Dadi, sepisan maneh, aku Beate Pfeil, aku anggota MWGFD, aku karo Lawyers for Clarification, aku ana ing dewan penasihat KRiStA,
yaiku Jaringan Hakim lan Jaksa Kritis, lan karo Free Lawyers lan mesthi uga karo Sumpah Hipokrates, dadi ing endi-endi.
Aku bungah kowe kabeh ana ing kene dina iki lan pengin negesake maneh apa sing wis diterangake Sonja kanthi lancar saka sudut
pandang medis ing konteks iki, ngelingake kowe kabeh marang kaendahan asli – kowe bisa
kaget krungu iki – saka sistem hukum kita.
Lan nalika aku miwiti sinau hukum ing taun 1987, aku ora tau mbayangake yen wong-wong sing demonstrasi ing
kutha-kutha nganggo konstitusi iki bakal ketangkep polisi.
Kanggo aku, wiwit wiwitan, malah nalika aku sinau, ukara pisanan ing Undhang-Undhang Dasar iki sing paling penting, yaiku:
Kajènan manungsa iku ora kena dilanggar; ngajèni lan nglindhungi iku dadi kawajiban kabèh panguwasa nagara.
Lan iku hak dhasar sing dadi sumber saka kabèh hak dhasar lan hak asasi manungsa liyane, langsung disusul déning hak kanggo
pangembangan pribadhi kanthi bébas, hak dhasar kanggo kabebasan.
Ya, lan gagasan dhasar ing mburi kabèh iki yaiku: kita nduwèni nagara lan sistem hukum – nanging kenapa?
Rangka pisanan Undhang-Undhang Dasar kanthi cetha nyatakake manawa negara ana kanggo
rakyat, lan dudu rakyat sing ana kanggo negara.
Ya iku tegesé, kenapa kita perlu nagara lan sistem hukum, utawa apa pancèn kita perlu kuwi?
Gagasan ing mburi iki yaiku kanggo mbedakaké kamardikan kula saka kamardikan panjenengan lan kanggo
nerapaké sawatara langkah kanggo kabecikan kabèh.
Mula saka iku, mesthi wae dadi babagan golek titik tengah sing seimbang lan nyawijikake kapentingan.
Iki ateges negara entuk kuwasa kanthi cara iki—lan kita kabeh wis nyekseni panyalahgunaan kuwasa
iki sing gedhe banget sajrone limang taun kepungkur.
Ing kene, negara diwenehi kekuwatan sing sejatine kudu diwatesi.
Mulane kita nduwèni prinsip panguwasa hukum, mulane kita nduwèni pamisahan kakuwasan, lan mulane kita nduwèni prinsip
proporsionalitas, miturut prinsip iki saben campur tangan marang hak-hak kita sing mbutuhake alesan saka
negara kudu dibuktekake, kudu nglayani tujuan sing sah, lan kudu cocog, perlu, lan pantes.
Ora ana siji waé saka kabèh iki sing tau dipriksa minangka bagéan saka sing diarani langkah-langkah
coronavirus iki – lan kuwi ngagetake aku banget.
Iku teori, nanging isih bener kanggo aku, luwih-luwih amarga durung dituruti.
Lan mesthi wae aku takon marang awakku dhéwé: Apa sing kelakon ing kana wiwit taun 2020?
Ing endi kabebasan lan ajining manungsa nalika – ing jeneng pandemi sing diarani nanging durung tau kabukten sacara ilmiah
– watesan kabebasan kanthi ukuran meh ora bisa dibayangake mung ditrapake, nglirwakake kewajiban konstitusional?
Ing endi kabebasan lan ajining manungsa nalika para ahli lan warga sing manut etikaé nunjukaké yèn ora ana bukti
kanggo langkah-langkah sing diarani coronavirus malah difitnah, disensor, dipecat, utawa malah diproses lan dihukum?
Akeh saka wong-wong mau saiki ana ing antarané kita. Ing endi kabebasan lan ajining manungsa nalika para demonstran tentrem
dumadakan kapapar kekerasan polisi sing meh ora bisa dipercaya?
Ing endi kabebasan lan ajining manungsa nalika bocah-bocah utamane dilatih supaya manut kanthi dirasakake rasa salah, lan
wong tuwa dipisahake kanthi kejem lan dipaksa mati piyambakan?
Ing endi kabebasan, integritas fisik, lan ajining manungsa nalika wong-wong kudu ngalami eksperimen genetik ing jeneng solidaritas
sing salah kaprah, lan nalika wong-wong sing nolak suntikan genetik iki kanthi alesan sing sah dituduh, nalika
"pandemi wong sing ora divaksin" dadi slogan sing misahake kulawarga, paseduluran lan masyarakat sakabehe?
Sanajan wong-wong sing tanggung jawab wis ngerti wiwit wiwitan yèn iki goroh sing cetha!
Manfaat saka sing diarani kabijakan pengekangan durung kabukten nganti saiki, lan karusakané
wis tekan ukuran sing meh ora bisa dibayangaké.
Ing kene kita weruh karusakan marang nyawa, anggota awak, kesehatan mental, lan panguripan ekonomi sing
disebabake dening langkah-langkah sing umume ora ana gunane.
Napa kabeh iki kelakon? Iki minangka upaya cekak kanggo nerangake saka sudut pandangku:
Kita wis mlebu ing fase perang kognitif wiwit sadurunge taun 2020, nanging wis saya intensif wiwit wektu kuwi.
Kita duwe media sing wis distandarisasi, wedi lagi digawé, raos wedi lagi digawé, kita lagi sinau basa propaganda.
Ya, wong sing mbantah coronavirus, mungsuh saka langkah-langkah, teoris konspirasi...
Kita nduwé monopoli prasangka marang kabeneran, kalebu liwat Digital Services Act EU, sing saktenané ngidini sensor
sewenang-wenang. Kita uga nggawe stereotip mungsuh anyar.
Kantor Perlindhungan Konstitusi saiki wis efektif malih dadi lembaga anti-perlindhungan konstitusi – kanthi delegitimasi
negara, sing ana gandhèngané karo perlindhungan konstitusi.
Kanthi tembung liya, ing kéné ana kahanan sing sampurna kanggo propaganda, manipulasi, lan pencucian otak.
Lan apa sejatine tujuane propaganda iki? Aku mung bisa nerangake marang awakku dhéwé kaya ngéné:
Warga, sing bisa uga biyen dadi sing tanggung jawab, bakal diowahi maneh dadi kawanan.
Kita arep digawe dadi warga sing patuh lan mung ngetutake narasi darurat – kanggo apa wae.
Lan ideologi iki ora ana gandhengane maneh karo dhasar-dhasar nagara konstitusional sing bebas lan demokratis.
Cetha menawa kita nduwé kecenderungan otoriter lan totaliter ing kéné.
Lan kanggo aku, iki ateges aku ngerti yèn saben sistem hukum mung becik manut etos wong-wong sing nguripaké.
Lan etos, etos asli ing balik Undhang-Undhang Dasar iki, yaiku pandangan Kristen babagan manungsa, babagan manungsa sing
bébas lan diparingi ajining diri manungsa, sing lair bébas.
Lan pandangan Pencerahan babagan manungsa, babagan munculé manungsa saka kahanan durung dewasa sing ditetepake dhéwé.
Bagéan gedhé saka masyarakat kita saiki wis adoh saka iki.
Kanggo aku, iku alesan paling penting kenapa kabeh iki ambruk ing kene.
Lan mesthi wae kabeh iki didorong dening organisasi-organisasi sing wis nyimpang saka tujuane wiwitan, kaya PBB
lan WHO, sing aku lagi kerja keras kanggo mbukak, lan Uni Éropa uga wis adoh banget saka tujuane wiwitan.
Nanging siji bab sing cetha kanggo aku: kasempatan kita ana ing dhasar intelektual iki, sing uga dadi dhasar konstitusi iki.
Iki babagan éling: kita bébas!
Kita diparingi martabat! Kita mandhiri! Kaya sing wis diomongake dina iki: kita kuasa kedaulatan!
Mula saka iku, kanggo aku – aku asalé saka latar hak asasi manungsa lan aku ngerti sepira sabar sing dibutuhake –
penting banget supaya kita tetep teguh, tentrem, lan sabar.
Pantes negesake gagasan dhasar iki.
Generasi sadurunge kita wis nggayuh gagasan-gagasan iki kanthi rega sing ora bisa diucapake.
Ayo maneh padha nyadari padhangé sing ana ing mburi kamardikan lan hak asasi manungsa!
Ayo padha eling maneh marang kekuwatan kita dhewe kanthi tanggung jawab!
Ayo padha terus sesambungan kanthi ngajeni marang sesama manungsa!
Ayo tetep mbukak marang argumentasi-argumentasi mau! Ayo terus nyoba ngatasi pamisahan ing njero lan njaba gerakan agung kita!
Ayo padha terus nggawa keprihatinan kita marang para politikus, media, lan yudikatif, sanajan katon ora ana gunané!
Ayo padha tetep mantep bebarengan marang visi donya sing luwih becik, ing ngendi katentreman, kamardikan,
lan ajining manungsa maneh njupuk panggonan sing pantes!