La 13-an de februaro 2022, svisaj balotantoj malakceptis novan amaskomunikilan leĝon titolitan "Pakaĵo de
rimedoj favore al la amaskomunikiloj" per 54,6 procentoj.
Privataj amaskomunikilaj kompanioj ricevus ĉiujare de la ŝtato – alivorte, de la
impostpagantoj – pliajn 178 milionojn da svisaj frankoj.
La asocio "NE al ŝtate financataj amaskomunikiloj", kiu gvidis la kampanjon kontraŭ la amaskomunikila leĝo, tiam argumentis jene:
La amaskomunikila leĝo estas rabado de la ŝtataj kasoj, igas la amaskomunikilojn dependaj de la ŝtato
kaj diskriminacias kontraŭ liberaj amaskomunikiloj.
Krome, tio kondukus al eĉ pli da amaskomunikila unuformeco kaj cementus la ekzistantajn amaskomunikilajn monopolojn.
Nun estas alia provo enkonduki pliajn amaskomunikilajn subvenciojn en nova aspekto:
La 21-an de marto 2025, la Svisa Parlamento aprobis amendon al la Leĝo pri Poŝtaj Servoj.
Ĉi tiu ŝanĝo celas pliigi la ŝtatan financadon por la frua livero de abonaj gazetoj de la
nuna 50 milionoj da svisaj frankoj al 85 milionoj.
Estas planitaj pliaj 35 milionoj.
por privataj radio- kaj televidstacioj, por la trejnado kaj plua edukado de ĵurnalistoj, kaj por
la privata gazetara konsilio kaj novaĵagentejoj.
Tio signifus, ke la ĉefaj amaskomunikiloj ricevus entute ne malpli ol 1,47 miliardojn da svisaj
frankoj en subvencioj dum la venontaj sep jaroj.
La 29-an de aprilo 2025, sub la aŭspicioj de la asocio "Teamo Libereco", estis lanĉita
referendumo kontraŭ la amendo al la Leĝo pri Poŝtaj Servoj.
Aliaj organizoj pri civitanaj rajtoj nun subtenas la referendumon.
Tiuj inkluzivas la "Amikojn de la Konstitucio" kaj la "Svisa Reton de Instruistoj".
En la blua informkesto sub la programo vi trovos la subskribfolion kaj pliajn informojn pri la referendumo.
La subskribfolioj povas esti submetitaj ĝis la plej malfrue la 3-an de julio 2025. En artikolo en la eldono de Schweizerzeit
de la 16-a de majo 2025, ETH-studento Mihajlo Mrakic klarigas, kial oni devas kontraŭi la ŝanĝojn al la Leĝo pri Poŝtaj Servoj.
Nun aŭskultu la artikolon en mallongigita formo:
En 2022, la popolo klare malakceptis la leĝon pri amaskomunikiloj.
Hodiaŭ ni alfrontas la saman malnovan problemon, nur en nova pakaĵo – ĉar la Parlamento klare ne volas akcepti referendumojn.
Malnova problemo, nova pakaĵo
Estis granda ĝojo tiutempe. Homoj kredis, ke la decido estis farita kaj la mesaĝo estis klara:
Ne plu subvencioj por riĉaj eldonistoj, ne plu senkritera disdonado de financoj, kiu finfine fortigas la
ĉefajn aktorojn sub la preteksto de "mediapalececo"!
Sed hodiaŭ, apenaŭ du jarojn poste, ni revenis al la komenco. La sama problemo,
re-pakaĵigita, maldikiĝinta, sed kun la sama impulso:
Publika mono por privataj amaskomunikilaj kompanioj. Unuavide la nova leĝo ŝajnas pli modesta.
Ĝi rilatas al "celita promocio" kaj "plifortigo de amaskomunikila diverseco en la regionoj".
Sed la strukturoj restas la samaj. Denove, estas la grandaj eldonejoj, kiuj plej profitos.
Malgrandaj, sendependaj amaskomunikiloj ja ricevas simbolajn sumojn. Tamen la plej granda parto
iras al tiuj, kiuj jam regas la publikan opinion.
Tio ne antaŭenigas diversecon, sed anstataŭe plue cementas unuflankan amaskomunikilan pejzaĝon.
Tamen la hodiaŭa amaskomunikila oferto estas pli granda ol iam ajn antaŭe. La argumento, ke amaskomunikilaj
subvencioj estas necesaj por savi demokration, ne tenas akvon.
Ni vivas en tempo, kiam estas senfinaj eblecoj formi niajn proprajn opiniojn.
Samtempe ĉiam malpli da homoj kredas, ke la amaskomunikiloj raportas objektive kaj sendepende.
Anstataŭ postuli novajn subvenciojn, la industrio devus serioze demandi sin, kial la fido erozias.
kaj kiel ĝi povus esti reakirita per pli vasta enhavo, kritika memreflekto kaj vera diverseco.
Registaraj subvencioj ne estas la solvo ĉi tie, sed parto de la problemo.
Malfortiĝo de demokratio
Estas ankaŭ aparte problema, ke la Parlamento simple ignoras la klaran malakcepton de la popolo en 2022.
Anstataŭ preni la mesaĝon serioze, la leĝo estas reenkondukata paŝon post paŝo ĝis, fine,
preskaŭ ĉio, kontraŭ kio ni batalis, revenas.
Ĉi tio estas intenca subfosado de demokratiaj decidoj – kaj ĝi ne estas izola kazo.
Ni vidas tion en la kadra interkonsento kun la EU, kie la Federacia Konsilio ne volas devigan referendumon.
Simile, iniciatoj kaj referendumoj ne estas efektivigitaj.
Kiam referendumoj estas ignorataj kaj referendumo povas esti devigita nur per granda peno kaj kolektado de
subskriboj, tiam la Parlamento piedpremas demokration.
La batalo daŭras
Hodiaŭ ni devas denove batali. Ne nur kontraŭ leĝo, sed por la principo, ke referendumoj gravas.
– Ke 'ne'-voĉdono restu 'ne'-voĉdono kaj ne simple degeneru en la Parlamenton 'provantan denove'.
Tial mi denove diras "ne", ĉar mi kredas je diversa, sendependa amaskomunikila pejzaĝo kaj ĉar mi estas
konvinkita, ke vera sendependeco ne venas el la ŝtataj kasoj.