[دکترای حقوق بیاته سیبیله فایِل: پس، بار دیگر، من بیاته فایِل هستم، عضو MWGFD هستم، با «وکلای برای شفاف‌سازی» همراه هستم، در
هیئت مشورتی KRiStA، یعنی شبکه قضات و دادستان‌های منتقد، حضور دارم، و با «وکلای آزاد» و
البته با «سوگند بقراط» نیز، یعنی در همه‌جا.
خوشحالم که امروز همگی اینجا هستید و می‌خواهم آنچه سونیا از منظر پزشکی در این زمینه با فصاحت بیان کرده را تکرار
کنم و شما را به زیبایی اصیل – شاید شگفت‌زده شوید – زیبایی اصیل نظام حقوقی‌مان یادآوری کنم.
و وقتی در سال ۱۹۸۷ شروع به تحصیل در رشته حقوق کردم، هرگز تصور نمی‌کردم که مردمی که در شهرهایی با این
قانون اساسی تظاهرات می‌کنند، با پلیس به مشکل بخورند.
برای من، از همان ابتدا، حتی در دوران تحصیلم، اولین جمله در این قانون اساسی مهم‌ترین بود، یعنی:
کرامت انسانی غیرقابل‌تجاوز است؛ احترام و حفاظت از آن وظیفهٔ تمام مقامات دولتی است.
و این حق بنیادین است که همه حقوق بنیادین و حقوق بشر دیگر از آن نشأت می‌گیرند، و بلافاصله پس از آن حق
توسعه آزاد شخصیت، یعنی حق بنیادین آزادی، قرار دارد.
بله، و ایدهٔ اصلی پشت همهٔ این‌ها این است: ما یک دولت و یک نظام حقوقی داریم – اما چرا؟
در پیش‌نویس اول قانون اساسی به‌وضوح آمده بود که دولت برای مردم وجود دارد و نه مردم برای دولت.
یعنی اینکه اصلاً چرا به دولت و نظام حقوقی نیاز داریم، یا آیا اصلاً به آن‌ها نیاز داریم؟
ایدهٔ پشت این کار این است که آزادی من را از آزادی تو متمایز کنیم و برای منافع همه تدابیر خاصی را اجرا کنیم.
پس همیشه مسئله یافتن یک نقطه میانی متعادل و سازش منافع است.
این بدان معناست که دولت به این شکل قدرت پیدا می‌کند—و همه ما در پنج سال گذشته شاهد سوءاستفاده گسترده از این قدرت بوده‌ایم.
در اینجا، قدرتی به دولت داده شده است که در واقع باید محدود شود.
به همین دلیل است که ما اصل حاکمیت قانون را داریم، به همین دلیل است که تفکیک قوا را داریم و به همین دلیل است که اصل تناسب را
داریم، بر اساس آن هرگونه مداخله در حقوق ما که ایجاب می‌کند دولت آن را توجیه کند، باید مستدل باشد، باید
هدف مشروع داشته باشد و باید مناسب، ضروری و شایسته باشد.
هیچ‌کدام از این موارد هرگز به عنوان بخشی از این اقدامات موسوم به کرونا بررسی نشد – و این موضوع عمیقاً مرا شوکه کرد.
این یک نظریه است، اما برای من همچنان صادق است، به‌ویژه به این دلیل که به آن پایبند نشده‌اند.
و البته از خودم پرسیدم: از سال ۲۰۲۰ به بعد آنجا چه اتفاقی افتاد؟
آزادی و کرامت انسانی کجا بودند که – به نام همه‌گیری‌ای که هرگز از نظر علمی اثبات نشده است – محدودیت‌هایی با وسعت تقریباً غیرقابل
تصور، صرفاً تحمیل شد و تعهدات قانون اساسی نادیده گرفته شد؟
آزادی و کرامت انسانی کجا بود و کجاست، زمانی که کارشناسان و شهروندانی که با پیروی از اصول اخلاقی خود، به نبود شواهد برای
اقدامات موسوم به کرونا اشاره کردند، مورد افترا قرار گرفتند، سانسور شدند، از کار برکنار شدند یا
حتی تحت پیگرد قانونی قرار گرفته و مجازات شدند؟
بسیاری از آن‌ها امروز در میان ما هستند. آزادی و کرامت انسانی کجا بودند وقتی تظاهرکنندگان مسالمت‌آمیز ناگهان
خود را در معرض خشونت تقریباً باورنکردنی پلیس یافتند؟
آزادی و کرامت انسانی کجا بودند وقتی به‌ویژه کودکان با وادار کردنشان به احساس گناه برای اطاعت تربیت می‌شدند و
سالمندان به‌طور بی‌رحمانه منزوی و مجبور به مرگ تنها می‌شدند؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آزادی، تمامیت جسمانی و کرامت انسانی کجا بود، زمانی که قرار بود مردم به نام همبستگی‌ای که به کلی تحریف شده بود،
تحت آزمایش ژنتیکی قرار گیرند، و زمانی که کسانی که به دلایل موجه از این تزریق ژنتیکی امتناع می‌کردند، انگشت‌نما شدند،
زمانی که «همه‌گیری واکسن‌نزده‌ها» به شعار تبدیل شد که خانواده‌ها را از هم جدا کرد، دوستی‌ها و جامعه به طور کلی؟
با اینکه مسئولان از همان ابتدا می‌دانستند که این یک دروغ آشکار بود!
مزایای به‌اصطلاح سیاست مهار تا کنون اثبات نشده‌اند و خسارات آن به حدی رسیده است که تقریباً غیرقابل تصور است.
در اینجا شاهد آسیب وارده به جان، اندام، سلامت روان و معیشت اقتصادی هستیم که عمدتاً ناشی از اقدامات بی‌فایده است.
چرا همهٔ این‌ها اتفاق افتاد؟ در اینجا تلاشی مختصر برای توضیح از دیدگاه من ارائه می‌شود:
ما از پیش از سال ۲۰۲۰ در فاز جنگ شناختی بوده‌ایم، اما از آن زمان به بعد تشدید شده است.
ما رسانه‌های استانداردشده‌ای داریم، ترس تولید می‌شود، احساسات ترس تولید می‌شوند، ما زبان تبلیغات را می‌آموزیم.
بله، انکارکننده ویروس کرونا، مخالف اقدامات، نظریه‌پرداز توطئه...
ما انحصارهای فرضی بر حقیقت داریم، از جمله از طریق قانون خدمات دیجیتال اتحادیه اروپا که در واقع سانسور خودسرانه
را مجاز می‌داند. ما شاهد خلق کلیشه‌های جدید دشمن هستیم.
ادارهٔ حفاظت از قانون اساسی اکنون عملاً خود را به یک نهاد ضدحفاظت قانون اساسی تبدیل کرده است – با
بی‌اعتبارسازی دولت که به حفاظت از قانون اساسی مربوط می‌شود.
به عبارت دیگر، ما در اینجا شرایطی داریم که برای تبلیغات، دستکاری و شستشوی مغزی ایده‌آل است.
و هدف واقعی این تبلیغات چیست؟ من فقط می‌توانم آن را این‌گونه برای خودم توضیح دهم:
شهروند، که ممکن است در اصل مسئول بوده باشد، قرار است دوباره به رعیت تبدیل شود.
قرار است ما را به شهروندانی مطیع تبدیل کنند و صرفاً روایت اضطراری را دنبال کنیم – به هر دلیلی.
و این ایدئولوژی دیگر هیچ ارتباطی با بنیادهای یک دولت قانون اساسی آزاد و دموکراتیک ندارد.
ما به‌وضوح گرایش‌های اقتدارگرا و تمامیت‌خواهانه داریم.
و برای من، این بدان معناست که می‌دانم هر نظام حقوقی تنها به اندازهٔ روح و اعتقاد کسانی که آن را به حیات می‌بخشند، خوب است.
و روح اصلیِ این قانون اساسی، دیدگاه مسیحی از انسانیت بود؛ دیدگاهی که انسان‌ها را آزاد،
برخوردار از کرامت انسانی و از بدو تولد آزاد می‌داند.
و دیدگاه عصر روشنگری دربارهٔ بشریت، دربارهٔ خروج انسان از نابالغانگی خودتحمیل‌شده‌اش.
بخش بزرگی از جامعهٔ ما اکنون از این فاصله گرفته است.
برای من، این مهم‌ترین دلیل است که چرا همه چیز اینجا در حال فروپاشی است.
و البته همهٔ این‌ها توسط سازمان‌هایی که از هدف اصلی خود منحرف شده‌اند، مانند سازمان ملل متحد و سازمان جهانی بهداشت، دامن زده
می‌شود؛ سازمان‌هایی که من به‌طور فشرده در تلاش برای افشای آن‌ها هستم، و حتی اتحادیهٔ
اروپا نیز از اهداف اولیهٔ خود فاصله گرفته است.
اما یک چیز برای من روشن است: فرصت ما در این بنیادهای فکری نهفته است که همچنین پشتوانه قانون اساسی بوده‌اند.
این دربارهٔ یادآوری است: ما آزادیم!
ما به کرامت آراسته هستیم! ما خودتعیین‌کننده هستیم! همان‌طور که امروز قبلاً گفته شد: ما قدرت حاکم هستیم!
به همین دلیل، برای من – که از پیشینه‌ای در کار حقوق بشر می‌آیم و می‌دانم چقدر به صبر نیاز داریم –
مهم است که ثابت‌قدم، مسالمت‌آمیز و صبور باقی بمانیم.
ارزش دارد که بر این ایده‌های اساسی اصرار شود.
نسل‌های پیش از ما این ایده‌ها را با هزینه‌ای غیرقابل‌بیان به دست آوردند. ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ بیایید بار دیگر از درخششی که پشت سر آزادی و حقوق بشر قرار دارد آگاه شویم!
بیایید بار دیگر از قدرت خود، به شکلی مسئولانه، آگاه شویم!
بیایید به تعامل محترمانه با همنوعان خود ادامه دهیم!
بیایید نسبت به استدلال‌های آن‌ها پذیرا بمانیم! بیایید به تلاش برای غلبه بر تفرقه‌ها در درون و بیرون جنبش بزرگ‌مان ادامه دهیم!
بیایید به طرح نگرانی‌هایمان نزد سیاستمداران، رسانه‌ها و قوه قضائیه ادامه دهیم، حتی اگر بی‌فایده به نظر برسد!
بیایید با هم به آرمانِ جهانی بهتر پایبند بمانیم، جهانی که در آن صلح، آزادی و کرامت انسانی بار دیگر جایگاه شایستهٔ خود را بیابند!