Jadi, sakali deui, abdi Beate Pfeil, abdi anggota MWGFD, abdi babarengan jeung Lawyers for Clarification, abdi aya dina déwan
penaséhat KRiStA, nyaéta Jaringan Hakim jeung Jaksa Kritis, ogé babarengan jeung Free Lawyers, sarta
tangtosna ogé jeung Sumpah Hipokrates, jadi di mana-mana.
Abdi bungah pisan yén anjeun sadayana aya di dieu dinten ieu sareng hoyong ngulang deui naon anu parantos dijelaskeun ku Sonja
kalayan éndah pisan tina sudut pandang médis dina kontéks ieu, ngingetkeun anjeun kana kaéndahan aslina – anjeun
panginten bakal kaget ngadangu ieu – tina sistem hukum urang.
Sareng nalika abdi ngamimitian diajar hukum dina taun 1987, abdi teu kungsi ngabayangkeun yén jalma-jalma
anu demonstrasi di kota-kota kalayan konstitusi ieu bakal kasandung masalah jeung pulisi.
Pikeun abdi, ti mimiti, sanajan nalika abdi keur diajar, kalimah kahiji dina Undang-Undang Dasar ieu anu paling penting, nya éta:
Karapihan manusa teu bisa dilanggar; ngahormat jeung ngajaga éta mangrupa kawajiban sagala otoritas nagara.
Sareng éta téh hak dasar anu jadi sumber sadaya hak dasar jeung hak asasi manusa séjénna, langsung
diiringan ku hak pikeun ngamekarkeun kapribadian sacara bébas, nyaéta hak dasar kabébasan.
Sumuhun, sareng ide dasar di balik sadayana ieu nyaéta: urang gaduh nagara sareng sistem hukum – tapi kunaon?
Rarancang munggaran Undang-Undang Dasar sacara jelas nyatakeun yén nagara aya pikeun rahayat, lain rahayat pikeun nagara.
Hartina, kunaon urang peryogi nagara jeung sistem hukum, atawa naha sabenerna urang peryogi éta?
Gagasan di balik ieu téh pikeun ngabédakeun kabébasan abdi tina kabébasan anjeun sarta pikeun
nerapkeun sababaraha léngkah pikeun kapentingan sadayana.
Janten salawasna masalah milarian titik tengah anu saimbang jeung ngarengsekeun kapentingan.
Ieu hartosna yén nagara meunang kakawasaan ku cara kieu—sareng urang sadayana parantos nyaksian panyalahgunaan
kakawasaan anu gedé pisan salami lima taun ka tukang.
Di dieu, nagara dibéré kakawasaan anu sabenerna kudu diwatesan.
Ku kituna urang gaduh prinsip nagara hukum, ku kituna urang gaduh pamisahan kakawasaan, sarta ku kituna urang gaduh prinsip
proporsionalitas, nu nurutkeunana sagala pangganggu kana hak-hak urang anu merlukeun alesan ti nagara kudu
dibuktikeun, kudu ngabdi pikeun tujuan anu sah, sarta kudu pantes, perlu, jeung merenah.
Henteu aya hiji hal ogé tina ieu nu kungsi dipariksa salaku bagian tina nu disebut-sebut ukuran coronavirus
ieu – jeung éta pisan ngajantenkeun abdi kaget pisan.
Éta téh téori, tapi éta tetep leres pikeun abdi, malah leuwih kénéh sabab éta tacan ditepati.
Sareng tangtosna abdi naros ka diri sorangan: Naon anu kajadian di dinya ti saprak taun 2020 ka hareup?
Dimana kabébasan jeung martabat manusa basa – dina ngaran pandemi nu disebut-sebut tapi tacan kungsi kabuktian sacara ilmiah
– watesan kabébasan kalayan ukuran ampir teu kaabayangkeun langsung diterapkeun, teu ngémutan kawajiban konstitusional?
Dimana kabébasan jeung martabat manusa waktu para ahli jeung warga anu nurut kana étika maranéhna nunjukkeun kurangna bukti
pikeun nu disebut-sebut ukuran coronavirus, malah difitnah, disensor, dipecat, atawa malah diprosés hukum jeung dihukum?
Seueur di antarana aya di antara urang ayeuna. Di mana kabébasan jeung martabat manusa basa para demonstran
anu damai ujug-ujug kapanggih kakeunaan kekerasan pulisi anu ampir teu bisa dipercaya?
Dimana kabébasan jeung ajén manusa nalika barudak hususna diajarkeun nurut ku cara dipaksa ngarasa salah, sarta
jalma sepuh dipisahkeun sacara kejem tur dipaksa maot nyalira?
Di mana kabébasan, integritas fisik, jeung martabat manusa nalika jalma-jalma kudu ngaliwatan ékspérimén génétik dina ngaran
solidaritas anu salah gambarkeun pisan, jeung nalika maranéhna anu nolak suntikan génétik ieu ku alesan anu sah dituduh,
nalika "pandemi jalma anu teu divaksin" jadi slogan anu misahkeun kulawarga, sahabat jeung masarakat sacara gembleng?
Sanajan jalma-jalma anu tanggung jawab geus apal ti mimitina yén ieu téh bohong anu nyata!
Manpaat tina nu disebut kawijakan pangwatesan tacan kabuktian nepi ka ayeuna, sarta karuksakanna geus
ngahontal tingkat anu ampir teu tiasa dibayangkeun.
Di dieu urang ningali karuksakan kana kahirupan, awak, kaséhatan méntal, jeung panghasilan ékonomi anu
disababkeun ku léngkah-léngkah anu lolobana teu aya gunana.
Naha sadayana ieu kajadian? Ieu mangrupa usaha pondok pikeun ngajelaskeun tina sudut pandang abdi:
Urang geus aya dina fase perang kognitif ti saméméh taun 2020, tapi éta geus beuki intensif ti harita.
Urang gaduh média anu distandarisasi, sieun keur dihasilkeun, rasa sieun keur dihasilkeun, urang keur diajar basa propaganda.
Sumuhun, nu nampik coronavirus, nu nolak ukuran-ukuran, nu percanten kana konspirasi...
Urang gaduh monopoli présumtif kana kabeneran, kaasup ngaliwatan Digital Services Act EU, anu sabenerna ngamungkinkeun sensor
sewenang-wenang. Urang ogé nyiptakeun stereotip musuh anyar.
Kantor Perlindungan Konstitusi ayeuna ampir parantos ngarobah dirina jadi agénsi anti-perlindungan konstitusi – kalayan
delegitimasi nagara, anu patali jeung perlindungan konstitusi.
Dina kecap séjén, urang gaduh kaayaan di dieu anu idéal pikeun propaganda, manipulasi, jeung cuci otak.
Sareng naon tujuan sabenerna tina propaganda ieu? Kuring ngan bisa ngajelaskeunana ka diri sorangan kieu:
Warga, anu pangheulana bisa jadi nu tanggung jawab, bakal dirobah deui jadi subjek.
Urang rék dijadikeun jadi warga anu patuh tur ngan saukur nuturkeun narasi darurat – pikeun alesan naon waé.
Jeung ideologi ieu henteu aya deui patalina jeung dasar-dasar nagara konstitusional anu bébas jeung démokratis.
Urang jelas gaduh tendensi otoriter jeung totaliter di dieu.
Jeung pikeun kuring, ieu hartina kuring nyaho yén sagala sistem hukum ngan saalus étos jalma-jalma anu ngajalankeunana.
Sareng étos, étos asli di balik Undang-Undang Dasar ieu, nyaéta pandangan Kristen ngeunaan manusa, yén
manusa téh bébas, dibéré martabat manusa, lahir bébas.
Sareng pandangan Pencerahan ngeunaan umat manusa, ngeunaan manusa anu kaluar tina
kateu-déwasa anu ditetepkeun ku dirina sorangan.
Sabagian ageung masarakat urang ayeuna geus ngalih tina ieu.
Pikeun abdi, éta téh alesan anu paling penting kunaon sagalana ruksak di dieu.
Sareng tangtosna, sadayana ieu dirojong ku organisasi-organisasi anu geus nyimpang tina tujuan aslina, sapertos PBB jeung
WHO, anu keur kuring garap sacara intensif pikeun ngungkabna, malah Uni Éropa ogé geus jauh pisan tina tujuan aslina.
Tapi hiji hal anu écés pikeun abdi: kasempetan urang aya dina dasar intelektual ieu, anu ogé jadi landasan Undang-Undang Dasar.
Ieu ngeunaan émut: urang bébas!
Urang dibéré martabat! Urang boga nasib sorangan! Sakumaha geus disebutkeun ayeuna: urang téh kakawasaan anu berdaulat!
Ku kituna, pikeun abdi – anu asalna ti latar pagawean hak asasi manusa jeung nyaho sabaraha sabar anu diperlukeun
– penting pikeun urang tetep teguh, damai, jeung sabar.
Pantes pikeun nekenkeun ideu-ideu dasar ieu.
Generasi saméméh urang ngahontal ide-ide ieu kalayan ongkos anu teu tiasa diucapkeun.
Hayu urang sakali deui sadar kana cahaya anu aya di balik kabébasan jeung hak asasi manusa!
Hayu urang ogé sadar deui kana kakuatan urang sorangan, kalayan tanggung jawab!
Hayu urang teras silih ajénan sareng sasama manusa!
Hayu urang tetep kabuka kana argumén maranéhna! Hayu urang teras usaha ngungkulan
pamisahan di jero jeung di luar gerakan agung urang!
Hayu urang teraskeun mawa kahariwang urang ka para politikus, média, jeung yudikatur, sanajan sigana teu aya gunana!
Hayu urang tetep pageuh babarengan kana visi dunya anu leuwih hadé, dimana katengtreman, kabébasan, jeung
ajén manusa sakali deui nyepeng tempatna anu pantes!