Më 13 shkurt 2022, votuesit zviceranë refuzuan një ligj të ri për mediat me titull "Paketa e
masave në favor të mediave" me 54,6 për qind.
Kompanitë private mediatike do të kishin marrë çdo vit nga shteti – me fjalë të tjera, nga
tatimpaguesit – 178 milionë franga zvicerane shtesë.
Shoqata "JO për mediat e financuara nga shteti", e cila udhëhoqi fushatën kundër ligjit të
mediave, argumentoi në atë kohë si më poshtë:
Ligji për mediat është një plaçkitje e arkave të shtetit, e bën median të varur nga shteti dhe diskriminon median e lirë.
Për më tepër, kjo do të çonte në edhe më shumë "uniformitet mediatik" dhe do të konsolidonte monopolët ekzistues të medias.
Tani një përpjekje tjetër për subvencione shtesë të medias po vjen në një formë të re:
Më 21 mars 2025, Parlamenti zviceran miratoi një ndryshim në Ligjin për Shërbimet Postare.
Ky ndryshim synon të rrisë financimin shtetëror për shpërndarjen e hershme të gazetave me abonim nga 50
milionë franga zvicerane aktualisht në 85 milionë.
Janë planifikuar edhe 35 milionë.
për stacionet private të radios dhe televizionit, për trajnimin dhe arsimin e mëtejshëm të gazetarëve, dhe
për këshillin privat të shtypit dhe agjencitë e lajmeve.
Kjo do të thotë se mediat kryesore do të marrin gjithsej jo më pak se 1.47 miliardë franga
zvicerane në subvencione gjatë shtatë viteve të ardhshme.
Më 29 prill 2025, nën kujdesin e shoqatës "Team Freedom", u nis një referendum kundër ndryshimit të Ligjit të Postës.
Organizata të tjera për të drejtat civile tani po mbështesin referendumin.
Këto përfshijnë "Miqtë e Kushtetutës" dhe "Rrjeti i Mësuesve Zviceranë".
Në kutinë blu të informacionit nën program, do të gjeni fletën e nënshkrimit dhe informacione të mëtejshme rreth referendumit.
Fletët me nënshkrime mund të dorëzohen deri më 3 korrik 2025, së voni. Në një artikull në numrin e 16 majit 2025 të
Schweizerzeit, studenti i ETH-së Mihajlo Mrakic shpjegon pse ndryshimet në Ligjin për Shërbimet Postare duhet të luftohen.
Tani dëgjoni artikullin në formë të përmbledhur:
Në vitin 2022, populli hodhi poshtë qartë ligjin e mediave.
Sot përballemi me të njëjtin problem të vjetër, vetëm me paketim të ri – sepse Parlamenti
qartë nuk dëshiron të pranojë referendumet.
Problemi i vjetër, paketimi i ri
Ishte gëzim i madh në atë kohë. Njerëzit besonin se vendimi ishte marrë dhe mesazhi ishte i qartë:
Asnjë më subvencione për botues të pasur, asnjë më shpërndarje të pa dalluar të fondeve, që në fund forcon
lojtarët kryesorë nën maskën e "diversitetit mediatik"!
Por sot, me vështirësi vetëm dy vjet më vonë, jemi përsëri në pikën e nisjes. E njëjta çështje, e
ripakuar, e holluar, por me të njëjtin shtytje:
Para publike për kompani mediatike private. Në një vështrim të parë, ligji i ri duket më modest.
Ai i referohet "promovimit të synuar" dhe "forcimit të diversitetit të mediave në rajone".
Por strukturat mbeten të njëjta. Edhe një herë, janë shtëpitë e mëdha botuese që do të përfitonin më së shumti.
Media të vogla dhe të pavarura marrin shuma simbolike. Megjithatë, pjesa më e madhe i shkon atyre
që tashmë ushtrojnë pushtet mbi opinionin publik.
Kjo nuk promovon diversitetin, por përkundrazi forcon më tej një peizazh mediatik njëanshëm.
Megjithatë, oferta mediatike e sotme është më e madhe se kurrë më parë. Argumenti se subvencionet mediatike
janë të nevojshme për të shpëtuar demokracinë nuk qëndron.
Ne jetojmë në një epokë ku ka pafundësi mundësish për të formuar opinionet tona.
Në të njëjtën kohë, gjithnjë e më pak njerëz besojnë se mediat raportojnë në mënyrë objektive dhe të pavarur.
Në vend që të kërkojë subvencione të reja, industria duhet seriozisht të pyesë veten pse po shuhet besimi.
dhe si mund të rikthehet me një gamë më të gjerë përmbajtjesh, vetë-reflektim kritik dhe diversitet të vërtetë.
Subvencionet qeveritare nuk janë zgjidhja këtu, por pjesë e problemit.
Dobësimi i demokracisë
Gjithashtu, është veçanërisht problematike që Parlamenti thjesht po injoron refuzimin e qartë të popullit në vitin 2022.
Në vend që ta merrnin seriozisht mesazhin, ligji po rivendoset copë-copë, derisa në fund pothuajse
gjithçka kundër së cilës kemi luftuar të kthehet përsëri.
Kjo është një minim i qëllimshëm i vendimeve demokratike – dhe nuk është një rast i izoluar.
Ne e shohim këtë në marrëveshjen kornizë me BE-në, ku Këshilli Federal nuk dëshiron një referendum të detyrueshëm. Në
mënyrë të ngjashme, iniciativat dhe referendumet nuk zbatohen.
Kur referendumet injorohen dhe mund të zbatohen vetëm me shumë përpjekje dhe duke mbledhur
nënshkrime, atëherë Parlamenti po shkel demokracinë me këmbë.
Lufta vazhdon
Sot duhet të luftojmë përsëri. Jo vetëm kundër një ligji, por për parimin që referendumet kanë rëndësi.
– Që një votë 'jo' të mbetet një votë 'jo', dhe të mos degenere thjesht në Parlamentin që 'përpiqet përsëri'.
Prandaj po them "jo" edhe këtë herë, sepse besoj në një peizazh mediatik të larmishëm dhe të pavarur dhe jam i
bindur se pavarësia e vërtetë nuk vjen nga arkët e shtetit.