Azpititulu
Ez dago ikerlanik erakusten duena txertatu gabeko haurdun emakume batek sarampioz hiltzen
denik, ezta gaixo aitona edo haurtxoak ere.
Hauek ikerketa faltsuak dira, eta RKI-k eta baita Alemaniako Konstituzio Auzitegi Federalak ere
orain horietan oinarritzen dira, ikerketa faltsuak!
Baina esan nahi dut txikera-baxuaren txertoa ere faltsua izan zela.
Eta gauza bera aplikatzen zaio sarampioaren txertaketari.
Lege hau injustua da. Argi eta garbi kontraesankorra da.
Hori farmazeutika industriarentzat bakarrik balio du, eta hori frogatuko dut.
Uste dut ustelkeria eta justizia-sistemaren mendekotasuna oso zabalduta daudela, eta horrek sakonki kezkatzen nau.
Ez duzu lege hau modu honetan aplikatu ahal. Hau argi eta garbi injustua da.
Sarasua txertaketa-programa osoaren adibide nagusia da.
Eta orain ez dut inolako txertaketarik gehiago sinesten.
Medikamentuen Legea bahitu dute eta ahultzen ari dira.
Eta hau ez da koronabirusarekin eta sarrampioarekin kasu isolatu bat.
Munduko biztanle guztiak urtean miliardoetan behin txertatu nahi dituzte, hilgarriak direla dioten gaixotasun mota guztien aurka.
Hori da plana, eta gelditu egin behar dugu.
Gaur, Kla.TVk WHOren pandemiari buruzko itunari eta nazioarteko osasun araudiei buruz
aditua den abokatu batekin ari da hitz egiten.
Mediku eta osasun-legearen arloko abokatu espezialista da, eta gaur 'sasoi-gaixotasunaren aurkako txertaketa'
gaia eztabaidatzeko berari ongietorria emateaz pozten gara.
Beate Bahner, eskerrik asko gaur gure galderak erantzuteko denbora hartzeagatik.
Pozik egongo nintzateke zurekin hitz egiteko gai aspergarria dirudien bati buruz, baina
pandemien eta txertaketen giltzarri izan daitekeena.
Alemanian, sarrampioaren aurkako txertaketa berriro derrigorrezkoa da hainbat urtez.
Abokatu gisa, zer jarrera duzu derrigorrezko sarrampioaren txertaketa honen aurrean, edo
zure ustez, zein dira haren aurkako argumentuak?
Ba, 1966an jaio nintzen.
Eta, beraz, nik ere variolaren aurkako txertoa jaso nuen, eta, jakina, 8 edo 10 urteko haur gisa horrekin
bat egiten duzu, eskolan nolabait injektatzen zaitelako.
1976an, 100 urte baino gehiagoko behartutako sarrampio-txertaketa bertan behera utzi zen.
Eta ni West Alemaniatik natorenez, ez Ekialdeko Alemaniatik, derrigorrezko txertoik gabe hazi
nintzen. Ekialdeko Alemanian gauzak bestelakoak ziren.
Batasunera arte derrigorrezko txertaketak zeuden, eta han nahiko zorrotz egiaztatzen zituzten.
Beraz, galdetu gabe, jendea sinpleki "txertatua" izan zen.
Baina nik modu desberdinean hazi nintzen – eta gero, 2021ean, bat-batean sortu zen sarrampioaren aurkako
derrigorrezko txertaketa honen aurkako konstituzio-kexa aurkezteko enkargua eman zidaten.
Hori 2020ko otsailean erabaki zen, ezta?
Gogoratzen dugu 2020an gauza asko gertatu zirela, eta indarrean sartu zela 2020ko martxoan.
Eta, beraz, 45 urte daramatzagu derrigorrezko txertorik gabe.
Eta orain bat-batean pertsona-talde jakin batzuentzat derrigorrezko txertaketa-betebeharra ezarri da, hain
zuzen ere haurrentzat, eskolako ikasleentzat, osasun eta hezkuntza arloko langileentzat eta errefuxiatuentzat.
Lehenik eta behin, urtero 700.000 haurrek osatutako talde bat dago.
Alemanian urtean ia 700.000 jaiotza izaten ditugu.
Bai, eta norbaitek harriturik begiak igurtzi egiten ditu, morbiloari buruz entzun dugulako.
Guk izan genituen, eta agian aurreko belaunaldiak ere izan zituen.
Edonola ere, varizela izan nuen, eta ziurrenik sarrampioa ere bai.
Nire ahizpak mastoiditis eta sarampioa izan zituen.
Eta guk ere ez gara horren aurrean immuneak, izan ere, garai hartan, mundu osoko ia haur
guztien moduan, naturalki sarrampioa pasatu genuen.
Bestalde, STIKOk 1974tik txertaketa-gomendioa eman du – eta, gainera, urtebete lehenago sortu zen.
Eta horrela, STIKOk aho batez gomendatzen du sarrampioaren aurkako txertoa.
Bitartean, kide batek, hamar urte lehenago sarrampioari buruz iruzkinak egin zituen irakasle batek, esan zuen (garaian ez
zegoela txertorik, behintzat Alemanian): Ez, sarrampioa pasatu behar duzu eta arazorik gabe egin dezakezu;
konplikazioak oso arraroak dira eta kudeatu daitezkeenez, txertoak ez dira beharrezkoak.
Baina hamar urte geroago – eta uste dut STIKO bezalako erakunde batzuk, Txertaketari buruzko Batzorde
Iraunkorra… egoki ez dela esan litekeen arren… orduan farmazeutika industriak jada ondo koipeztatuta zuela.
Bat-batean, sarrampioa gaixotasun arriskutsua bihurtu zen.
Bat-batean, jendea entzefalitisa, meningitisa eta oso, oso larri den SSPE gaixotasuna,
meningitis mota hilgarria, kontratatzen hasi zen.
Eta ondoren, urteetan zehar arriskua etengabe handitu zen.
Eta, beraz, hiru hilabete lehenago, otsailean, erabaki oso espontaneoa hartu nuen... izan
ere, halako agindu asko ere kudeatzen ditudalako.
Koronabirusaren garaia amaitu da, ez dugu maskaren arazoik, ez dugu txertaketaren egokitasunaren arazoik, eta ez
dago derrigorrezko txertaketarik, 2022an osasun sektorean bederatzi hilabetez indarrean egon zena.
Gerrariak ere ez daude derrigorrez COVID-19aren aurkako txertaketa jasotzera; eskakizun hori ere indargabetu dute.
Baina orain tuberkulosiaren proba-eskakizun honek ordezkatzen du.
Ezin dugu esan txertaketa derrigorrezkoa denik, baina zigorrak atsegin gabekoak dira, batez ere
haurrak haurtzaindegian dituzten gurasoentzat.
Txertorik ez badute, ezin dute haurtzaindegira joan.
Kontraindikazio-ziurtagiria ere ekar dezakezu.
Horretarako arrazoi on asko daude.
Arrazoirik garrantzitsuena txertaketaren kontraindikazio absolutua da, txertaketak sarampioak berak
baino ondorio askoz larriagoak izan ditzakeelako.
Baina, noski, hori ez da onartzen.
Ez dut ia inongo kontraindikazio-ziurtagiririk ezagutzen herrialde osoan onartua izan denik – derrigorrezko txertaketa hiru
urte daramatza indarrean eta orain benetan betearazten ari da.
Beraz, oinarrizkoan haurtzaindegi eta eskolako haurren gurasoak isunekin, zigor-ordainketekin eta
instalazioetara sartzeko debekuekin jazarri egiten dituzue.
Bai, hain zuzen ere derrigorrezko txertaketa honengatik aurkitzen dira guraso askok egoera benetan atsegin gabe batean.
Eta, batez ere, esango nuke ez dagoela eraginkortasunaren benetako frogarik.
Eta bai, albo-ondorio masiboetaz gutxi hitz egiten da.
Alboko efekturik gabeko alternatibak kategoriaz baztertuta daudela dirudi.
Orain adierazi duzun bezala, isun astunen arriskua dago, eta egoera batzuetan zenbait mila eurora irits daitezkeenak.
Eta nik esango nuke isuna ordaintzeak ez duela esan nahi norbaitek bere askatasuna erosi duenik.
Lege-aditu gisa, zer aholku emango zenieke eragindako gurasoei?
Bai, izan ere, eztabaida hau dozenaka aldiz izan dut eta arazoarekin ondo ezagutzen naiz:
Zure askatasuna erosi dezakezu.
Hala ere, oso garestia izan daiteke, oraindik gorenera joandako epaitegiak erabaki ez duenaren arabera, hau da, nik,
osasun agintari gisa, isun anitz ezarri ahal ditudan ala ez.
Osasun agintari batzuek jada hori egiten ari dira.
Ez du axola norbaitek xehetasunez idazten duen ala ez.
Osasun agintaritzak soilik ez du onartzen, eta ondoren eskualdeko epaitegiak ere ez du onartzen, ezta irakurri ere.
Hemen borrokan ari gara – agian irakurri den, baina ez den serio hartu – orain ehun urte inguru dituen mito baten
aurka, bai sarrampioari dagokionez, bai txertaketari dagokionez.
Eta ohartu naiz gaur egun medikuek – eta koronabirusaren pandemiatik hona agertzen ari den joera ere bada –
legeak argi eta garbi xedatzen duena egitera ausartzen direla, alegia, kontraindikazio-ziurtagiria ematera.
Ekoizleek berak txertaketaren kontraindikazioak zerrendatzen dituzte, osagaien alergiak barne.
Bai, baina lehenik probatu behar ditut.
Jakina, esan dezaket: orain dakigu alergia zenuela, eta, zoritxarrez, hil egin zinen, ume pobre. Alergikoa zinen.
Hala ere, hau ez da onartuko, ezta ezarriko ere.
Immunitate-defizita, eta, ba, sukarrezko haurdunaldia kontraindikazio aldi baterakoa dira.
Honek ezer ere ez da onartuko.
Hala ere kontraindikazio-ziurtagiri bat ematen duten medikuak orain sarrampio-ziurtagiri horiengatik prozesatu ari dira.
Lehenago, koronabirusari dagokionez maskaren ziurtagiriak eta txertaketaren salbuespen ziurtagiriak zeuden.
Orain koronabirusa amaituta dagoenez, arreta sarrampioara bideratzen ari da.
Eta txertaketari buruzko mitoaz ari naizenez, hau ere aipatuko dut: jende askok oraindik ere horrekin bat
egiten du, esanez: "Bai, koronabirusa, ulertzen dut zergatik kritikatzen duzun hori."
Baina sarrampioa, kozeta, difteria, tetanoa eta horrelako guztiak.
Baina benetan garrantzitsua da, eta gaixotasuna desagerrarazi eta milioika bizitza salbatu ditu.
Hori da WHOren webgunean, baita RKIren webgunean edo Osasun Federalaren Ministerioaren webgunean ere irakur dezakezuna.
Milioika bizitza salbatu dira, gaixotasunak desagerrarazi dira.
Eta nire liburuan, egun gutxitan amaituko dudana eta argitaletxeari bidaliko diodana, eta bi edo hiru hilabetera
argitaratuko dena, azalduko dut, ez lehenengoa izanik, baina espero dut modu erraz
irakurgarrian, hau guztia txorakeria hutsa dela.
Mende-aldian, sarrampioa, beste hainbat gaixotasun bezala, hilgarria zen, higiene- eta saneamendu-baldintzak txarrak
zirenez, eta agian gerra eta pobrezia ere tarteko. Alemanian bakarrik, mende-aldian sarrampioagatik 13.000 pertsona hil ziren.
Hala ere, 1973an Alemanian txertoak ezarri aurretik, eta gomendioa urtebete geroago
iritsi zenean, 30 heriotza besterik ez ziren izan.
Beraz, sarrampiozko heriotzak %99 murriztu dira.
Eta kurba jada behera doa, orduan hala izango litzateke, gaur egun bezala, baina gaur egun txertoak
ditugunez, haiek gabe ere ez legoke sarampiozko heriotzarik.
Gaur egun, urtean 30 sarampiozko heriotza izaten dira; garai hartan Mendebaldeko Alemanian agian 700.000 izaten ziren, eta
gaur egun Alemanian milioi bat heriotza erregistratzen dira. Hau ez da urtero 700.000 haur txertatzea eskatzen duen tragedia.
Baina kontraindikazio-ziurtagiri honetara itzuli nahi nuke, izan ere, aste batzuk lehenago mediku
batek hurbildu zitzaion, prozedura penalak zituelako.
4 edo 5 urteko haur bati sarampioaren aurkako kontraindikazio ziurtagiri hori eman ziolako.
Eta osasun agintaritzak, baita Hego Württembergeko mediku elkarteak ere, mediku honi inolako harremanik izan gabe, berehala
suposatu zuten ziurtagiri oker bat eman zuela eta Ulmeko fiskaltza publikoarekin prozedura penalak abiatu zituzten.
Eta horrela lortu nuen agindua.
Niregana biratu zen.
Berari galdetu nion: "Doktore, pazientearen dokumentaziorik al duzu?"
Zure etxean zeuden?
Eta ez zen bestela oso ezaguna zen medikua.
Batzuk oso ezagunak dira, izan ere, ezer gehiago eskatzerik gabe, onura eta arriskuen arteko analisi absolutuki
negatibo batean oinarrituta kontraindikazio-ziurtagiriak ematen dituzte, eta hori guztiz zilegi da.
Sasomaren aurkako txertoak gaixotu edo hil izateko arriskua sasomak berak baino handiagoa da.
Baina mediku honek benetan ikusi zuen haurra, eta eskuz idatzitako familia-mediku-historia zoragarria bidali zidan.
Horrek aiton-amonen garaira eta haratago, zuten guztira itzultzen gaitu.
Eta orain hona hemen kontua: baita 1980koa den Augsburg Osasun Agintaritzaren kontraindikazio-ziurtagiria ere
sartzen du, garai hartan 26 urte zituela aitonari zegozkiona.
Ziurtagiria ikusten dut eta pentsatzen dut: ondo, sika, beraz sika izan zen, eta Alemanian derrigorrezko txertaketa
edo derrigorrezko txertaketaren debekua ezabatu zuten.
Baina hori pentsatu nuen, eta zehazki horrela gertatu zen, neskatoaren aita, semeari, telefonoz hitz egin nionean.
Medikuak adeitasunez harremanetan jarri ninduen berarekin.
Eta jakin nuen nire aitona, orduan 26 urte zituena... gaur egun ere bizirik dago, 1954an jaioa,
baina zoritxarrez eszlerosi anizkoitza garatu du.
Eta hori ere txertoaren albo-ondorio bat izan daiteke.
Ingeniaritza gazte gisa, mundu osoan bidaiatu zuen, oraindik txikifoxaren derrigorrezko
txertaketa indargabetu ez zuten herrialdeetara ere.
Hau beste herrialde batzuetan urte eta hamarkada batzuk lehenago jada gertatzen zen, baina ez zen leku guztietan.
Eta, beraz, kontraindikazio-ziurtagiria behar izan zuen, lehen txikito-txertoaren ondoren edo agian beste
txerto baten ondoren erreakzio larriak izan zituelako.
Eta osasun agintaritzak 1980an Bavarian ingelesez berari eman zion.
Eta orain hona hemen dator.
Uste dut 1958ko WHOren dokumentu bati erreferentzia egiten diola.
Eta hori ikertu eta aurkitu genuen.
Eta honako informazio oso interesgarria du.
Hori dokumentu bat da, bai.
Orduan ez zeuden PC-rik, beraz idazmakina bat erabili nuen, eta apur bat okertuta eta desorekala zegoen.
Oraindik gogoan ditugu gure guraso eta aiton-amonen gutunak eta idazmakinez idatzitako dokumentuak.
1948tik 1958ra bitarteko Alemaniako sarrampioaren datuak ditu.
Eta hamar urteotan bost variola kasu jakinarazi dira; ez dut uste inor hil zenik – bost variola kasu.
Bi urtez behin sarsakotxo kasu bat.
Eta noiz abolitu zuten smallpoxaren aurkako txertaketa?
30 urte geroago Alemanian, 1976.
Horixe da txapurrearen aurkako txertaketak txapurrearen kasuak murriztu zituela dioen aldarrikapenari buruz. Ez batere.
Variola ere desagerrarazi zuten morbillaren antzeko arrazoiengatik – argi baitzegoen higienearekin lotutako gaixotasuna
zela – eta hamarkada horietan urte askotan ez zen agertu.
Hala ere, milioika lagun, ni barne eta ziurrenik zu ere, smallpoxaren aurka txertatu ginen.
Eta agian horregatik ditugu nolabait alergiak eta polen-sukarrak, nahiz eta gaur egun txertaketarako gomendioak
1970eko eta 1980ko hamarkadetan zeudenak baino hiru aldiz handiagoak eta lau aldiz handiagoak izan.
Baina esan nahi dut txikera-vakunazioa ere faltsua izan zela.
Eta gauza bera aplikatzen zaio sarrampioaren txertaketari.
Eta pentsatu nuen Dr. Gerd Reuter-ek – medikua denez, baina baita mediku-historialaria ere eta berak berak hainbat
liburu idatzi dituena – zer esaten duen irakurriko nizukeela.
Jentilki idatzi zuen nire liburuaren hitzaurrea, eta, mesedez, zenbait esaldi ahoz irakurtzea gustatuko litzaidake.
Aurretik zenbait pentsamendu idazten ditu. Dr. Gerd Reuter-ek:
Esandaloa da liburu hau idatzi beharra egon izana.
Nola izan liteke kaltegabea den haurtzaroko gaixotasun bat, agian gizateriaren hasieratik ezaguna dena, gizarte osoentzat
mehatxu gisa deklaratu eta derrigorrezko txertaketa eragin?
1997an, hain berriki, Stefan Winkleren 1.400 orrialdeko epidemiak historia, "Gizateriaren Zorriak", ez zuen
bakarrik kapitulu bakar bat ere eskaini sarrampioari.
Ordutik, kasuen kopurua eta ospitalizazioak beste %90 murriztu dira inolako esku-hartze medikorik gabe.
Beate Bahnerrek ez ditu soilik estatuak agindutako txertoen alderdi juridikoak azpimarratzen, baita hamarkada batzuk igaro
ondoren, Mendebaldeko Alemanian txikiztapen txerto derrigorrezkoak eta Alemaniako Errepublika Demokratikoan beste
txerto derrigorrezko batzuk indargabetu ondoren, derrigorrezko sarrampio-txertoak bat-batean berriro
ezarri ziren osasun- eta gizarte-ingurune osoa ere.
Murrizketarik edo faltsu kontideraziorik gabe, egia faltsuetan oinarritutako karta-etxe bitxia agerian uzten du, sarrampioaren
panikoa eta derrigorrezko txertaketa sostengatzen dituena.
Ekitaldi hauek ikasgai bat dira nola gizarte bat talde txiki batek modu sistematikoan engainatu dezakeen.
Eta jazarrita dago; biztanleriaren zati handi bat, hau da, gurasoak, jazarrita daude, edo "haur eskolara ezin
zoazte joan" esanez, edo isunekin eta zigor-ordainketekin.
Eta horren aurka defendatu zaitezke.
Hori ere zure lehenago egindako galdera zabala zati bat zen.
Egiazki gomendatzen dut, gauzak modu egiaztatuan aurkeztu behar direlako, eta abar.
Gauza hauek guztiak ez dira irakurtzen.
Osasun agintaritzarekin eta magistratuen epaitegiarekin izapideak atzeratzea gomendatzen dut.
Liburua kaleratu arte itxarotea eta, besterik gabe, liburua aipatuta "Hori da zergatik ez garen
txertatuko" esatea estrategia garrantzitsua da.
Eta zu, osasun agintari gisa baina baita magistratuen auzitegi gisa ere, behartuta zaude lege hau ez betetzera, injustua delako.
400 orrialde baino gehiago ditu, zergatik oker den azaltzen duena.
Ez bakarrik, lehenago zuzen adierazi zenuen bezala, txertoaren eraginkortasuna inoiz ez dela probatu, baizik eta,
batez ere, txertoen segurtasuna ere inoiz ez dela probatu.
Ez dago haurraren sarrampioari buruzko ikerketa bakar bat ere, txertatutako haurrak eta
txertatu gabeko haurrak konparatzen dituena.
Eta hori ahal den indar eta botere guztiekin saihesten ari da, izan ere, dauden ikerketa gutxi eta ikuspegi gutxiek argi
erakusten dute txertatu gabeko haurrak osasuntsuagoak direla.
Baina WHOren pandemiari buruzko hitzarmenarekin – orain arte onartu berri dena, baina indarrean jartzeko 60 estatu kidek
benetan sinatu behar dutenak, beraz ez dago arrisku berehalakorik – helburua da mundu osoa miliardoetan zehar txertatzea.
Eta irabazi-bilatzaileak, txerto-fabrikatzaileak, baina baita beste irabazi-bilatzaile
batzuk ere, jada pozik eskuak igurtzika ari dira.
Eta nahi dugun guztia eztabaidatu dezakegu...
Nire ahalegin handia eta pasioa, liburu honekin ere, zen, espero bezala, txertoen onurei buruz jada konbentzituta dauden osasun
saileko epaile eta medikuak, zenbait orrialde soilik irakurri ondoren, erabat sinetsita daudela uste dutenak ere, txertoen
inguruko mito erraldoi baten menpe erori direla konbentzitzea – baina, besterik gabe, iruzur eta gezur deitu dezakezu.
Zifrek erakusten dutenez, sarampioak ez du benetan arrazoirik haurrei derrigorrezko txertaketa
ezartzeko eta haiei zigor zorrotzak ezartzeko.
Nire ustez, isun bikoitzak legez kanpokoak dira.
Atzo bi erabaki atsegin jaso nituen.
Preskripzio-epea erabili dut, eta hori alderdi berri bat da; bai, horri buruz ere eztabaidatzen ari gara.
Hau dela eta, epaitegi-ebazpen bat daukat, borondatez emana izan zena.
Baina beste auzitegi batean, pixka bat bueltaka ibili nintzen... ez, ez dago preskripziopean, hau eta hura.
Ondoren, epaiketaren data baino pixka bat lehenago berriro erantzun nuen, eta beste idatzizko adierazpen
bat aurkeztu ondoren data bertan behera geratu zen.
Eta orain, bi aste geroago, auzia artxibatu dute preskripzio-epea igaro delako.
Azken bi urteetan sarampio-ziurtagiria aurkeztu ez denez, Administrazio-delituen Legearen eta Infekzioen Babeserako
Legearen arauen arabera, biak elkarrekin funtzionatzen dutenez, auzia preskribatuta dago; nahiko konplikatua
denez, abokatu batek fitxa aztertu eta egiaztatu egin behar du ... preskribatuta dagoela.
Eta hurrengo galdera izango da: bai, diote preskribatuta dagoela, baina orain berriro eskatzen ari gara.
Eta ondoren urtebeteko eta bi urteko epeak berriro hasten dira.
Galdera juridiko asko erantzunik gabe daude, besteak beste, bi gurasoak delitu beragatik zigortu daitezkeen ala ez.
Bavariak kasu batzuetan hala egiten du, baina Baden-Württembergen eta hemen, Heidelberg-en, ez da horrela gertatzen.
Kopuruak 150 eta 1.000 euro bitartekoak dira seme-alaba bakoitzeko eta guraso bakoitzeko lehen isunagatik.
Beraz hemen ere aukera zabala dugu.
Eta, batez ere, oraindik gutxienez erabaki bat edo bi ditugu Konstituzio Auzitegi Federalaren aurrean;
hauek eskolako haurren sarrampioaren aurkako txertaketa frogatzeko betebeharra dute ardatz.
Eta ikasleek eskolara joan behar dutela, nahiz eta txertatu gabe egon, eta hori batzuek damutu dezakete.
Beraz, ez da arriskurik, derrigorrezko hezkuntzak lehentasuna ez badu.
Beraz, legegileak ere ez du uste hain txarra denik.
Eta liburuan irakur dezakezu, zenbaki askoren, inpresio handiko zenbakien arabera, zein arazo txikia den benetan.
Baina honen aurka hainbat argumentu daude, batez ere ikasle gazteek 13 edo 14 urte dituztenean eta beren kabuz txertatu nahi
ez dutenean, eta hori argi adierazten dute idatziz edo tokiko epaitegian 250 eurko isunari buruzko epaiketa-prozeduretan.
Ni neu izan naiz – baina badaude beste erabaki batzuk ere; politika bat dago, izan ere gurasoek, haurra 17 urte bete
duenean, esateko aukera izan dezaten: "Ez dut nahi hainbat arrazoirengatik, ez da eraginkorra, ez da segurua, etab."; orduan
gurasoek ezin dute haurra behartu eta, beraz, ezin dira zigortu.
Bai, epaitegi batek berriki emandako epaia erakutsi du erresistentzia merezi duela.
Beraz, Telegramen Braunschweig-i buruzko txosten bat besterik ez zegoen... bai, han benetan ikusi genuen nola ahula eta, ustez,
ukatu ezin dena den derrigorrezko sarrampioaren txertaketa.
Eta horrela aita batek borrokatu eta irabazi zuen: ez isunik, ez epaitegiko gasturik.
Bere semearen aurkako prozedurak bertan behera utzi dituzte.
Eta dirudienez, ez da kasu bakarra; zuk oraintxe esan duzun bezala, nahiko maiz gertatzen dela dirudi.
Aitzitik, orain egiazko froga da lege- eta zientzia-arloko tartea badagoela eta erresistentziak funtzionatzen duela
arrazoizko, errespetuzko eta adimentsu moduan aurkeztuta.
Bai, eta halako epaile eta mediku arduradunekin ere topo egiten duzu, horiek horretarako prest daudelako.
Jende gehienak ez dira, benetan sinesten dutelako, lehenik eta behin, hau dela orain legea.
Eta 30 urte daramatzat abokatu gisa.
Bost urte arte, nik ere uste nuen legegileek asmo onak eta arrazoizkoak zituztela.
Gaur badakit... pandemiak, infekzioen kontrol-legeak, koronabirusa, sarampioa, Osasunaren Mundu Erakundearen
pandemia-ituna eta beste hainbat gai, adierazpen-askatasuna barne, kontuan hartuta, legegileak ez du gure interes onenak
bihotzean, baizik eta beste interes batzuk ordezkatzen dituela.
Eta horiek herritarren aurkako interesak dira.
Eta hori konturatzearen mingotsa da.
Abokatu gisa 25 urte egin ondoren, COVID-19ak eraginda, Infekzioen Prebentzio Legearen gehiegizko
erabileragatik – eta magistratuen epaitegian oraindik aurkitu beharreko kritikako epaile bakarra.
Zeren eta kritikoa bada, ez du eskualde-auzitegitik alde egingo eta ez da eskualde-mailako goragoko
auzitegira edo Justizia Federaleko Auzitegira transferituko.
Zure behar dituzun epaileek ados egon behar dute, eta narrazio politikoa irauli beharrean babestu egin behar dute.
Zintzoki espero dut nire liburuak, lege-arloko alderdi guztiak jasotzen dituena, dagokion
gurasoei euren kasua defendatzen lagunduko diela.
Hori dela eta, lege-ordainketa-asegururik ez baduzu, askotan isunaren baino garestiagoa izaten da ordezkaritza juridikoa.
Orduan, liburua, zeinaren prezioa ez dakit, 20 edo 25 eurokoa izango den, askoz merkeagoa da.
Eta gero bidali dezakezu eta esan dezakezu: "Hona hemen, hemen eta hemen hala dio". Ez
duzu baimenik lege hau modu honetan aplikatzeko.
Hori argi dago okerra dela.
Lege hau injustua da.
Argi dago kontraesankorra dela.
Hori farmazeutika industriarentzat bakarrik balio du, eta hori frogatuko dut.
Ez du zentzurik. Inor ez du babesten.
Ikusten dizut jendeak babestu nahi dituen ahul talde horiek ez daudela.
Ez dago ikerlanik erakusten duena txertatu gabeko haurdun emakume batek sarampioz hiltzen
denik, ezta gaixo aitona edo haurtxoak ere.
Eta ez dago inolako frogarik entzefalitisa, meningitisa eta, batez ere, 6 eta 20 urte geroago agertzen den SSPE txiki nintzenean
izan nuen sarrampioaren ondorio direla. Bai. Hori txorakeria da.
Hauek ikerketa faltsuak dira, eta RKI-k eta baita Alemaniako Konstituzio Auzitegi Federalak ere orain
horietan oinarritzen dira, ikerketa faltsuak. Hori azaldu dut.
Andreas Sönnichsen irakasleak hemen ere laguntza eskaini zuen eta berriro ere ikerketa
honetako zentzugabekeria distiratsu agerian utzi zuen.
Legearen azalpen-memorandumean, orrialde bakoitzean kontra-argudio bikainak daude, eta,
batez ere, sarrampioa errotik ezabatuta dago.
Alemaniak, egiaz, 2022an lortu zuen estatus hau.
Beraz, ez dago inolako arrazoirik, izan ere, sarampioaren derrigorrezko txertaketaren helburua sarampioa ezabatzea baita.
Eta talde-immunitatea, %95ekoa dela diotena, etengabe gora egin duen kopurua, argi dago farmazeutika industriaren
alde dagoela... aspaldidanik lortu da, urte asko daramatza.
Haurrak eskolara hasten direnean, eskolara sartzeko azterketek erakusten dute haien %97k txertatuta daudela.
Eta nabarmen baxuagoa, agian %92 bigarren txertaketarako; nazioarteko hainbat ikerketaren arabera, hori ez da beharrezkoa,
txertatutako pertsonen %95etik %98ra bitarteak lehen txertaketaren ondoren antigorputzak garatzen
dituztelako eta, beraz, immunizatutzat jotzen direlako.
Engainatu eta gezurrak esaten dizkigute. Eta espero dut hori argi erakustea eta horrela bi edo
hiru hilabetera kaltetutako gurasoei laguntzea.
Atzeratzea da taktika, erresistentzia da kontraneurritzat.
Gainera, komeni da 150 edo 200 euroko isuna ordaintzea eta, ondoren, bigarren isuna ezartzen denean, gehienez, osasun
agintaritzari egokitzen zaionaren arabera, urteko, sei hilabeteko, hiruhilekoko, asteko edo eguneroko zigorra dela argudiatzea.
Legebiltzarrak eta Auzitegi Konstituzional Federalak oraindik diote sarrampioaren aurkako txertoa borondatezkoa dela.
Eta, beraz, Konstituzio Auzitegi Federalak benetan gatazka du. Eta aurretik laburki aipatu nituen erabaki
horiek lau urtez Konstituzio Auzitegi Federalaren esku daude, gatazka hori zehazki aitortzen duelako.
Alde batetik, haurrek oraindik eskolara joan behar dute. Boluntarioa izan behar du, baina isunak eta
zigor-ordainketak daude. Hemen zerbait ez dago ondo.
Zerbait gaizki dago, hori koherentezina da.
Eta lege honek zenbaterainoko bidegabekeria duen agerian uzten du. Gainera, frogatzen dut isunak ez direla
derrigorrezkoak eta sarrera-debekuak ere ez direla beharrezkoak, baizik eta osasun agintariaren esku dagoela erabakitzea.
Beraz, lege hau oker dela esan nahi ez badu, Bahner andreak oker dela deklaratzen du; nik ez dut hain urrun jo nahi,
baina nolabaiteko erabaki-askatasuna dut, eta argumentuak nahiko konbentzigarrizkoak iruditzen zaizkit.
Eta gutxi batzuk... ba, kontuan izan gurasoen %5ek bakarrik ikuspegi kritikoa dutela honen aurrean.
Espero dut ehunekoa zertxobait handituko dela, bai, hori argi dago.
Neurri alferrikako eta beharrezkoa ez dena delako, sarampioa ez baitago, eta egon balitz ere ez litzateke
arriskutsua, eta ez dugu haurrak horren menpe jarri nahi.
Eta egia esan, hauek haurren txertoak dira.
Jakina, hori ez dugu nahi.
Eta horregatik, Wildung jauna, eskerrak eman nahi dizkizut nire liburua eta nire proiektu berria aurkezteko
eta horri buruz zurekin hitz egiteko aukera emateagatik.
Amaitzeko, galdera bat gehiago daukat.
Nazioarteko osasun arau hauek direla eta, derrigorrezko txerto gehiago berriro ezartzea espero
ahal izango ote dugu, edo espero beharko dugu?
Bai. Bai, argi eta garbi esango nuke bai.
GDR-etik dakigu.
Hori ez dakigu, baina nonbait irakurri eta ikasi egin behar dugu, ni neu barne, beste EBko
herrialdeetatik eta mundu osoko beste herrialdeetatik.
Ez zaizu baimenduta sartzea edo hegan egitea, su-horia edo tifoaren aurkako txertorik ez baduzu jaso, edo bestelakorik.
Txekiar Errepublikan bederatzi derrigorrezko txerto daude, eta Europako Justizia Auzitegiak hori onartu du.
Eta nik ere erabiliko ditut bertan Txekiar Gobernuak aipatutako datu hauek, txertoak
gaixotasun bera baino arriskutsuagoak direla frogatzeko.
Benetan hemen gaude... eta beldur naiz epaitegiak dena onartzen duten politikako epailez beteta daudela.
Uste dut ustelkeria eta justiziaren menpekotasuna oso zabalduak daudela, eta horrek sakonki harritu eta alarmatu nau.
Eta beldur naiz hala dela. Zure galdera, argi eta garbi, hauxe da: hemen jendeak ezetz esan beharrean gelditu eta
protestatu egiten badu, eta horrek 2022an funtzionatu zuela.
Alemanian koronabirusaren aurkako derrigorrezko txertaketa saihestea lortu dugu, estu-estu.
Hemen ere, eta hori baita nire liburuaren helburua ere, sarrampioa txertaketa-programa osoaren ordezkaria da.
Eta orain ez dut inolako txertaketarik gehiago sinesten.
Nik ere ez dut tetanoz hil den inor ezagutzen.
Ez dakit txikizkako bularreko kasurik ere.
Ni ere ez dut difteriaz hil den inor ezagutzen.
Duela gutxi entzun nuen tosse konbulsiboa oso larri izan daitekeela, eta horregatik arnasa moztu eta ito egin dezakezula.
Baina horregatik ospitalean dagoen haur bat, hemen hala ere txertatuko dutena... esan nahi dudana da, nik ere
nire mahai gainean sinestezinak diren kasu batzuk ditudala.
Eta medikuek ere epaitegiei eta osasun agintariei gezurrak esaten dizkiete.
Heriotzaren arriskuak handiegitan aurkezten ari dira.
RSVaren aurkako txertaketa-gomendioa aztertzen dut jaioberrientzat, txertaketa berri bat. Haurrek hiru edo lau egun
besterik ez dituzte; arnasa hartzen dutenean pozik daude, eta jada RSVaren aurkako txertaketa
berri eta arriskutsu horiei men egiten ari zaizkie.
Zer da RSV?
Arnasketa-birus bat da.
Tosina da, hotzeria da, sukarra da, sudur-jarioa – tipikoa, bai, hotzeriaren birusa.
Baina hemen Sanofiren txerto berri bat badugu, orduan bat-batean txosten-betebehar bat ezarri beharko dut.
Eta hori, nire ustez, parlamentuen eta epaitegien subbertsioa da: jendeak hori guztia sinestea.
Hala ere, RKI eta STIKOren gomendioek egiazki diote RSV ez dela hilgarria eta heriotza-arriskurik ez dagoela.
Neonatoen zaintza-gelan dagoen, benetan ahul dagoen eta arnasketa-laguntza behar duen goiztiar jaiotako
haur baten kasuan ere, ez dago heriotza-arriskurik.
Baina klinikako medikuak hala dio.
Ni ere kasua aurkeztu dut, eta hori eskandalu hutsa da.
Helios Clinic Erfurt-ek dio jaioberriak RSVaren aurka berehala txertatu behar direla.
Bi gurasoek erresistentzia egiten ari dira.
Medikuak familiaren epaitegian eskaera premiazkoa aurkezten du.
Epaileak ez du egiaztatzen RSV agertu den, zer egiten ari den horri aurre egiteko, ea jakinarazi den eta benetan zenbaterainoko
arriskutsua den. Ez die gurasoei galdetzen, ez die entzuten, ez da klinikara joaten, agindua ematen du eta bi ordu
geroago txinpart txikiari RSVaren aurkako txertoa jartzen diote.
Hauek dira nire mahai gainean dauden kasuak.
Eta hemen zer gertatzen ari den ikusten dut.
Eta bai, okerrena espero behar dugu.
Bai, denok txertatu nahi gaituzte.
Hau ere nire WHO liburuan idatzi nuen eta orain laburki laburbildu ahal izango dudala espero dut.
Koronabirusarekin lotuta hemen gure orduko Ekonomia Lankidetza eta Garapenerako ministro
federalak, Svenja Schulzek, esandako esaldia.
Bai, batez ere COVAXekin lotuta, txertoak oso azkar zabaltzeko ekimen honekin, ez hamar urtean, baizik
eta ehun egunetan, segurtasun arau guztiak baztertuz.
Medikamentuen Legea bahitu dute, ahuldu ari dira eta iruzurrezko aldarrikapen bat egiteko erabiltzen ari dira: testetan, PCR
testetan eta koronabirusean oinarrituta, milioika PCR test positibo izan genituela badakigula, baina ez milioika heriotza.
Schulze ministroak dio garrantzitsuena dela txerto-dosiak besoaren goiko aldean administratzea,
ez soilik hiriburuetan, baita herri urrunetan ere.
Honek garraio-kaxetarako, hozkailuetarako, xiringetarako, desinfektatzaileetarako eta eskularruetarako
hornikuntza-kateak ezartzea, baita informazio- eta kontzientziazio-kanpainak ere, dakar.
Eta hau ez da koronabirusarekin eta sarrampioarekin kasu isolatu bat.
Munduko biztanle guztiak urtean miliardoetan behin txertatu nahi dituzte, hilgarriak direla dioten gaixotasun mota guztien aurka.
Hori da plana, eta gelditu egin behar dugu.
Bai, eskerrik asko, Bahner andre.
Zure iruzkin argigarriagatik, eskerrik asko.
Eta jarrai dezagun horretan.
Zorion onena eta agur.
Pozik.
Eskerrik asko zure interesagatik.