iba pang mga suliranin sa kalusugan.
Kaya sinabi na kinakailangan itong subaybayan sa ospital.
Wala akong anumang sintomas. Nang dumating ang ambulansya, masigla ako, walang lagnat at walang sintomas ng Covid.
Hindi ko sa tingin nag-Covid ako; simpleng sipon lang.
Nang dumating ako sa ospital, inilagay nila ako sa isang lalagyan at iniwan doon nang tatlo hanggang apat na oras. Pagkatapos ay
kumuha ng dugo mula sa aking mga daliri ang isang tao, sinukat ang aking presyon ng dugo, at makalipas ang dalawang oras ay
dumating muli ang isang tao at kumuha ng X-ray ng aking mga baga.
Sa panahong iyon, wala akong tubig, wala akong pagkain, ni banyo man lang! Nanatili na lang ako sa lalagyan.
Ngunit makalipas ang ilang oras, tinawagan ako ng isang doktor sa telepono nang hindi niya ako nakita nang personal o
nagsagawa ng anumang pagsusuri o eksaminasyon; sinabi niyang ako ang masuwerteng nanalo ng isang kama sa ospital.
At pagkatapos, inilagay ako sa isang kama na nakasuot ng aking pang-araw-araw na damit.
Wala akong nararamdaman—walang sintomas, wala talaga.
Sinubukan kong ipaliwanag sa kanila: Ayos lang ako! Gusto kong umuwi.
"Ay hindi, kailangan kang manatili nang hindi bababa sa tatlong araw, at saka natin titingnan kung maaari ka nang palabasin."
Matapos kumuha ng X-ray sa aking mga baga, sinabi ng doktor, "Oh, mukhang napakasama."
At nakausap ko ang isa pang doktor na nagsabi, "Oh, wala namang mali sa iyo — hindi ko nakikitang may problema ka."
Ngunit may isa pang problema. Habang naroon ako, kinailangan kong uminom ng gamot.
Mga sampung gamot sa isang araw, o marahil higit pa.
Bahagi nito sa umaga, ang natitira sa gabi.
At nanatili ang nars sa tabi ko upang matiyak na iniinom ko ang mga gamot.
Ano ang pinakamasamang gamot na kinailangan mong inumin?
Ang problema ay hindi ko alam kung anong uri ng gamot iyon. Tinanong ko, "Ano ang iniinom ko?"
Ah, hindi iyon ang problema mo.
Iyon ang sagot. Pinilit akong kunin ito.
Nagwala ako at sinabing hindi ko ito tatanggapin maliban kung makikita ko kung ano ito.
Pagkatapos ay dumating ang isang nars na may dalang maliit na piraso ng papel at sumulat siya rito ng
isang bagay, ngunit walang nakasulat tungkol sa gamot.
Hindi ko eksaktong alam kung ano ang iniinom ko.
Ngunit makalipas ang tatlong araw, sinubukan kong umuwi.
Sinabi ko sa kanila, "Sinabi ninyo na maaari na akong umuwi. Wala akong kahit ano. Pakiusap!"
"Oh, hindi iyon posible — malubha ang kalagayan mo, baka mamatay ka!"
May isa ka pang malaking problema... Paano ka nangahas na gustong umuwi!
Hanggang noon, wala akong problema.
Wala akong mataas na presyon ng dugo, wala rin akong diabetes.
Wala akong anumang karamdaman. Malusog akong tao hanggang noon.
At sinabi nila na may diabetes ako, at sinimulan nila akong bigyan ng insulin.
Sinabi kong hindi posible na bigyan ako ng insulin dahil kapag unang lumitaw ang
diabetes, nagsisimula ka muna sa iba pang mga gamot.
Hindi. Ay hindi! Hindi, kailangan nang magsimula sa insulin!
At pinilit nila akong mag-iniksyon ng insulin.
Binigyan ako ng insulin sa ospital nang halos isang buwan, at ngayon ay may diabetes na ako. Oo... nagtagumpay sila.
Nagawa mong magdulot niyan.
Oo. At pinaramdam sa akin ng gamot na ito na hindi ako maganda ang pakiramdam. Hindi ito tama.
Parang lason ang pakiramdam. Pakiramdam ko ay nilalason ang aking katawan.
Ang nars o doktor ay dumarating tuwing ikalawang araw nang sampung minuto tuwing umaga, binibigyan ng gamot, at muling naglalaho.
At muling dumating sila sa gabi, sa gabi-gabi, sa loob ng sampung minuto.
Tinawag nila itong "isolation" dahil ito raw ang "red zone" at baka nakakuha sila ng COVID. Hindi ko iyon naintindihan.
Hindi iyon naging problema para sa amin. May telebisyon kami, pakiramdam namin ay parang
nasa... kung saan tinitirhan ang mga matatanda.
Bahay-pahingahan ng mga retirado. Oo, eksakto!
Ngunit makalipas ang dalawa o tatlong araw... makalipas ang tatlong araw, namatay ang isa sa mga tao sa silid.
At sinabi sa akin ng lalaking ito, "Pakiusap, bigyan mo ako ng tubig! Namamatay na ako." Sinubukan kong bigyan siya ng tubig.
Isang malaking pagkabigla iyon para sa akin. At sinubukan kong iligtas siya sa abot ng aking makakaya... Para buhayin siya muli?
Oo, para muling buhayin. At sa mga pinto ay may dalawang numero ng telepono para sa mga nars at doktor.
Tumawag ako roon nang paulit-ulit. Walang dumating. Tumawag ako nang paulit-ulit. Walang dumating.
Matapos subukang tawagan ang isang tao nang tatlong buong oras, nagpalit ang pangkat ng mga
doktor at nars. At dumating sila sa aming silid.
Ano ang nangyayari? Sabihin mo sa akin kung ano ang nangyari!
- "Pumanaw na ang lalaking ito. Sinubukan kong tawagan siya nang walang humpay..." - "Oh, ano ang nangyari?" - "Pumanaw na siya!"
Hindi ako sigurado, pero walang dumating nang hindi bababa sa tatlong oras. Hindi iyon tama!
Ano ang ibig mong sabihin kapag may namatay sa emergency room ng ospital?
"Oh, nasa isang restricted area tayo para makabawi mula sa 'red zone', okay?"
At pagkatapos umalis ang nars, dumating ang dalawang lalaki; dalawang binata mula sa infirmary, at
sinubukan nilang ilagay ang lalaki sa isang itim na sako.
Ang mga lalaki ay kasing taas ko. Hindi nila nagawang ilagay siya sa sako.
Sinubukan nila ito mula sa kama ng ospital at itinulak nila gamit ang kanilang binti para mailagay siya doon. Hindi maisip!
Pagkatapos ay dumating ang ilang doktor at tinanong kung ano ang nangyayari.
Labasin mo siya sa silid at subukang ilagay siya sa sako sa pasilyo!
At pagkatapos ay namatay pa ang isang lalaki. At muli, walang sumagot sa telepono.
Sinubukan kong pumunta sa istasyon ng mga nars at sabihin lang sa kanila. Pero sarado ito.
Naka-lock ang pinto at nasa likod ng pinto ang mga kawani ng ospital.
Sa likod ng saradong pinto? Kaya sumigaw ako at nag-ingay. Walang dumating.
Kaya binuksan ko ang mga pinto sa bahaging ito ng ospital, at 2–3 degrees ang lamig.
Taglamig noon, kaya nagkaroon ako ng isa pang sipon. At ito ay isang malubhang sipon.
Nagkaroon ako ng lagnat at binigyan lang nila ako ng Algocalmin, isang pampabawas ng lagnat.
Walang nangyari... At sinabi nila, "Ay, patay na ang lalaking ito."
Inhanda nila para sa akin ang isang itim na sako at dinala nila ako sa lugar para sa mga patay.
Pagkatapos, nalaman ko mula sa isang nars na nakilala ko pagkatapos ng lahat ng mga pangyayaring ito:
Nailagay ako sa listahan ng mga patay noong araw na iyon.
Idineklara akong patay – yumao sa ospital.
Dahil may kaunting lagnat ka, may bahagyang temperatura?
Oo. Hindi... Nagkaroon ako ng lagnat na higit sa 42 degrees. Sige.
At walang gumawa ng anuman! Tinawagan ng asawa ko ang ilang tao mula roon at sinabi:
Para mapababa ang temperatura ni Marian, kailangan siyang bigyan ng tubig, malamig na tubig, upang… Para palamigin siya…
At may binigay sa akin ang isang lalaki ng ilang... Mga tela?
Oo, inilagay nila sa akin ang mga iyon. At pagkatapos dinala nila ako sa departamento ng AT .
Sa ospital na ito, na isang bagong ospital sa Romania na may maraming pera, hindi posible na direktang lumipat mula
sa departamento ng pulmonolohiya, o departamento ng baga, papunta sa departamento ng AT sa loob ng klinika.
Kailangan mong lumabas para makarating doon.
At dala ko ang mga pahina... ...malamig na tubig...
... sa Laken! Nabasa ako! At nang lumabas ako kasama ang kama... May gulong ba?
Oo, naka-wheelchair, eksakto, sa loob ng bakuran ng ospital. At doon ako ganap na gumaling! Sige.
At nang dumating ako sa ATankam, nasa normal akong kalagayan. Ngunit nakagapos ako... Nakagapos ba sa kama?
Tinalian ang mga braso at mga binti. Ngunit ngayon sa Lumang Tipan...
Pasensya na sa pagputol, pero ang dalawang lalaking inilarawan mong namatay, nasa
ventilator ba sila? Tumutanggap ba sila ng oksiheno?
Hindi. Hindi, hindi! Hindi, wala silang anumang. Hindi.
Hindi ko alam nang eksakto kung ano ang nangyari sa kanila.
Pero sa tingin ko may isa pa silang problema – o ang problema sa mga gamot na ibinigay sa kanila, na hindi katugma sa buhay.
At dahil dito, namatay sila sa ospital matapos silang mailagay doon.
Hindi sila mukhang may sakit nang dumating sila.
Hindi ko alam nang eksakto kung ano ang problema, dahil inilagay ang mga taong ito sa itim
na sako, inilibing sa hukay, at iyon na iyon.
At mayroong protocol sa departamento ng AT.
At sinabi ng protokol na kailangan kang bigyan ng gamot, ng ilang partikular na sangkap.
Dahil pagkatapos ng 30 minuto nawalan ako ng malay... nawalan ako ng malay... wala akong alam.
At nagising muli ako makalipas ang tatlong araw. Hindi ko nga tiyak kung tatlong araw nga iyon.
Ngunit nang sinubukan kong gumalaw, natuklasan kong ang kamay na ito ay ganap na itim. Ganoon din ang mga binti ko.
Dahil sobrang higpit akong nakatali sa kama. At natulog ako sa gilid na ito, sa kaliwang gilid.
Sinubukan kong manatili sa kaliwang bahagi. At ang kamay na iyon ay ganap na itim.
Walang nakapansin, hindi iyon naging problema para sa kanila.
At nagising ako na may ilang IV sa aking mga braso. Oo.
At pagkatapos ng araw na iyon, may ilang doktor ang pumasok — ako ay isang inhinyero, at may biro tungkol sa mga inhinyero na
mayroon silang parehong mapagmahal na titig gaya ng mga aso — at nang makita nila ako at
ang itsura ng mukha ko, sinabi ng mga doktor:
Oh, pakawalan mo siya. Makikita mong mabait siyang tao at hindi magdudulot ng anumang gulo.
Pagkatapos noon, sinubukan kong maibalik ang pakiramdam sa aking mga kamay at mga paa, ngunit napakabagal nito, kaunti lang.
Ang problema sa AT ay ang protocol na ito, dahil maraming tao ang dumating, mga pasyente.
Kausap ko sila: nagbiro ako sa kanila at nakipag-usap sa kanila gaya ng pakikipag-usap ko sa iyo ngayon.
At tila ayos ang lahat.
Kumain ng saging ang isang babae at nagbiro.
At nang dumating ang mga doktor, binigyan siya ng ilang iniksyon at inilagay sa patak-patak, at nawalan siya ng malay.
Sige. Katulad ba na siya'y nakatulog nang matagal?
Pagdating ng gabi, patay na siya. Malupit iyon.
Oo. Ang protokol na ito ang dahilan nito.
Sinabi ng mga medikal na kawani na kinakailangan ang protocol, kailangan naming ipatupad ito.
At iyon ang dahilan kung bakit namatay ang mga tao.
Hindi ko eksaktong alam kung paano ito nangyari.
Ngunit nakakita ako ng maraming taong dumating na mukhang malusog.
At pagkatapos mailapat ang protocol, mukhang masama sila at hindi rin sila maganda ang pakiramdam.
At ang ilan... ang karamihan sa mga tao... ay talagang lahat namatay na.
Ilan na ba ang nakita mong mamatay? Hindi ko alam nang eksakto.
Pagkatapos ng dalawang linggo, tuwing makakakita ako ng bagong tao, sasabihin ko sa sarili
ko sa isip, isa na namang patay na tao 'yan.
Nagbiro ako dahil nakalakad sila. Ito ay "The Walking Dead" .
At paglipas ng ilang sandali, naunawaan ko: ako ay isang patay na tao.
Pero hindi ako makabangon at makalakad-lakad dahil may IV ako sa braso na iyon.
Ang monitor ng presyon ng dugo at monitor ng saturation ng oxygen ay nakakabit sa isa pa. Oksiyeno.
Nagkaroon ako ng urinary catheter. Ah.
At hindi kapani-paniwala iyon. Dahil naglagay lang sila ng maikling tubo para ma-drain ang lahat ng ihi.
Ngunit ang mga bag na ito, maliliit na bag, ay hindi tumama sa sahig. Nakabitin sila sa hangin.
Nakabitin? Nakabitin nga. Nakakabit sa loob ko at nakabitin...
Dapat ay napakasakit niyon.
Oo. Kailangan mong manatiling nakahiga sa iyong gilid.
Dahil kapag puno ng ihi ang bag, walang pumupunta para palitan ito.
Dito, sa kabilang panig, inilagay nila sa akin ang infusión at naroon ang supot ng ihi.
Impiyerno. Oo. Iyon nga iyon. Iyon nga iyon!
Nang sinabi mong AT, iyon ba ay isang espesyal na ward para sa COVID? O... Oo. Para lang sa COVID.
Para lang sa COVID. Mayroon bang mga pasyenteng COVID lang doon? Para lang sa mga pasyenteng COVID.
Oo, tinatawag itong 'red zone'. Red zone.
Nakakatawa, maraming tao ang nagbayad ng malaking halaga para makapunta sa ospital na ito, para manatili rito, dahil
sinabihan sila ng isang tao... ...mabuting ospital ito. Oo, na ito lang ang ospital na makakapagligtas sa kanila.
Ngunit hindi iyon totoo, dahil namatay sila doon.
Sige, kung ito ay isang nakalaang ward para sa COVID, paano ginamot ang mga tao?
Ibig kong sabihin, narinig namin kung paano ka inayos, pero may mga tao rin bang may oxygen mask at iba pa?
Oo, maraming tao ang nagsuot ng simpleng maskara o maskara na sumasakop sa buong mukha nila.
Iyon ay naging problema dahil hindi maayos na nakakarating ang oksiheno. Ipinakita ko ito sa mga doktor.
Nang suotin ko ang maskara ng oksiheno, mas mababa ang saturation ng oksiheno sa aking dugo kaysa nang hindi ako nakamaskara.
At nang mabigyan ang mga tao ng mga maskara na sumasakop sa buong mukha, sinubukan nilang palayain ang kanilang
sarili. Iyon ang dahilan kung bakit sila tinalian sa kama.
Ikaw ba ay simpleng nakatali? Nakatali, oo. Lahat ay nakatali.
At para sa akin, may isa pang problema:
Binigyan nila ako ng insulin, at hindi ako sigurado, pero sa tingin ko binigyan din
nila ako ng glucose, asukal. Nakabaliw iyon!
Pinagamot ako para sa COVID sa loob ng dalawang linggo, pagkatapos noon ay hindi na ako binigyan ng anumang gamot.
Natapos ang protocol makalipas ang dalawang linggo. Sige.
Dahil ang impeksyon ng COVID ay tumatagal lamang ng dalawang linggo at pagkatapos ng
dalawang linggo ay itinuturing kang malusog.
At pagkatapos ng dalawang linggo sa ospital, kailangan ko pa ng tatlong araw; kinailangan kong manatili dahil
sinusubukan ng doktor na kunin ang pera mula sa aking ina.
Kausap niya ang nanay ko. Sige. Kausap niya ang nanay ko: "Oh, maayos naman si Marian, pero kailangan pa ng
karagdagang gamot at pakiusap, pumunta ka para sa konsultasyon."
Gusto ng taong ito na bigyan siya ng pera ng aking ina.
Gusto kong magdagdag ng isang bagay: ang ospital na ito ay malapit sa sementeryo, at ang aking kama ay... Sa tabi ng bintana? Oo.
At nang tumingin ako sa bintana, nakita ko ang mga tao na naghuhukay ng mga libingan para sa mga bagong patay... Totoo ba?
Oo. Oo. Nakakatakot talaga.
At sa gabi, sa kalagitnaan ng gabi, maraming tao ang namatay dahil walang dumating...
Nagkaroon ng malaking pagdiriwang ang mga doktor at nars.
At walang dumating para tingnan ang mga pasyente.
Ilan ang tao sa silid mo? Tatlo o apat.
Kailangan ba ninyong magsuot ng maskara? Hindi, hindi karaniwan.
Isang tao lang ang nakipagtalo sa akin nang hindi ako nakasuot ng maskara...
Dahil sinabi niya na maaari kong ipasa ang COVID.
Nangyayari ang mga nosokomial na impeksyon sa lahat ng ospital. Ito ay mga napakapanganib na
bakterya na nakukuha ng ilang tao sa ospital.
Oo, ang mga mikrobyong lumalaban na nabubuo sa mga ospital.
At nahuli ako ng isa, hindi lang ako, kundi lahat.
Isa sa mga sintomas ay ang pag-ihi mo sa pantalon.
At kilala rin iyon bilang amoy ng kamatayan. Kaya't pumupunta ang nars at binubuksan ang bintana.
At ang bukas na bintanang ito ay isang metro lamang ang layo mula sa aking kama. Bahagya lang akong natakpan ng isang bagay...
May dalang kumot? Taglamig iyon.
Oo. Isa lang iyon... Oo, taglamig iyon.
May niyebe sa labas, at nakahiga ako roon nang halos dalawang linggo habang nakabukas ang bintana. Diyos ko!
Nakakatakot makita ang mga patay doon at tiisin ang lamig.
Nang lumabas ako, masuwerte ako na ang doktor na nagpapagamot sa akin ay nagbabakasyon o kung ano man.
At kaya inilipat nila ako pabalik sa ward para sa mga hindi gaanong malulubhang karamdaman. Oo.
Oo. May dalawang uri ng mga doktor: masamang doktor at mabubuting doktor.
Isa sa mga mabubuting doktor ang nagbigay sa akin ng mga papeles para makalabas sa ospital. Ang tanging problema ay mayroon akong
germ na matibay sa gamot. Dahil itinigil ko ang pag-inom ng lahat ng aking gamot ayon sa
protocol, nagkaroon ako ng problema sa aking ihi.
Kung gusto mong umalis, kailangan mong manatili pa ng isang araw para makita kung ayos ka nang hindi kumuha ng kahit ano.
Nagkaroon ako ng mataas na lagnat at nagsimulang dumugo mula sa bawat butas. Mula sa bawat pores...
Talaga. Mula sa lahat ng dako. Sinubukan kong itago ito.
At tinulungan ako ng doktor. Hindi niya ako sinuri — hindi niya tiningnan ang aking
temperatura, hindi niya tiningnan ang kahit ano.
Pinalayas ka lang niya? Para makatakbo ako... umalis... tumakas. Tama: tumakas.
Umalis ako sa ospital na dumudugo at may mataas na lagnat.
Ngunit sa bahay, inabot ng halos isang buwan ang paggaling sa tulong ng mga antibiotiko...
Isang buwan? Oo, para makabawi mula sa ospital...
Ang tanging natitira na lang ay ang problema sa aking mga kamay; wala akong pakiramdam sa tatlong daliri, at hindi ko na
nararamdaman ang aking mga binti mula sa kung saan ako tinali.
Pero sinusubukan kong mabuhay.
Hindi mo pa rin ba sila nararamdaman? Hindi. Kapag hinahawakan ko ang baso na ito... Kanang-kamay ako.
Karaniwan, dalawang daliri lang ang ginagamit ko sa pagdama.
Kapag umaasa ako sa iba kong mga daliri, minsan natatapon ko ang baso ko.
Mayroon akong problemang ito. Kaya sinubukan kong magmaneho gamit ang kaliwang kamay.
Ginagawa ko ang lahat gamit ang kaliwang kamay. Ang pinakamahirap ay pumunta sa banyo o
subukang magtrabaho gamit ang kanang kamay.
Halos imposible ito, pero kinakailangan. Ngayon, kaliwete ako.
Diyos ko! Itinaas ko lahat ng mabibigat na timbang o anumang katulad nito gamit ang kaliwang kamay.
Kapag sinusubukan kong magsulat, nagsusulat ako na parang maliit na bata.
Mukhang maganda iyan! Oo, sinusubukan kong basahin ang sariling sulat-kamay ko. Pero sa karamihan ng mga
pagkakataon, hindi ko makilala kung ano ang naisulat ko!
Ilang taon ka nang nangyari iyon?
49. 49. Ilang taon ang mga pasyente sa COVID ward na ito?
Mga kabataan ba sila, mga matatanda, o karamihan ay mga matatanda na may kasabay na karamdaman ?
Hindi, lahat ng pangkat ng edad.
Ang ilan ay 30 o kahit 70, ngunit napakakaunti ang matatanda.
Marami ang nasa edad na 40 o 50.
Ibig mong sabihin, isa ka sa iilan na talagang nakaligtas sa COVID ward na ito.
Oo, 500 katao ang namatay noong panahong iyon.
500 katao. Upang maging eksakto, 497 katao ang namatay at tatlo lamang ang nakatakas mula sa AT.
Kaya namatay din ang mga mas bata kaysa sa iyo?
Oo, siyempre. Maraming tao sa lahat ng edad ang namatay.
Isa pang babaeng kilala ko ay nakatakas din. Ganoon din para sa kanya dahil malaki siyang babae.
Dahil binigay nila ang parehong dosis sa lahat... Parehong dosis para sa lahat?
Tama. Para sa lahat! Hindi mahalaga kung 70 o 130 kilo ang timbang mo.
Sa tingin ko, iyon ang dahilan kung bakit ako nakatakas.
Masuwerte ako sa aking mga kaibigan at sa aking asawa. Tinanaw silang lahat.
At sa gabi, dumating ang isang doktor at bumulong sa akin, "Gagawa ako ng isang mabuting bagay para sa iyo."
Ito ay ang mabuting doktor. May dalawang uri ng mga doktor.
May isa pang doktor na dumating – nais kong banggitin iyon – at binigyan ako ng remdesivir .
Pagkatapos ay dumating pa ang isa, at tinanong ko siya, "Ano ang nasa inuming ito?"
Hindi ko masabi... pero makikita mo, papaligaya ka nito!
At pagkatapos, pakiramdam ko ay lumulutang ako!
Ang ganda niyan. Sige.
Ngunit pagkatapos ng aking pananatili sa ospital, hindi ako sigurado kung ito ay sanhi ng gamot o ng
remdesivir, nagkaroon ako ng isa pang malaking problema sa aking presyon ng dugo at diabetes.
May malalaking pagbabago ako; isang araw ang antas ng asukal sa dugo ko ay 550, kinabukasan ay 70 .
Kaya lumabas ka rito na may pinsala at patuloy ka pa ring naghihirap dahil sa pinsalang dulot ng protocol na ito.
Oo, at nakakatakot talaga nang magsimulang mangaliskis ang balat ko.
Lahat ng balat ko... sa mga kamay ko, sa dibdib ko, sa buhok ko... May mga butas sa... Sa balat
mo. Kaya kong hilahin ang buong kumpol ng buhok.
May mga bahagi ng ngipin ko na nabali. Naayos na lahat ng ngipin ko, pati na rin ang buhok ko.
Naku, Diyos ko! Kumakain ako ng tinapay at ilang ngipin ko ang naluwag.
Nakakatakot; sobrang nakakatakot! Lahat dahil sa mga patnubay sa paggamot na ito.
Lahat ng bagay pagkatapos mong gamutin ayon sa mga patnubay na ito.
Oo, oo, oo. Sinabi ko na iyon sa simula.
Malusog akong lalaki nang pumasok ako roon, at lumabas ako na may maraming problema sa kalusugan.
At sa panahong iyon, bumisita ako sa maraming doktor.
Upang maunawaan kung ano ang nangyari. Ano ang landas upang mabawi ang kalusugan.
Ngunit nang sinabi ko sa mga doktor na lumitaw ang mga sintomas matapos kong inumin ang gamot para sa COVID, sinabi nilang lahat:
"Ay, hindi ko masabi sa iyo kung ano ang nangyari doon" o "Hindi ako makapagbibigay ng anumang rekomendasyon tungkol doon."
O binibigyan nila ako ng gamot, tulad ng morpina.
O kaya'y umiinom ako ng ilan… Hindi ako masyadong marunong sa neurologiya, pero nang ininom ko ang mga tableta na ito, nakakita
ako ng bahaghari sa loob ng aking ulo, sa loob ng aking bahay!
Napakaganda niyan, pero makalipas ang 30 minuto kailangan kong dalhin ang anak kong babae sa nursery.
At hindi mo maiimaneho kapag nakakakita ka ng bahaghari!
Tama, totoo nga. Kaya hindi nakapagtataka na 500 katao ang namatay dahil dito kung ikaw lang ang nakaligtas.
Oo, oo! Nagkaroon ako ng masamang karanasan sa mga doktor na ito.
Walang gustong magsabi sa iyo kung ano ang nangyari, kung ano ang nangyari sa iyo.
Isang negatibong halimbawa: Nagpatingin ako para sa isang pagsusuri, isang ultrasound scan dahil sa mga dulo ng nerbiyos.
Dahil hindi ko maramdaman ang kamay na ito. Hindi ko maramdaman ang aking mga binti.
Ikino-konekta nila ako sa isang makina at sinubukan nilang gumamit ng kuryente at ng isang tiyak
na dalas para... Tingnan kung may reflexes ako?
Sa isang tiyak na dalas. Pinataas nila ito nang mas mataas at mas mataas, at wala nang nangyari.
Pagkatapos sinabi nila, "Ay, sira ang makina."
Sinabi ko, "Maaari natin itong suriin, maaari natin itong subukan." Inilagay ko ito sa
kabilang kamay ko, at... Tama ba ang tibok nito?
Oo! Nabigo ako. Binigyan ko siya... ...ng isang sampal sa mukha!
Oo! Pero pagkatapos ng konsultasyon, sinabi ko, "Sige, sige, nangyari iyon... hindi ito mahalaga."
Sabihin mo lang sa akin kung ano ang kailangan kong gawin para gumaan ang pakiramdam ko. Kaya nga ako dumating.
At ang doktor na ito ay isang propesor sa unibersidad at nagtrabaho sa "red Covid ward"...
Sige... Sabi niya, "Hindi ko alam nang sigurado, pero sa tingin ko ay napinsala na ang iyong mga
nerbiyos, parang mga matatanda na nasa 80s... baka 90s!"
Ano ang gagawin mo sa isang 90-anyos na lalaki? Umuwi para mamatay.
Sinabi niya iyon sa iyo? Oo, oo!
Sa mga bahaging ito ng aking katawan, nasa kondisyon ako ng isang 90-anyos, oo.
Para makumpleto lang, sinabi mo sa akin sa ating nakaraang pag-uusap na naranasan mo ang lahat ng iyon.
Tumakas sila mula doon at pinag-usapan nila ito.
Isinulat nila ito upang mabigyan ng babala ang ibang tao at upang idokumento ang krimeng nagawa.
Talagang sila ay kinasuhan dahil dito.
Sa tingin ko, nawalan ka ng dalawang trabaho, hindi ba? Oo, oo.
Dahil lang ba ibinahagi mo ang kuwento mo? Paano mo ipinaliwanag iyon?
Natatakot ang mga tao. Isa iyon sa mga problema.
At isa pang problema ay kontrolado ang mga tao ng... hindi ko alam kung sino.
Tama... Ganyan ang pakiramdam, hindi ba? Parang may isang makapangyarihang kontrol na ayaw nating marinig ito.
Oo, oo. Natatakot ang mga doktor. Natatakot ang mga tao.
At maraming tao ang hindi naniniwala diyan. "Oh, hindi naman talaga iyon nangyari!"
Hindi iyon posible! Hindi nila ako pinaniniwalaan kapag sinasabi kong mayroon akong problemang ito.
Sinasabi ng aking mga kamag-anak o kaibigan, "Oh, nagbibiro ka lang."
Dahil kapag sineseryoso kong pag-usapan ito, nagsisimulang akong umiyak.
Nakikita ko ang mga patay roon sa harap ng aking mga mata... sa umaga, lahat ng bangkay sa pasilyo na nasa itim na bag...
Ngayon, nakikita ko ito sa aking mga mata... Nangyari na ito, nakakabaliw! Maraming tao ang namatay.
Hindi ko magawa ang anumang bagay tungkol dito... manood na lang.
Napakalungkot talaga niyan! Sa kasamaang-palad, napakasama na hindi ko sila matulungan.
Hindi ko magawa ang anumang makakatulong...
Hindi lang isang tao ang namatay. Maraming tao ang namatay.
At iyan nga ang dahilan kung bakit ako pumunta rito, sa kabila ng mga posibleng kahihinatnan nito.
Maaaring kailanganin kong magsimula muli ng bagong trabaho o kung ano pa man.
Ngunit ang pinakamalaking alalahanin ko ay para sa aking pamilya, dahil maaapektuhan din sila nito.
Ngunit ang mga taong namatay, ang mga patay, ay karapat-dapat... ...na magkaroon ng boses. Tama. Upang masabi ang katotohanan.
Na ang katotohanan ay masabi. Dahil nandoon ako at maaaring ako na ang huling nakakaalam;
sino ang maaaring pumunta rito upang magpatotoo dito. Walang iba pa ang maaaring. Dahil sila ay pumanaw na...
Salamat sa pagdating! Salamat sa pagdating, Marian.
Salamat sa pagbabahagi nito sa amin. Napakaantig ng testimonya mo.
At ipinapakita nito kung gaano kalaki ang krimen. Natutuwa kami na dumating ka.
Kaya kong pag-usapan ang panahong ito nang dalawang buong araw, at marahil dalawa pa.
Pero sa tingin ko... sapat na iyon para sa ngayon. Salamat sa pagbabahagi nito sa amin.
Maganda iyon na pangkalahatang-ideya. At sana marinig ng mga tao ang mensaheng ipinadala mo.
Ikaw ang tinig ng daan-daang tao na napatay, pinatay sa mga ospital na ito dahil sa mga
patnubay sa paggamot ng . At para sa mga tao...
Libu-libo sa Romania. Oo, libu-libo.
Salamat sa pagbabahagi nito sa amin.
Ngayon, sundan ang mga pahayag ng mga saksi na sina Adriana at Marian.
Isang malaking karangalan na narito kasama sina Adriana at Marian mula sa Romania.
Pareho silang unang-kamay na saksi sa ilang kakila-kilabot na pangyayari na naganap noong
panahon ng mga hakbang laban sa COVID sa Romania.
Maaari mo ba kaming bigyan ng paliwanag kung ano ang nangyari sa bilyon-bilyong euro na
ginastos noong panahon ng mga hakbang laban sa COVID?
Oo. Isa lang ang masasabi ko: pinatay ang nanay ko para sa pera.
Sigurado ako diyan. Nang nasa ospital siya, hindi ko alam kung may COVID siya o hindi, hindi siya nasuri.
Nang siya ay namatay at nakita ko ang gamot na ibinigay nila sa aking ina, nagulat ako.
At pati na rin ang aking pamilya. Ano ang ibinigay sa iyo?
Binigyan siya ng 44 na substansiya. Wow. 44. Karamihan ay mga antiviral na ahente.
Norvir, Darunavir, Remdesivir. Ngunit hindi nila alam kung nagkaroon sila ng COVID o hindi dahil hindi sila nagpa-test.
Sa ospital, binigyan ng maling pagsusuri ang aking ina noong ika-8 ng Disyembre.
Pumanaw siya noong ika-16 ng Disyembre 2020.
Ngunit namatay siya dahil gusto niyang umuwi, at hindi nila siya pinayagang umuwi.
Hindi siya nasa ospital nang buong panahon. Nasa ospital siya ng 17 araw.
Wala siyang lagnat, nakakahinga siya nang normal, sa tingin namin ay isang uri ng panic attack
iyon dahil madalas siyang manood ng telebisyon.
Nanood siya ng telebisyon at ng lahat ng media, at sa tingin ko natakot at na-panic siya. Hindi ko sa
tingin kailangan niyang pumunta sa ospital dahil doon.
Ang aking ina ay naging guro sa matematika sa loob ng limampung taon at siya ay napakamalusog na tao; kapwa sa
pag-iisip at sa katawan ay nasa napakagandang kalagayan siya.
At sa ospital, binigyan nila ng gamot ang aking ina. Binigyan nila siya ng diazepam, phenobarbital, Xanax, at
binigyan din nila siya ng isang neuroleptiko: haloperidol.
Araw-araw, alas-diyes ng umaga at alas-diyes ng gabi, binibigyan nila siya nito sa isang cocktail.
30 Haloperidol, diazepam, phenobarbital, o Xanax.
Pero ito ay tungkol sa COVID, kung saan hindi ka makahinga. Bakit nila binigyan siya ng pampatulog?
Kaya fit ang nanay mo, malusog siya, pumunta siya sa ospital, at 17 araw ang lumipas ay namatay siya?
Oo. Pinatay siya dahil gusto niyang umuwi.
Ang saturation ng kanyang oxygen ay 92%. Maayos ang kanyang presyon ng dugo.
Maayos ang kanyang pulso. At nakalabas siya sa kama.
At sinabi niya, ayaw ko ng anumang gamot, ayaw ko ng kahit ano, gusto ko lang umuwi.
Sinabi ng doktor, "Intubahin natin siya." At inintubahan nila siya gamit ang fentanyl at midazolam,
binigyan nila siya ng Listanon para sa intubasyon, at sa loob ng dalawang minuto ay namatay siya.
At saka mo ito sinaliksik, oo, at nalaman mo ang lahat ng impormasyong ito.
Paano mo nalaman iyon? Isinagawa ang paghuhukay.
Tatlong taon matapos siyang mamatay. Sabi ng tagausig, sige...
Kaya nagsagawa ng awtopsiya? Oo, para makita ang mga natuklasan sa toksikolohiya.
Nang makita ko ang lahat ng gamot na ibinigay nila sa nanay ko sa papel, paulit-ulit kong tinatanong sa sarili ko, para saan ito?
Dahil maayos ang aking ina, siya ay malusog at matanda.
At mayroon kaming ebidensya, dahil nagsagawa sila ng ilang pagsusuri sa aking ina sa ospital.
Maayos naman ang lahat noong unang araw. Wala siyang anumang bagay. Talagang wala.
At saka sinabi nila na hindi makahinga ang nanay ko. Sige. Hindi siya makahinga.
Pero binigyan nila siya ng Xanax. Bakit? Diazepam. Para saan?
Binigyan siya ng midazolam. Phenobarbital. Maraming sedatibo para sa ano?
Tumatawag sa akin araw-araw ang aking ina.
At patuloy niyang hinihiling sa akin: "Iuwi mo ako, isuod mo ako, pakiusap, isuod mo ako mula rito."
Walang nag-aalaga sa amin. Tanging pagbibigay lang ng gamot; pagkatapos noon, kami na lang ang bahala dito.
Sinara nila ang pinto sa ospital at pumupunta lang sila para bigyan ako ng gamot.
Tinawagan ko ang doktor at sinabi ko sa kanya na gusto kong isama ang aking ina o ipa-transfer siya sa ibang ospital
dahil sinabi niya na hindi maganda ang nangyayari sa ospital.
At hindi nila ibinalik sa akin ang aking ina.
Ah, hindi ka pinayagang kunin sila?
Hindi, paulit-ulit nilang sinasabi na positibo siya, positibo siya.
At sinabi ko sa kanila na gusto kong makita ang pagsusulit, nasaan ang pagsusulit?
Hindi nila ipinakita sa akin ang Covid test. At pagkatapos siyang mamatay, hindi kami pinayagang makita siya.
Inilagay nila siya sa isang itim na body bag, sa dalawang bag: ang una ay puti at ang pangalawa ay itim.
Nakita namin iyon habang isinasagawa ang paghuhukay, at nakasuot lang siya ng lampin.
Dahil inilagay nila siya sa itim na bag kasama ang mga lampin at hindi siya hinugasan, may dugo sa kanyang mukha.
Hindi nila pinayagan kaming kilalanin ang aking ina.
Sa loob ng tatlong taon, hindi namin alam kung iyon nga ang nanay ko o hindi, dahil sabi nila na kapag ipinakita mo ang bangkay,
kapag binuksan mo ang bag ( Lalundag palabas ang Covid...)
Hindi, hindi. - Pero sabi nila na arestuhin tayo ng pulis dahil ito ay isang krimeng paglabag.
Pero hindi ko makita kung nandoon ang nanay ko.
Hindi nila gusto na makita ko siya pagkatapos siyang mamatay.
At habang pinag-uusapan natin ang krimeng ito, na binigyan siya ng lahat ng mga droga: sinabi mo sa akin na may malaking negosyo
na nagaganap sa buong Romania. Anong klaseng negosyo iyon?
Sa Arad, sa ospital ng Arad, ito ay dalawang bilyong euro.
Dalawang bilyon sa isang ospital. Magkano naman sa buong bansa?
Mga 350 bilyon sa Romania. Wow!
Oo, mayroon kaming patunay nito. Ang mga ospital ay nagsagawa ng mga pagbili . Ang C-cap ang pangalan ng website kung
saan bumibili ang mga ospital ng kanilang mga medikal na suplay.
Kaya tiningnan mo kung magkano ang kinita nila noong panahong iyon. Sinabi sa akin ng isang nars na may
labindalawang kama sa ospital na ito, sa ward na ito, at sinabi nila na nahawahan ang aking ina.
Sige, nagkaroon ba siya ng impeksyon? Oo.
O sinabi ba nila sa iyo na nagkaroon siya ng impeksyon? Hindi, hindi nila iyon sinabi. Nakita ko iyon kalaunan na nakasulat
nang itim at puti sa papel at tinanong ko ang sarili ko: bakit?
Ah, nagkaroon siya ng impeksyon sa ospital. Oo. Bakit? Dahil sinuot ng aking ina ang parehong maskara ng isa pang pasyente.
Nagbahagi kayo ng maskara. Oo.
Inalis nila ang mga maskara ng mga yumao at ibinigay ito sa ibang mga pasyente.
Kaya ginastos mo nga ba talaga ang dalawang bilyon, pero pinamahagi mo pa rin ang mga maskara?
Oo. At wala silang kahit anong pangunahing kagamitan para sa paglilinis ng mga sugat. Wala pa nga
silang medikal na alkohol para sa pagdidisimpekta.
Parang gusto mong hayaang mamatay ang mga tao.
Oo, dahil nang makita kong wala silang mga maskara sa bahaging iyon ng ospital, nagtaka ako
kung bakit. Gumastos sila nang napakaraming pera.
Pumunta ako sa C-Cap sa pinakamainam na oras, at nabigla ako sa aking nakita doon.
Nasaan ang maskara? Marami silang binibili. Gumastos na sila ng bilyon-bilyon.
Bilyon-bilyon ang nagastos, ngunit hindi talaga nakarating sa mga ospital ang mga materyales at suplay.
Tanging ang midazolam at ang fentanyl.
Naniniwala ako na karamihan sa mga gamot na ginagamit sa maraming paggamot ay nagmula sa mga
bodega ng malalaking kumpanya ng parmasyutiko.
At magandang panahon iyon para ibenta sila at gawing mawala para sa mga pasyente.
Dahil namatay ang mga pasyenteng ito, at sa Romania ay hindi posible ang pag-awtopsiya upang
malaman kung ano ang naging sanhi ng kanilang kamatayan.
Kaya maaari mong bigyan ang mga pasyenteng ito ng maraming gamot at paggamot nang walang sinumang makakapagpatunay
na talagang nangyari ito, dahil hindi ito mapapatunayan.
Ito ay isang mekanismo para gumastos ng pera, at walang makakapagpatunay nito.
Kaya ang 350 bilyong ito ay halatang hindi nakatulong sa mga pasyente. Saan napunta ang pera?
Sabi ko, halata namang krimen iyon dahil patuloy nilang isinasagawa ang parehong mga paggamot,
binibigay ang parehong mga gamot, at namamatay ang mga tao.
Sige, namatay ang isang tao, namatay ang dalawang tao, kung patuloy pa ring namamatay ang mga tao
pagkalipas ng isang linggo, kailangan may magbago.
Oo, kailangan itong baguhin... Eksakto! Nakikita mo, hindi maganda ang mga gamot na ito para sa
paggamot ng COVID, hindi rin sila maganda para sa mga tao.
Ngunit nagpatuloy sila nang walang humpay at nagbigay pa ng mas marami. At iyon ay isang bagay na napakatakot.
Nandoon ako at nakita kong namatay ang mga tao sa loob ng halos kalahating araw dahil kailangang bakantin ang
isang kama para tanggapin ang isa pang pasyente at bigyan ng gamot. Ganoon lang nang ganoon.
Para patayin ang susunod. Tama, isang makina ito para pumatay ng mga tao at magbigay ng droga sa kanila.
Oo, at nagbayad ang mga pasyente para makakuha ng kama sa ospital.
Oo, isa pa iyon: sinabi na ang pagbisita sa ospital ng Arad Gradiste ang tanging pagkakataon para manatiling
buhay, at maraming tao ang nagbayad para pumunta roon nang hindi nila alam na ito ay isang "pamatayan."
Nagbayad ang mga tao para pumunta doon! At pagkatapos ng ilang araw, marahil tatlo, o lima sa pinakamarami, namatay sila. Ang
ilan ay lumaban nang higit kaysa sa iba, pero namatay din sila.
Hindi sila gumawa ng anumang pananaliksik o pagsusuri. Parang dati lang, wala. Pero palagi
nila siyang binibigyan ng gamot, palaging gamot.
Naglagay sila ng maskara sa kanilang mukha.
Ngunit ang problema ay hindi na hindi ito gumana nang maayos. Ang problema ay hindi alam ng
mga kawani ng ospital kung paano ito patakbuhin.
At sa maraming pagkakataon na aking nasaksihan, inilagay nila ang maskara sa pasyente, at pagkatapos ay hindi na
nakahinga ang pasyente, kaya na-suffocate nila ang pasyente gamit ang maskara o ang bagong aparatong ito.
At dahil ayaw nilang panatilihin ang maskara sa kanilang mga mukha, binigyan sila ng gamot.
Ilan ang namatay sa Romania sa panahong ito? Mga limang daang tao ang namatay sa isang
departamento lamang ngayong buwan. Ngunit sa Romania...
Dito lang sa ospital na ito, sa isang ward ng ospital, 500 katao? Oo. Tatlo lang ang nakatakas. Isa ako sa kanila! At
sa buong Romania, 68,000 katao ang namatay dahil sa Covid.
Hindi ko eksaktong alam kung ano ang nangyari doon at kung anong gamot o paggamot ang natanggap ng mga tao.
Sa buong pandemya, 1,860 na tao ang namatay sa ward na ito ng ospital sa Arad. Hindi, may tatlong
ward. At 700 na tao ang namatay sa ward na ito lamang.
Sa ward na ito lamang na may 12 kama. Wow, 700 katao. Sa anong panahon? 2020–2023
Maraming tao ang namatay sa panahong ito noong Nobyembre at Disyembre 2020. Bago ang 2021, dalawang buwan lamang.
Ang maskara, ang maskara ng oksiheno, ay mahina. Tumatawag sa akin araw-araw ang nanay ko at sinasabi niyang hindi siya
makahinga dahil sa maskara. Hindi iyon maganda para sa akin.
Mas makahinga ako nang mas mahusay nang wala ang maskara. Bakit nila ito isinusuot sa akin?
Ipinakita ko sa doktor na mas mababa ang saturation ng oxygen kapag may oxygen mask kaysa kapag wala ito.
Nang walang maskara, nasa 95 hanggang 97 ang antas ko; nang may maskara, ibig sabihin may
oxygen mask, bumaba ang antas ng oxygen ko sa 91.
May oxygen mask, tama?!
Oo, hindi iyon oxygen. Hindi ko alam kung ano iyon. Pero pumatay ng mga tao ang oxygen na iyon. Seryoso ako.
May isang lalaki na nakahiga malapit sa akin. Hindi ko eksaktong alam kung ilang taon na siya. Kaya niyang gumalaw at
nakatali siya, nakagapos ang kanyang mga kamay at mga paa.
Nakagapos ba siya sa kama?... Oo, at makalipas ang tatlong araw ay dumating ang ilang nars
upang tingnan kung ano ang nangyari sa kanya.
At hinugot ng isa sa kanila ang maskara sa kanyang mukha. Ito ay isang malaking maskara na sumasakop sa buong mukha niya (CPAP).
Tinakpan ng maskara na ito ang kanyang ilong at baba. Nakakatakot makita ang lalaki na parang kalansay.
Makikita mo ang buto ng ilong niya, at sumisigaw ang lalaki buong oras! Hindi mo maisip kung ano ang tunog doon, at
walang dumating para tingnan siya (walang staff), wala talaga!
Nais kong magdagdag ng isang bagay: kapag may namatay, lahat ay masaya. Masaya ang mga kawani ng medikal.
Sa tingin ko nakakuha sila ng pera dahil masaya sila: Yay, may namatay na naman, oo!
Sino sa tingin mo ang nasa mas mataas na antas na gustong magkaroon nito? Dahil halata
namang nangyari ito sa buong Romania, di ba?
Ito ay isang protocol mula sa OMS . Iyon ang protocol. Sinunod ang protocol, at iyon ang dahilan kung bakit
namatay ang mga tao, dahil sinunod ng ating bansa ang protocol.
At dumating pa ang isa pang utos mula sa isang heneral militar, dahil tayo ay nasa "kalagayang pang-emergency".
Alam ng lahat na hindi dapat magsalita laban dito, dahil ito ay utos mula sa pinakamataas na antas at mula sa pamahalaan.
Oo, mula sa pamahalaan, Upang mapanatili ang lisensya sa pagsasagawa ng medisina,
kailangang mahigpit na sundin at ipatupad ang protocol.
Saan galing ang lahat ng pera, bakit napakaraming pera sa papel?
Ang perang natanggap nila ay doble o triple ng halagang kailangan. Dahil kung maghahanap ka sa Google,
halimbawa, kung gusto kong bumili ng CT scanner...
Halimbawa, maaaring nakalista sa invoice ang halagang £6,000 para sa isang kama, pero ang tunay na halaga ng
kama ay £1,000 lamang. Kaya ganoon ang halos nangyari.
Kaya sa mga libro...
Lahat ng mga supplier, lahat ng mga supplier, lahat sila ay sumali, lahat ng mga supplier ng kama (halimbawa),
iyon ang panahon na maaari kang kumita nang malaki – yumaman nang mabilis kung nagtatrabaho ka sa sektor na ito.
Sa panahon ng pandemya, nakita kong sumibol ang mga parmasya sa Arad na parang damo sa loob ng dalawang buwan: Dr. Max Pharmacy.
Nagbukas ang isang parmasya ng Dr. Max sa bawat kalye sa Arad, saanman! Nagtaka ako: Saan nagmula ang napakaraming
parmasya at ang Dr. Max sa loob lamang ng dalawang buwan?
Tulad ng mga kabute na sumisibol pagkatapos ng ulan... napakaraming parmasya ang biglang lumitaw.
Oo. Ngunit talagang kawili-wili iyon sa akin – at nais kong higit pang tuklasin ang sinabi mo:
Ang perang nakalista bilang presyo ng isang kama, o anim na beses ng perang talagang kailangan,
ay nakalista, at wala pang bagong kama. Parang…
Nasa ospital ako nang dumating ang isang tao mula sa isang kagawaran ng gobyerno upang tingnan ang mga bagong
kama na binili, at nakahiga ako sa isa sa mga bagong kama.
Ang bagong kama na ito ay gawa sa plastik. Dapat itong maging kama na makakatulong sa mga
pasyente na magpalit ng posisyon at gumalaw...
Isang espesyal na kama. .. Oo, dahil kung mananatili nang matagal ang mga pasyente sa kama, nagdudulot
ito ng pneumonia. Kailangan ng katawan na gumalaw.
Eksakto. Pero hindi gumalaw ang mga higaan na ito! Nanatili silang nakapuwesto nang hindi gumagalaw.
Nanatili lang ang mga higaan sa ibabang posisyon, sa nakapuwesto na posisyon. Sobrang sama noon.
At nang dumating ang lalaki mula sa ministeryo, sinabi ko, "Paki-palitan mo naman ang higaan na ito para
sa akin. Hindi ako makapagtutulog sa higaan na ito."
At narinig ko: "Ang kutson na ito ay nagkakahalaga ng 6,000 euros! Anong klaseng basura
ang binili mo rito?!" O kung ano pa man...
"Paki-palitan ang kama," sabi ng opisyal ng (Ministry) sa lalaki. At sa rehiyonal na lugar, may
ilang kasunduan na ginawa gamit ang perang Europeo.
Ngunit ang mga nars sa Romania na nagmula sa lugar na ito ay ayaw magtrabaho sa ospital
na ito dahil alam nila na may problema doon.
At maraming tao ang pumupunta para sa pera, gaya ng sinasabi namin sa Romania, sa pamamagitan ng mga kasunduan sa pera. Kung
gusto mong magtrabaho bilang nars sa aming mga ospital, hindi mahalaga kung mayroon kang diploma, espesyalisasyon, o karanasan.
Bigyan mo lang ako ng 5,000 euros (pera pang-suhol) at sa susunod na araw magiging
kaakit-akit kang nars sa isang ospital sa Romania.
At iyon ang nangyari sa akin doon. Kita mo, malas ako – ginamit nila ako sa pagsasanay – sinubukan nilang hanapin ang ugat.
Sinubukan ba nilang hanapin ang ugat mo? Tama. At sinubukan nila ito nang halos limang minuto. Hinahawakan ng isang nars ang
kamay ko at ang isa naman ay gumawa ng mga butas sa braso ko.
Hindi nila ito nahanap — hindi nila alam kung paano hanapin ang arterya o ugat. Oo, oo, eksakto.
Dahil wala silang karanasan. Pareho iyon para sa lahat. Wala silang karanasan ang mga babaeng ito. Tama.
Napakasama nito. Pero sa tingin ko... sa tingin ko ay maraming pera ang pumapasok sa pamamagitan ng mga sahod o iba pang paraan.
At may isa pang masamang gawi sa Romania. Kailangan magsuhol sa mga nars – bigyan sila ng pera, bigyan din ng pera ang doktor...
Kung hindi ka magbibigay ng pera sa kanila, hindi ka nila lilinisin. Hindi ka nila bibigyan ng
kahit ano para kainin! Wala nang kakanin ang nanay ko.
Nanatili ako roon nang isang araw na puno ng dumi sa akin dahil hindi ako makagalaw – nakatali ang mga kamay at paa ko –
Ikaw ay nakatali sa kama. Tama, dahil hindi nakatanggap ng pera ang nars. Ay naku.
Oo. Hindi ko nagawang magbigay ng pera dahil ako ay (nakatali). ... Pero iyan ang... Mentalidad. Ang mentalidad, oo.
Walang gustong malantad ang makinang ito. At isa pang dahilan ay natatakot ang lahat na makarinig tungkol dito at sinasabi,
Ayokong marinig ito, ayokong makita ito, at ayokong makilahok dito. Isang napakagandang halimbawa ay ang paglilitis.
May kaso ako sa korte at sa loob ng apat na taon ay pinalitan nila ang piskal ng anim na beses, kaya walang resulta.
Maraming bagay ang kanilang pinalsipika. Pinalpeke nila lahat ng papeles ng nanay ko.
Ang X-ray, ang pagsusuri, ang X-ray ng dibdib.
Maaari kong ipakita sa iyo kung paano nila tinrato ang aking ina. Maaari ko itong ipakita sa piskal ng
publiko. Marami akong ebidensya. Pero wala silang pakialam.
Ayaw tanggapin ng tagausig ang ebidensya.
Pinalitan nila ang piskal ng publiko. Mula iyon sa mas mataas na antas.
Sa bahagi ko, maraming salamat sa napakahusay na panayam na ito, salamat sa pagiging narito.
Bilang pag-alala kay Marian at sa lahat ng iba pang mga biktima ng talaan ng kamatayan dahil sa coronavirus.
Ibahagi ang makasaysayang dokumentong ito. Pigilan ang karagdagang krimen laban sa sangkatauhan.