Kaya, muli, ako si Beate Pfeil, miyembro ako ng MWGFD, kasama ako sa Lawyers for Clarification, nasa advisory board ako ng KRiStA,
ibig sabihin, ang Network of Critical Judges and Prosecutors, kasama rin ako sa Free Lawyers at
siyempre pati sa Hippocratic Oath, kaya sa lahat ng dako.
Ikinalulugod kong narito kayong lahat ngayon at nais kong muling bigyang-diin ang inilarawan nang napakagaling ni Sonja mula sa
medikal na pananaw sa kontekstong ito, na nagpapaalala sa inyo ng orihinal na kagandahan – maaaring
magulat kayo sa pagdinig nito – ng ating sistemang legal.
At nang sinimulan kong mag-aral ng batas noong 1987, hindi ko kailanman inakala na magkakaroon ng problema sa pulisya ang
mga taong nagpoprotesta sa mga lungsod na may konstitusyong ito.
Para sa akin, mula pa sa simula, kahit noong ako'y nag-aaral, ang unang pangungusap sa Batas
Pundamental na ito ang pinakamahalaga, ito ay:
Ang dangal ng tao ay hindi maaaring bastusin; tungkulin ng lahat ng awtoridad ng estado na igalang at protektahan ito.
At iyon ang pangunahing karapatan kung saan nagmumula ang lahat ng iba pang pangunahing at karapatang pantao, na
sinundan kaagad ng karapatan sa malayang pag-unlad ng personalidad, ang pangunahing karapatan sa kalayaan.
Oo, at ang pangunahing ideya sa likod ng lahat ng ito ay: mayroon tayong estado at isang sistemang legal – pero bakit?
Malinaw na nakasaad sa unang burador ng Batas Pundamental na umiiral ang estado para sa
mga tao at hindi ang mga tao para sa estado.
Ibig sabihin, bakit nga ba kailangan natin ng estado at ng sistemang legal, o kailangan ba talaga natin ang mga ito?
Ang ideya sa likod nito ay paghiwalayin ang aking kalayaan mula sa iyong kalayaan at magpatupad ng
ilang mga hakbang para sa kapakinabangan ng lahat.
Kaya't palaging usapin ang paghahanap ng balanseng gitnang posisyon at pagsasaayos ng mga interes.
Ibig sabihin nito ay sa ganitong paraan nakakakuha ng kapangyarihan ang estado—at nasaksihan nating lahat ang malawakang
pang-aabuso sa kapangyarihang ito sa nakalipas na limang taon.
Dito, binibigyan ang estado ng kapangyarihang kailangang limitahan.
Kaya naman mayroon tayong prinsipyo ng pamamahala ng batas, kaya naman mayroon tayong paghihiwalay ng kapangyarihan, at kaya naman
mayroon tayong prinsipyo ng proporsyonalidad, ayon sa prinsipyong ito, ang anumang pakikialam sa ating mga karapatan na
nangangailangan ng pagbibigay-katwiran ng estado ay dapat mapatunayan, dapat magsilbi sa isang
lehitimong layunin, at dapat angkop, kinakailangan, at wasto.
Hindi kailanman sinuri ang alinman dito bilang bahagi ng tinatawag na mga hakbang laban sa coronavirus – at labis akong nagulat.
Iyon ang teorya, ngunit totoo pa rin ito para sa akin, lalo na dahil hindi ito nasunod.
At siyempre tinanong ko sa sarili ko: Ano ang nangyari doon mula noong 2020 pataas?
Nasaan ang kalayaan at dangal ng tao nang – sa ngalan ng tinatawag na pandemya na hindi kailanman napatunayan nang
siyentipiko – ay basta na lang ipinataw ang mga paghihigpit sa kalayaan na halos hindi maisip ang tindi,
nang hindi pinansin ang mga obligasyong konstitusyonal?
Nasaan ang kalayaan at dangal ng tao noon at ngayon nang ang mga eksperto at mamamayan na, alinsunod sa kanilang etika, ay
nagpahiwatig ng kakulangan ng ebidensya para sa tinatawag na mga hakbang laban sa coronavirus ay dinungisan ang reputasyon,
sinensor, tinanggal sa trabaho, o hinatulan at pinarusahan?
Marami sa kanila ay kasama natin ngayon. Nasaan ang kalayaan at dangal ng tao nang ang mga mapayapang nagpoprotesta ay biglang
naekspos sa halos hindi kapani-paniwalang karahasan ng pulis?
Nasaan ang kalayaan at dangal ng tao noong ang mga bata, lalo na, ay tinuruan na sumunod sa pamamagitan ng
pagpaparamdam ng pagkakasala, at ang mga matatanda ay malupit na inihiwalay at pinilit na mamatay nang mag-isa?
Nasaan ang kalayaan, pisikal na integridad at dangal ng tao nang ang mga tao ay pinilit na sumailalim sa isang eksperimentong
henetiko sa ngalan ng isang ganap na maling ipinakitang pagkakaisa, at nang ang mga tumanggi sa iniksyong henetiko na ito
dahil sa mabuting dahilan ay tinuro, nang ang "pandemya ng hindi nabakunahan" ay naging isang slogan na naghati sa
mga pamilya, mga pagkakaibigan at ang lipunan sa kabuuan?
Kahit na mula pa sa simula ay alam ng mga may sala na ito ay isang hayagang kasinungalingan!
Ang mga benepisyo ng tinatawag na patakaran sa pagpigil ay hindi pa napatunayan hanggang ngayon, at ang
pinsala ay umabot na sa halos hindi maisip na lawak.
Narito natin nakikita ang pinsala sa buhay, katawan, kalusugang pangkaisipan, at kabuhayang
pang-ekonomiya na dulot ng mga hakbang na halos walang saysay.
Bakit nangyari ang lahat ng ito? Narito ang isang maikling pagtatangka ng paliwanag mula sa akin:
Nasa yugto tayo ng digmaang kognitibo mula pa bago ang 2020, ngunit lalo itong tumindi mula noon.
Mayroon kaming standardisadong media, lumilikha ng takot, lumilikha ng mga damdamin ng
takot, natututo kami ng wikang pampropaganda.
Oo, ang nagtatangi sa coronavirus, ang kalaban ng mga hakbang, ang teoryista ng konspirasyon...
Mayroon kaming ipinagpapalagay na monopolyo sa katotohanan, kabilang ang sa pamamagitan ng Digital Services Act ng EU, na
sa katunayan ay nagpapahintulot ng arbitraryong sensura. Mayroon din kaming paglikha ng mga bagong estereotipong kaaway.
Ang Tanggapan para sa Proteksyon ng Konstitusyon ay epektibong nagbago na ngayon at naging isang ahensiyang kontra-proteksyon
ng konstitusyon – sa pamamagitan ng delegitimisasyon ng estado, na may kaugnayan sa proteksyon ng konstitusyon.
Sa madaling salita, mayroon tayong mga kondisyon dito na perpekto para sa propaganda, manipulasyon, at pag-uudyok ng pag-iisip.
At ano nga ba ang tunay na layunin ng propagandang ito? Ganito ko lang ito maipapaliwanag sa sarili ko:
Ang mamamayan, na maaaring siya ang orihinal na may pananagutan, ay muling ihuhubog upang maging nasasakupan.
Gagawin tayong mga masunuring nasasakupan at susunod na lamang sa naratibo ng emerhensiya – para sa anumang dahilan.
At ang ideolohiyang ito ay wala nang kinalaman sa mga saligan ng isang malaya at demokratikong konstitusyonal na estado.
Malinaw na mayroon tayong mga tendensiyang awtoritaryan at totalitaryan dito.
At para sa akin, nangangahulugan ito na ang anumang sistemang legal ay kasing-buti lamang
ng etos ng mga taong nagbibigay-buhay rito.
At ang etos, ang orihinal na etos sa likod ng Batas Pangunahing ito, ay ang Kristiyanong pananaw sa sangkatauhan, sa
mga taong malaya at may dangal, na ipinanganak na malaya.
At ang pananaw ng Panahon ng Kaliwanagan sa sangkatauhan, sa paglabas ng tao mula sa
kanyang sariling ipinataw na hindi pagkahinog.
Malaking bahagi ng ating lipunan ang lumayo na rito.
Para sa akin, iyon ang pinakamahalagang dahilan kung bakit bumabagsak ang lahat dito.
At siyempre, lahat ng ito ay pinapagana ng mga organisasyong lumihis mula sa kanilang orihinal na layunin, tulad ng UN at
WHO, na masigasig kong sinisikap na ilantad, at maging ang EU ay malayo nang lumihis mula sa orihinal nitong mga layunin.
Ngunit isang bagay ang malinaw sa akin: nakasalalay ang ating pagkakataon sa mga intelektwal na pundasyong
ito, na siyang naging batayan din ng konstitusyong ito.
Ito ay tungkol sa pag-alala: malaya tayo!
Binigyan tayo ng dangal! Tayo ay may sariling pagpapasya! Tulad ng nasabi na ngayong araw: tayo ang soberanong kapangyarihan!
Kaya naman, para sa akin – na nagmula sa larangan ng karapatang pantao at alam kung gaano kalaking pasensya ang kailangan natin
– mahalaga na manatili tayong matatag, mapayapa, at matiisin.
Sulit na igiit ang mga pangunahing ideyang ito.
Nakuha ng mga henerasyong nauna sa atin ang mga ideyang ito sa isang hindi masabi ang halaga ng bayad.
Muli nating maging mulat sa ningning na nasa likod ng kalayaan at karapatang pantao!
Maging muling mulat din tayo sa ating sariling kapangyarihan, sa isang responsableng paraan!
Patuloy tayong makipag-ugnayan nang may paggalang sa ating kapwa!
Manatili tayong bukas sa kanilang mga argumento! Ipagpatuloy natin ang pagsisikap na malampasan ang mga
paghahati sa loob at labas ng ating dakilang kilusan!
Patuloy nating dalhin ang ating mga alalahanin sa mga pulitiko, sa media, at sa hudikatura, kahit na tila walang saysay!
Magkapit tayo nang sama-sama sa bisyon ng isang mas mabuting mundo, kung saan muling makakamtan ng kapayapaan,
kalayaan, at dangal ng tao ang kanilang nararapat na lugar!