ასე რომ, კიდევ ერთხელ, მე ვარ ბიატე ფაილი, მე ვარ MWGFD-ის წევრი, ვარ "იურისტები განმარტებისთვის", ვარ KRiStA-ს, ანუ კრიტიკული
მოსამართლეებისა და პროკურორების ქსელის, მრჩეველთა საბჭოს წევრი, ასევე "თავისუფალი იურისტების" და, რა
თქმა უნდა, "ჰიპოკრატეს ფიცის" წევრიც, ასე რომ, ყველგან.
მოხარული ვარ, რომ დღეს ყველა აქ ხართ და მსურს, კიდევ ერთხელ აღვნიშნო ის, რაც სონია ამ კონტექსტში სამედიცინო პერსპექტივიდან
ასე ოსტატურად აღწერა, და შეგახსენოთ ჩვენი სამართლებრივი სისტემის თავდაპირველი სილამაზე — და გაგიკვირდებათ
— ჩვენი სამართლებრივი სისტემის თავდაპირველი სილამაზე.
და როდესაც 1987 წელს სამართალს ვსწავლობდი, ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ამ კონსტიტუციით ქალაქებში დემონსტრაციაზე
გამოსული ადამიანები პოლიციასთან პრობლემებში აღმოჩნდებოდნენ.
ჩემთვის, თავიდანვე, სწავლის პერიოდშიც კი, ამ ძირითადი კანონის პირველი წინადადება ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო, კერძოდ:
ადამიანის ღირსება ხელშეუხებელია; მისი პატივისცემა და დაცვა ყველა სახელმწიფო ორგანოს მოვალეობაა.
და ეს არის ფუნდამენტური უფლება, რომლიდანაც ყველა სხვა ფუნდამენტური და ადამიანის უფლება მომდინარეობს,
რომელსაც დაუყოვნებლივ მოსდევს პიროვნების თავისუფალი განვითარების უფლება, თავისუფლების ფუნდამენტური უფლება.
დიახ, და მთელი ამის მიღმა არსებული ძირითადი იდეა არის: ჩვენ გვაქვს სახელმწიფო და სამართლებრივი სისტემა – მაგრამ რატომ?
ძირითადი კანონის პირველ ნახაზში ნათლადაა აღნიშნული, რომ სახელმწიფო ხალხისთვის არსებობს და არა ხალხი სახელმწიფოსთვის.
ანუ, საერთოდ, რატომ გვჭირდება სახელმწიფო და სამართლებრივი სისტემა, ან გვჭირდება კი საერთოდ?
ამის მიღმა იდეა არის ჩემი თავისუფლების თქვენი თავისუფლებისგან განცალკევება და ყველას სასიკეთოდ გარკვეული ზომების გატარება.
ასე რომ, ყოველთვის საქმე ეხება დაბალანსებული შუალედის პოვნასა და ინტერესთა შეთავსებას.
ეს ნიშნავს, რომ სახელმწიფო ამგვარად იძენს ძალაუფლებას — და ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში ჩვენ ყველამ
ვიხილეთ ამ ძალაუფლების მასშტაბური ბოროტად გამოყენება.
აქ სახელმწიფოს ეძლევა ძალაუფლება, რომელიც, სინამდვილეში, უნდა შეიზღუდოს.
სწორედ ამიტომ გვაქვს სამართლის უზენაესობის პრინციპი, სწორედ ამიტომ გვაქვს ხელისუფლების დანაწილება და სწორედ ამიტომ გვაქვს
პროპორციულობის პრინციპი, რომლის მიხედვითაც ჩვენს უფლებებში ნებისმიერი ჩარევა, რომელიც სახელმწიფოს მიერ გამართლებას
საჭიროებს, უნდა იყოს დასაბუთებული, უნდა ემსახურებოდეს ლეგიტიმურ მიზანს და უნდა იყოს შესაფერისი, აუცილებელი და მიზანშეწონილი.
ამ ეგრეთ წოდებული კორონავირუსის ზომების ფარგლებში არცერთი ამის შემოწმება არ მომხდარა – და ამან ღრმად შემძრა.
ეს თეორიაა, მაგრამ ის ჩემთვის მაინც მართალია, მით უმეტეს, რომ მას არ იცავენ.
და, რა თქმა უნდა, საკუთარ თავს ვკითხე: რა მოხდა იქ 2020 წლის შემდეგ?
სად იყო თავისუფლება და ადამიანის ღირსება, როდესაც — ეგრეთ წოდებული პანდემიის სახელით, რომელიც არასდროს დადასტურებულა
სამეცნიეროდ — კონსტიტუციური ვალდებულებების უგულებელყოფით თავისუფლებაზე თითქმის
წარმოუდგენელი მასშტაბის შეზღუდვები უბრალოდ დააწესეს?
სად იყო და სად არის თავისუფლება და ადამიანის ღირსება, როდესაც ექსპერტებსა და მოქალაქეებს, რომლებიც თავიანთი ეთიკის შესაბამისად,
მიუთითებდნენ ეგრეთ წოდებული კორონავირუსის საწინააღმდეგო ზომებისთვის მტკიცებულებების არარსებობაზე, ცილს
სწამდნენ, ცენზურას უწევდნენ, სამსახურიდან ათავისუფლებდნენ ან სისხლის სამართლის პასუხისგებაშიაც კი აძლევდნენ და სჯიდნენ?
ბევრი მათგანი დღეს ჩვენ შორის არის. სად იყვნენ თავისუფლება და ადამიანის ღირსება, როდესაც მშვიდობიანი დემონსტრანტები მოულოდნელად
თითქმის წარმოუდგენელი პოლიციური ძალადობის მსხვერპლნი გახდნენ?
სად იყო თავისუფლება და ადამიანის ღირსება, როდესაც ბავშვებს დანაშაულის გრძნობით მორჩილებას ასწავლიდნენ, ხანდაზმულებს კი
სასტიკად თიშავდნენ საზოგადოებას და მარტო სიკვდილს აიძულებდნენ?
სად იყო თავისუფლება, ფიზიკური მთლიანობა და ადამიანის ღირსება, როდესაც ადამიანებს სრულიად მცდარად წარმოდგენილი სოლიდარობის
სახელით გენეტიკური ექსპერიმენტის ჩატარებას აიძულებდნენ, და როდესაც მათ, ვინც საფუძვლიანი მიზეზების გამო ამ გენეტიკურ
ინექციაზე უარს ამბობდა, მიუთითებდნენ, როდესაც "უვაქცინოების პანდემია" სლოგანად იქცა, რომელიც
ოჯახებს ჰყოფდა, მეგობრობა და საზოგადოება მთლიანად?
მიუხედავად იმისა, რომ პასუხისმგებლებს თავიდანვე იცოდნენ, რომ ეს აშკარა სიცრუე იყო!
ასე წოდებული შეკავების პოლიტიკის სარგებელი დღემდე არ დადასტურებულა, ზიანმა კი თითქმის წარმოუდგენელ მასშტაბს მიაღწია.
აქ ჩვენ ვხედავთ ზიანს, რომელიც სიცოცხლეს, ფიზიკურ მთლიანობას, ფსიქიკურ ჯანმრთელობასა და ეკონომიკურ
საარსებო წყაროებს ძირითადად უაზრო ზომებმა მიაყენა.
რატომ მოხდა ეს ყველაფერი? აი, ჩემი პერსპექტივიდან ახსნის მოკლე მცდელობა:
2020 წლამდეც კი კოგნიტური ომის ფაზაში ვიყავით, მაგრამ მას შემდეგ ეს პროცესი გაძლიერდა.
ჩვენ გვაქვს სტანდარტიზებული მედია, გენერირდება შიში, გენერირდება შიშის გრძნობები, ჩვენ ვსწავლობთ პროპაგანდის ენას.
დიახ, კორონავირუსის უარმყოფელი, ზომების მოწინააღმდეგე, შეთქმულების თეორეტიკოსი...
ჩვენ გვაქვს სიმართლეზე ფაქტობრივი მონოპოლია, მათ შორის ევროკავშირის ციფრული სერვისების აქტის მეშვეობით,
რომელიც, ფაქტობრივად, თვითნებურ ცენზურას იძლევა. ჩვენ ვხედავთ მტრის ახალი სტერეოტიპების შექმნას.
კონსტიტუციის დაცვის სამსახურმა ფაქტობრივად საკუთარი თავი ანტიკონსტიტუციური დაცვის სააგენტოდ გარდაქმნა —
სახელმწიფოს დელეგიტიმაციით, რაც კონსტიტუციის დაცვას ეხება.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, აქ გვაქვს პირობები, რომლებიც იდეალურია პროპაგანდისთვის, მანიპულაციისა და ტვინის რეცხვისთვის.
და რა არის ამ პროპაგანდის რეალური მიზანი? მე ამას მხოლოდ ასე ვიხსნი საკუთარი თავისთვის:
მოქალაქე, რომელიც თავდაპირველად შესაძლოა პასუხისმგებელი იყო, კვლავ უნდა იქცეს ქვეშევრდომად.
ჩვენ უნდა ვაქციოთ მორჩილი ქვეშევრდომები და უბრალოდ მივყვეთ საგანგებო ნარატივს – მიზეზის მიუხედავად.
და ამ იდეოლოგიას აღარაფერი აქვს საერთო თავისუფალი და დემოკრატიული კონსტიტუციური სახელმწიფოს საფუძვლებთან.
ცხადია, აქ ავტორიტარული და ტოტალიტარული ტენდენციები გვაქვს.
და ჩემთვის ეს ნიშნავს, რომ ვიცი, ნებისმიერი სამართლებრივი სისტემა იმ ადამიანების ეთოსით ფასდება, რომლებიც მას სიცოცხლეს სძენენ.
და ამ საბაზისო კანონის მთავარი, თავდაპირველი იდეა იყო ადამიანთა შესახებ ქრისტიანული ხედვა — ადამიანებისა,
რომლებიც თავისუფლები არიან, ადამიანური ღირსებით არიან დაჯილდოებულნი და დაბადებულნი არიან თავისუფლები.
და განმანათლებლობის ხედვა კაცობრიობაზე, ადამიანის თვითონვე თავსმოხვეული არასრულფასობიდან გამოსვლაზე.
ჩვენი საზოგადოების დიდი ნაწილი ახლა ამას ჩამოშორდა.
ჩემთვის ეს არის ყველაზე მნიშვნელოვანი მიზეზი, რის გამოც აქ ყველაფერი ინგრევა.
და, რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერს ასაზრდოებს ორგანიზაციები, რომლებმაც თავიანთ თავდაპირველ მიზანს გადაუხვიეს, როგორიცაა გაერო
და ჯანმოს მსგავსი ორგანიზაციები, რომელთა მხილებაზეც მე ინტენსიურად ვმუშაობ, ევროკავშირი კი
ასევე ძალიან დაშორდა თავის თავდაპირველ მიზნებს.
მაგრამ ერთი რამ ნათელია ჩემთვის: ჩვენი შესაძლებლობა ამ ინტელექტუალურ საფუძვლებშია,
რომლებმაც ასევე შექმნეს ამ კონსტიტუციის საფუძველი.
ეს გახსენების შესახებ არის: ჩვენ თავისუფლები ვართ!
ჩვენ ღირსეულნი ვართ! ჩვენ თვითგამორკვეულნი ვართ! როგორც დღეს უკვე ითქვა: ჩვენ სუვერენული ძალა ვართ!
სწორედ ამიტომ, ჩემთვის – ადამიანის უფლებების სფეროდან მოვდივარ და ვიცი, რაოდენ დიდი მოთმინება გვჭირდება – მნიშვნელოვანია,
რომ შეუპოვრები, მშვიდობიანები და მომთმენები დავრჩეთ.
ღირს ამ ძირითად იდეებზე დაჟინება.
ჩვენამდე მრავალმა თაობამ ამ იდეებს შეუძლებელი ფასით მიაღწია.
მოდით, კიდევ ერთხელ გავაცნობიეროთ სინათლე, რომელიც თავისუფლებასა და ადამიანის უფლებებს უდევს საფუძვლად!
მოდით, კვლავ გავაცნობიეროთ საკუთარი ძალა, მაგრამ პასუხისმგებლიანად!
განვაგრძოთ ჩვენი თანამემამულეების მიმართ პატივისცემით სავსე ურთიერთობა!
დავუტოვეთ მათ არგუმენტებს ყურადღება! განვაგრძოთ მცდელობა, დავძლიოთ დაყოფა ჩვენს დიდებულ მოძრაობაში და მის გარეთ!
განვაგრძოთ ჩვენი საზრუნავის გაზიარება პოლიტიკოსებისთვის, მედიისა და სასამართლო სისტემისთვის, თუნდაც ეს უაზრო ჩანდეს!
მოდით, ერთად მტკიცედ ჩავეჭიდოთ უკეთესი სამყაროს ხედვას, რომელშიც მშვიდობა, თავისუფლება და
ადამიანის ღირსება კვლავ დაიკავებს თავის კანონიერ ადგილს!