در بریتانیا، مجلهٔ آنلاین شناخته‌شدهٔ «دیلی اسکتسیک» به مسئلهٔ ایستگاه‌های هواشناسی پرداخته است.
این‌ها به ایجاد یک سناریوی فاجعه‌بار و دائمی اقلیمی منجر می‌شوند.
نویسنده ری سندرز خود را به‌عنوان «خبرنگار شهروندی» معرفی کرد و مجموعه‌ای از درخواست‌ها را طبق قانون آزادی اطلاعات مطرح کرد.
در این مدت، او از ایستگاه‌های هواشناسی متعددی بازدید کرد.
نتیجه شگفت‌آور است: از میان ۳۰۲ مکان، ۱۰۳ مکان اصلاً وجود نداشتند، اما با این حال داده‌های هواشناسی را ارائه کردند.
ساندرز همچنین ایستگاه‌هایی را یافت که سوابق ادعایی‌شان به سال ۱۹۱۴ بازمی‌گردد.
چنین داده‌هایی اغلب برای سوابق ادعایی دما استفاده می‌شوند.
این موضوع در مورد ایستگاه لووستاف که در سال ۲۰۱۰ تعطیل شد نیز صدق می‌کند. این ایستگاه تا به امروز به ارائه داده‌ها ادامه می‌دهد.
حتی سرسخت‌ترین طرفدار آخرالزمان هم باید اعتراف کند که با ایستگاه‌های هواشناسی‌ای که وجود
ندارند، نمی‌توان پایان دنیا را پیش‌بینی کرد.
تصادف یا حساب‌شده؟
برنامه «آژند ۲۰۳۰» را ببینید که به‌وضوح نشان می‌دهد چگونه هیستری اقلیمی برای ایجاد تحول جهانی و
برقراری حکومت یک‌جهانی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد.