Beraz, berriro ere, ni Beate Pfeil naiz, MWGFDko kidea naiz, Argipenerako Abokatuen taldean nago, KRiStAko
aholkularitza-batzordeko kidea naiz, hau da, Epaile eta Fiskal Kritikoen Sarearen kidea, baita Abokatua Askatuen kidea
ere eta, noski, Hipokratesen Zinaren kidea ere, beraz, nonahi.
Pozten naiz gaur hemen zaudetela denok, eta Sonjak testuinguru honetan ikuspegi medikotik hain dotore azaldu duena
berriro azpimarratu nahi nuke, gure lege-sistemaren jatorrizko edertasuna gogoraraziz – agian harrituko zaituzteena.
Eta 1987an zuzenbidea ikasten hasi nintzenean, inoiz ez nuen imajinatuko konstituzio honekin hiri hauetan manifestatzen ari
ziren pertsonak poliziarekin arazoren batean sartuko zirenik.
Niretzat, hasieratik bertatik, nire ikasketetan ere, Lege Oinarrizko honetako lehen
esaldia izan zen garrantzitsuena, hau da:
Giza duintasuna ukiezina da; errespetatu eta babestea estatu agintari guztien betebeharra da.
Eta hori da beste oinarrizko eta giza eskubide guztiak eratorri diren oinarrizko eskubidea, berehala
jarraituta nortasunaren garapen librearen eskubidearekin, askatasunaren oinarrizko eskubidearekin.
Bai, eta guztio honen oinarrizko ideia hau da: estatu bat eta sistema juridiko bat ditugu – baina zergatik?
Lege Oinarrizkoaren lehen zirriborroak argi adierazi zuen estatuak herritarrentzat
existitzen duela, eta ez herritarrak estatuarentzat.
Hau da, zergatik behar ditugu estatu bat eta sistema juridiko bat, edo behar al ditugu?
Horren atzean dagoen ideia da nire askatasuna zure askatasunetik bereiztea eta guztion onurarako neurri batzuk ezartzea.
Beraz, beti kontua da oreka duen erdibide bat aurkitzea eta interesak bateratzea.
Honek esan nahi du estatuak modu honetan boterea eskuratzen duela—eta azken bost urteotan guztiok
ikusi dugu botere horren gehiegizko erabilera masiboa.
Hemen, estatuari ematen zaion boterea benetan mugatu beharrekoa da.
Hori dela eta, legearen nagusitasunaren printzipioa dugu, hori dela eta botereen banaketa dugu, eta hori dela eta
proportzionaltasunaren printzipioa dugu, printzipio horren arabera gure eskubideetan edozein esku-hartze, estatuak
justifikatu behar badu, frogatuta egon behar da, helburu legezko bat izan behar du, eta
egokia, beharrezkoa eta egokia izan behar da.
Hori guztia ez zen inoiz egiaztatu koronabirusaren neurrien izenean – eta horrek sakonki harritu ninduen.
Hori da teoria, baina niretzat oraindik ere egia da, batez ere ez delako bete.
Eta, noski, neure buruari galdetu nion: 2020tik aurrera zer gertatu zen han?
Non zeuden askatasuna eta duintasun humana, zientifikoki inoiz frogatu ez den "pandemia" deiturikoaren izenean ia
irudika ezin den neurriko askatasun-murrizketak konstituziozko betebeharrak alde batera utzita inposatu zirenean?
Non zeuden eta non daude askatasuna eta duintasun humana, etika jarraituta koronabirus-neurri deitutakoen ebidentzia faltaz
ohartarazi zuten adituak eta herritarrak difamatu, zentsuratu, kaleratu edo epaiketa eta zigorpean jarri zituztenean?
Haien asko gaur egun gure artean daude. Non zeuden askatasuna eta giza duintasuna, manifestari baketsuek bat-batean ia sinestezina
zen polizia-indarkeriari aurre egin behar izan ziotenean?
Non zeuden askatasuna eta giza duintasuna, haurrak batez ere errudun sentiaraziz obedientziaz hezten zituztenean, eta adinekoak
krudelki isolatu eta bakarrik hiltzera behartzen zituztenean?
Non zeuden askatasuna, osotasun fisikoa eta duintasun humana jendea genetikako esperimentu bati men egin behar zitzaion guztiz
oker irudikatutako elkartasun baten izenean, eta arrazoiz ukatu zutenek injekzio genetiko hori seinalatu zituztenean,
"txertatu gabekoen pandemia" lelo bihurtu zenean, familiak banatzen zituena, laguntasunak eta gizartea osorik?
Arduradunek hasieratik jakin bazuten ere, hau argi eta garbi gezurra zela!
Hala deitutako murrizketa-politikaren onurak oraindik ez dira frogatu, eta kalteek ia irudika ezin den neurrira iritsi dira.
Hemen ikusten dugu neurri gehienetan alferrikakoek eragindako kalteak bizitzari, gorputz
osotasunari, osasun mentalari eta bizibide ekonomikoari.
Zergatik gertatu da hau guztia? Hona hemen nire aldetik azalpen saiakera labur bat:
2020 baino lehenagotik kognitibo gerra-fase batean gaude, baina ordutik indartu egin da.
Baliabide estandarizatuak ditugu, beldurra sortzen ari da, beldurraren sentimenduak sortzen
ari dira, propaganda-hizkuntza ikasten ari gara.
Bai, koronabirusa ukatzailea, neurri guztien aurkakoa, konspirazio-teorilaria...
Egiazko monopolio suposatuak ditugu, besteak beste EBko Zerbitzu Digitalen Legearen bidez, zeinak, egiaz, zentsura arbitrarioa
ahalbidetzen duen. Etsai estereotipo berri batzuk sortu ditugu.
Konstituzioaren Babeserako Bulegoak orain eraginkortasunez bere burua konstituzioaren aurkako babes-agentzia
bihurtu du – estatuaren delegitimazioarekin, konstituzioaren babeserako garrantzitsua dena.
Beste modu batera esanda, hemen propaganda, manipulazio eta garun-garbiketaren baldintza ezin hobeak ditugu.
Eta zein da propaganda honen benetako helburua? Niretzat bakarrik modu honetan azal dezaket:
Herritarra, jatorriz arduraduna izan zitekeena, berriro subjektu bihurtuko dute.
Gobernagarri obedientziatsu bihurtu gaituzte eta, edozein arrazoirengatik,
larrialdiaren narrazioa soilik jarraitu behar dugu.
Eta ideologia honek ez du jada zerikusirik estatu konstituzional libre eta demokratiko baten oinarrekin.
Argi dago hemen autoritario eta totalitario joerak ditugula.
Eta niretzat, horrek esan nahi du edozein lege-sistema bizirik jartzen duten pertsonen etikaren arabera bakarrik ona dela.
Eta Lege Oinarrizko honen atzean zegoen jatorrizko etosa gizakiaren ikuspegi kristaua zen: askeak,
duintasun humanodun eta jaiotzez askeak diren izakiak.
Eta Ilustrazioaren gizateriaren ikuspegia, gizakiaren bere kabuz ezarritako heldugabetasunetik ateratzea.
Gure gizartearen zati handi batek orain honetatik urrundu da.
Niretzat, hori da hemen dena erortzen ari den arrazoirik garrantzitsuena.
Eta, noski, hau guztia elikatzen dute beren jatorrizko helburuetatik aldendu diren erakundeek, hala nola NBEk eta
OMEk, eta nik horiek agerian uzteko lan intentsiboa egiten ari naiz; EBk ere bere jatorrizko helburuetatik oso urrun egin du.
Baina gauza bat argi dago niretzat: gure aukera oinarri intelektual hauetan dago, eta
horiek ere Lege Oinarrizkoari euts zioten.
Gogoratzea da: aske gara!
Dignitatez hornituak gaude! Gure burua zehazten dugu! Gaur jada esan den bezala: guk gara botere soberañoa!
Horregatik, niretzat – giza eskubideen aldeko laneko ibilbide batetik natorrena eta behar dugun pazientzia kopurua ondo dakidana
– garrantzitsua da irmo, baketsu eta pazientziaz jokatzea.
Oinarrizko ideia hauetan azpimarratzea merezi du.
Gure aurreko belaunaldiek ideia hauek ezin esan daitekeen kostu baten truke lortu zituzten.
Berriro ere konturatu gaitezen askatasunaren eta giza eskubideen atzean dagoen distiraz!
Gure indarra berriro ere arduraz kontzienteki barneratu dezagun!
Gizaki gure antzekoekin errespetuz elkarreragiten jarrai dezagun!
Irekita jarrai dezagun haien argudioei! Jarrai dezagun gure mugimendu handiaren barruan eta
kanpoan dauden zatiketak gainditzen saiatzen!
Jarrai dezagun gure kezka politikoengana, hedabideengana eta epaitegietara eramaten, nahiz eta alferrikakoa dirudien!
Eutsi dezagun elkarrekin mundu hobe baten ikuspegiari, non bakeak, askatasunak eta giza
duintasunak berriro bere leku egokia hartuko duten!