Op 13 februari 2022 verwierpen de Zwitserse kiezers een nieuwe mediawet getiteld "Pakket
maatregelen ten gunste van de media" met 54,6 procent.
De particuliere mediabedrijven zouden elk jaar 178 miljoen CHF extra hebben ontvangen van de
staat - met andere woorden, van de belastingbetaler.
De vereniging "NEE tegen door de staat gefinancierde media", die de campagne tegen de
mediawet leidde, argumenteerde destijds als volgt:
De mediawet is een aanslag op de staatskas en maakt de media afhankelijk van de staat en discrimineert vrije media.
Het zou ook leiden tot nog meer "media-uniformiteit" en de bestaande mediamonopolies versterken.
Nu komt er weer een poging om extra mediasubsidies te krijgen in een nieuw jasje:
Het Zwitserse parlement heeft op 21 maart 2025 een wijziging van de Postwet goedgekeurd.
Deze wijziging is bedoeld om de overheidsfinanciering voor de vroegtijdige levering van abonneekranten te
verhogen van de huidige 50 miljoen CHF naar 85 miljoen CHF.
Nog eens 35 miljoen is gepland
voor particuliere radio- en tv-stations, voor de opleiding en training van journalisten en voor
de particuliere persraad en nieuwsagentschappen.
In de komende zeven jaar zou dit de gereguleerde media subsidiëren met een totaal van -
geloof het of niet - 1,47 miljard Zwitserse frank.
Op 29 april 2025 werd het referendum tegen de wijziging van de Postwet gelanceerd onder
auspiciën van de vereniging "Team Freiheit".
Andere burgerrechtenorganisaties steunen nu het referendum.
Dit zijn onder andere de "Vrienden van de Grondwet" en het "Lerarennetwerk Zwitserland".
In het blauwe infovak onder het programma vind je het ondertekeningsformulier en meer informatie over het referendum.
Ondertekeningsformulieren kunnen tot uiterlijk 3 juli 2025 worden ingediend. In een artikel in de "Schweizerzeit" van 16
mei 2025 legt ETH-student Mihajlo Mrakic uit waarom we moeten vechten tegen de veranderingen in de Postwet.
Luister nu naar het artikel in verkorte vorm:
In 2022 heeft het volk de mediawet duidelijk verworpen.
Vandaag worden we geconfronteerd met het oude probleem, alleen in een nieuwe verpakking - omdat het
parlement referenda blijkbaar niet wil accepteren.
Oud probleem, nieuwe verpakking
Er was grote vreugde op dat moment. Men geloofde dat de beslissing was genomen en dat de boodschap duidelijk was:
Geen subsidies meer voor rijke uitgevers, geen gieter principe dat uiteindelijk de grote spelers
versterkt met het argument van "mediadiversiteit"!
Maar vandaag, amper twee jaar later, zijn we terug op "veld één". Dezelfde kwestie, opnieuw
verpakt, afgeslankt, maar met dezelfde strekking:
Publiek geld voor particuliere mediabedrijven. De nieuwe wet is op het eerste gezicht bescheidener.
Er wordt gesproken over "gerichte promotie" en "versterking van de mediadiversiteit in de regio's".
Maar de structuren blijven hetzelfde. Nogmaals, het zijn de grote uitgeverijen die het meest zouden profiteren.
Kleine, onafhankelijke media ontvangen symbolische bedragen. Maar het leeuwendeel gaat naar waar de
macht over de publieke opinie al geconcentreerd is.
Dit bevordert de diversiteit niet, maar versterkt het eenzijdige medialandschap.
Toch is het media-aanbod vandaag groter dan ooit tevoren. [Het argument dat mediafinanciering
nodig is om de democratie te redden gaat niet op.
We leven in een tijd waarin er talloze mogelijkheden zijn om je eigen mening te vormen.
Tegelijkertijd geloven steeds minder mensen dat de media objectief en onafhankelijk rapporteren.
In plaats van om nieuwe subsidies te vragen, zou de sector zich serieus moeten afvragen waarom het vertrouwen afbrokkelt
en hoe het teruggewonnen kan worden met een bredere inhoud, kritische zelfreflectie en echte diversiteit.
Overheidssubsidies zijn hier geen oplossing, maar een deel van het probleem.
Verzwakking van de democratie
Het is ook bijzonder problematisch dat het Parlement de duidelijke afwijzing door het volk in 2022 gewoon negeert.
In plaats van de boodschap serieus te nemen, wordt de wet beetje bij beetje opnieuw ingevoerd, totdat
uiteindelijk bijna alles waar we tegen vochten weer terug is.
Dit is een opzettelijke ondermijning van democratische besluiten - en geen op zichzelf staand geval.
We zien dit in de kaderovereenkomst met de EU, waar de Bondsraad geen verplicht referendum wil.
Initiatieven en referenda worden ook niet uitgevoerd.
Als volksbesluiten worden genegeerd en een referendum alleen met veel moeite en door het verzamelen van handtekeningen kan
worden afgedwongen, dan vertrapt het parlement de democratie.
Het gevecht gaat door
Vandaag moeten we weer vechten. Niet alleen tegen een wet, maar voor het principe dat referenda tellen.
- Dat een "nee" een "nee" blijft dat niet simpelweg ontaardt in een "probeer het nog eens" van het Parlement.
Daarom zeg ik ook deze keer "nee", omdat ik geloof in een divers, onafhankelijk medialandschap en omdat ik ervan overtuigd
ben dat echte onafhankelijkheid niet uit de staatskas komt.