۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ «آنها احتمالاً خواهند گفت که مجمع جهانی بهداشت این توافق‌نامه را تصویب خواهد کرد.»
با این حال، در توافق‌نامه آمده است که تا زمانی که پیوست PABS ضمیمه نشود، نمی‌توان آن را امضا کرد.
این یک بازی ذهنی است. «ما آن را پذیرفته‌ایم، اما نمی‌توانیم آن را امضا کنیم.» ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ به‌روزرسانی مصاحبهٔ زیر: ۱۲۳۴۳۲۱ همان‌طور که جیمز روگووسکی در مصاحبه‌ای در ۱۰ مهٔ
۲۰۲۵ پیش‌بینی کرده بود، اکنون محقق شده است:
در ۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، توافق‌نامه همه‌گیری «تصویب» شد. با این حال، هنوز لازم‌الاجرا نشده است.
یورونیوز گزارش داد: ۱۲۳۴۳۲۱ «برخی نکات هنوز باز یا دست‌کم مبهم هستند.»
ممکن است سال‌ها طول بکشد تا این توافقنامه به اجرا درآید.
برای تحقق این امر، ۶۰ کشور از ۱۹۴ کشور عضو سازمان جهانی بهداشت باید آن را تصویب کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ما بسیار خرسندیم که بار دیگر با جیمز روگووسکی صحبت می‌کنیم.
ما در مورد معاهده همه‌گیری سازمان جهانی بهداشت بحث خواهیم کرد.
جیمز روگوسکی می‌گوید که برای ما خبر مهمی دارد.
ما همهٔ این‌ها را بحث خواهیم کرد. جیمز، از اینکه با ما صحبت کردید بسیار سپاسگزاریم!
اوه، از دعوت شما سپاسگزارم. و بله، بسیار به‌موقع است.
شما می‌دانید که هفتاد و هشتمین مجمع جهانی بهداشت سازمان جهانی بهداشت در هفته‌های پایانی ماه مه برگزار می‌شود.
و بحث‌های زیادی برای گفتگو هست. دوست دارید از چه چیزی شروع کنیم؟
خب، این یک نوع به‌روزرسانی است. بسیاری از بینندگان ما قبلاً اطلاعاتی در این زمینه دارند، اما بینندگان
زیادی هم خواهند بود که این موضوع برایشان کاملاً جدید است.
با توجه به تمام چیزهایی که صندوق ورودی ایمیل‌ها و فیدهای توییترمان را درگیر کرده‌اند، ممکن است برخی افراد متوجه آن نشوند.
می‌گویید که دو و نیم سال است از روی پشت‌بام‌ها فریاد می‌زنید تا مردم اهمیت این موضوع را درک کنند.
پس بیایید فرض کنیم که شنوندگان ما نمی‌دانند دانستن حقایق درباره توافق‌نامه سازمان جهانی بهداشت چقدر مهم است.
آیا می‌توانید برای شنوندهٔ جدید یک خلاصهٔ کوتاه ارائه دهید؟
خلاصه: مجمع جهانی بهداشت از ۱۹ تا ۲۷ مهٔ ۲۰۲۵ در ژنو برگزار خواهد شد.
این با سازمان جهانی بهداشت یکسان نیست.
نمایندگان همه کشورها در مجمع جهانی بهداشت گرد هم می‌آیند.
آنها جلسه‌ای برگزار می‌کنند و تصمیم‌گیری می‌کنند.
زیرا آن‌ها کسانی هستند که قرار است نهاد حاکم بر بوروکراسی سازمان جهانی بهداشت باشند.
آنها دربارهٔ چیزهای زیادی بحث خواهند کرد.
اما مهم‌ترینِ این‌ها، چیزی است که عمدتاً در سه سال گذشته، در واقع بیش از سه سال، مورد توجه
من بوده است: توافق‌نامهٔ به‌اصطلاح همه‌گیری.
نام‌های زیادی دارد. بسیاری از مردم آن را «قرارداد همه‌گیری» می‌نامند که اساساً همه‌شان یک چیز هستند.
و امروز صبح مدارکی دریافت کردم که گمانه‌زنی‌هایم را تأیید می‌کرد.
با این حال، این‌ها اسناد فاش‌شده هستند. آن‌ها هنوز اسناد رسمی نیستند.
ممکن است هنوز تغییر کنند، اما فکر می‌کنم در واقع خبر خوبی است. و این چیزی است که قبلاً متوجه آن شده بودم.
آنها سه سال است که در حال مذاکره بر سر این توافق‌نامه همه‌گیری هستند و هنوز نهایی نشده است.
مذاکرات هنوز به توافقی در مورد آنچه «سیستم دسترسی به پاتوژن‌ها و تقسیم منافع» (PABS) نامیده می‌شود، نرسیده‌اند.
می‌دانم که این برای کسانی که هرگز از آن نشنیده‌اند هیچ معنایی ندارد، اما به نظر می‌رسد که آن‌ها دست‌کم به یک
سال دیگر نیاز دارند تا این جنبه از توافق را مذاکره کنند.
خب، می‌دونی، درونم دارم از خوشحالی رقص‌های کوچیک انجام می‌دم چون ممکنه یک سال دیگه فرصت داشته باشیم تا
به مردم بفهمونیم این توافق واقعاً، واقعاً درباره چیه.
تا وقتی که تمام نشده، تمام نشده است. و هنوز تمام نشده است!
همان‌طور که ضرب‌المثل می‌گوید: «هنوز تمام نشده است.»
و این مذاکرات چنان تحریف و گمراه‌کننده و برای بسیاری از مردم گیج‌کننده بود.
امیدواریم بتوانیم به روشن شدن موضوع کمک کنیم.
اما در حال حاضر، من با احتیاط خوشبین هستم که آن‌ها برای تکمیل کار به یک سال دیگر نیاز خواهند داشت.
و امسال قادر خواهیم بود آنچه را که آنها واقعاً انجام می‌دهند افشا کنیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ عالی. عالی. می‌دونی، این خبر خوبی است.
تو به من امید می‌دهی. وقتی این را می‌شنوم، بیش از حد محتاطانه خوش‌بین می‌شوم.
اما می‌خواهم با شنونده‌ای صحبت کنم که ممکن است به خود بگوید: «خب، این خبر فوق‌العاده‌ای است.»
اما به شما می‌گویم که مهم نیست، چون در ۲۵ ژانویه ترامپ وظیفه‌اش را انجام داد.
او آمد و ما را از سازمان بهداشت جهانی خارج کرد تا سازمان بهداشت جهانی بتواند کار خودش را انجام دهد.
چه تفاوتی دارد؟ ایالات متحده دیگر درگیر نیست. این روی من تأثیری ندارد. به چنین کسی چه می‌گویید؟
خب، این همان چیزی است که آنها می‌خواهند شما باور کنید.
باشه، تمام تلاشم را می‌کنم تا این را کاملاً واضح بیان کنم تا کسانی که قبلاً هرگز درباره‌اش نشنیده‌اند، سردرگم نشوند.
یک مسئله کاملاً متفاوت وجود دارد که به نظر می‌رسد همه آن را نادیده می‌گیرند.
و این هیچ ربطی به چیزی که همین الان درباره‌اش صحبت می‌کردیم، یعنی توافق همه‌گیری، ندارد.
یک سند به تاریخ ۱۹۶۹ وجود دارد، مقررات بهداشتی بین‌المللی.
ایالات متحده هنوز عضو این معاهده است.
من حتی یک کلمه هم از دونالد ترامپ یا دولت او درباره این توافق نشنیده‌ام.
این لازم‌الاجرا است. این قانون بین‌الملل است. این از نظر قانونی الزام‌آور است.
و در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۴، اصلاحیه‌ها زمانی که ایالات متحده مشارکت داشت، تصویب و پذیرفته شدند.
و ضرب‌الاجلی وجود دارد که در آن هر کشور به‌طور جداگانه فرصت دارد نامه‌ای ساده به سازمان جهانی بهداشت بنویسد و بگوید:
نه، متشکریم، ما این تغییرات را برای کشورمان رد می‌کنیم.
ما به پایبندی به مقررات بهداشت بین‌المللی که پیش از این تغییرات برقرار بودند، ادامه خواهیم داد.
این کاملاً ممکن است، زیرا چند تغییر چند سال پیش تصویب شده بودند.
چهار کشور، ایران، اسلواکی، هلند و نیوزیلند، چنین نامه‌ای نوشتند و گفتند: «نه، متشکریم.»
بنابراین مهلت رد تا ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ است.
و می‌دانید، هیچ‌کس در مورد آن صحبت نمی‌کند، چون صادقانه بگویم، معاهده همه‌گیری که در هفته آخر
ماه مه در حال بحث است، در حال حاضر اولویت دارد.
اما آمریکایی‌ها نسبت به این واقعیت که ما هنوز تا رهایی کامل راه زیادی داریم، نابینا و ناشنوا هستند.
آیا سازمان جهانی بهداشت نهاد جهانی است که مقررات بهداشت بین‌المللی را به‌طور مفصل اجرا می‌کند؟
خب، من عبارت شما را می‌پذیرم و تنها اندکی آن را تغییر می‌دهم.
لطفاً انجام دهید!
آنها می‌خواهند به‌عنوان مرجع اصلی و هماهنگ‌کننده دیده شوند.
بله.
از انجام این کار متنفرم، اما به خودم اجازه می‌دهم کمی با تو خوش بگذرانم.
بسیار خب. همه کسانی که واقعاً مقررات بهداشت بین‌المللی را خوانده‌اند، دست‌شان را بالا ببرند.
بسیار خب. این یک سند طولانی است. بیشتر مردم آن را نخوانده‌اند.
این اصلاً آن چیزی نیست که مردم فکر می‌کنند.
و من سعی می‌کنم آن را خلاصه کنم.
این یک توافق‌نامه بین‌المللی است که اساساً تعدادی استاندارد را تعیین می‌کند.
و ملت‌ها اهدافی دارند که بر تحقق آن‌ها توافق کرده‌اند.
اما جایی که واقعاً اهمیت دارد، در سطح محلی در کشور شماست، شاید در ایالت یا استان یا ناحیه یا شهرداری شما.
این قوانین محلی هستند که در پنج سال گذشته باعث بروز مشکلات شده‌اند.
چنین نیست که مدیرکل سازمان جهانی بهداشت بتواند به هر کشوری دستور دهد تا الزامات صادر کند یا قرنطینه‌ها را اجرا کند یا
هر اقدام مشابهی را انجام دهد. آنها توصیه‌هایی صادر می‌کنند.
و ستمگرانی که باید در سطح محلی با آن‌ها سروکار داشته باشید، مهم نیست آن سطح چه باشد… و معمولاً بسیار بسیار محلی است.
زیرا هر کسی که درِ خانه‌تان را می‌زند یا مانع رفتن شما به سر کار، سفر یا زندگی‌تان می‌شود، بعید
است نشان سازمان جهانی بهداشت را به گردن داشته باشد.
در محل افرادی حضور دارند که مقررات اضطراری محلی را اجرا و اعمال می‌کنند.
پس مشکل محلی است. و بستگی دارد که کجا زندگی می‌کنید.
داستان‌های وحشتناکی وجود دارد وقتی قوانین سنگاپور یا استرالیای غربی یا کانادا یا ... را می‌خوانید.
می‌دونی، من درباره‌ی قانونی در کارولینای جنوبی خوندم که حتی وجودش هم منو شوکه کرد.
در آن آمده است که پزشکان در شرایط اضطراری، اگر در انجام واکسیناسیون و امثال آن کمک
نکنند، ممکن است مجوز خود را از دست بدهند.
و می‌دانی، قانون همین را می‌گوید. من همیشه فکر می‌کردم انجمن‌های پزشکی بودند که زندگی را برای همه سخت می‌کردند.
اما اگر با مقررات بهداشت بین‌المللی و قوانین، مقررات و ضوابط محلی آشنا نیستید، پس هر کسی که در این باره
صحبت کرده، صادقانه بگویم، اطلاعات نادرست منتشر کرده است.
پس آیا می‌توان گفت که قوانین و مقررات محلی قطعاً تحت تأثیر و مرتبط با مقررات بهداشت بین‌المللی هستند؟
این یک راهنماست و آنها تلاش می‌کنند تا به این اهداف دست یابند و در نهایت این امر در همه سطوح دولت رخ می‌دهد.
شما بارها این را تجربه کرده‌اید: به یک اداره دولتی مراجعه می‌کنید و سعی می‌کنید علیه آن اقدامی انجام دهید، و آنها می‌گویند:
اوه، متأسفم، این موضوع مربوط به (بخش دیگری) است.
و بعد شما به آن بخش مراجعه می‌کنید و آنها می‌گویند: «اوه نه، متأسفیم، این مسئولیت آن بخش است.»
آنها تو را هل می‌دهند. آنها می‌خواهند همه را مقصر بدانند، جز خودشان.
پس مقررات بهداشت بین‌المللی واقعاً درباره چیست؟ و من سعی می‌کنم یک مرور خیلی، خیلی مختصر
ارائه دهم، چون می‌توانیم روزها اینجا بنشینیم.
این یک توافق بین کشورهاست تا گزارش دهند که در کشور ما چیزی در حال وقوع است، نوعی شیوع، نوعی مشکل.
و به محض اینکه چیزی را کشف کنند، باید امکانات لازم را برای اطلاع‌رسانی فوری به سازمان جهانی بهداشت فراهم کنند.
و سپس سازمان جهانی بهداشت باید این پیام را به همهٔ مردم جهان منتقل کند.
این کارکرد اصلی مقررات بهداشت بین‌المللی است.
و در هر کشور، قوانینی که بر این نظارت حاکم هستند می‌توانند فوق‌العاده سخت‌گیرانه باشند.
بنابراین کشورهای ثروتمند، به نظر من، با استفاده از روش PCR برای کنترل مرغداری‌هایشان،
میلیاردها دلار را به طور کلاهبردارانه هزینه کرده‌اند.
یا در مزارع لبنیات یا تصفیه‌خانه‌های فاضلاب آن‌ها، برای یافتن مشکلات و بدین ترتیب دامن زدن به ترس (با شعار):
خدای من، یک شیوع دیگر رخ داده و همه‌تان خواهید مرد.
و دلیل این مذاکرات این است که کشورهای فقیر در سراسر جهان پول لازم برای انجام این کار را ندارند.
و این توافق‌نامه‌ها طوری طراحی شده‌اند که از کشورهای ثروتمند و سازمان‌ها، از جمله بانک جهانی و امثال آن، پول
بگیرند و آن را به این کشورهای فقیر تزریق کنند تا بتوانند به جستجوی این پاتوژن‌های ترسناک بپردازند.
زیرا اگر آن‌ها یک پاتوژن ترسناک پیدا کنند، می‌خواهند آن را با دیگران به اشتراک بگذارند.
همان چیزی است که من اشاره کردم، «سامانه دسترسی و تقسیم منافع پاتوژن» .
آنها می‌خواهند این شبکه جهانی را برای یافتن پاتوژن‌هایی که لزوماً مشکل‌ساز نیستند، ایجاد کنند.
اصطلاحی که آنها به کار می‌برند «پاتوژن‌های دارای پتانسیل همه‌گیری» است.
و من این را با یک P اضافی این‌گونه تفسیر می‌کنم: «پاتوژن‌هایی با پتانسیل سود همه‌گیری».
اگر آن‌ها را در این سیستم سازمان‌یافته PABS ادغام کنند و اطلاعات ژنتیکی را منتقل کنند، و هر شرکتی بخواهد یک آزمایش یا دارو یا عامل
تزریقی دیگری تولید کند – من از آن‌ها واکسن نمی‌خوانم – آنگاه پولی که در قراردادها مشخص شده و
می‌توان آن را صرف خرید این عوامل کرد، جریان خواهد یافت.
منظورم این است که آنها دربارهٔ بسیاری از این محصولات صحبت می‌کنند که ممکن است آنها را در انبار ملی ذخیره کنند تا
در آینده برای ایجاد ترس در میان شما از آنها استفاده کنند.
این دقیقاً همان چیزی است که این مذاکرات دربارۀ آن است.
این جنبهٔ تجاری ماجراست: «اگر بتوانیم چیزی پیدا کنیم که مردم را بترساند، می‌توانیم از آن پول زیادی
به دست آوریم، حتی اگر هیچ شیوعی وجود نداشته باشد.»
خب، من همچنین در ایالات متحده دربارهٔ PREP-ACT صحبت کردم.
ما نمی‌خواهیم در حال حاضر وارد جزئیات آن شویم، اما خوشحال می‌شوم با هر کسی در این مورد صحبت کنم.
با این حال، در ارتباط با قانون PREP، تدابیر امنیتی نیز در حال بررسی هستند.
و فقط برای ملموس کردن آن:
ایالات متحده آمریکا سالانه سه و نیم میلیارد دلار برای خرید محصولاتی که در مواقع اضطراری
به ذخایر ملی افزوده می‌شوند، اختصاص داده است.
آنها دقیقاً چه چیزی را می‌خرند و ذخیره می‌کنند، اطلاعات فوق‌سری است زیرا موضوعی مربوط به امنیت ملی است.
اما بودجه‌ای که ما برای خرید محصولات جهت ذخیره‌سازی صرف می‌کنیم، به اندازه کل بودجه سازمان جهانی بهداشت است.
آنچه سازمان بهداشت جهانی با معاهده همه‌گیری دنبال می‌کند، اساساً مشابه آنچه با کنوانسیون چارچوب
سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی رخ داد، است.
شما باید به سال ۱۹۹۲ بازگردید. و هر سال، همه کشورهای جهان که با این موافقت کرده‌اند – همه از طریق سازمان
ملل متحد – در کنفرانس کشورهای عضو (COP) گرد هم می‌آیند.
این به ویرانه‌ای از سرمایه‌گذاری میلیارد دلاری تبدیل شده است.
و این همان چیزی است که سازمان جهانی بهداشت در پی آن است تا برای آمادگی در برابر همه‌گیری، پیشگیری و واکنش به آن آن را برقرار کند.
او می‌خواهد یک بوروکراسی کاملاً جدید ایجاد کند که بر پیشگیری از همه‌گیری بعدی با جستجوی پاتوژن‌هایی که در حال حاضر مشکلی ایجاد
نمی‌کنند اما تنها پتانسیل ایجاد مشکل را دارند، متمرکز باشد.
این‌ها به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند، تجزیه و تحلیل می‌شوند و سپس قراردادها توزیع می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که محصولات در
انبار موجود هستند و می‌توانند در هر نقطه‌ای از جهان تولید شوند.
آنها خواستار توزیع جهانی وسایل تولید هستند.
آنها می‌خواهند شبکه لجستیک و توزیع را زیر نظر داشته باشند و یک سازوکار مالی هماهنگ برای تزریق میلیاردها و احتمالاً
تریلیون‌ها دلار به تولید محصولات دارند... که به نظر من سلاح‌های بیولوژیکی هستند و قصد دارند با آنها به مردم حمله کنند.
آزمایش‌ها جعل شده‌اند. داروها آسیب بیشتری وارد می‌کنند.
فقط به رمدسیویر فکر کنید که بیشتر ضرر دارد تا فایده.
و آن واکسن‌های به‌اصطلاح mRNA، سلاح‌های بیولوژیکی طراحی‌شده برای نابودی سلامت مردم هستند. هیچ‌کس در این مورد صحبت نمی‌کند.
سؤال این است: چقدر پول می‌توانیم تولید کنیم تا به دوستان‌مان در سراسر جهان قرارداد بدهیم؟ من آن‌ها را «اوپک جدید» نامیده‌ام.
این کشورهای تولیدکننده و صادرکننده نفت نیستند.
این سازماندهی شرکت‌های اضطراری همه‌گیری است.
این یک کسب‌وکار جنایی، مافیایی و فاسد است که مملو از تعارض منافع است و از همه انتظار می‌رود به آن بپیوندند.
و همه‌شان می‌خواهند قرارداد امضا کنند چون می‌خواهند سهمی از این کیک داشته باشند.
و شما می‌گویید که کل صنعت تغییرات اقلیمی اساساً همان مدلی است که آن‌ها می‌خواهند کپی کنند؟
بله، اساساً. منظورم نه نظریهٔ تغییرات اقلیمی، بلکه این ایده است که باید بترسید، خیلی بترسید.
ما هیچ مدرکی نداریم. ما سی سال است که علیه این موضوع کار می‌کنیم و اوضاع بدتر می‌شود.
پول بیشتری به ما بده، مگه نه؟ حالا که این افتضاح یک تریلیون دلاری شده، می‌دونی.
و این الگو برای ایجاد یک بوروکراسی است که سالی یک‌بار جلسه برگزار می‌کند، کمک‌های مالی از کشورها دریافت
می‌کند و غیره. این ایدهٔ یک کنوانسیون چارچوبی است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ و، می‌دانی، در سال ۲۰۲۱، وقتی با معاهده همه‌گیری شروع کردند، گفتند:
پس، ما سالانه به ۳۳ میلیارد دلار نیاز خواهیم داشت.
باشه، حرفم را پس می‌گیرم. ممکن بود ۳۱ میلیارد دلار باشد، اما در محدوده ۳۰ میلیارد دلار بود.
بسیار خب. کل بودجه سازمان جهانی بهداشت حدود سه و نیم میلیارد دلار است که پول زیادی است،
اما ما در مورد ده برابر آن مبلغ صحبت می‌کنیم.
و تنها ایالات متحده این مبلغ را صرف خرید محصولات از شرکت‌های دارویی می‌کند.
پس واکسن‌ها و داروها و هر چیز دیگری که می‌خرید، فقط ذخیره کنید.
لازم نیست وضعیت اضطراری اعلام کنید و مردم را مجبور کنید محصولات را مصرف کنند. چون این جریان بی‌پایان است، درست است؟
اگر تا به حال در خرده‌فروشی کار کرده باشید، می‌دانید که محصولات تاریخ انقضا دارند.
پس شما چند واکسن تولید می‌کنید که پس از پنج سال منقضی می‌شوند.
یا هر زمان که تاریخ انقضا باشد، باید نمونه‌های جدیدی بسازید.
تا وقتی که بی‌سروصدا تصمیم گرفته شود که باید این و آن را در انبار داشته باشیم، این یک کسب‌وکار فاسد
است که می‌توان از آن برای پول درآوردن استفاده کرد.
شما از کسانی که اسناد مقررات بهداشت بین‌المللی را خوانده بودند خواستید دست‌هایشان را بالا ببرند.
شانس ما با دولت خودمان چقدر است؟
در مورد افراد حاضر در سازمان بهداشت و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها چه؟
آیا این افراد این را می‌خوانند؟ آیا از این مطلع هستند؟
قطعاً افرادی در بوروکراسی هستند که از آن مطلع‌اند چون در مذاکرات دخیل بوده‌اند.
شاید آنها هنوز در مدیریت باشند، شاید نباشند.
نکتهٔ اصلی در همهٔ این‌ها این است: آیا فرصتی برای اظهار نظر عمومی وجود داشت؟
تا به امروز، سازمان جهانی بهداشت آخرین نسخه رسمی توافق‌نامه همه‌گیری را در تاریخ ۲۷ مه ۲۰۲۴ منتشر کرده است.
طبق قوانین خود، سازمان جهانی بهداشت باید تمام اسنادی را که قرار است در جلسه آغازشده در ۱۹ مه مورد
بحث قرار گیرند، شش هفته پیش از آن در دسترس قرار دهد.
خب، امروز دهم مه است و ما تقریباً رسیده‌ایم.
من نسخه‌های فاش‌شده‌ای دریافت کرده‌ام، اما هیچ‌یک از اسنادی که در اینجا درباره‌شان صحبت می‌کنیم برای بحث عموم منتشر نشده‌اند.
و به نظر می‌رسد که آن‌ها می‌خواهند یک نمایش تئاتری اجرا کنند.
چند اصطلاح هست که می‌خواهم در مورد توافق‌نامه برای مردم کاملاً و کاملاً روشن کنم.
بسیاری از مردم آن را «قرارداد همه‌گیری» می‌نامند. رسماً، این «توافق‌نامه همه‌گیری» است.
هر دو کلمه درست هستند. نباید روی آن گیر کنید.
حدود یک ماه پیش، مذاکره‌کنندگان به نقطه‌ای رسیدند که گفتند:
خب، تمام نکات برجسته و کل متن سند سبز هستند، که یعنی ما با آن موافقیم.
بنابراین آنها به توافق رسیدند، اما این توافق ضمیمه بسیار مهم درباره «سیستم دسترسی و تقسیم
منافع برای پاتوژن‌ها» را به زمانی دیگر موکول کرد.
پس شما در مورد بیشتر موارد توافق کرده‌اید، اما می‌دانید که هنوز نهایی نشده است.
با این حال، آن‌ها طوری نشان خواهند داد که گویی همهٔ ما می‌توانیم این‌قدر خوشحال باشیم، چون «همه موافق‌اند».
و آنها سال آینده یک گروه کاری تشکیل خواهند داد تا بحث‌برانگیزترین مسائل را روشن کنند.
و اجازه دهید کمی توضیح دهم که این موضوع چگونه پیش آمد.
اگر چند سال به عقب برگردید و به یاد بیاورید که اومیکرون چگونه وارد ذهن ما شد.
بله.
وقتی آفریقای جنوبی و بوتسوانا آنچه را که ادعا می‌کردند یک واریانت جدید و بسیار بسیار متفاوت است شناسایی کردند و آن را
اومیکرون نامیدند، توالی ژنتیکی آن را در اختیار جهان قرار دادند.
آنها از اینکه فایزر و مدرنا از این‌ها برای تولید محصولات بوستر استفاده کردند و هیچ پولی بابت آنها دریافت نکردند، راضی نبودند.
اموال فکری آن‌ها، که آن را شناسایی کرده و در اختیار جهان قرار داده بودند، پول زیادی برای فایزر و مدرنا به ارمغان آورد.
بنابراین آن‌ها دسترسی به پاتوژن را فراهم کردند، اما سودها با آن‌ها تقسیم نشد.
و دقیقاً همین است که همه‌ی ماجرا بر سر آن است. کشورهای ثروتمند و تمام شرکت‌های داروسازی می‌خواهند میلیاردها پوند هزینه کنند.
آنها می‌خواهند همه کشورهای نسبتاً فقیر میلیاردها دلار صرف جستجوی پاتوژن بزرگ و ترسناک بعدی کنند و آن را به آنها تحویل دهند تا
بتوانند آن را به محصولاتی تبدیل کنند و پول زیادی به دست آورند.
و نکتهٔ مورد مناقشه این است: در مقابل چه چیزی دریافت می‌کنیم؟
و این همان نقطه‌ای است که آن‌ها هنوز با این سیستم PABS گیر کرده‌اند.
پس من با احتیاط خوشبین هستم. باید صبر کنیم و ببینیم چه می‌شود.
اما فکر می‌کنم می‌خواهم مردم را نسبت به آنچه احتمالاً یک نمایش گیج‌کننده خواهد بود، آگاه کنم.
آنها می‌خواهند به خودشان آفرین بگویند چون کارشان را خوب انجام داده‌اند.
اما آنها سه سال است که می‌گویند تا زمانی که همه‌چیز توافق نشود، هیچ چیز توافق نشده است.
خب، به نظر می‌رسد دلیل اصلی این مذاکرات این است که کشورهای فقیرتر گفته‌اند: «هی، تا زمانی که سودها را تقسیم
نکنید، به شما دسترسی به پاتوژن‌هایمان را نخواهیم داد.»
و سیستم PABS، پیوست، حتی به نظر نمی‌رسد که در دسترس باشد.
آنها قصد دارند دست‌کم یک سال مذاکره کنند.
و شاید در هفتاد و نهمین مجمع در سال ۲۰۲۶، اگر با الحاق موافقت کنند، کشورها بتوانند آن را امضا و به آن بپیوندند.
برای افراد تازه‌واردی که تا به حال چیزی در این مورد نشنیده‌اند، مشکل واقعی را توضیح خواهم داد.
این افراد حتی یک کلمه هم ندارند، حتی یک کلمه هم در مورد: «هی، یک لحظه صبر کنید، استفاده
از روش PCR به‌عنوان آزمایش تشخیصی تقلب است.»
و چیزهایی مانند رمدسیویر کمکی نکرده‌اند، بلکه به میلیون‌ها نفر آسیب زده و آنها را کشته‌اند.
ونتیلاتورها داستان هولناکی هستند و تزریق‌ها همه‌گیری جدیدند؛ عوارض جانبی ناخواستهٔ این
تزریق‌ها اکنون واقعاً یک همه‌گیری جهانی هستند.
این دیگه چه وضعیه؟ همه چی فکر می‌کنید؟
و به همین دلیل آن‌ها اجازهٔ نظرات و بحث‌های عمومی در مورد این موضوع را نمی‌دهند.
دقیقاً. کاملاً درست.
پس آنچه آنها در سال ۲۰۲۱، هنگام معرفی واکسیناسیون‌ها آموختند این بود که صنعت داروسازی به اندازه کافی بزرگ نبود.
و سازمان بهداشت جهانی کاملاً با صنعت داروسازی هم‌دست است. این بخش بازاریابی آن است.
این نشان می‌دهد که این افراد چقدر حیله‌گر هستند. اما من محتاط بودم.
من می‌دانم که تعریف اصطلاحات در این توافق‌نامه همه‌گیری شامل عبارت «محصولات همه‌گیری مرتبط با سلامت» است.
باشه، اما شما واقعاً آن‌ها را تعریف نمی‌کنید.
شما به توافق‌نامه «مقررات بهداشتی بین‌المللی» اشاره می‌کنید. و آن از اول ژوئن ۲۰۲۴ به اجرا درآمده بود.
و اساساً مربوط به تمام محصولات دارویی است.
هیچ گیاه دارویی، ویتامین، مواد معدنی، داروی هومئوپاتیک یا چیز مشابهی وجود ندارد.
این موضوع مربوط به داروها و کمک‌های تشخیصی است که صادقانه بگویم تقلبی هستند، و دستگاه‌هایی مانند
ونتیلاتورها و امثال آن، و همچنین محصولات زیستی مانند واکسن‌ها.
اما آن‌ها همچنین درمان‌های سلولی و ژنی را نیز اضافه کرده‌اند.
از آنجا که آن‌ها لینکی ارائه نکرده‌اند، شما باید خودتان آن را جستجو کنید. آنچه آن‌ها اساساً انجام می‌دهند این است که...
این یک جرم سازمان‌یافته است که تأمین مالی تأسیس شرکت‌های بزرگ داروسازی در سراسر جهان را برای جستجوی پاتوژن‌هایی که
لزوماً مشکل‌ساز نیستند و آن‌ها را بسیار ترسناک جلوه می‌دهند، اما پتانسیل ایجاد همه‌گیری را دارند، انجام می‌دهد.
سپس آن‌ها این‌ها را به شبکه آزمایشگاهی خود می‌آورند، هر کاری که در آزمایشگاه انجام می‌دهند را انجام می‌دهند و آن‌ها
را به محصولاتی تبدیل می‌کنند که کشورها می‌توانند به‌آرامی قراردادهایی برای افزودن به ذخایر خود امضا کنند.
و می‌توان از آن برای کسب درآمد استفاده کرد، حتی اگر هرگز همه‌گیری یا شیوع یا چیز مشابهی رخ ندهد.
(زیر شعار:) «اوه، ما باید آماده باشیم.»
من تعجب می‌کنم که دفعه بعد آیا آن‌ها همه‌چیز را تحت کنترل خواهند داشت و نه این رؤسای جمهور
سرکش آفریقایی که آزمایشگاه‌های خودشان را دارند.
کسانی که خودشان آزمایش‌هایشان را انجام می‌دهند و متوجه می‌شوند که، خب، شما که می‌دانید...
شما خوش‌بین هستید و من هم خوش‌بین هستم. اما من کمی واقعیت به این اضافه خواهم کرد.
متأسفانه بسیاری از این رؤسا دیگر با ما نیستند.
دقیقاً.
حالا خود را در جایگاه رهبر دیکتاتور یکی از این کشورها تصور کنید.
آنها این مشکل را داشتند که در دوران کووید، زمانی که می‌خواستند الزامات واکسیناسیون را اعمال
کنند، متوجه شدند: «اوه، ما هیچ چیزی در قفسه نداریم.»
آنها ظرفیت تولید نداشتند.
آنها پول لازم برای به‌دست‌آوردن قراردادها را نداشتند.
ظرفیت تولید، انبارهای سرد و غیره کافی نبود.
آنها دریافتند که الزام یک محصولی که در حال حاضر در انبار موجود نیست، بسیار دشوار است.
بسیار خب، و این نباید دوباره اتفاق بیفتد. شما می‌خواهید ملزومات را آماده نگه دارید تا در هر زمان در دسترس باشند.
اگر آنها بخواهند اراده‌شان را بر مردم خود تحمیل کنند، سازمان جهانی بهداشت در زمان مناسب با تمام محصولات
لازم برای اجرای این الزامات در سطح محلی آماده خواهد بود.
این‌طور نیست که سازمان جهانی بهداشت یک ستمگر محلی را مجبور به انجام این کار کند.
این کار اوضاع را آسان‌تر می‌کند و شما از آن بهره‌مند خواهید شد. یک تفاوت ظریف اما بسیار بزرگ:
این رهبران محلی شما، بوروکرات‌های محلی شما، مسئولان بهداشت و پزشکان و همهٔ افراد دیگری هستند که هنوز
معتقدند پاسخ به بیماری‌های عفونی، پس از وقوع آن‌ها، یک سلاح زیستی mRNA است. یک لحظه صبر کنید!
خب، من خوش‌بین هستم. و با احتیاط خوش‌بین هستم چون دوست ندارم حدس بزنم و دوست ندارم آینده را پیش‌بینی کنم.
با این حال، به نظر می‌رسد اسناد نشان می‌دهند که ممکن است یک سال دیگر طول بکشد تا آنها بتوانند این توافق‌نامه PABS را نهایی کنند.
و کاری که باید انجام دهیم این است که به پافشاری ادامه دهیم و این محصولات را آن‌گونه که هستند
افشا کنیم. این محصولات سلاح‌های بیولوژیکی هستند.
آخر چرا دارند توافق‌نامه‌ای برای تولید بیشتر آزمایش‌ها، دستگاه‌ها، داروها و mRNA تقلبی امضا می‌کنند؟
این شرارت است و به دلایل سلامتی نیست! این برای بازتوزیع ثروت است.
و فکر می‌کنم شاید بتوانیم تا سال آینده نوری بر آن بتاباندیم، پیش از آنکه پرونده را مختومه کنند.
اگر چنین باشد، فکر می‌کنم قراردادم در سریال صابون‌نویس برای یک فصل دیگر تمدید شده است.
می‌دونی، از سازمان بهداشت جهانی خسته‌ام.
اما به نظر می‌رسد که آنها پیوست مربوط به «دسترسی به پاتوژن‌ها و توزیع منافع» را به‌طور کامل مذاکره نکرده‌اند.
و ما باید کاری کنیم که آن‌ها هرگز نتوانند این کار را انجام دهند.
دقیقاً. شما می‌گویید آخرین چیزی که می‌خواهید بحث عمومی دربارهٔ همهٔ این‌هاست.
و من می‌پرسیدم، اگر حاکمان جهان، و به نظر می‌رسد همگی از این موضوع حمایت می‌کنند...
فقط به واکنش به همه‌گیری کووید نگاه کنید!
اگر آنها واقعاً این توافق را می‌خواستند، چرا این روند این‌قدر طولانی است؟ چرا سازمان
جهانی بهداشت برای آن به این همه زمان نیاز دارد؟
فکر نمی‌کنم آن‌ها بخواهند یک سال دیگر صبر کنند.
می‌خواهی همین حالا درستش کنی، مگه نه؟
آنها تلاش کردند. اما مسئله همین است؛ در نهایت به همین خلاصه می‌شود.
من صرفاً آنچه را که قبلاً بیان کرده‌ام تکرار خواهم کرد.
کشورهای نسبتاً فقیر جهان توسط کشورهای ثروتمندتر مجبور می‌شوند میلیاردها دلار برای جستجوی پاتوژن‌ها هزینه کنند.
در منطقه آمازون و در جنگل‌های جنوب صحرای بزرگ آفریقا و در همه‌جا تنوع زیستی فراوانی وجود دارد.
اکنون از کشورهای فقیر انتظار می‌رود مبالغ هنگفتی را صرف جستجوی پاتوژن‌ها و آزمایش آن‌ها کنند.
تا بتوانند این اطلاعات جدید را در این شبکه آزمایشگاهی بگنجانند.
تا شرکت‌های داروسازی بتوانند پول بیشتری به دست آورند.
منظورم این است که فقط همین آزمایش‌ها خودشان میلیاردرهایی را خلق کرده‌اند.
خب، استدلال این است: «اگر می‌خواهید ما این کار را انجام دهیم، باید برایش پول پرداخت کنید.» چون آن‌ها پولش را ندارند.
«و اگر آن را به تو بدهیم، باید سودها را تقسیم کنی.» و اینجاست که آن‌ها با یک معضل روبه‌رو می‌شوند:
هی، یک لحظه صبر کن، چطور قراره این رو پیگیری کنیم، به ما چقدر مدیونی، و قراردادها چه شکلی هستند؟
و وقتی ۱۹۳ طرف به توافق می‌رسند و همه می‌خواهند سهمی از این کیک داشته باشند، دشوار است که همه
را در سودجویی از بیماری‌های مردم راضی نگه داشت.
علاوه بر این، شرکت‌های داروسازی نمی‌خواهند کنترل را واگذار کنند.
باور بر این است که کشورهای نسبتاً فقیر این تنوع زیستی را در اختیار دارند که شرکت‌های بزرگ
داروسازی می‌توانند آن را به پول زیادی تبدیل کنند.
این به کنوانسیونی در سال ۱۹۹۲ بازمی‌گردد که در آن دسترسی به این منابع زیستی به‌عنوان یک منبع ملی محسوب می‌شود.
همان‌طور که پیش‌تر در مورد گیاهان دارویی و اقلام مشابه رخ داده بود، شرکت‌های داروسازی آمدند و دانش بومیان
دربارهٔ کاربرد گیاهان را تصاحب کردند تا دارو بسازند و میلیون‌ها و میلیاردها دلار درآمد کسب کنند.
و بومیان که دانش را در اختیار داشتند، یک تودهٔ بزرگ «هیچ» دریافت کردند.
خب، آن‌ها از آن درس گرفته‌اند، و این به این دلیل نیست که مذاکره‌کنندگان کشورهای آفریقایی
با شما و من موافق باشند. آن‌ها موافق نیستند.
منافع مالی آن‌ها با منافع شرکت‌های داروسازی هم‌راستا است، شرکت‌هایی که منافع آشکار خود را دارند.
و سازمان جهانی بهداشت می‌خواهد در موقعیتی باشد که بتواند لجستیک توزیع را تسهیل کند، یعنی قراردادها را منعقد، تنظیم و تأیید نماید.
به عبارت دیگر، آنها می‌خواهند در جریان پول سهیم باشند.
و آن‌ها در حال ایجاد یک بوروکراسی کاملاً جدید به نام کنفرانس کشورهای عضو هستند که بسیار شبیه به آنچه در
کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی انجام شد، است. این دیوانگی است!
وقتی می‌گویید که می‌خواهید در جریان پول دخیل باشید، به نظرم می‌رسد که می‌خواهید بزرگ‌ترین رشوه‌ها را اینجا پیشنهاد کنید تا
بتوانید پیش‌شرط‌های لازم برای امضای قرارداد را به‌دست آورید.
آنها می‌خواهند روند مقرراتی را تسریع کنند تا یک محصول جدید بلافاصله تأیید و وارد بازار شود.
آنها این سازوکار مالی هماهنگ را می‌خواهند که در اصلاحیه‌های سال گذشته مقررات بهداشتی بین‌المللی، که
ایالات متحده نیز در آن مشارکت دارد، قبلاً تصویب شده است.
من هنوز از دونالد ترامپ در این مورد هیچ خبری نشنیده‌ام.
اگر کسی از ایالات متحده آمریکا گوش می‌دهد، لطفاً این موضوع را مطرح کند!
ببخشید، آقای رئیس‌جمهور ترامپ، شما تا ۱۹ ژوئیه فرصت دارید تا نامه‌ای به سازمان جهانی بهداشت ارسال
کنید و اصلاحات مقررات بهداشت بین‌المللی را رد کنید.
خب، یکی از مقررات اجرایی، ۱۲۳۴۳۲۱ او ارائه کرد – جالب اینکه با ضرب‌الاجل شش‌ماهه، که به این معنی است که ضرب‌الاجل سازمان
جهانی بهداشت در ۱۹ ژوئیه قبل از ضرب‌الاجل مقرره فراتر خواهد رفت.
حتی پیش از آنکه مارکو روبیو وزیر امور خارجه شود، او به وزارت امور خارجه دستور داد تا همه توافق‌نامه‌های بین‌المللی ما را
ارزیابی یا بازارزیابی کند و با پیشنهادهایی درباره اینکه آیا باید از آن‌ها خارج شویم یا باقی بمانیم، بازگردد.
و این توصیه‌ها فقط پس از ۱۹ ژوئیه منتشر خواهند شد؟
اگر آنها به تمام ۱۸۰ روز نیاز داشته باشند.
چون، همان‌طور که می‌دانید، او تنها در ۲۰ ژانویه به مقام خود منصوب شد. و ۱۹م واضحاً قبل از آن است.
اساساً برای ایالات متحده اهمیتی ندارد که ما در هر زمان عضو این توافق‌نامه‌های بین‌المللی باشیم یا نباشیم.
اگر آنها تصمیم بگیرند از یک توافق بین‌المللی خارج شوند، به سادگی خارج می‌شوند و برایشان مهم نیست که بعداً چه خواهند کرد.
اما در وضعیت فعلی، ما یکی از طرف‌های متعاهد مقررات بهداشتی بین‌المللی هستیم.
و اصلاحات تصویب‌شده مکانیزمی برای تأمین مالی ایجاد می‌کنند که می‌تواند به‌طور بالقوه میلیاردها دلار را
به تولید سلاح‌های بیولوژیکی در سراسر جهان اختصاص دهد.
و این در رقابت مستقیم با سه و نیم میلیارد دلاری است که وزارت دفاع ما سالانه اختصاص می‌دهد
تا همه این محصولات را در انبارهای خود بگنجاند.
آیا ما در اینجا یک مسابقه تسلیحاتی زیستی جدید را بر اساس جنگ سرد ایجاد می‌کنیم؟
خب، شرکت‌های داروسازی به این موضوع اهمیتی نمی‌دهند.
شما با وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا قرارداد امضا خواهید کرد.
و آن‌ها با سامانه PABS سازمان جهانی بهداشت قرارداد امضا خواهند کرد. به هر حال، آن‌ها برنده می‌شوند.
و می‌دانی، همیشه همین‌طور است. تو این طرف را در برابر آن طرف قرار می‌دهی.
اما کسانی که برای آن فشار می‌آورند، به هر حال پیروز خواهند شد.
مگر اینکه خردمندتر شویم و مقابله کنیم.
و همان‌طور که گفتم، من با احتیاط خوش‌بین هستم که همچنان وقت خواهیم داشت تا حقیقت ساده را کشف کنیم.
این محصولات، که صنعت داروسازی در پنج سال گذشته از آن‌ها استفاده کرده است، تشخیص‌های متقلبانه، دستگاه‌هایی که مردم را به
قتل می‌رسانند، محصولاتی مانند رمدسیویر و دیگران، و پلتفرم mRNA، محصولات بهداشتی نیستند. آن‌ها محصولات سودآور هستند.
آنها فقط افراد سالم را می‌گیرند و آنها را یا به مرده تبدیل می‌کنند یا به مشتریان مادام‌العمر، چون به آنها آسیب می‌رسانند.
احتمالاً بسیاری از افراد در مخاطبان شما این را می‌دانند.
اما می‌دانی، مذاکره‌کنندگان آنچه را که همه ما به آن پی برده‌ایم نادیده گرفته‌اند. آنها نمی‌خواهند این را بشنوند.
هیچ‌کس جرأت نکرد در اتاق‌های مذاکره بایستد و بگوید:
ببخشید، ما اینجا چه می‌کنیم؟ این محصولات کمکی نمی‌کنند.
و وقتی آنها را به صورت عمده می‌خرید و میلیاردها دلار هزینه می‌کنید، پول را از فرصت‌های بهتر منحرف می‌کنید.
چه می‌شد اگر مردم ویتامین C و ویتامین A و ویتامین D و مواد معدنی و گیاهان دارویی و درمان‌های هومئوپاتیک داشتند
و سطح سلامت در سراسر جهان بالا می‌رفت، طوری که مردم کمتر در معرض این مشکلات قرار می‌گرفتند؟
نه، نه، نه، نه! ما نمی‌خواهیم درباره‌ی آن صحبت کنیم. ما نمی‌توانیم از آن پول دربیاوریم!
و می‌دانی، این همان چیزی است که ما در واقع با آن سروکار داریم.
و خیلی‌ها این را می‌دانند. اما وقتی دربارهٔ آنچه واقعاً در این سند هست صحبت می‌کنیم، سعی می‌کنم آن را روشن کنم:
در واقع، این یک کسب‌وکار است. همیشه همین بوده است.
مشکلات محلی با شورای شهر شما، سازمان بهداشت شما، استان شما، ایالت شما، کشور شما.
این‌ها مکان‌هایی هستند که ستم در قوانین باید ریشه‌کن شود!
ما برای مثال درباره قانون PREP در ایالات متحده صحبت می‌کنیم که از افرادی که خسارت وارد می‌کنند محافظت می‌کند تا نتوانند
تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. دقیقاً همین هدف قانون PREP است.
و این به وزیر بهداشت قدرت‌های غیرمعمولی می‌دهد؛ اختیار نامحدود و بدون قید و شرط برای تعیین، صرفاً به این دلیل که او چنین می‌گوید:
خب، ممکن است در آینده یک وضعیت اضطراری پیش بیاید.
و این چیزی است که برای خنثی کردن آن استفاده خواهیم کرد. نیازی به تأیید FDA ندارد.
حتی لازم نیست برای استفاده اضطراری تأیید شده باشد. می‌تواند یک محصول آزمایشی باشد.
تا زمانی که این سازمان‌ها، بیمارستان‌ها، پزشکان یا هر نهاد دیگری از که من تعیین می‌کنم استفاده کنند،
هیچ‌کس نمی‌تواند در صورت آسیب دیدن از آن‌ها شکایت کند.
خب، من در ایالات متحده کار می‌کنم. مردم می‌توانند اطلاعات بیشتری در مورد آن در وب‌سایت repealtheprepact.com پیدا کنند.
من وب‌سایت notsafeandnoteffective.com را راه‌اندازی کرده‌ام که به تزریق‌ها می‌پردازد.
من وب‌سایت PCRfraud.com را راه‌اندازی کردم. این واضح است و دربارهٔ آزمایش PCR است.
و من همچنین وب‌سایت maskcharade.com را راه‌اندازی کردم. چون ماسک‌ها فقط یک شوخی هستند.
و اگر مردم بخواهند درباره این معاهده بیشتر بدانند، می‌توانند به rejectthetreaty.com مراجعه کنند.
اگر مایلید درباره تغییرات بیشتر بدانید، می‌توانید به rejecttheamendments.com مراجعه کنید.
و اگر می‌خواهید با من تماس بگیرید، برایم پیامک، ایمیل، سیگنال، تلگرام، واتس‌اپ یا هر
چیز دیگری بفرستید، شماره‌ام 310-619-3055 است.
من در مورد همه این‌ها واقعاً جدی هستم.
این افراد در تلاشند مردم را بکشند. آنها در تلاش برای قتل هستند.
آنها با این محصولات که ادعا می‌کنند نجات‌بخش زندگی هستند، در تلاشند تا آسیب برسانند.
و آنها می‌خواهند آنها را به معنای واقعی کلمه به یک کالای عمومی مشترک تبدیل کنند.
معنای این کلمه یا عبارت چیزی شبیه هوا، اکسیژن یا نور خورشید است.
آنقدر از آن وجود دارد که می‌توانید هر آنچه همیشه خواسته‌اید را به دست آورید.
شما این اصطلاح را به معنای واقعی آن به کار بردید.
شما استدلال کرده‌اید که در اواسط سال ۲۰۲۱، کشورهای فقیر از آپارتاید واکسن رنج می‌بردند.
تمام کشورهای ثروتمند این واکسن‌های شگفت‌انگیز را فوراً خریداری می‌کردند.
ما اکنون به آن اندازه ظرفیت تولید در سراسر جهان نیاز داریم که دنیا غرق در داروها، دستگاه‌ها، تشخیص‌ها و تزریق‌ها شده است.
اوه، یک mRNA دیگر می‌خواهید؟ چند تا می‌خواهید؟
می‌دونی، این‌ها مستقیم از خط تولید می‌آیند. این دیوانگی است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، درست است. این یک نابودی در مقیاس وسیع است.
آنها نمی‌خواهند کشورهایی که در این برنامه شرکت نمی‌کنند وجود داشته باشند، زیرا در این صورت شاهد اثبات این
خواهیم بود که اگر مردم آنجا واکسن دریافت نکنند، نمی‌میرند. این موضوع درباره کاهش جمعیت است.
خب، جیمز، به نظر می‌رسد که شهروند عادی باید از این موضوع آگاه باشد، با آن درگیر شود و اقدام کند.
مهلت رد اصلاحیه‌های سال گذشته بر مقررات بهداشت بین‌المللی در ماه ژوئیه منقضی می‌شود.
این خیلی مهم است. شما همچنین می‌گویید که نمایش اجرا می‌کند.
بالاخره آنها حرفشان را خواهند زد و واقعاً این توافقنامه همه‌گیری را به جلو پیش خواهند برد.
اما ما باید شروع به صحبت کنیم. ما باید یک مناظرهٔ آزاد داشته باشیم.
پس ما برای آن آماده‌ایم. به این ترتیب، وقتی سیل رسانه‌ای آغاز شود، می‌توانیم درباره‌اش بحث کنیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آن‌ها احتمالاً خواهند گفت که مجمع جهانی بهداشت این توافق‌نامه را تصویب خواهد کرد.
با این حال، در توافقنامه آمده است که تا زمانی که ضمیمه PABS نیز گنجانده نشود، نمی‌توان آن را امضا کرد.
این یک بازی ذهنی است. «ما آن را پذیرفته‌ایم، اما نمی‌توانیم آن را امضا کنیم. سال آینده می‌بینمت.»
و اگر چنین باشد، اگر این اتفاق افتاده باشد، می‌دانم که سال آینده را صرف اشاره به این خواهم کرد که چقدر مضحک است
که میلیاردها پوند صرف ساخت سلاح‌های بیولوژیکی برای آسیب رساندن به مردم شود. چطور ممکن است؟
بنابراین، به نظر من، نظر خوش‌بینانه‌ام این است که آن‌ها در حال فراهم کردن شرایط نابودی خودشان هستند، زیرا وقتی
مردم بفهمند چه می‌کنند، هر فرد معقولی می‌تواند ببیند که سازمان جهانی بهداشت باید از بین برود.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ عالی. خب، در این صورت امیدوارم بتوانیم با نزدیک شدن به مهلت ژوئیه گفت‌وگوی دیگری ترتیب دهیم.
ما در تماس خواهیم ماند. خیلی ممنون، جیمز روگوسکی، که امروز وقت گذاشتید و با ما صحبت کردید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ متشکرم!