דעם 13טן פֿעברואַר 2022 האָבן די שווייצער וויילער אָפּגעוואָרפֿן אַ נײַעם מעדיע־געזעץ מיטן טיטל
"פּעקל פֿון מיטלען לטובֿת דער מעדיע" מיט 54.6 פּראָצענט.
פּריוואַטע מעדיע־פֿירמעס וואָלטן באַקומען נאָך 178 מיליאָן שווייצער פֿראַנקן יעדן יאָר פֿון דער
מדינה – מיט אַנדערע ווערטער, פֿון די שטײַערצאָלער.
די אַסאָציאַציע "ניין צו שטאַט־געשטיצטע מעדיע", וואָס האָט געפֿירט די קאַמפּאַניע קעגן דעם
מעדיע־געזעץ, האָט דעמאָלט אַזוי אַרגומענטירט:
דער מעדיע־געזעץ איז אַ רויבערײַ אויף די שטאַטלעכע קאַסעס, מאַכט די מעדיע אָפּהענגיק פֿון
דער מדינה און דיסקרימינירט קעגן פֿרײַע מעדיע.
דערצו וואָלט עס געפֿירט צו נאָך מער "מעדיע־איינהייטלעכקייט" און פֿאַרפעסטיקט די עקזיסטירנדיקע מעדיע־מאָנאָפּאָלן.
איצט קומט נאָך אַ פּרוּוו צו צושטעלן נאָך מער מידיאַ־סובסידיעס אין אַ נײַעם געשטאַלט:
דעם 21סטן מערץ 2025 האָט דער שווייצער פּאַרלאַמענט אָנגענומען אַן ענדערונג צום געזעץ וועגן פּאָסט־דינסטן.
דער ענדערונג איז געצילט צו פֿאַרגרעסערן די שטאַטלעכע פינאַנצירונג פֿאַר די פרי צושטעלונג פֿון אַבאָנעמענט־צײַטונגען
פֿון די איצטיקע 50 מיליאָן שווייצער פראַנק צו 85 מיליאָן.
נאָך 35 מיליאָן זענען געפּלאַנט.
פֿאַר פּריוואַטע ראַדיאָ און טעלעוויזיע־סטאַנציעס, פֿאַר דער אויסבילדונג און ווײַטערדיקער בילדונג פֿון זשורנאַליסטן,
און פֿאַרן פּריוואַטן פּרעסע־ראַט און נײַעס־אַגענטורן.
דאָס וואָלט מיינען אַז די הויפּטשטראם־מעדיע וואָלט באַקומען אַ גאַנץ סך פֿון נישט ווייניקער ווי 1.47 ביליאָן
שווייצער פראַנקען אין סובסידיעס איבער די קומענדיקע זיבן יאָר.
אויף דעם 29סטן אַפּריל 2025 איז אונטער דער פּטרונות פֿון דער אַסאָציאַציע "טימ פֿרידאָם" אַרויסגעלאָזט געוואָרן אַ
רעפֿערענדום קעגן דער ענדערונג צום געזעץ פֿון פּאָסט־דינסטן.
אַנדערע בירגעררעכט־אָרגאַניזאַציעס שטיצן איצט דעם רעפֿערענדום.
דאָס אַרײַננעמט די "פֿרײַנד פֿון דער קאָנסטיטוציע" און די "שווייצער לערער־נעצווערק".
אין דער בלויער אינפֿאָרמאַציע־קעסטל אונטן פֿון דעם פּראָגראַם וועט איר געפֿינען דעם אונטערשריפֿט־בלאַט
און ווײַטערדיקע אינפֿאָרמאַציע וועגן דעם רעפֿערענדום.
די אונטערשריפֿט־בלאַטן קענען ווערן אַרײַנגעגעבן ביז שפּעטסטנס דעם 3טן יולי 2025. אין אַ אַרטיקל אין דער אויסגאַבע פֿון
Schweizerzeit פֿון 16טן מײַ 2025 דערקלערט דער ETH־סטודענט מיכאַילאָ מראַקיץ פֿאַרוואָס מען מוז זיך קעגן די
ענדערונגען אין דעם געזעץ וועגן די פּאָסט־דינסטן אָפּשטעלן.
איצט הערט דעם אַרטיקל אין אַ פֿאַרקירצטער פֿאָרעם:
אין 2022 האָבן די מענטשן קלאָר אָפּגעװיזן דעם מעדיע־געזעץ.
הײַנט שטייען מיר פֿאַר דעם זעלבן אַלטן פּראָבלעם, נאָר אין אַ נײַעם קאָליר – ווײַל דער
פּאַרלאַמענט קלאָר וויל נישט אָננעמען רעפֿערענדומען.
אַלטע פּראָבלעם, נײַע פּאַקונג
אין יענער צײַט איז געווען גרויס פרייד. מענטשן האָבן געגלייבט אַז דער באַשלוס איז שוין
געמאכט געוואָרן און דער אָנזאָג איז געווען קלאָר:
קיין מער סובסידיעס פֿאַר רײַכע אַרויסגעבער, קיין מער אומגעצילטע פֿאַרטיילונג פֿון מיטלען, וואָס לעסאָף שטאַרקט די הויפּט־שפּילערס
אונטער דער פֿאָרװאַנט פֿון "מעדיע־פֿילפֿאַרביקייט"!
אָבער הײַנט, כּמעט צוויי יאָר שפּעטער, זײַנען מיר צוריק בײַם אָנהייב. דער זעלבער ענין, ווידער
פּאַקעטירט, פֿאַרמינערט, אָבער מיט דער זעלבער דרינגלעכקייט:
עפנטלעכע געלט פֿאַר פּריוואַטע מידיאַ־פֿירמעס. אויף דער ערשטער בליק שיינט דער נײַער געזעץ מער באַשיידן.
עס רעדט וועגן "צילגעריכטע פּראָמאָציע" און "שטאַרקן די מעדיע־פֿאַרשיידנקייט אין די געגנטן".
אָבער די סטרוקטורן בלײַבן די זעלבע. ווידער אַמאָל זײַנען דאָס די גרויסע פֿאַרלאַג־הײַזער וואָס וואָלטן די מערסטע נוץ האָבן.
קליינע, זעלבסטשטענדיקע מעדיע־אויסגאַבעס באַקומען סימבאָלישע סומעס. אָבער דער לייבנס־חלק גייט צו די
וואָס שוין האָבן מאַכט איבער דער ציבורדיקער מיינונג.
דאָס פֿאַרדערט נישט די פֿאַרשיידנקייט, נאָר פֿאַרשטאַרקט נאָך מער אַ איין־זייטיקע מעדיע־לאַנדשאַפֿט.
אָבער הײַנט איז די מעדיע־אָפֿערונג גרעסער ווי קיינמאָל פֿריִער. דער ארגומענט אַז מעדיע־סובסידיעס זײַנען
נייטיק צו ראַטעווען די דעמאָקראַטיע, האַלט נישט וואַסער.
מיר לעבן אין אַ צײַט, וווּ עס זענען אומצאָליקע געלעגנהייטן צו פֿורעמען אונדזערע אייגענע מיינונגען.
אין דער זעלביקער צײַט גלייבן ווייניקער און ווייניקער מענטשן אַז די מעדיע באריכטן אָביעקטיוו און זעלבסטשטענדיק.
אַנשטאָט צו רופן פֿאַר נײַע סובסידיעס, זאָל די אינדוסטריע זיך ערנסט פֿרעגן, פֿאַר וואָס דער צוטרוי עראָדירט.
און ווי מען קען עס צוריקקריגן מיט אַ גרעסערער ברייטקייט פֿון אינהאַלט, קריטישער
זעלבסט-רעפֿלעקסיע און אמתדיקער פֿילפֿאַרביקייט.
רעגירונג־סובסידיעס זענען דאָ נישט די לייזונג, נאָר אַ טייל פֿון דער פּראָבלעם.
אָפּשוואַכונג פֿון דעמאָקראַטיע
עס איז אויך באַזונדערס פּראָבלעמאַטיש אַז דער פּאַרלאַמענט פשוט איגנאָרירט די קלאָרע אָפּווייזונג פֿון די מענטשן אין 2022.
אַנשטאָט דעם אָנזאָג ערנסט צו נעמען, ווערט דער געזעץ שטיקל פֿאַר שטיקל ווידער אַרײַנגעפֿירט, ביז צום סוף
כּמעט אַלץ, קעגן וואָס מיר האָבן געקעמפֿט, איז צוריק.
דאָס איז אַ בכיוונדיקע אונטערגראָבונג פֿון דעמאָקראַטישע באַשלוסן – און דאָס איז נישט קיין איינצלנער פֿאַל.
מיר זעען דאָס אין דעם ראַמען־אַגרימענט מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג, וווּ דער פֿעדעראַלער ראַט וויל נישט אַ
מאַנדאַטאָרישן רעפֿערענדום. אויף דער זעלבער אופֿן ווערן איניציאַטיוון און רעפֿערענדומען נישט דורכגעפֿירט.
ווען רעפֿערענדומען ווערן איגנאָרירט און קענען נאָר דורכגעפֿירט ווערן מיט גרויסע מי און דורך זאַמלען אונטערשריפטן,
דאַן טרעט דער פּאַרלאַמענט דעמאָקראַטיע אונטער די פֿיס.
דער קאַמף גייט ווײַטער
הײַנט מוזן מיר ווידער קעמפן. נישט נאָר קעגן אַ געזעץ, נאָר פֿאַר דעם פּרינציפּ אַז רעפֿערענדומען ציילן.
– אַז אַ 'ניין' שטימע בלײַבט אַ 'ניין' שטימע, און דעגענערירט נישט פּשוט אין דעם פּאַרלאַמענט וואָס 'פּרוּווט ווידער'.
דערפֿאַר זאָג איך ווידער אַמאָל "ניין", ווײַל איך גלייב אין אַ פֿאַרשיידנאַרטיקער, זעלבסטשטענדיקער
מעדיע־לאַנדשאַפֿט, און ווײַל איך בין איבערצײַגט, אַז אמתע זעלבסטשטענדיקייט קומט נישט פֿון די מלוכהשע קאַסעס.