Հունգարիայում նորածինների, երեխաների, դեռահասների և մեծահասակների շրջանում առկա են բազմաթիվ առողջական խնդիրներ։
Այս վնասվածքների նախորդ պատվաստումների հետ կապի չափը քննարկվում է ստորև ներկայացվող հարցազրույցում՝ Հունգարիայից բժիշկի և
փաստաբանի հետ, ինչպես նաև տուժած մոր հետ, ով ունի երեք երեխա, որոնք սկզբում ծնվել են առողջ, սակայն այժմ հաշմանդամ են։
Նրանց հարցումների համաձայն՝ Հունգարիայում պատվաստումներից հետո աուտիզմի ախտորոշում ստացած երեխաների թիվը կտրուկ աճել է։
Շատ հունգարական նախաձեռնություններ հոգ են տանում այս երեխաների մասին, աջակցում նրանց կամ նրանց ծնողների
կողքին պայքարում՝ որպեսզի Հունգարիայում երեխաների պարտադիր պատվաստումը այլևս պարտադիր չլինի։
Պարտադիր պատվաստում՞ Իրականում Հունգարիայում պատվաստումը պարտադիր է՞
Իրականում առաջին պարտադիր պատվաստումը Հունգարիայում ներդրվեց դեռևս 1876 թվականին, իսկ մյուսները՝ 1954 թվականին և 1960-ականներին։
Այսօր Հունգարիայում բոլոր նորածինները պատվաստվում են թուբերկուլյոզի դեմ առանց
ծնողների նախնական համաձայնությունը ստանալու։
1997 և 1998 թվականներին Հունգարիայի Առողջապահության նախարարությունը ընդունեց առողջապահական օրենքներ, որոնք
ներդրեցին մի շարք հիվանդությունների դեմ լրացուցիչ պատվաստումներ։
Ներկայումս Հունգարիայի երեխաները վտանգավոր բազմակի պատվաստումներ են ստանում դիֆթերիայի, կոկլյուշի, տետրուսի, պոլիոմիելիտի և
Haemophilus influenzae b տիպի դեմ՝ 2, 3, 4 և 18 ամսական տարիքում։
Բացի այդ, պնևմոկոկային պատվաստումները կատարվում են 2, 4 և 12 ամսական տարիքում։
Միացյալ պատվաստանյութը՝ կարմրուկի, պարոտիտի և ռուբելիայի դեմ, տրվում է 15 ամսական հասակում, իսկ ջրծաղիկի
պատվաստանյութը տրվում է 13 և 16 ամսական երեխաներին։
Հունգարացի ծնողները հազիվ թե կարող են իրենց երեխաներին ազատել պարտադիր պատվաստումներից, նույնիսկ եթե ընտանիքում արդեն կա մի
երեխա, որը պատվաստումից հետո կրել է նշանակալի առողջական վնաս։
Երբ երեխաները սկսում են հաճախել մանկապարտեզ և նախակրթարան, նրանց ծննդյան օրվանից խնամող մանկաբուժական
բուժքույրերն ու մանկաբարձուհիները պարտավոր են ստուգել նրանց պատվաստման կարգավիճակը։
Դպրոցում ամբողջ դասարանների զանգվածային պատվաստումներ են անցկացվում։
Եթե ծնողները մերժում են իրենց երեխային պատվաստել, դպրոցի բժիշկը պարտավոր է այդ մասին տեղեկացնել առողջապահական մարմնին։
Կասկածի դեպքում դա կարող է հանգեցնել ծանր տուգանքների և դպրոցից հեռացման։
2019 թվականի որոշումը նույնիսկ թույլ տվեց չպատվաստված երեխաներին առանձնացնել իրենց ծնողներից։
Հարցազրույցում հունգարացի բժիշկը ընդգծում է, որ երեխաների շրջանում հիվանդությունների աճող հաճախականության մեջ
կարող են դեր խաղալ նաև այլ գործոններ, օրինակ՝ գլոբալ մասշտաբով լայնորեն վերամշակված, անբնական սննդի խնդիրը։
Այնուամենայնիվ, հստակ նշվում է նաև, որ ինքնաիմունային հիվանդությունները, բորբոքային պրոցեսները,
զարգացման ուշացումները, աուտիզմը և բազմաթիվ նոր ինֆեկցիաներ հաճախ առաջանում են պատվաստումներից հետո։
Հետևաբար հարցազրույց տված երեք ակտիվիստները քարոզչություն են վարում, որպեսզի պատվաստանյութերի արտադրողները պատասխանատվության
ենթարկվեն պատվաստանյութերի պատճառած վնասների համար, և որպեսզի պատվաստումներ իրականացնող բժիշկները կատարեն
իրենց պարտականությունը՝ հիվանդներին տեղեկացնել պատվաստանյութերի կողմնակի ազդեցությունների մասին։
Բացի այդ, պլանավորված խթանիչ պատվաստումներից առաջ անհրաժեշտ է անհապաղ իրականացնել հակամարմինների տիտրի
որոշումները՝ հիպերիմունիտետը և դրա հետևանքով առաջացող ավտոիմուն հիվանդության վտանգը կանխելու համար։
Բացի այդ, բժիշկներին այլևս չպետք է պատժել պատվաստումներից ազատման վկայականներ տալու համար,
օրինակ՝ նրանց դեմ դատական վարույթներ հարուցելով։
Ընդհանուր առմամբ, պատվաստումները պետք է իրականացվեն միայն կամավոր հիմունքներով – նույնն են պահանջում նաև Գերմանիայում
ծնողները, ովքեր ցանկանում են իրենց երեխաներին պաշտպանել այստեղ պարտադիր կարմիր տենդի պատվաստումների կողմնակի ազդեցություններից։
Այս հուզիչ հարցազրույցը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ Հունգարիայում, որը դարձել է ներգաղթյալների
համար հանրաճանաչ նպատակակետ, ամեն ինչ ծաղկուն չէ։
Վակցինացման ավելի ու ավելի ակնհայտ կողմնակի ազդեցությունների (տես նաև կորոնավիրուսային պատվաստանյութի հետևանքով առաջացած բազմաթիվ
վնասվածքների դեպքերը) և բոլոր պատվաստանյութերի վտանգավոր mRNA-պատվաստանյութերի վրա շարունակական անցման
պայմաններում՝ պատվաստումը կամավոր պահելու լայնածավալ կոչը որոշ տուժողների համար կենսական նշանակություն ունի։
Հարցազրույց: Ներկայացնելով հարցազրույցի գործընկերներին
Մոդերատոր (Դանյել Իստվան). Բարի օր, սրտանց ողջունում եմ բոլորին, իսկ մեր հյուրերն են Անդրաշը, Անգելիկան և Նիկին։
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Ես դոկտոր Անդրաշ Գուսեոն եմ՝ նյարդավիրաբույժ, հոգեբույժ, նյարդային հյուսվածքի հետազոտող,
հոգե-նյարդ-իմունոլոգ, սթրեսի ուսուցիչ և հետազոտական բժիշկ։
Որպես Հունգարիայի Գիտությունների Ակադեմիայի անդամ՝ ես 65 տարի զբաղված եմ հետազոտություններով։
Իմ հիմնական հետազոտական հետաքրքրություններն են ավտոիմունիտետը և վերջին շրջանում՝ աուտիզմը որպես ավտոիմուն խնդիրների ոլորտ։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ։ Ես Անգելիկա Միհալիկն եմ, ես փաստաբան եմ։
Ես միայն 18 ամիս առաջ վերադարձա իրավաբանական մասնագիտությանը – նախկինում հեռացել էի, քանի
որ չէի ուզում լինել սոլիցիտոր կամ փաստաբան։
Դրա համար ես ստացա տեխնիկական թարգմանության բակալավրի աստիճան։ Ես անգլերեն գիտեի և ուսումնասիրեցի տեխնիկական
թարգմանություն, երբ հրաժարվեցի իմ իրավաբանական կարիերայից։
2019 թվականից ի վեր ես թարգմանում եմ բժիշկների համար նախատեսված բժշկական հոդվածներ, որոնք վերաբերում են COVID-19-ին,
COVID-19-ի պատվաստումներին և հիմնական հետազոտություններին։
Երբ ես դրան ուսումնասիրեցի, հանդիպեցի մասնագիտական հոդվածների և խնդիրների, որոնք վերաբերում էին ավանդական, դասական
պատվաստումներին, և հենց այդ ժամանակ ես իսկապես տեսա, թե ինչ է տեղի ունենում ավանդական պատվաստումների դեպքում։
Դա հասավ այն կետին, երբ այն մարդը, որի համար ես թարգմանություն էի անում, Messenger-ում գրեց ինձ, որ մեզ պետք է հունգարական Քենեդի
, և այդ պատճառով ես որոշեցի վերադառնալ փաստաբանական աշխատանքի։
Ես սա չեմ ասում ինքնավստահությունից, այլ որովհետև հենց դա էր կոնկրետ խթանը։
Նիկին նույնպես նպաստեց, որ ես հասկանայի, որ գոյություն ունի խնդիր, քանի որ պարտադիր
պատվաստումներից կողմնակի ազդեցություններ կային։
Նիկին ինձ ցույց տվեց այս լուրջ խնդրի լրջությունը՝ հրավիրելով ինձ իր տանը կայացած ընտանեկան
տոնակատարության, որտեղ ներկա էին մի շարք հյուրեր։
Եվ նրանք իրենց հետ բերեցին չորս կամ հինգ աուտիստիկ երեխա, և հետո ես տեսա խնդրի լրջությունը։
Այս երկու պատճառները ինձ մղեցին վերադառնալ իրավաբանական մասնագիտությանը։
Մոդերատոր: Այսպիսով, մեզ, կարելի է ասել, անհրաժեշտ է հունգարական Քենեդի։ Այո, Նիկի՞։ Խնդրեմ։
Նիկոլետտա Քերտես: Ես Նիկոլետտա Քերտեսն եմ, ավելի հայտնի Նիկի Քերտես անունով։
Ես ունեմ երեք երեխա, որոնց բոլորին պատվաստումները վնաս են հասցրել։
24-ամյա երիտասարդը ծանր հոգեկան հաշմանդամություն է ձեռք բերել, նա տառապում է էպիլեպսիայով և
դրա հետևանքով ենթարկվել է ուղեղի վիրահատության։
Իմ երկրորդ ամուսնությունից ծնված երկվորյակներից մեկը 15 ամսական հասակում MMR պատվաստանյութը ստանալուց
հետո դարձավ ոչ խոսող, մտավոր հաշմանդամ և աուտիստիկ։
Նրա երկվորյակ եղբայրը ծանր սննդային ալերգիաներ և աղեստարանային բորբոքում ունի, սակայն նա
կարողացավ պահպանել իր խելքի ամբողջականությունը։
Ես փնտրեցի և ուսումնասիրեցի պատճառները, որովհետև, ինչպես ասում են, նույն գետը երկու անգամ չես մտնի, սակայն ավտոիմունիտետի
գետը կարելի է մտնել այնքան անգամ, որքան ուզում ես։
Այսպիսով, գործնական առումով ես նկատեցի, որ երկվորյակների հետ ինչ-որ բան սխալ է, և սկսեցի
հետաքննել, և այստեղ կպատմեմ, թե ինչ պարզեցի։
Տասը տարի առաջ ես հիմնեցի Facebook խումբը «Աուտիզմ այլևս երբեք»՝ սննդաբանության և այլ թերապիաների
վրա հիմնված թերապիայի համակարգով, որը մշակել էի։
Մենք խմբում հազարավոր մարդկանց օգնել ենք նվազեցնել իրենց աուտիզմի և ԱԴՀԴ ախտանիշները՝ նույնիսկ խմբի սահմաններից դուրս։
Որոշ երեխաների մոտ նույնիսկ հետ վերցրին աուտիզմի ախտորոշումը։
Աշխարհով մեկ պարտադիր պատվաստումներ
Մոդերատոր: Հունգարիայում երեխաները ստանում են նույն պատվաստանյութերը, ինչ, օրինակ, Աֆրիկայում։
Արդյո՞ք պատվաստման սովորույթները նույնն են ամբողջ աշխարհում, թե՞ կան տարբերություններ։
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Վակցինացման պրակտիկաները տարբեր երկրներում տարբեր են։
Եվրոպայի 30 երկրներից 18-ում պատվաստումը պարտադիր չէ, կամ եթե պարտադիր է, ապա միայն մեկ կամ երկու
պատվաստում՝ հատուկ այն ինֆեկցիաների դեմ, որոնք տվյալ երկրում համարվում են ամենամեծ վտանգը։
Բոլոր մյուս պատվաստումները կամավոր են։
Իրավական վեճ՝ ծնողների համար պատվաստման տեղեկատվության բացակայություն
Մոդերատոր: Լավ, Անգելիկա, ես քեզ մի հարց ունեմ:
Երբ ծնողները իրենց երեխային բերում են պարտադիր պատվաստման նշանակման համար, ի՞նչ տեղեկություններ
են նրանք ստանում այդ պատվաստումների վերաբերյալ։
Դա զգայուն հարց է՞
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Ներկայումս մենք ունենք առնվազն 150 դատական գործեր։
Մեր հաճախորդների մեծ մասը վնասվածք կրած երեխաներն են; նրանք են գործի հիմնական կողմերը, և
մենք նրանց անունից դատական հայց ենք ներկայացնում։
Եվ նրանց մեծամասնությունը ինքնին ծանր կամ միջին աստիճանի պատվաստանյութային վնասվածքներ ունի։
Կամ նրանք դիմեցին մեզ, որովհետև իրենց եղբայրը կամ քույրը պատվաստանյութի պատճառով ծանր վնասվածք էր ստացել կամ մահացել էր։
Եվ, ցավոք, բժիշկներին համալսարանում չեն սովորեցնում բավարար չափով կամ բավարար մանրամասնությամբ։
Դասընթացները չեն սովորեցնում պատվաստանյութերի մասին կամ թե ինչպես են դրանք գործում, այլ միայն ներկայացնում են
վիճակագրություն այն մասին, թե ինչու են պատվաստանյութերը օգտակար, որոնք պատվաստանյութեր կան և այլն։
Այսպիսով, բժիշկները պատվաստանյութերի մասին շատ քիչ իրական տեղեկություններ ունեն։
Ցավոք։ Եվ նաև պատվաստումների գործողության մեխանիզմի մասին։
Դրա համար ծնողներին էլ ակնհայտորեն չեն տեղեկացնում։
Ինչպե՞ս են ծնողները տեղեկացվում? – 1997 թ. օրենք – քանի՞ պատվաստում կա? – պատվաստանյութի արտազատում
Մոդերատոր: Ստացո՞ւմ են ծնողները տեղեկատվական թերթիկ, երբ իրենց երեխաներին պատվաստում են նախատեսված:
Այսինքն՝ տեղեկատվական նամակ այն մասին, թե ինչ կպատահի երեխային?
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Դուք կստանաք A4 չափի թերթիկ, որտեղ բացատրվում է, թե ինչի համար է պատվաստումը։
Մոդերատոր: Դուք ստանում եք դա պատվաստումից հետո՞
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Ոչ, պատվաստումից առաջ։ Դա այն է, ինչ երեխան տանում է տուն։
Բայց ես կհիշատակեմ մեկ շատ կարևոր օրինակ՝ MMR պատվաստանյութը ։
MMR-ը պարունակում է ռուբելա, և դա վարակիչ է։
Հրահանգներում նշվում է, որ դա վտանգավոր է հղի կանանց համար։
Սա շատ կոնկրետ օրինակ է։ Այն չի ներառված տեղեկատվական թերթիկում։
Դպրոցի բժիշկը երեխաներին մեկ շարքով է կանգնեցնում, բայց նրանց ոչինչ չի ասում։
Հիմա ամեն ինչ կարգին է, քանի որ այս տեղեկատվական թերթիկը հանձվել է ծնողներին։
Երեխաները կանգնած են շարքով, նա ոչ մեկին չի հարցնում՝ «Քո մայրը հղի՞ է՞» «Քո քույրը հղի՞ է՞»
Դա շատ կոնկրետ օրինակ է։
Գոյություն ունի անպտղության մի կոնկրետ դեպք, որը տեղի է ունեցել չծնված երեխայի եղբայր(ք)ի նման պատվաստումից հետո։
Այսպիսով, սա մութ կողմն է, ինչպես դու ասացիր։
Մարդկանց բավարար տեղեկատվություն չեն տալիս։
Մոդերատոր: Հունգարական օրենքը նշու՞մ է, որ ծնողներին պետք է տեղեկացնել։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Դա ճիշտ է։ Մոդերատոր: Ի՞նչ օրենք է դա, և երբ է ընդունվել։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Դա 1997 թվականի Առողջապահության մասին օրենքն է։
Մոդերատոր: Եվ հիմա մենք գրում ենք 2025՞ Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Այո։
Մոդերատոր: Դա արդեն բավական տարիներ առաջ էր։ Եվ այդ ժամանակից ի վեր ոչ ոք չի ստուգե՞լ։ Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Ոչ։
Մոդերատոր: Իսկ քանի՞ լրացուցիչ պատվաստանյութ է տրվել 1997 թվականից ի վեր։
Նիկոլետտա Քերտես: , 97-ից ի վեր, կարծում եմ, հավանաբար տասը ավելին կան։ Անշուշտ տասը ավելին կան։
Մոդերատոր: Այսպիսով, կան մոտ 10 այլ պարտադիր պատվաստումներ։
Բայց 1990-ականների օրենքը չվերանայվեց։ Նիկոլետտա Քերտես: Այո, ճիշտ է։
պատվաստումային արշավներ = դպրոցներում պարտադիր պատվաստում
Նիկոլետտա Քերտես: 0–6 տարեկան երեխաների նախադպրոցական պատվաստումները իրականացվում են այնպես, որ ծնողները պարզապես 12
անգամ իրենց երեխաներին տանում են մանկաբույժի մոտ, այսինքն՝ իրենց ընտանեկան մանկաբույժի մոտ,
ով նրանց կարճ տեղեկացնում է և այնտեղ պատվաստում:
Հաջորդ քայլը դպրոցում պատվաստումներն են։
Դրանք կոչվում են պատվաստման արշավներ։
Մոդերատոր: Ի՞նչ է պատվաստման արշավը?
Նիկոլետտա Քերտես: Ինչու՞ այս հասկացությունը այդպես է կոչվում, լավ հարց է։
Իրականում դա նշանակում է, որ դպրոցում մի դասարանի երեխաներին, օրինակ՝ վեցերորդ դասարանի բոլոր
երեխաներին, գառների պես տանում են դպրոցի բժշկի մոտ։
Առաջին շրջանում 6ա դասարան, երկրորդ շրջանում 6բ դասարան, երրորդ շրջանում 6գ դասարան։ Հետո 7ա, 7բ, 7գ։
Եվ այս ամենը մեկ օրվա ընթացքում, ինչպես մարքեթինգային, քաղաքական կամ գովազդային արշավ, որպեսզի
բոլոր աշակերտները միաժամանակ ստանան այս պատվաստումը։
Դրա համար էլ Հունգարիայում այն կոչվում է պատվաստման արշավ։
Մոդերատոր: Այսպիսով, դա պարտադիր է։
Նիկոլետտա Քերտես: Պարտադիր է, այո։ Այսպիսով, կան պատվաստանյութեր, որոնք տրամադրում են մանկաբույժները, և
դպրոցական պատվաստումները կազմակերպվում են դպրոցում, որպեսզի բոլոր երեխաները լինեն նույն վայրում։
Դա հեշտացնում է այդ օրը բոլորին պատվաստելը, և հետո դուք ավարտված եք։
Ծնողները պարտավոր չեն ինքնուրույն իրենց երեխաներին բժշկի տանել, և իշխանություններին անհրաժեշտ
չէ հետո ստուգել, թե ով է պատվաստված և ով՝ ոչ։
Վակցինացման վերաբերյալ տեղեկատվական թերթիկ
: Նիկոլետտա Քերտես: Յուրաքանչյուր դեղամիջոցի և պատվաստանյութի փաթեթի հետ կցված է փաթեթի ներդիր։
Այս փաթեթի ներդիրը, որը ներառված է փաթեթում, չի համապատասխանում արտադրողի կողմից թողարկվածին։
Այսպիսով, արտադրողի կողմից թողարկվում է փաթեթի ներդիր, իսկ բժիշկը ստանում է մեկ այլ։
Կա առաջարկություն, այսինքն՝ կարճ տեղեկատվություն, որը պետք է բավարար լինի ծնողների համար, և հետո կա շատ կարճ հատված, որը
ծնողներին խնդրում են ստորագրել, և որտեղ, օրինակ, նշվում է, որ պատվաստումը կարող է առաջացնել ջերմություն և մաշկի կարմրություն։
Երբեմն տեսել եմ, որ գրում են, թե դա կարող է առաջացնել գլխապտույտ կամ փսխում։ Բայց դա շատ հազվադեպ է։
Սրանք անաֆիլաքսիայի ախտանիշներ են։
Բայց ես միայն այս փոքրիկ տեղեկատվությունն էի տեսել։
Այսպիսով, սա այն տեղեկատվությունն է, որը մենք՝ ծնողներս, ստանում ենք; մի քանի ծնողներ ինձ դա հաստատել են։
Վակցինայից հետո վակցինայի արտազատման պատճառով բազմաթիվ նոր վարակներ, օրինակ՝ Ուկրաինա
Մոդերատոր: Ուրեմն... եթե նրանք այստեղ սկսեն այս պատվաստումային արշավը, եթե պատվաստեն այդքան շատ երեխաների, արդյո՞ք կլինի ինչ-որ
«պատվաստանյութի արտահոսք» . Մարմնացանով պատվաստված մարդիկ կարող են մյուսներին վարակել մարմնացանով] – այլ կերպ ասած, արդյոք
այս պատվաստումից անմիջապես հետո կլինեն բազմաթիվ նոր վարակներ՞
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Ի սկզբունք, դա հնարավոր է։
Կյանքը տվել է այս երևույթի շատ տպավորիչ օրինակ. Ուկրաինայում պարզվեց, որ կարմրուկի դեմ
պատվաստվածների տոկոսը կազմել է 35%-ից պակաս։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունն ու Մանկական հիմնադրամը (UNICEF) նկատեցին սա և, Ուկրաինային «օգնելու» համար
հաղթահարել մարդկանց, հատկապես երեխաների, ոչ ամբողջությամբ պատվաստված լինելու «աղետալի իրավիճակը», տրամադրեցին Ուկրաինային
պատվաստանյութեր և նույն կերպ անցկացրին պատվաստումների արշավ։
Արդյունք: Նախորդ պատվաստման ծածկույթի 35%-անոց ցուցանիշով տարեկան գրանցվում էր 60–70 կարմրուկի դեպք։
Բայց արդեն շատ տարիներ չէ։
Պատվաստման արշավի մեկնարկից հետո երկու ամսվա ընթացքում գրանցվել է 12 000 կարմրուկի դեպք, որոնցից 9 000-ը պահանջել
են հոսպիտալացում, իսկ 1 600-ը հանգեցրել են ծանր կարմրուկի։
Այսպիսով, սա ցույց է տալիս, որ, ինչպես ավելի վաղ խոսել էինք, պատվաստված մարդիկ կարող են փոխանցել վարակը։
Անհետացած հակամարմինների տիտրային թեստեր և հիպերիմունիտետ
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Ուկրաինայում կարմիր ջրծաղիկի ոչ մի դեպք չկար, սակայն երբ սկսեցին կենդանի
պատվաստանյութով պատվաստել, պատվաստված մարդիկ փոխանցեցին հիվանդությունը, և բավական լուրջ համաճարակ բռնկվեց։
Այսպիսով, դա մեծ խնդիր է։
Մյուսը այն է, որ այս պատվաստումների արշավները ոչ միայն հաշվի չեն առնում՝ արդյոք ընտանիքում կա հղի անձ, այլև՝ արդյոք
պատվաստվելիք անձը արդեն ունի հակամարմիններ X պատվաստանյութի դեմ։
Մյուս խոսքով՝ հակամարմինների չափելի քանակ, հակամարմինների տիտր։
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Քանի որ եթե ունեք բավականաչափ բարձր հակամարմինների տիտր, պատվաստանյութը ձեզ անհրաժեշտ չէ։
Դա ասվում է փաթեթի ներդիրում։ Այո։ Բայց դա երբեք չի հետազոտվել։
Եվ մի շարք դեպքերում, որոնք պահանջում էին իրավական միջամտություն, չափվել են հակամարմինների տիտրերը, և դրանք չափազանց բարձր էին։
Եթե այս չափազանց բարձր մակարդակով օգտագործեք կարմրուկի պատվաստանյութ, դուք ստեղծում եք հիպերիմունիտետ, և
հիպերիմունիտետի թերությունն այն է, որ այն հանդիսանում է ավտոիմունային հիվանդությունների զարգացման հողը։
Եվ երբ իմունային համակարգը գերբեռված է, այսինքն՝ չափից ավելի գրգռված, այն շատ հեշտությամբ շեղվում է։
Ինֆեկցիան և պատվաստանյութը խթանում են օրգանիզմին արտադրել հակամարմիններ ուղեղի միելինային հիմնական սպիտակուցի դեմ, և
այդ պահից սկսած օրգանիզմը գտնվում է ինքնաիմունային վիճակում։
Դա չի նշանակում, որ նա անմիջապես կհիվանդանա – դա կարող է լինել նաև մեկ, երկու, հինգ, տասը կամ տասնհինգ տարի անց։
Քանի որ այդ ժամանակ, երբ իմունային համակարգը ստանում է այս խթանիչներից մեկը՝ լինի պատվաստանյութի, մեկ այլ վիրուսային
ինֆեկցիայի, այլ արտաքին գործոնների, սթրեսի և այլն միջոցով, իմունային համակարգը սկսում է
ավտոիմունային հարձակումը նյարդային համակարգի վրա։
Արտադրողի պատասխանատվություն, ալյումինե ալեհավաք
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: 1986 թվականի օրենքի ընդունումից ի վեր արտադրողը պարտավոր չէ պատվաստանյութը բավարար կերպով փորձարկել։
Արդար, կրկնակի կույր, պլացեբո-կոնտրոլացված, բազմակենտրոն, երկամյա հետազոտություն, որը, ինչպես պահանջվում է այս
ոլորտի բոլոր դեղերի համար, պատվաստանյութերի դեպքում երբեք չի անցկացվել։ Ոչ մի պատվաստանյութի համար։
Օրինակներ գտնելու համար հարկավոր չէ շատ հեռու նայել։
Լավագույն օրինակն է վերջին համաշխարհային պանդեմիան։
Վակցինան, որը կիրառվեց, հասանելի դարձավ վիրուսային ինֆեկցիայի բռնկումից ընդամենը մի քանի ամիս անց, մինչդեռ սովորաբար
հինգից ութ տարի է պահանջվում վակցինայի փորձարկման համար՝ պարզելու, արդյոք այն իսկապես արդյունավետ է, թե ոչ։
Դա մեկ բան է։ Մյուսն այն է, որ նրանք չեն անցկացրել պլացեբո-փորձարկում, ուստի չեն
համեմատել ազդեցությունը անարդյունավետ միջոցի հետ։
Նրանք դա չեն արել ոչ մի պատվաստանյութի դեպքում, ուստի մենք չգիտենք, թե որքան արդյունավետ են պատվաստանյութերը։
Մենք գիտենք, որ կան խնդիրներ, հատկապես երբ կիրառվում է համակցված պատվաստանյութ ։
Դրա բազմաթիվ օրինակներ կան, երբ երկու, երեք կամ չորս ամսական երեխային միաժամանակ տրվում են վեց պատվաստանյութեր։
Եվ դա չի ներառում այս բազմակի պատվաստման մեջ ընդգրկված բոլոր պաթոգենների դեմ բոլոր պատվաստանյութերը,
քանի որ այս վեց պատվաստանյութերը ուղղված են տասից կամ քսանից ավելի պաթոգենների դեմ։
Այնուամենայնիվ, երկու ամսական երեխայի իմունային համակարգը դեռևս չի զարգացել։
Դա կախված է մայրի իմունիտետից։ Եվ այս իմունիտետը թույլ է։
Եվ հիմա երեխայի իմունային համակարգը սկսում է զարգանալ։
Եվ մենք այն առաջ ենք մղում հսկայական ուժեղացմամբ։ Դա ուղղակի անհավանական է։
Մյուս, շատ ավելի մեծ խնդիրը այն է, որ այս երեխայի ուղեղը դեռևս չի զարգացել; այն դեռ զարգանում է։
Եվ ուղեղում կա պաշտպանիչ պատնեշ՝ արյուն-ուղեղային պատնեշը։
Ուստի արյան մեջ մտնողը ուղղակիորեն չի կարող մտնել ուղեղ։
Այնուամենայնիվ, երեխաների մոտ այս պաշտպանիչ խոչընդոտը դեռևս չի զարգացել։
Ինչը տրվում է երեխային և մտնում է արյան շրջանառություն, այդպիսով առանց պաշտպանության ներթափանցում է ուղեղ։
Խնդիրը նրանում է, որ պատվաստանյութերը շատ թույլ իմունոստիմուլյանտներ են։
Իմունային համակարգը իսկապես ակտիվացնելու համար անհրաժեշտ է ավելացնել աջուվանտներ , որոնք
առաջին հերթին ակտիվացնում են իմունային համակարգը։
Եվ պատվաստանյութերում այս աջուվանտը ալյումինն է։
Մոդերատոր: Ես կարծում էի, որ դա ներառված է բոլոր պատվաստումներում?
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Վակցինաները նախկինում պարունակում էին սնդիկ, բայց, բարեբախտաբար, դա արգելվեց։
Բայց դեռ կան որոշներ; B հեպատիտի պատվաստանյութը դեռ պարունակում է մերկուրի։
Գրիպի պատվաստանյութը նույնպես կարող է պարունակել սնդի։
Եվ այս ալյումինը ուղեղ է մտնում մեկ առ մեկ։
Եվ ալյումինը նյարդային բջիջներում գրգռվում է Wi-Fi-ի կամ բջջային հեռախոսի ճառագայթման միջոցով։
Դա կլինի նրանց ընդունիչը, նրանց անտենան։
Եվ դա ուղեղում ստեղծում է անհավանական էլեկտրամագնիսական ազդեցություն։
Մտքի նյարդային բջիջները նույնպես գեներացնում են էլեկտրամագնիսական ալիքներ, և իմ մարմնի բոլոր բջիջները ընկալում են
այդ ալիքները, որոնք մատակարարում են իմ բջիջներին էներգիա։
Եթե հիմա այս մարմինը դնեմ էլեկտրամագնիսական դաշտում և ենթարկեմ Wi-Fi-ին (50 Հց) և այլ բջջային հեռախոսի ճառագայթմանը, ապա
դրանք ազդում են իմ ներքին էլեկտրամագնիսական ֆունկցիայի վրա։
Եվ եթե իմ ուղեղում անտենաներ լինեն, դա ահռելի ազդեցություն կունենա դրա հիմնական կառավարման համակարգի և բջջային ֆունկցիայի վրա։
ՀՈՒՆԳԱՐԻԱ – ՎԱՔՑԻՆԱՅԻ ՎՆԱՍԻ ՀԱՄԱՐ ՈՉ ՈՔ ՓԱՇՏՊԱՆՎԱԾ ՉԻ
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Հունգարիայում օրենքը ձևակերպված է այնպես, որ ոչ արտադրողը, ոչ բժիշկը, ոչ էլ պետությունը պատասխանատվություն
չեն կրում պատվաստանյութի պատճառած որևէ վնասի համար։
Դրա հետևանքը այն է, որ եթե չկան պատժամիջոցներ, ոչ ոք չի հետևի կանոններին։
Դա բնության օրենք է։
Քանի որ Հունգարիայում ոչ բժիշկը, ոչ պետությունը և ոչ էլ արտադրողը պատասխանատու չեն, բժիշկը չի կատարում իր պարտականությունը՝
հիվանդին պատվաստանյութի ազդեցությունների մասին տեղեկացնելու։
Նա չի գործում պահանջվող մակարդակում, քանի որ չի սովորել, թե ինչպես դա անել։
Այսպիսով, մենք պայքարում ենք նրանց համար, ովքեր դիմում են մեզ, քանի որ ստիպված են անցնել փորձությունների շարքով։
Բացի դրանից, ոչ ոք չի կարող պատասխանատվության ենթարկվել, ուստի մենք անընդհատ ձախողվում ենք։
Բայց մենք պայքարում ենք, մեր դատական գործերը շարունակվում են, և ստիպված ենք անընդհատ նորից ու նորից
սկսել, որպեսզի մարդկանց ազատենք պատվաստումներից։
Ինքնորոշված պատվաստման որոշում
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Լավ կլիներ, եթե երկու բան տեղի ունենար:
Առաջին հերթին, այն, ինչի համար պայքարում են Միացյալ Նահանգները, և այն, ինչի համար պայքարում է Քենեդիի վարչակազմը, այսինքն՝ Թրամփի
վարչակազմը, դա արտադրողների այս անպատասխանատվությանը վերջ տալն է։
Սա պետք է նաև Հունգարիայում իրականացվի, որպեսզի պատասխանատուները այլևս ոչ ոքի առջև հաշվետու չլինեն։
Եվ բժիշկը նույնպես պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Քանի որ նրանք միայն այն դեպքում կմոտիվացվեն մարդկանց պատվաստման ռիսկերի մասին կրթելու, եթե նրանց
պատասխանատվության ենթարկեն պատճառած վնասների համար։
Եվ մյուսը այն է, որ հենց այս կանոնակարգը չեղարկվի՝ երբ ոչ բժիշկը, ոչ էլ պետությունը պատասխանատվություն չեն կրում պատվաստումներից
առաջացած վնասների համար, ապա պատվաստումների կողմնակի ազդեցությունների մասին
տեղեկատվությունը նույնպես կհաղորդվի հիվանդներին և ծնողներին։
Բացի այդ, եթե պատվաստումները կամավորական լինեին, մենք ստիպված չէինք լինի անցնել այս փորձանքով, որտեղ
մենք բառացիորեն կռվում ենք մեր երեխաների կյանքի համար։
Մոդերատոր: Լավ, բժիշկը պետք է երդվի, որ կբուժի ձեզ կամ չի վնասի ձեզ։
Լավ, եկեք դա մի փոքր քննենք։
Այսպիսով, եթե բժիշկը այսպիսի երդում է տալիս, սակայն հետո ոչ միայն չի փոխանցում պատվաստումների մասին տեղեկատվությունը, այլև չի
անցկացնում նախնական թեստեր՝ պարզելու համար, թե արդյոք այս երեխան հետագայում կհիվանդանա, ապա նա ապարդյուն է տվել իր երդումը։
Իրականում նա խախտեց իր երդումը։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Մենք միայն մեկ նման դեպք չունենք – ունենք մի քանիսը!
Սա ոչ միայն դատական հայց է։ Մենք հատուկ դատի ենք տալիս բժիշկներին։
Քանի որ, նույնիսկ եթե դա չի կիրառվում, ահա ինչ է ասում օրենքը Հունգարիայում:
Եթե բժիշկը նշում է, որ երեխային առողջական պատճառներով չի կարելի պատվաստել, ապա
իշխանությունները պետք է նրան ազատեն պատվաստման պահանջից։
Մենք ունենք դեպքեր, երբ երկու բժիշկներ և չորս բժիշկներ գրել են, որ երեխային չի կարելի պատվաստել։
Ծնողները դա ներկայացնում են իշխանություններին, և իշխանությունները նշանակում են այն, ինչը կոչվում է
«վակցինացման խորհրդական»՝ Հունգարիայում գործող մի ինստիտուտ, որը երբեք նախկինում երեխային չի տեսել։
Երկու բուժող բժիշկներ, ասենք, կամ չորս բժիշկներ, որոնք իրականում բուժում են երեխային՝ ոմանք ութ տարի, ոմանք չորս տարի, և
նրանք մի քանի էջերում գրում են, որ երեխան կմահանա պատվաստումից։
Վակցինացման խորհրդատուն անգամ երեխային չի նայում, նա պարզապես կարդում է եզրակացությունները – ես խոսում եմ կոնկրետ դեպքերի
մասին – և չորս տողում գրում է, որ երեխային կարելի է պատվաստել։
Մոդերատոր: Իսկ սրանք բժիշկներ են՞
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Բժիշկներ, բժիշկներ, հատուկ պատրաստված բժիշկներ։
Մյուս հարցի վերաբերյալ՝ մենք նաև իրավական միջոցներ ենք ձեռնարկում այն բժիշկների նկատմամբ, որոնք չեն տրամադրել
պատվաստումից ազատման թույլտվություն այն երեխաների համար, որոնք իրականում իրավունք ունեն այս պատվաստումից ազատվելու։
Եվ բժիշկը դա գրել է։ Մեզ մոտ նման մի քանի բողոք կա։
Եվ մի քանի տարբեր բժիշկներ գրում են, որ պարտադիր պատվաստումների դեպքում նրանք չեն հաշվի առնում երեխայի
բարեկեցությունը, այլ հանրային շահը, և որ այս երեխային պետք է պատվաստել՝ խմբային իմունիտետ ձեռք բերելու համար։
Մոդերատոր: Եվ հետո չի կարևոր, թե ինչ ունի երեխան։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Սա նույնպես կատարվում է, երբ երեխայի այս պատվաստանյութից մահվան չափազանց բարձր ռիսկ կա։
Եվ մենք դա կներառենք հայցադիմումի հայտարարությունում։ Մեզ մոտ կա մի քանի նման դեպք։
Ավտիստիկ երեխաների թվի աճ
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: CDC-ն հրապարակել է ցնցող տվյալներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ԱՄՆ-ում քանի նորածին երեխա կլինի աուտիստիկ։
2020 թվականին ցուցանիշը կազմել է 158։
Եթե 15 տարի հետ գնանք, ցուցանիշը մեկն էր 10 000-ից։
Մոդերատոր: Դա 10 000-ից 158՞ է
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Ոչ, յուրաքանչյուր 158 նորածիններից մեկը կլինի աուտիստիկ։
Եվ տարիների ընթացքում հրապարակվող հղման քանակը գնալով նվազում էր, և անցյալ տարի ինը ծնունդներից մեկը աուտիզմով էր։
Տենդը կտրուկ նվազման է – ինչը նշանակում է, որ նորածինների մեջ ոչ աուտիստիկ երեխաների թիվը գնալով պակասում է։
Եթե չեմ սխալվում, հիմնական գիծը կհասնվի երկու տարում։
Սա նշանակում է, որ Ամերիկայում ծնված յուրաքանչյուր երեխա կարող է լինել աուտիստիկ։
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Դա ուղղակի սարսափելի է։ Ես դա դիտեցի տանը, մեր երկրում։
Եվ ես կցանկանայի ցույց տալ ձեզ այս գծապատկերում վերջին տվյալները։
Այն ցույց է տալիս 2018-ից 2024 թվականների սեպտեմբերի վերջի դրությամբ ամբողջ երկրում դպրոցների կողմից
հաշվառված 2-ից 18 տարեկան աուտիզմով երեխաների թիվը։
Եվ դա ցույց է տալիս, որ աճը շատ նշանակալի է՝ 7 տարվա ընթացքում կազմելով 121%։
Սա նշանակում է, որ դպրոցներում աուտիզմով երեխաների թիվը տարեկան միջին հաշվով 17%-ով աճում է։
Նիկոլետտա Քերտեսզ: Եվ հետո ներդրվեց ջրծաղիկի պատվաստումը, և պնևմոկոկային պատվաստումը, որոնք նախկինում
պատվաստում էին 13 տարբեր պնեումոկոկային պաթոգենների դեմ – այժմ արդեն 20 պաթոգեն կա։ Եվ միտումը աճում է։
Եվ հիմա մենք լուրջ կերպով ինքներս մեզ հարցնում ենք՝ ինչպես է հնարավոր, որ երեք տարեկան
հասակում դեռ կան երեխաներ, որոնք չեն կարողանում խոսել։
Ինչպե՞ս է ստացվում, որ երեք տարեկան հասակում երեխաների զանգվածային հոսքը մանկապարտեզ է մտնում
առանց խոսելու կամ զուգարան օգտագործելու կարողության?
Եվ այս երեխաները ամբողջ երկրով մեկ զանգվածաբար գալիս են մեզ մոտ՝ ոչ միայն մեզ մոտ։
Նրանք կդասավորվեն առկա աջակցության պրակտիկաներում։
Լավ, աշխարհում չկա որևէ երկիր, որտեղ մասնավոր աջակցության կենտրոններ, անկախ թերապիայի պրակտիկաներ և հատուկ
կարիքների ուսուցիչներ ավելի շատ լինեն, քան Հունգարիայում։
Սա ցույց է տալիս մեծ պահանջարկը, և մենք այլևս չենք կարող նշանակել հանդիպումներ – այս բոլոր հաստատություններն այլևս
հանդիպումներ չեն նշանակում։ Պարզապես շատ շատ հարցումներ կան։
Սա համաճարակ է ոչ միայն աուտիստիկ երեխաների թվի առումով, այլև այն պատճառով, որ այս երեխաների վարքագիծը
զգալիորեն շեղվում է առողջ վարքագծից։ Սա այլևս չի կարելի հերքել։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Դրա համար մենք միշտ հայտարարել ենք, որ դատական նիստերը բաց են հանրության համար,
որպեսզի մարդիկ կարողանան ներկա լինել դատական նիստերին։
Մենք միշտ հրավիրում էինք մարդկանց, եթե հաճախորդը համաձայն էր։
Մի միջնակարգ դպրոցի ուսուցիչ մի անգամ մասնակցել է նման դատական գործի, քանի որ նկատել էր, որ միջնակարգ դպրոցի
մուտքային քննություն հանձնած 47 երեխաներից 20-ը ունեցել են հատուկ կրթական կարիքներ՝ նրանց մեծ մասը աուտիստիկ էր։
Դա մենք չէինք, այլ մեկ այլ ասոցիացիա, որը Եվրոպական Միության անդամ պետություններին՝ այն երկրներին, որտեղ պատվաստումները
պարտադիր չեն, հարցրեց, թե ինչու պատվաստումները պարտադիր չեն։
Եվ նրանք պատասխանեցին այն նախարարությունների մասին, որոնք մենք արդեն գիտեինք, այսինքն՝ որ դրանք հակաօրինական են։
Պարտադիր պատվաստումը սահմանադրությանը հակասող է՝ և ամբողջ աշխարհում դա սահմանադրությանը
հակասող է, քանի որ պատվաստումից կարելի է մահանալ։
Դա փաստ է։ Դրանից հրաժարվել չի կարելի։
Ասպիրինի մեկ դեղահատից կարող ես մահանալ; ամեն ինչից կարող է առաջանալ անաֆիլաքսիա . ուստի դրանից էլ կարող ես մահանալ։
Սահմանադրությանը հակասում է նշանակել այնպիսի բան, որը կարող է ձեզ սպանել։
Դա խախտում է կյանքի իրավունքը։
Մի կողմից մարդիկ դրա մասին ոչինչ չեն իմանում, քանի որ այն վաճառվում է որպես պարտադիր, և պատվաստանյութերը
միայն լավ կարող են լինել, և դրանցից չի կարելի մահանալ։
Օրենքի փոփոխությանը զուգահեռ պետք է անցկացվի իրազեկման արշավ՝ մարդկանց զգայացնելու համար։
Պարտադիր պատվաստումը պետք է վերացվի, և մարդկանց պետք է տեղեկացնեն պատվաստումների առավելությունների, թերությունների, ռիսկերի և
այլնի մասին՝ բժիշկների, լրատվամիջոցների և կառավարության կողմից։
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Եվ հետո, եթե նայեք ներկայիս օրերին, CDC-ն, որը մենք մի քանի անգամ ենք հիշատակել՝ ԱՄՆ
հիվանդությունների վերահսկման կենտրոնը, այսինքն՝ ամերիկյան էպիդեմիոլոգիական մարմինը, նույնպես պատվաստանյութերի բաշխիչն է։
Այսպիսով, այն ուղղակի հարաբերություններ ունի պատվաստանյութերի արտադրողների հետ, և նրանց շահերից է բխում շուկայում
հնարավորինս շատ պատվաստանյութեր ներկայացնելը։ Դա ակնհայտ է։
Գլխավոր խնդիրը նրանում է, որ երբ ես 60 տարի առաջ սկսեցի իմ կարիերան և հանձնեցի նյարդաբանության և հոգեբուժության
մասնագիտական քննությունը, ավտոիմունիտետի հասկացությունը գոյություն ուներ, սակայն այն չէր կապվում հիվանդությունների հետ։
Ես երբեք չէի լսել աուտիզմի մասին, և մենք դրա մասին ոչինչ չէինք սովորել։
Այսօր երկու տեսակի հիվանդությունների դեպքերի թիվը աճում է։
Դե, այստեղ կարող եք տեսնել աճը, և մենք արդեն կարող ենք այսօր խոսել պանդեմիայի մասին, քանի որ չկա մի ընտանիք,
որի անդամներից որևէ մեկը աուտոիմուն հիվանդություն չունենա։
Չկա ընտանիք, որի տեսադաշտում չապրի աուտիզմով կամ վարքային խնդիրներ ունեցող երեխա։
Գլխավոր հոսքը չի թույլատրում որևէ անհամաձայնություն
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Մեկ շատ կարևոր կետ, որը ուզում եմ նշել, այն է, որ պատվաստումների վերաբերյալ չկա որևէ
պաշտոնական ուսումնասիրություն, որը զբաղվում է պատվաստումների երկարաժամկետ ազդեցությունների ուսումնասիրմամբ։
Ի՞նչ է լինում պատվաստված մարդկանց հետ 10, 20, 30 տարի անց?
Միացյալ Նահանգներում կա VAERS անվանումով ուսումնասիրություն , որը ուսումնասիրել է 35 000 պատվաստված և չպատվաստված մարդկանց։
Պարզվեց, որ պատվաստված մարդիկ շատ ավելի հիվանդ էին, ունեին ավելի շատ հաստատված հիվանդություններ, բժշկի էին
դիմում ավելի հաճախ, քան պատվաստում չստացածները, իսկ պատվաստում չստացածները ավելի առողջ էին։
Բայց մարդիկ չեն ուզում դրա մասին խոսել, և հենց դրա պատճառով իրականում դրա վերաբերյալ որևէ տվյալ չկա, և դա է ամենամեծ խնդիրը։
Այսօր գիտությունը այնքան մեծ վերահսկողություն ունի գիտական հրապարակումների նկատմամբ, որ եթե ինչ-որ մեկը ցանկանա գրել այնպիսի
բան, որը չի համապատասխանում հիմնական հոսքին, այն չի հրապարակվի։
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Եվ ևս մեկ շատ կարևոր բան, որը ասաց Անդրաշը, որովհետև կան բժիշկներ, թեև շատ քիչ, որոնք
համարձակվում են գրել, որ երեխային չի կարելի պատվաստել։
Եվ հանրային առողջապահական ծառայությունը իրավական միջոցներ է ձեռնարկում այդ բժիշկների դեմ, քանի որ նրանք դա գրել են։
Իհարկե, դա այդպես չի ասվում։
Մասնակցած որոշ բժիշկներ պարզապես ստանում են հեռախոսազանգ, որտեղ նրանց ասում են՝ երբեք այլևս դա չանել։
Մյուսների դեմ պաշտոնական վարույթներ են հարուցվում տարբեր հիմքերով։
Եվ որպեսզի մարդիկ տեղյակ լինեն կանոններին՝ եթե առողջապահական մարմինները հայտնաբերեն խախտում, և սա վերաբերում է նաև մասնավոր
անձանց և նույնիսկ այն ծնողներին, որոնք չեն պատվաստել իրենց երեխաներին, նրանց կարող են տուգանել 30 000-ից մինչև 5 միլիոն
ֆորինտ (ներկայում մոտ 12 411 եվրոյին համարժեք), և յուրաքանչյուր խախտման համար տուգանքը կարող է կրկնվել մի քանի անգամ։
Ուստի բժիշկների մեծամասնությունը կարող է ակնկալել վրեժխնդրություն, նույնիսկ եթե կողմնակի
ազդեցությունը ընդունեն կամ հաղորդեն բանավոր։
Մոդերատոր: Դա կփոխվի՞։ Մեր քննարկածը կփոխվի՞։ Դուք մի քանի տարի է, որ ներգրավված եք, չէ՞։
Դոկտոր Անդրաշ Գուսեո: Մենք հույս ունենք, որ ինչ-որ բան կփոխվի։ Մենք փորձել ենք։
Մոտ վեց ամիս առաջ մենք հրավիրեցինք մասնագիտության առաջատար ներկայացուցիչներին հանդիպման՝ քննարկելու այս հարցը,
լսելու նրանց տեսակետները և ներկայացնելու մեր սեփականը։
Բայց դա կարծես երկաթյա վարագույր էր։
Ոչ ոք չեկավ, և հետո, մամուլի այն ասուլիսին, որին հրավիրել էինք մամուլի 40 ներկայացուցիչ, կրկին իջավ նույն երկաթյա վարագույրը։
Այսպիսով, երկխոսություն չկա։
Այսպիսով, ինչպես կարող է փոփոխություն տեղի ունենալ?
Դոկտոր Անգելիկա Միհալիկ: Լավ, Անդրաշը ասաց, որ ոչ ոք չի ընդունել հրավերները։
Նրանք պարտադրում են պարտադիր պատվաստումներ և... Հունգարիան իսկապես աշխարհում միակ երկիրն է, որտեղ գոյություն
ունի նման պատվաստումային ահաբեկչություն։ Ես ստուգել եմ սա։
Մի փոքր գավառում միայն մեկ երեխային է օգնություն տրամադրվել։
Մենք պայքարում ենք, և հասել ենք այն կետին, երբ դատարանում, դատավարության ընթացքում, գործը կորցնելուց հետո զգում
ենք, որ կորցնում ենք մեր բոլոր գործերը։ Չնայած այն ապացույցներին, որոնք ունենք մեր գործը պաշտպանելու համար։
Եվ դատավորը, արդեն զղջալով, ասում է՝ ոչ մի խնդիր չկա, մենք կարող ենք կրկին ներկայացնել պատվաստումից ազատվելու դիմումը։
Եվ ամեն ինչ նորից սկսվում է։
Սա ոչ միայն մեկ դատավորի կարծիքն է, այլ մի քանի դատավորների։
Այսպիսով, մենք գործընթացները կրկին ու կրկին սկսում ենք։
Որոշ երեխաներ այս կերպ կենդանի են պահվում։
Ամբողջ իրավական համակարգը կառուցված է այնպես, որ մենք գործնականում ստիպված եղանք հայտնագործել
իրավական բաց — դա մի տեսակ հավերժաշարժ մեքենա է։
Եթե չենք կարողանում երեխային ազատել պատվաստումներից, ապա գոնե ուզում ենք հնարավորինս երկար պահպանել բացառության ընթացակարգը։
Քանի դեռ սա շարունակվում է, նրանք չեն կարող մեզ տուգանել կամ երեխային տարել պատվաստելու համար։
Դրա համար մենք անընդհատ կրկնում ենք դա։
Եվ կա ևս մի կարևոր բան ասելու մեզ դեմ ձեռնարկված միջոցների մասին։
Մենք երեք փաստաբան ենք, որոնք զբաղվում են այս գործերով։
Եվ երեքիս էլ պիտակավորում են որպես հակավակցինիստներ և պնդում, որ մենք վտանգ ենք հասարակության համար։
Նրանք մեր դեմ կարգապահական վարույթ են սկսում, և եթե դրա արդյունքում մենք կորցնենք Բար Ասոցիացիայի անդամակցությունը,
այլևս թույլ չեն տա մեզ փաստաբանական պրակտիկայով զբաղվել։
Իմ գործընկերներից մեկը արդարացվեց այս մեղադրանքից։
Իմ նկատմամբ կարգապահական վարույթ է ընթանում, քանի որ ես «հակավակցինացիոնիստ եմ, որը վտանգավոր է հասարակության համար»։
Եվ կարգապահական վարույթ է ընթանում նաև մյուս գործընկերոջ նկատմամբ։ Ուրեմն…
Մոդերատոր: Երբ ես իմ տեսանյութերում խոսում եմ նման թեմաների մասին, ես միշտ ասում եմ, որ դուք պարտավոր չեք ինձ հավատալ։
Ես ասում եմ՝ նայեք և ձեր սեփական եզրակացությունները արեք։
Դա տեղեկատվության հարց է։
Եվ այսքան շատ տեղեկատվությամբ, ինչպես այժմ այս հարցազրույցում, մարդիկ կարող են սկսել ինտերնետում։
Մոդերատոր: Շատ շնորհակալություն!