"Malamang sasabihin nila na aamponin ng World Health Assembly ang kasunduan."
Gayunpaman, nakasaad sa kasunduan na hindi ito maaaring pirmahan hangga't hindi pa maisama ang PABS annex .
Isang laro ng isip ito. "Tinanggap na namin ito, pero hindi namin ito mapipirmahan."
Update sa sumusunod na panayam: Tulad ng hinulaan ni James Roguski sa isang panayam noong 10 Mayo 2025, natupad na ito:
Noong 20 Mayo 2025, inaprubahan ang kasunduan sa pandemya. Gayunpaman, hindi pa ito naging epektibo.
Iniulat ng Euronews: "May ilang punto pa rin na bukas o hindi bababa sa malabo."
Maaaring tumagal ng ilang taon bago magkabisa ang kasunduan.
60 sa 194 na kasaping estado ng WHO ang kailangang ratipikahin ito para mangyari ito.
Ikinagagalak naming makapanayam muli si James Roguski.
Pag-uusapan natin ang kasunduan sa pandemya ng WHO.
Sinasabi ni James Roguski na mayroon siyang mahahalagang balita para sa atin.
Pag-uusapan natin ang lahat ng ito. James, maraming salamat sa pakikipag-usap sa amin!
Oh, salamat sa paanyaya. At oo, napapanahon ito.
Alam mo na ang ika-78 na Pangkalahatang Asembleya ng Kalusugan ng WHO ay ginaganap sa huling mga linggo ng Mayo.
At marami tayong pag-uusapan. Ano ang gusto mong simulan?
Kaya, ito ay isang uri ng pag-update. Marami sa ating mga manonood ay mayroon nang kaunting impormasyon tungkol
sa paksang ito, ngunit magkakaroon din ng maraming manonood na ganap na bagong paksa ito para sa kanila.
Kung isasaalang-alang ang lahat ng mga bagay na sumasagabal sa ating mga inbox at feed sa
Twitter, maaaring hindi iyon mapansin ng ilan.
Sinasabi mong sumisigaw ka na sa mga bubong nang dalawang taon at kalahati, sinusubukang
ipaintindi sa mga tao ang kahalagahan ng isyung ito.
Kaya ipagpalagay natin na hindi alam ng ating mga tagapakinig kung gaano kahalaga na malaman
ang mga katotohanan tungkol sa kasunduan ng WHO.
Maaari mo bang bigyan ang bagong tagapakinig ng maikling buod?
Sa madaling sabi: magtitipon ang World Health Assembly sa Geneva mula ika-19 hanggang ika-27 ng Mayo 2025.
Ito ay hindi pareho sa World Health Organisation.
Ang mga delegado mula sa lahat ng bansa ay nagsasama-sama sa Pangkalahatang Asembleya ng Kalusugan ng Mundo.
Nagkakatipon sila at gumagawa ng mga desisyon.
Sapagkat sila ang dapat na maging namamahalang katawan ng burukrasya ng WHO.
Maraming bagay ang kanilang tatalakayin.
Ngunit ang pinakamahalaga rito ay ang siyang pangunahing ikinainteres ko sa nakalipas na tatlong taon, sa katunayan higit
pa sa tatlong taon: ang tinatawag na kasunduan sa pandemya.
Maraming pangalan ito. Maraming tao ang tumutukoy dito bilang kontratang pandemyang, na sa esensya ay pareho lang.
At ngayong umaga , natanggap ko ang mga dokumento na nagpapatunay ng aking mga hinala.
Gayunpaman, mga tagas na dokumento ito. Hindi pa sila opisyal na dokumento.
Maaaring magbago pa rin sila ng isip, pero sa tingin ko ay magandang balita ito. At ito ay isang bagay na napagtanto ko na.
Tatlong taon na nilang pinag-uusapan ang kasunduang ito sa pandemya, at hindi pa rin ito napinal.
Hindi pa naaabot ng mga negosasyon ang kasunduan sa tinatawag na "Pathogen Access and Benefit-sharing System" (PABS).
Alam kong wala itong kahulugan sa mga hindi pa nakarinig nito, ngunit mukhang kakailanganin pa nila ng hindi bababa sa
isang taon para makipagkasundo sa bahaging ito ng kasunduan.
Kaya, alam mo, sa loob ko ay sumasayaw ako ng maliliit na sayaw ng tuwa dahil baka magkaroon tayo ng isa pang taon para ipaliwanag
sa mga tao kung tungkol saan talaga ang kasunduang ito.
Hindi pa ito tapos hangga't hindi pa ito tapos. At hindi pa ito tapos!
Tulad ng kasabihan, "Hindi pa ito tapos."
At ang mga negosasyong ito ay labis na maling inilalarawan, nakalilito at nakapaguguluhan para sa maraming tao.
Sana ay makapagbigay tayo ng kaunting liwanag sa usaping ito.
Ngunit sa ngayon, maingat akong optimistiko na kakailanganin nila ng isa pang taon upang makumpleto ang trabaho.
At ngayong taon, malalantad natin kung ano talaga ang ginagawa nila.
Napakahusay. Napakahusay. Alam mo, magandang balita iyan.
Binibigyan mo ako ng pag-asa. Higit pa sa maingat na pagiging optimistiko ako kapag naririnig ko iyon.
Ngunit nais kong kausapin ang tagapakinig na maaaring nagsasabi sa kanilang sarili, 'Sige, magandang balita iyan.'
Ngunit sinasabi ko sa iyo, hindi mahalaga, dahil noong ika-25 ng Enero, ginawa ni Trump ang kanyang tungkulin.
Pumunta siya at inalis niya kami sa WHO. Kaya magagawa ng WHO ang tungkulin nito.
Ano'ng pinagkaiba niyan? Hindi na kasali ang Estados Unidos. Hindi naman ako naaapektuhan
niyan. Ano'ng sasabihin mo sa isang taong ganoon?
Iyon nga ang gusto nilang paniwalaan mo.
Sige, gagawin ko ang aking makakaya para maging ganap na malinaw ito, upang hindi malito
ang mga taong hindi pa kailanman narinig ito.
May isa pang ganap na isyu na tila pinapabayaan ng lahat.
At wala itong kinalaman sa kakausapin lang natin, ang kasunduan sa pandemya.
May isang dokumento na nagmula pa noong 1969, ang International Health Regulations.
Ang Estados Unidos ay nananatiling kasapi ng kasunduang ito.
Hindi ko pa narinig si Donald Trump o ang kanyang administrasyon na nagsabi ng kahit isang salita tungkol sa kasunduang ito.
Ito ay nasa bisa. Ito ay pandaigdigang batas. Ito ay may legal na bisa.
At noong 1 Hunyo 2024, inaprubahan ang mga amyenda nang lumahok ang Estados Unidos, at tinanggap ang mga ito.
At may takdang oras kung kailan ang bawat indibidwal na bansa ay may pagkakataong
magsulat ng isang simpleng liham sa WHO at sabihin:
Hindi, salamat, tinatanggihan namin ang mga pagbabagong ito para sa aming bansa.
Patuloy naming susundin ang mga Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan na ipinatupad bago ang mga pagbabagong ito.
Lubos na posible iyon, dahil ilang pagbabago ang ipinatupad ilang taon na ang nakalipas.
Apat na bansa, ang Iran, Slovakia, ang Netherlands at New Zealand, ang sumulat ng ganitong liham at nagsabi, "Hindi, salamat."
Ang huling araw para sa pagtanggi ay samakatuwid ang 19 ng Hulyo 2025.
At alam mo, walang nakikipag-usap tungkol dito dahil, sa totoo lang, ang kasunduan sa pandemya na
pinag-uusapan sa huling linggo ng Mayo ang prayoridad sa ngayon.
Ngunit bulag at bingi ang mga Amerikano sa katotohanang malayo pa tayo sa pagkaligtas.
Ang WHO ba ang pandaigdigang katawan na nagpapatupad nang detalyado ng mga patakaran ng International Health Regulations?
Sige, aangkopin ko ang iyong pananalita at bahagyang babaguhin ito.
Mangyaring gawin mo!
Nais nilang makita bilang nangunguna at nagkokoordina na awtoridad.
Oo.
Ayaw kong gawin ito, pero papayagan kong magpakasaya nang kaunti kasama ka.
Sige. Lahat ng talagang nakabasa ng International Health Regulations, itaas ninyo ang inyong mga kamay.
Sige. Mahaba ang dokumento. Hindi pa ito nababasa ng karamihan.
Hindi ito talaga kung ano ang iniisip ng mga tao.
At susubukan kong buuin ito.
Ito ay isang pandaigdigang kasunduan na sa esensya ay nagtatakda ng ilang pamantayan.
At ang mga bansa ay may mga layunin na kanilang napagkasunduang makamtan.
Ngunit kung saan talaga ito mahalaga ay sa lokal na antas sa iyong bansa, marahil sa iyong
estado o lalawigan o distrito o munisipalidad.
Ang mga lokal na batas ang naging sanhi ng mga problema sa nakalipas na limang taon.
Hindi totoo na maaaring utusan ng Direktor-Heneral ng WHO ang anumang bansa na maglabas ng mga kautusan o
magpatupad ng mga lockdown o anumang katulad nito. Nagbibigay lamang sila ng mga rekomendasyon.
At ang mga tiranong kailangang harapin mo sa lokal na antas, kahit anong antas iyon... At karaniwan ay napakalokal talaga.
Dahil ang sinumang kakatok sa pintuan mo o pipigilan kang magtrabaho, maglakbay, o mamuhay nang
normal ay malamang na hindi nakasuot ng badge ng WHO.
May mga tao sa lugar na nagpapatupad at nag-aaplay ng mga lokal na regulasyon sa emerhensiya.
Kaya lokal ang problema. At nakadepende ito sa kung saan ka nakatira.
May mga nakakatakot na kuwento kapag binabasa mo ang mga batas sa Singapore o Western Australia o Canada, o...
Alam mo, nabasa ko ang tungkol sa isang batas sa South Carolina na nagulat ako na umiiral pa ito.
Sinasabi na ang mga doktor sa isang emerhensiyang sitwasyon ay maaaring mawalan ng lisensya kung
hindi sila tutulong sa pagbibigay ng bakuna at iba pa.
At alam mo, iyan ang sinasabi ng batas. Palagi kong inakala na ang mga asosasyon medikal ang nagpapahirap sa buhay ng lahat.
Ngunit kung hindi ka pamilyar sa International Health Regulations at sa mga lokal na batas, patakaran, at
regulasyon, lahat ng nagsalita tungkol dito ay, sa totoo lang, nagkakalat ng maling impormasyon.
Kaya masasabi mo ba na ang mga lokal na batas at regulasyon ay tiyak na naaapektuhan at may
kaugnayan sa International Health Regulations?
Ito ay isang gabay, at sinisikap nilang makamit ang mga layuning ito, at sa huli, nangyayari ito sa bawat antas ng pamahalaan.
Maraming beses mo na itong naranasan: pumupunta ka sa isang kagawaran ng pamahalaan at sinusubukang
magsampa ng aksyon laban dito, at sinasabi nila:
Oh, pasensya na, iyon ay usapin ng ibang departamento.
At pagkatapos pupunta ka sa departamento na iyon at sasabihin nila, "Ay hindi, pasensya na,
responsibilidad iyon ng ibang departamento."
Pinipilit ka nila. Gusto nilang sisihin ang iba, hindi ang kanilang sarili.
Kaya ano nga ba talaga ang tungkol sa International Health Regulations, at susubukan kong magbigay ng
napakaikling pangkalahatang-ideya, dahil maaari tayong umupo rito nang ilang araw.
Ito ay isang kasunduan sa pagitan ng mga bansa upang iulat na may nangyayari sa aming bansa,
isang uri ng pagsiklab, isang uri ng problema.
At sa sandaling makatuklas sila ng anumang bagay, dapat silang magkaroon ng mga pasilidad upang agad na ipaalam ito sa WHO.
At pagkatapos ay dapat ipasa ng WHO ang mensahe sa lahat ng iba pa sa buong mundo.
Ito ang pangunahing tungkulin ng mga Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan.
At sa bawat bansa, ang mga patakarang namamahala sa pagmamanman na ito ay maaaring maging napakatindi.
Kaya ang mga mayayamang bansa ay gumastos ng bilyon-bilyong dolyar, sa aking palagay, nang mapanlinlang sa
pamamagitan ng paggamit ng pamamaraang PCR upang kontrolin ang kanilang mga sakahan ng manok.
O sa kanilang mga sakahan ng gatas o mga planta ng paggamot ng maruming tubig, upang maghanap ng mga problema
at sa gayon ay maghasik ng takot (sa ilalim ng motto):
Diyos ko, may isa na namang pagsiklab, at kayong lahat ay mamamatay.
At ang dahilan ng mga negosasyong ito ay dahil ang mga mahihirap na bansa sa buong mundo ay walang pera para gawin ito.
At ang mga kasunduang ito ay idinisenyo upang kumuha ng pera mula sa mga mayayamang bansa at mga organisasyon, gaya ng
World Bank at iba pa, at ibuhos ito sa mga mahihirap na bansang ito upang maghanap sila ng mga nakakatakot na pathogen.
Dahil kung makakakita sila ng nakakatakot na mikrobyo, nais nilang ibahagi ito sa iba.
Iyon ang nabanggit ko, ang "Pathogen Access and Benefit-sharing System" .
Nais nilang buuin ang pandaigdigang network na ito upang makahanap ng mga pathogen na
hindi naman kinakailangang magdulot ng problema.
Ang terminong ginagamit nila ay "mga pathogen na may potensyal na maging pandemya".
At iniintindi ko ito na may karagdagang P: "Mga pathogen na may potensyal na kumita nang pandaigdigan".
Kung isasama nila ang mga ito sa organisadong sistemang PABS at ipapasa ang impormasyong henetiko, at kung may kumpanyang gustong
gumawa ng pagsusuri o gamot o iba pang iniksiyong ahente – tumatanggi akong tawagin silang bakuna –
dadaloy ang perang nakasaad sa mga kontrata, na maaaring gastusin sa pagbili ng mga ahenteng ito.
Ibig kong sabihin, pinag-uusapan nila ang marami sa mga produktong ito na maaaring idagdag sa pambansang imbakan
bilang paghahanda para pukawin ang inyong takot sa hinaharap.
Iyon mismo ang pinag-uusapan sa mga negosasyong ito.
Iyan ang panig ng negosyo: "Kung makakahanap tayo ng bagay na ikakatakot ng mga tao, malaki
ang kitain natin dito, kahit walang paglaganap."
O sige, pinag-usapan ko rin ang PREP-ACT, , sa Estados Unidos.
Ayaw naming pumasok sa detalye tungkol diyan ngayon, pero handa akong pag-usapan ito ng sinuman.
Gayunpaman, kaugnay ng PREP Act, tinatalakay din ang mga hakbang sa seguridad.
At para gawing konkret:
Naglaan ang Estados Unidos ng tatlong bilyon at limang daang milyong dolyar bawat taon para sa pagbili ng mga produktong
idaragdag sa pambansang imbakan sakaling may emerhensiya.
Ang eksaktong binibili at iniimbak nila ay lubos na lihim na impormasyon dahil ito ay usapin ng pambansang seguridad.
Ngunit ang badyet na ginagastos namin sa pagbili ng mga produkto para sa imbakan ay kasinglaki ng kabuuang badyet ng WHO.
Ang layunin ng WHO sa kasunduan sa pandemya ay sa esensya ay katulad ng nangyari sa UN Framework Convention on Climate Change.
Kailangan mong bumalik sa taong 1992. At bawat taon, lahat ng mga bansa sa mundo na pumayag dito – sa
pamamagitan ng Mga Nagkakaisang Bansa – ay nagtitipon sa Kumperensya ng mga Partido (COP).
Naging isang bilyong dolyar na guho ng pamumuhunan ito.
At iyan ang hinahangad ng WHO na itatag para sa paghahanda sa pandemya, pag-iwas, at pagtugon.
Nais niyang lumikha ng isang ganap na bagong burukrasya na nakatuon sa pag-iwas sa susunod na pandemya sa
pamamagitan ng paghahanap ng mga pathogen na hindi nagdudulot ng problema ngunit may potensyal lamang na gawin ito.
Dadalhin ang mga ito sa laboratoryo, sinusuri, at pagkatapos ay ipinamamahagi ang mga kontrata upang matiyak na may stock
ng mga produkto at maaari silang gawin kahit saan sa mundo.
Nais nila ng pandaigdigang pamamahagi ng mga paraan ng produksyon.
Nais nilang subaybayan ang network ng logistika at pamamahagi, at mayroon silang koordinadong mekanismo ng pagpopondo upang maglaan
ng bilyon-bilyon at posibleng trilyon-trilyong dolyar para sa paggawa ng mga produkto... na sa aking palagay ay mga biyolohikal
na sandata na balak nilang gamitin upang atakihin ang mga tao.
Ang mga pagsusuri ay peke. Nagdudulot ng mas maraming pinsala ang mga gamot.
Isipin mo lang ang remdesivir, na mas maraming pinsala kaysa kabutihan.
At ang tinatawag na mga bakuna, ang platapormang mRNA, ay mga biyolohikal na sandata na idinisenyo upang sirain ang
kalusugan ng mga tao. Walang nakikipag-usap tungkol diyan.
Ang tanong ay: magkano ang perang maaari nating kitain para mabigyan ng kontrata ang ating mga
kaibigan sa buong mundo? Tinawag ko silang bagong OPEC.
Hindi ito ang mga bansang gumagawa at nag-eeksport ng langis.
Ito ang organisasyon ng mga kumpanyang pang-emergency sa pandemya.
Ito ay isang kriminal, parang mafia, at korap na negosyo na puno ng mga hidwaan sa interes na inaasahang sasalihan ng lahat.
At gusto nilang lahat na pumirma dahil gusto nila ng bahagi ng pie.
At sinasabi mong ang buong industriya ng pagbabago ng klima ay halos ang modelong gusto nilang kopyahin?
Oo, sa esensya. Ibig kong sabihin, hindi ang teorya ng pagbabago ng klima, kundi ang ideya na dapat matakot, sobrang takot.
Wala kaming ebidensya. Tatlumpung taon na kaming lumalaban dito, at lalo lang itong lumalala.
Bigyan ninyo kami ng mas maraming pera, di ba? Ngayon, isang trilyong dolyar na gulo ito, alam mo.
At ito ang modelo ng pagtatatag ng isang burukrasya na nagkikita isang beses sa isang taon, tumatanggap ng
mga donasyon mula sa mga bansa, at iba pa. Ito ang ideya ng isang balangkas na konbensiyon.
At, alam mo, noong 2021, nang sinimulan nila ang kasunduan sa pandemya, sinabi nila:
Kaya kakailanganin natin ng 33 bilyong dolyar bawat taon.
Sige, binawi ko 'yon. Maaaring 31 iyon, pero nasa saklaw ito ng 30 bilyong dolyar.
Sige. Ang kabuuang badyet ng WHO ay nasa tatlong bilyon at kalahati, na malaking halaga, ngunit
pinag-uusapan natin ang sampung beses na halagang iyon.
At ang Estados Unidos lamang ang gumagastos ng halagang ito sa pagbili ng mga produkto mula sa mga kumpanyang parmasyutiko.
Kaya, mag-imbak ka ng mga bakuna, gamot, at iba pa na bibilhin mo.
Hindi na kailangang magdeklara ng emerhensiya at pilitin ang mga tao na kunin ang mga
produkto. Dahil walang katapusang daloy ito, hindi ba?
Kung nagtrabaho ka na sa tingi, alam mong nag-e-expire ang mga produkto.
Kaya gumagawa ka ng ilang bakuna na nag-e-expire makalipas ang limang taon.
O kung kailan man ang petsa ng pag-expire, kailangan kang gumawa ng mga bago.
At hangga't tahimik na napagpasyahan na kailangan nating magkaroon ng ganito at ganoon sa imbentaryo, ito ay
isang tiwaling negosyo na maaaring pagkuhanan ng pera.
Hiniling mo sa mga nakabasa ng mga dokumento ng International Health Regulations na itaas ang kanilang mga kamay.
Ano ang tsansa sa ating sariling pamahalaan?
Paano naman ang mga tao sa Health Authority at sa CDC?
Binabasa ba ng mga taong ito ito? Alam ba nila ito?
Tiyak na may mga tao sa burukrasya na nakakaalam nito dahil kasali sila sa mga negosasyon.
Marahil ay nasa administrasyon pa sila, marahil hindi.
Ang punto sa lahat ng ito ay, "May puwang ba para sa pampublikong komento?"
Hanggang ngayon, huling inilathala ng WHO ang opisyal na bersyon ng kasunduan sa pandemya noong ika-27 ng Mayo 2024.
Ayon sa sariling mga patakaran nito, dapat ilabas ng WHO ang lahat ng dokumentong tatalakayin sa pulong na
magsisimula sa ika-19 ng Mayo anim na linggo bago ang pulong.
Ngayon ay ika-10 ng Mayo, at malapit na tayo.
Nakakuha ako ng mga nakalagbas na bersyon, ngunit wala sa mga dokumentong pinag-uusapan natin
dito ang nailathala para pag-usapan ng mga tao.
At mukhang gusto nilang magtanghal ng isang pagtatanghal na pang-teatro.
May ilang terminolohiya na nais kong gawing napakalinaw sa mga tao kaugnay ng kasunduan.
Maraming tao ang tumatawag dito na kontratang pandemya. Opisyal, ito ay ang kasunduan sa pandemya.
Ayos lang ang dalawang salita. Huwag kang masyadong mag-alala tungkol diyan.
Mga isang buwan na ang nakalipas, naabot ng mga negosyador ang puntong sinabi nila:
Sige, lahat ng mga highlight at ang buong teksto ng dokumento ay berde, na nangangahulugang sang-ayon tayo rito.
Kaya nakapagtamo sila ng kasunduan, ngunit ipinagpaliban ng kasunduang ito ang napakahalagang anekso tungkol sa
"Sistema ng Pag-access at Pagbabahagi ng Benepisyo para sa mga Patogen" hanggang sa susunod na petsa.
Kaya't nagkasundo na kayo sa karamihan ng mga bagay, ngunit alam ninyo rin na hindi pa ito pinal.
Gayunpaman, ipapakita nila na tila maaari tayong maging masaya lahat, dahil "lahat ay sumasang-ayon."
At magtatatag sila ng isang pangkat na magtatrabaho upang linawin ang mga pinaka-pinagtatalunang isyu sa susunod na taon.
At hayaan mo akong ipaliwanag nang kaunti kung paano ito nangyari.
Kung babalik ka ng ilang taon at maalala mo kung paano pumasok ang Omicron sa ating kamalayan.
Oo.
Nang matukoy ng South Africa at Botswana ang sinasabi nilang bagong, napaka-iba-ibang variant at pinangalanan itong
Omicron, ibinigay nila sa buong mundo ang genetic sequence.
Hindi sila natuwa nang gamitin ng Pfizer at Moderna ang mga ito para sa paggawa ng mga booster na produkto
at hindi sila nakatanggap ng anumang pera para rito.
Ang kanilang intelektwal na ari-arian, na kanilang natukoy at inilabas sa buong mundo, ay
nagkaroon ng malaking kita para sa Pfizer at Moderna.
Kaya pinayagan nilang makapasok ang pathogen, ngunit hindi nila nakuha ang mga kita.
At iyan mismo ang pinag-uusapan dito. Ang mga mayayamang bansa at lahat ng mga kumpanyang
parmasyutiko ay gustong gumastos ng bilyon-bilyong pounds.
Nais nila na gumastos ang lahat ng medyo mahihirap na bansa ng bilyon-bilyong dolyar para maghanap ng susunod na
malaking nakakatakot na mikrobyo at ipasa ito sa kanila upang gawing mga produkto at kumita ng maraming pera.
At ang pinagtatalunan ay: Ano ang makukuha natin kapalit?
At iyon ang punto kung saan sila pa rin ay naipit sa sistemang PABS na ito.
Kaya maingat akong optimistiko. Kailangan nating maghintay at tingnan kung ano ang mangyayari.
Pero sa tingin ko gusto kong maging sensitibo ang mga tao sa kung ano ang malamang na
magiging nakalilitong produksyong pangteatro.
Gusto nilang tapikin ang kanilang sarili sa likod dahil mahusay nilang nagampanan ang kanilang tungkulin.
Ngunit sinasabi nila nang tatlong taon na walang napagkasunduan hangga't hindi pa napagkakasunduan ang lahat.
Mukhang ang pangunahing dahilan ng mga negosasyong ito ay dahil sinabi ng mga mahihirap na bansa, 'Hoy,
hindi namin ibibigay sa inyo ang aming mga pathogen maliban kung ibabahagi ninyo ang kita.'
At ang PABS system, ang appendix, ay tila hindi man lang magagamit.
Plano nilang makipag-ayos nang hindi bababa sa isang taon.
At marahil sa ika-79 na Asembleya noong 2026, kung sasang-ayon sila sa aneks, maaaring pirmahan at sumapi rito ang mga bansa.
Para sa mga bagong tao na hindi pa nakarinig nito dati, ipapaliwanag ko ang tunay na problema.
Ang mga taong ito ay wala ni isang salita, ni isang salita tungkol sa: 'Uy, sandali, ang paggamit ng
pamamaraang PCR bilang diagnostic test ay pandaraya.'
At ang mga bagay tulad ng remdesivir ay hindi nakatulong, kundi nakasama at pumatay ng milyong-milyong tao.
Ang mga bentilador ay isang nakakatakot na kuwento, at ang mga iniksyon ang bagong pandemya; ang hindi
kanais-nais na mga side effect ng mga iniksyon ay ngayon tunay nang pandaigdigang pandemya.
Ano ba ito? Ano sa palagay ninyo, mga kaibigan?
At iyon ang dahilan kung bakit hindi nila pinapayagan ang mga pampublikong komento at talakayan tungkol sa paksang ito.
Tama nga. Lubos na tama.
Kaya ang natutunan nila noong 2021, nang ipinakilala nila ang mga bakuna, ay hindi
sapat na malaki ang industriya ng parmasyutiko.
At ang WHO ay ganap na kasabwat ng industriya ng parmasyutiko. Ito ang kanilang departamento ng pagmemerkado.
Ipinapakita nito kung gaano kalikot ang mga taong ito. Ngunit nag-ingat ako.
Alam ko na ang depinisyon ng mga termino sa kasunduang ito tungkol sa pandemya ay naglalaman ng pariralang "mga
kaugnay na produktong pandemyang may kaugnayan sa kalusugan".
Sige, pero hindi mo naman talaga sila tinutukoy.
Binabanggit mo ang kasunduan tungkol sa 'International Health Regulations'. At ito ay naipatupad na noong 1 Hunyo 2024.
At ito ay karaniwang tumutukoy sa lahat ng produktong parmasyutiko.
Walang halamang-gamot, bitamina, mineral, homeopathic na lunas, o anumang katulad niyan.
Ito ay tumutukoy sa mga gamot at pantulong sa pagsusuri na, sa totoo lang, ay peke, at mga aparato tulad ng
mga ventilator at iba pa, pati na rin sa mga produktong biyolohikal tulad ng mga bakuna.
Ngunit nagdagdag din sila ng mga terapiya na batay sa selula at gene.
Dahil hindi nila ibinigay ang link, kailangan mong hanapin ito nang mag-isa. Ang ginagawa nila sa esensya ay...
Isang organisadong krimen ang pagpopondo sa pagtatatag ng Big Pharma sa buong mundo upang maghanap ng mga pathogen na
hindi naman kinakailangang magdulot ng problema at gawing tila napakatakot, ngunit may potensyal na magdulot ng pandemya.
Dadalhin nila ang mga ito sa kanilang network ng laboratoryo, gagawin nila ang anumang ginagawa nila sa laboratoryo, at
babaguhin ang mga ito sa mga produktong maaaring tahimik na kontratahin ng mga bansa upang idagdag sa kanilang mga reserba.
At nangangahulugan iyon na maaaring kumita ng pera, kahit na hindi kailanman magkaroon ng
pandemya o paglaganap ng sakit o anumang katulad nito.
(Sa ilalim ng motto:) "Oh, dapat tayong maging handa."
Nagtataka ako kung sa susunod ay makokontrol na nila ang lahat at hindi na ang mga pasaway na
pangulo ng Aprika na may sarili nilang mga laboratoryo.
Na nagsasagawa ng sarili nilang pagsusuri at natuklasan na, aba, alam mo na...
Ikaw ay isang optimista, at ako ay isang optimista. Ngunit magdadala ako ng kaunting katotohanan sa mesa.
Sa kasamaang palad, marami sa mga pangulong ito ay wala na sa atin.
Eksakto.
Ngayon, ilagay mo ang iyong sarili sa posisyon ng diktatoryal na pinuno ng estado ng isa sa mga bansang ito.
Nagkaroon sila ng problema na noong panahon ng Covid, nang gusto nilang ipatupad ang mga kinakailangan sa pagbabakuna,
napagtanto nila, "Ay, wala kaming kahit ano sa estante."
Wala silang kakayahan sa produksyon.
Wala silang pera para makuha ang mga kontrata.
Hindi sapat ang kapasidad ng produksyon, ang malamig na imbakan, at iba pa.
Nalaman nila na napakahirap mag-utos ng pagbili ng isang produkto na wala ka pa sa imbentaryo.
Sige, at hindi na dapat mangyari iyon muli. Nais mong panatilihing handa ang mga suplay upang magamit ang mga ito anumang oras.
Kung nais nilang ipataw ang kanilang kalooban sa kanilang sariling mga tao, magiging handa ang WHO sa tamang
oras na may dala-dalang lahat ng kinakailangang produkto upang ipatupad ang mga kautusang ito sa lokal na antas.
Hindi naman na parang pipilitin ng WHO ang isang lokal na tirano na gawin ito.
Gagawing mas madali ang mga bagay at makikinabang ka rito. Isang banayad ngunit napakalaking pagkakaiba:
Ito ang inyong mga lokal na pinuno, mga lokal na burukrata, mga opisyal sa kalusugan, mga doktor, at lahat ng iba pa na
naniniwala pa rin na ang sagot sa mga nakakahawang sakit, pagkatapos nangyari na ang paglaganap, ay
isang mRNA na sandatang biyolohikal. Sandali lang!
Sige, optimistiko ako. At maingat akong optimistiko dahil ayaw kong maghinuha-hinuha at ayaw kong hulaan ang hinaharap.
Gayunpaman, tila ipinapahiwatig ng mga dokumento na maaari pa tayong magkaroon ng isa pang
taon bago nila mapinal ang kasunduang PABS na ito.
At ang dapat nating gawin ay magpatuloy na maging matiyaga at ilantad ang mga produktong ito kung ano talaga
sila. Ang mga produktong ito ay mga biyolohikal na sandata.
Bakit nga ba sila pumipirma ng kasunduan para gumawa pa ng mas maraming pekeng pagsusuri, aparato, gamot, at mRNA?
Masama iyan, at hindi ito para sa mga dahilan pangkalusugan! Ito ay para sa muling pamamahagi ng kayamanan.
At sa tingin ko, baka makapagbigay tayo ng kaunting liwanag dito sa loob pa ng isang taon bago nila isara ang kaso.
Kung ganoon nga, naniniwala akong na-extend ang kontrata ko sa telenobela para sa isa pang season.
Alam mo, sawang-sawa na ako sa WHO.
Ngunit mukhang hindi pa nila ganap na napagkasunduan ang anekso tungkol sa "pag-access sa
mga pathogen at pamamahagi ng mga benepisyo".
At dapat nating gawing imposible para sa kanila na gawin iyon kailanman.
Tama. Sabi mo ang huling bagay na gusto mo ay isang pampublikong talakayan tungkol sa lahat ng ito.
At tatanungin ko, kung ang mga pinuno ng mundo, at tila lahat sila ay sumusuporta sa adhikaing ito...
Tingnan mo nga ang tugon sa pandemya ng Covid!
Kung talagang gusto nila ang kasunduang ito, bakit ito napakahabang proseso? Bakit
kailangan ng WHO ng napakaraming oras para rito?
Hindi ko sa tingin gusto nilang maghintay pa ng isang taon.
Gusto mong ayusin ito ngayon, hindi ba?
Sinubukan nila. Pero ang totoo, doon talaga ito napupunta.
Uulitin ko na lang ang sinabi ko.
Ang mga medyo mahihirap na bansa sa mundo ay pinipilit ng mga mas mayayamang bansa na gumastos ng
bilyon-bilyong dolyar sa paghahanap ng mga pathogen.
May malaking pagkakaiba-iba ng buhay sa rehiyon ng Amazon at sa gubat sa timog ng Sahara at sa lahat ng iba pang lugar.
Ngayon, inaasahan na gumastos ang mga mahihirap na bansa ng napakalaking halaga ng pera sa
paghahanap ng mga pathogen at sa pagsusuri para rito.
Upang maisama nila ang bagong impormasyong ito sa network ng laboratoryo na ito.
Upang kumita pa ng mas maraming pera ang mga kumpanyang parmasyutiko.
Ibig kong sabihin, ang mga pagsusulit lamang ang nakalikha ng mga bilyonaryo.
Ang argumento ay: 'Kung gusto mong gawin namin iyon, kailangan mong magbayad para rito.' Dahil wala silang pera para rito.
'At kung ibibigay namin ito sa iyo, kailangan mong makibahagi sa kita.' At doon sila nahaharap sa isang dilema:
Uy, sandali, paano natin ito susubaybayan, magkano ang utang mo sa amin, at ano ang itsura ng mga kontrata?
At kapag may 193 partido na nakikipagkasundo, at lahat ay gustong makakuha ng bahagi ng pie, mahirap matugunan ang
pagnanais ng lahat na kumita mula sa karamdaman ng mga tao.
Bukod pa rito, ayaw ng mga kumpanyang parmasyutiko na isuko ang kontrol.
Naniniwala na ang mga bansang medyo mahirap ay mayroon ng ganitong pagkakaiba-iba ng biyolohikal na
uri, na maaaring gawing malaking pera ng Big Pharma.
Ito ay nagmula pa noong isang kombensiyon noong 1992 kung saan itinuturing na pambansang yaman
ang pag-access sa mga biyolohikal na yaman na ito.
Tulad ng dati sa mga halamang-gamot at katulad na mga bagay, dumating ang mga kumpanyang parmasyutiko at inangkin ang kaalaman
ng mga katutubong tao sa paggamit ng mga halamang-gamot upang makabuo ng mga gamot at
kumita ng milyun-milyon at bilyun-bilyong pounds.
At ang mga katutubo, na may kaalaman, ay nakatanggap ng malaking bunton ng 'wala'.
Naku, nakatuto na sila rito, at hindi iyon dahil sang-ayon sa iyo at sa akin ang mga
negosyador mula sa mga bansang Aprikano. Hindi naman.
Ang kanilang mga interes sa pananalapi ay nakaayon sa mga interes ng mga kumpanyang
parmasyutiko, na may sariling malinaw na interes.
At nais ng WHO na mapadali ang lohistika ng pamamahagi, ibig sabihin ay makapagtapos,
makapag-regula, at makapag-apruba ng mga kontrata.
Sa madaling salita, gusto nilang makisali sa daloy ng pera.
At sila ay lumilikha ng isang ganap na bagong burukrasya, ang Kumperensya ng mga Partido , na halos kapareho ng ginawa sa United
Nations Framework Convention on Climate Change. Kabaliwan ito!
Kapag sinasabi mong gusto mong makisali sa daloy ng pera, para sa akin ay tila gusto mong mag-alok ng
pinakamalalaking suhol dito upang makuha mo ang mga kinakailangang paunang kundisyon para mapirmahan ang kontrata.
Nais nilang pabilisin ang proseso ng regulasyon upang agad na maaprubahan at mailagay sa sirkulasyon ang bagong produkto.
Nais nila ang mekanismong pinansyal na ito na nagkokoordina, na inaprubahan na sa mga amyenda noong
nakaraang taon sa International Health Regulations, kung saan kasali ang Estados Unidos.
Wala pa akong naririnig mula kay Donald Trump tungkol dito.
Kung may sinuman mula sa Estados Unidos na nakikinig, pakipag-usapan ang paksang ito! –
Patawad po, Pangulong Trump, mayroon kang hanggang ika-19 ng Hulyo upang magpadala ng liham sa WHO na
tumatanggi sa mga amyenda sa International Health Regulations.
Bueno, isa sa mga ipinapatupad na regulasyon, iminungkahi niya – kawili-wili, may anim na buwang palugit, na
nangangahulugang lalampas ang palugit ng WHO sa ika-19 ng Hulyo bago pa man ang palugit ng regulasyon.
Bago pa man naging Kalihim ng Estado si Marco Rubio, inutusan niya ang Tanggapan ng Ugnayang Panlabas na suriin o muling suriin
ang lahat ng ating mga pandaigdigang kasunduan at magbigay ng mga rekomendasyon kung dapat ba tayong umatras o manatili.
At ang mga rekomendasyong ito ay ilalathala lamang pagkatapos ng ika-19 ng Hulyo?
Kung kailangan nila ang buong 180 araw.
Dahil, gaya ng alam mo, siya lang ang nanungkulan noong 20 Enero. At ang ika-19 ay malinaw na bago iyon.
Sa madaling sabi, hindi alintana ng Estados Unidos kung tayo man ay kasali sa mga
pandaigdigang kasunduang ito sa anumang oras o hindi.
Kung magpasya silang umatras sa isang pandaigdigang kasunduan, basta na lang silang aalis at
hindi nila iniintindi kung ano ang gagawin nila.
Ngunit sa kasalukuyan, kami ay isang kontratistang partido sa Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan.
At ang mga iminungkahing amyenda ay lumilikha ng mekanismong pampinansyal na posibleng maglaan ng bilyon-bilyong dolyar
para sa produksyon ng mga biyolohikal na sandata sa buong mundo.
At ito ay direktang nakikipagkumpitensya sa tatlong bilyon at kalahating dolyar na inilalaan ng aming
Kagawaran ng Depensa bawat taon upang isama ang lahat ng produktong ito sa aming imbentaryo.
Naglilikha ba tayo rito ng bagong karera sa sandatang biyolohikal na hinugis ayon sa Cold War?
Hindi pinapansin iyon ng mga kumpanyang parmasyutiko.
Papirmahan mo ang isang kontrata sa Kagawaran ng Depensa ng Estados Unidos.
At pipirma sila ng kontrata sa PABS system ng WHO. Sa alinmang paraan, sila ang mananalo.
At alam mo, ganoon talaga palagi. Pinapahamak mo ang isang panig laban sa isa pa.
Ngunit ang mga taong nagtutulak nito ay mananalo sa anumang kaso.
Maliban kung tayo'y maging mas matalino at lumaban.
At, gaya ng sinabi ko, maingat akong optimistiko na magpapatuloy pa rin tayong magkaroon ng
oras upang matuklasan ang simpleng katotohanan.
Ang mga produktong ito, na ginagamit ng industriya ng parmasyutiko sa nakalipas na limang taon, ang mga mapanlinlang na
diagnosis, ang mga aparatong pumapatay ng tao, mga produktong tulad ng Remdesivir at iba pa, at ang
platapormang mRNA, ay hindi mga produktong pangkalusugan. Mga produktong pangkumita ang mga ito.
Kinu-kuha lang nila ang mga malulusog na tao at ginagawang patay o mamimili habang-buhay dahil sinasaktan nila sila.
Marahil alam na ito ng maraming tao sa iyong madla.
Pero alam mo, hindi pinapansin ng mga negosyador ang napag-unawaan na nating lahat. Ayaw nilang marinig iyon.
Walang sinuman ang nagkaroon ng lakas ng loob na tumayo sa mga silid ng negosasyon at sabihin:
Patawad, ano ba talaga ang ginagawa natin dito? Hindi nakakatulong ang mga produktong ito.
At kapag binibili mo sila nang maramihan at gumagastos ka ng bilyon-bilyong dolyar, inililihis
mo ang pera mula sa mas magagandang oportunidad.
Paano kung may bitamina C, bitamina A, bitamina D, mga mineral, mga halamang-gamot, at mga homeopathic na lunas ang mga
tao, at tumaas ang antas ng kalusugan sa buong mundo kaya hindi na gaanong naaapektuhan ng mga problemang ito?
Hindi, hindi, hindi, hindi! Ayaw naming pag-usapan iyan. Hindi tayo kikita niyan!
At alam mo, iyan nga talaga ang hinaharap namin.
At marami ang nakakaalam niyan. Ngunit kapag pinag-uusapan natin kung ano talaga ang nasa
dokumentong ito, susubukan kong linawin ito:
Sa katotohanan, isang negosyo ito. Mula pa noon, ganoon na ito.
Ang mga lokal na problema sa iyong konseho ng lungsod, sa iyong awtoridad sa kalusugan, sa
iyong lalawigan, sa iyong estado, sa iyong bansa.
Ito ang mga lugar kung saan dapat tuluyang alisin ang tiraniya sa mga batas!
Pinag-uusapan natin, halimbawa, ang PREP Act sa Estados Unidos, na nagpoprotekta sa mga taong nagdudulot ng pinsala upang hindi
sila mapagsampa ng kaso. Iyan mismo ang layunin ng PREP Act.
At binibigyan nito ang Kalihim ng Kalusugan ng labis na kapangyarihan; walang limitasyon, walang hadlang na
awtoridad upang magpasya, simpleng dahil lang sinabi niya:
Maaaring magkaroon ng emerhensiya sa hinaharap.
At ito ang gagamitin natin para kontrahin ito. Hindi na kailangang aprubahan ito ng FDA.
Hindi na ito kailangang aprubahan para sa emerhensiyang paggamit. Maaaring ito ay isang eksperimentong produkto.
At hangga't ginagamit ng mga partikular na organisasyong ito, mga ospital, mga doktor, o iba pa, ang lunas na
aking itinakda, walang sinuman ang maaaring magsampa ng kaso laban sa kanila kung ikaw ay masaktan.
Nagtatrabaho ako sa Estados Unidos. Maaaring malaman ng mga tao ang higit pa tungkol dito sa repealtheprepact.com.
Nilikha ko ang notsafeandnoteffective.com, na tumatalakay sa mga iniksyon.
Inilunsad ko ang PCRfraud.com. Malinaw iyon, at tungkol ito sa PCR test.
At inayos ko rin ang maskcharade.com. Dahil biro lang ang mga maskara.
At kung nais ng mga tao na matuto pa tungkol sa kasunduan, maaari silang pumunta sa rejectthetreaty.com.
Kung nais mong malaman pa ang tungkol sa mga pagbabago , maaari mong bisitahin ang rejecttheamendments.com.
At kung gusto mo akong tawagan, magpadala ka lang ng text message, email, Signal, Telegram,
WhatsApp o ano pa man, ang numero ko ay 310-619-3055.
Seryoso talaga ako sa lahat ng mga bagay na ito.
Sinusubukan ng mga taong ito na pumatay ng mga tao. Sinusubukan nilang mag-murder.
Sinisikap nilang magdulot ng pinsala gamit ang mga produktong ito, na kanilang inaangkin na nakaliligtas ng buhay.
At gusto nilang literal na gawing karaniwang pampublikong kayamanan ang mga ito.
Ang ibig sabihin ng salitang ito o pariralang ito ay parang hangin, oksiheno, o sikat ng araw.
Napakarami nito kaya makukuha mo ang lahat ng gusto mo kailanman.
Ginamit mo ang salitang ito nang literal.
Ipinagtanggol mo na noong kalagitnaan ng 2021, ang mga mahihirap na bansa ay naghihirap dahil sa apartheid sa bakuna.
Lahat ng mayayamang bansa ay agad na kinuha ang lahat ng mga kahanga-hangang iniksyon.
Ngayon ay kailangan natin ng napakalaking kapasidad ng produksyon sa buong mundo kaya't napupuno ang
mundo ng mga gamot, aparato, diagnostiko, at iniksyon.
Ah, gusto ka pa ng isa pang mRNA? Ilan ba ang gusto mo?
Alam mo, direkta silang lumalabas mula sa linya ng produksyon. Kabaliwan 'yan.
Oo, tama iyon. Isang malawakang pagpatlang ito.
Hindi nila gusto ang mga bansang hindi nakikilahok sa programa, dahil makikita natin ang patunay na hindi namamatay ang
mga tao roon mula sa pagbabakuna kung hindi nila ito matatanggap. Ito ay tungkol sa pagbabawas ng populasyon.
Aba, James, mukhang kailangan maging mulat dito ang karaniwang mamamayan, makilahok dito, at kumilos.
Ang huling araw para tanggihan ang mga amyenda noong nakaraang taon sa International Health Regulations ay magtatapos sa Hulyo.
Napakahalaga niyan. Sinasabi mo rin na nagpapanggap ang .
Sa huli, magsalita na rin sila at talagang itutulak nila pasulong ang kasunduang ito para sa pandemya.
Ngunit kailangan na nating magsimulang mag-usap. Kailangan nating magkaroon ng bukas na debate.
Kaya handa na kami rito. Sa ganoong paraan, mapag-uusapan namin ito kapag dumating na ang pagbomba ng balita mula sa media.
Malamang sasabihin nila na aaprubahan ng World Health Assembly ang kasunduan.
Gayunpaman, nakasaad sa kasunduan na hindi ito maaaring pirmahan hangga't hindi pa maisama ang PABS annex.
Isang laro ng isip ito. "Tinatanggap na namin ito, pero hindi namin ito mapipirmahan. Magkita tayo sa susunod na taon."
At kung ganoon nga, kung nangyari iyon, alam kong gugugulin ko ang susunod na taon sa pagpapatunay kung gaano kabaliw ang
gumastos ng bilyon-bilyong pounds para gumawa ng mga biyolohikal na sandata na makasasakit sa mga tao. Paano nga ba?
Kaya, sa aking optimistikong opinyon, nililikha nila ang mga kondisyon para sa kanilang sariling pagkawasak, dahil kapag
naunawaan na ng mga tao kung ano ang kanilang ginagawa, makikita ng sinumang makatwirang tao na dapat mawala ang WHO.
Napakahusay. Sa gayon, umaasa akong maaari tayong mag-ayos ng isa pang pag-uusap habang papalapit ang takdang oras sa Hulyo.
Manatiling makipag-ugnayan tayo. Maraming salamat, James Roguski, sa paglaan ng oras upang makausap kami ngayon.
Salamat!