Sonra görürsən ki, onların hamısının eyni gündəliyi var.
Lakin bu, onun müharibə törədə bilməyəcəyi anlamına gəlmir.
Təəssüf ki, müharibə hökmran sinif üçün ən yaxşı biznesdir.
Bizə ictimaiyyətdə təqdim olunan şey adətən sabunlu opera kimidir.
Əgər mediada demokratiya modelini təbliğ etməyə davam etmək və onun indiyə qədərki ən yaxşı demokratiya olduğunu demək
istəyirəmsə, demək olar ki, gedib deyə bilmərəm ki, indi bizim dünya hökumətimiz var, bu da əsasən arxa
otaqda görüşən və sonra bütün dünya üçün qərar qəbul edən səkkiz yaşlı cənabdan ibarətdir.
Əlbəttə, bu mümkün deyil.
Beləliklə, aktiv olun, divandan qalxın və böhranı elə qəbul etməyin sanki o, tammetrajlı filmdir.
Bu hamımızın həyatıdır və biz onları formalaşdıra bilərik, çünki gələcək əvvəlcədən
müəyyən olunmayıb; hələ də indi onu dəyişə bilərik.
Bu gün İsveçrəyə səyahət etdim ki, xüsusi bir insanla danışım.
O, həm detalları, həm də ümumi mənzərəni bilən, müxtəlif aspektləri ortaq bir ipliklə birləşdirə bilən biridir.
O, 1978-ci ildə anadan olub və musiqiçi, müxtəlif kitabların müəllifi, əməliyyatlar meneceri, radio
aparıcısı, sahibkar və idarəetmə məsləhətçisidir.
O, 20 müxtəlif ölkədə yaşayıb və çalışıb, beş dil bilir və bu müddət ərzində dünyanı hərtərəfli dərk edib.
O, başqalarının fikirlərini sadəcə təkrarlayan və ya nağılları davam etdirən biri deyil, əksinə, işin kökünə özü çatır.
Bu gün Studio Chur-a xoş gəlmisiniz, Tom-Oliver Regenauer.
Dəvət üçün çox təşəkkür edirəm. Bəli, buyurun.
Bu gün biz "hakimiyyət strukturları" və ya "dünyaya kim hökm edir?" mövzusunu müzakirə edirik.
Birinci sualım – gəlin qlobal vəziyyətdən başlayaq – dünyada yenidən müharibə var: Ukraynada,
Qəzzə Zolağında, Yəməndə və hər kəs silahlanır.
Avropa İttifaqı silah və logistika istehsal gücünü yaratmaq üçün bir daha 150 milyard avro yatırmağa qərar verib.
Eyni zamanda ABŞ, Rusiya və Çin kimi böyük güclər arasında gərginliklər var və onlar kəskin şəkildə artır.
Amma Avropa, Yaxın Şərq, Hindistan, Pakistan, İran – hər yerdə xaos hökm sürür.
Və eyni zamanda biz maşın dövrünün kulminasiyasına doğru yarışırıq.
Rəqəmsallaşdırıla bilən hər şey rəqəmsallaşdırılacaq – valyutadan, mərkəzi rəqəmsal valyutalardan tutmuş süni intellektə
qədər, bu da nəhayət hər şeyə və hər kəsə nüfuz edəcək.
Biz insanların bir növ kiborqa – insan-maşın və ya maşın-insan qarışığına çevrilən beyin implantları
haqqında eşitmişik, əgər o, hələ də insan sayılırsa.
Və sizinlə ilk sualım budur: Bu inkişaflar təsadüfidir və bir-birindən asılıdır, yoxsa
onların arxasında hansısa məqsəd və ya plan dayanır?
Bu həmişə sizin baxış bucağınızdan asılıdır.
Mən həmişə buna – ya da insanlar buna belə deməyi xoşlayır – çoxkrizis deyirəm .
Beləliklə, bir tərəfdən, texnologiya aspekti var ki, transhumanizmə doğru hərəkət edir və ya
prinsipcə texnokratiya hərəkatından irəli gəlir.
Bu, 1917-ci ildə ABŞ-ın Şərq Sahilində texnokratiya hərəkatı ilə başladı , sonra isə – əgər bunu ətraflı izləsəniz –
rəqəmsallaşdırma sənayesinə, platforma iqtisadiyyatına və ya nəzarət iqtisadiyyatı – bunu necə təsvir etməyimdən asılı olaraq.
Bu, şübhəsiz ki, texnoloji aspektdir.
Digər tərəfdən, əlbəttə ki, hərbi aspekt də var, yəni hərbi-sənaye kompleksi – dedikləri kimi.
Müharibə heç vaxt bitməyib. Beləliklə, indi yenidən müharibə var demək olmaz. Həmişə müharibə olub.
Məncə – əgər düzgün xatırlayıramsa – ABŞ yaradıldığından bəri 17 və ya 14 il müharibəsiz keçib.
Yaxşı, bu çox şeyi deyir.
Beləliklə, əslində biz 5G müharibəsi, yəni beşinci nəsil müharibə vəziyyətindəyik.
Və bu yalnız kinetik müharibə deyil, həm də tez-tez müzakirə olunan kognitiv müharibədir .
NATO-nun NATO Innovation Hub adlanan öz vebsaytı var.
Məhz burada kognitiv müharibə işə düşür.
Və bu, bizi çox tez bir zamanda texnologiya məsələsinə qaytarır, çünki hamımız mənim həmişə "smombilər" adlandırdığım – ağıllı
telefonla zombinin qarışığı – küçədə gəzən insanlarla tanışıq.
Əksər insanlar smartfonları ilə o qədər məşğuldurlar ki, iti gəzdirərkən və ya uşağı
gəzməyə apararkən belə onlardan göz çəkmirlər.
Və bu yalnız invaziv texnologiyadır.
Və bu təbii olaraq beynimizə, fiziki vəziyyətimizə və insanların ruhi vəziyyətlərinə təsir edir.
Məhz buna görə bizdə izolyasiya epidemiyası adlanan bir hal mövcuddur.
Beləliklə, insanlar getdikcə daha çox tənhalaşırlar, bu rəngarəng, rəqəmsal dünyaya fokuslanırlar, mən ona
kitabdakı kimi "The Truman Show" deyirəm – bu isə sonuncusudur.
Yaxşı, əslində bu suala qısa cavab vermək çətindir.
Çünki bu 5G müharibəsinin gündəliyi o qədər genişdir ki, bir tərəfdən açıq-aydın kinetik müharibə istiqamətinə
hərəkət edir və beləliklə qlobal iqtisadiyyatda və qlobal valyuta sistemində pozuntular yaradır.
Digər tərəfdən, kognitiv müharibənin çox güclü bir komponenti var, burada bütün cəbhələrdə iş aparılır.
NATO-nun, iri texnologiya şirkətlərinin və həmçinin, məsələn, daha geniş transhumanist gündəmin çərçivəsində,
burada tez bir zamanda Neuralink və ya oxşar qurumlara çatırıq.
Elon Musk-un şirkəti beyin implantları yaratmaq və onları süni intellektə və buluda qoşmaq istəyir.
Bu, bio-rəqəmsal konvergenziyadır, yəni insan və maşının birləşməsidir, daha geniş mənada.
Və sonra, əlbəttə ki, müəyyən bir anda sual yaranır: hələ də nə dərəcədə insansan?
Yaxşı, bu çox mürəkkəb sualdır, onun üzərində iki saatlıq mühazirə asanlıqla oxuya bilərəm.
Beləliklə, qısa cavab vermək çətindir.
Bunu təhlil edəndə isə reallıq budur ki, biz çoxböhran vəziyyətindəyik və yəqin ki, misli
görünməmiş miqyasda pozuntularla üzləşəcəyik.
Sual budur: bu dəyişikliklər nə qədər sürətlə baş verir və hansı şəkildə pozucu dirlər?
Beləliklə, bu rəqəmsallaşma – yəni texnokratik transhumanizm – şübhəsiz ki, nəsillər boyu davam edəcək
tədricən bir proses, tədricən bir dəyişiklik olacaq.
Digəri isə daha sürətlə baş verə bilər – kinetik müharibə – burada prinsipcə həlledici atəş düzgün yerdə olmur və bu, böyük
münaqişənin başlanmasına səbəb ola bilər – istər Yaxın Şərqdə, istərsə də Tayvan, Çin, ABŞ-da, ya da Rusiya, NATO,
Ukraynada. Beləliklə, biz şübhəsiz ki, xaotik dövrlərlə üz-üzəyik və təəssüf ki, yəqin ki, müharibə dövrləri ilə də.
Gəlin milli səviyyəyə qayıdaq.
Bu ziddiyyətli ölkələr var: ABŞ, Rusiya, Çin.
Hamısı fərqli bir gündəm həyata keçirir, yoxsa əsasən eyni şeydir?
Daha yüksək perspektivdən baxanda, mən buna həmişə siyasətin və ya geosiyasətin 2D, 3D və ya 4D səviyyəsi deyirəm.
2D səviyyədə biz real münaqişələri görürük – indi əlbəttə ki, Ukrayna ilə Rusiya arasında – burada insanlar ölür,
çoxlu sayda insanlar, həqiqətən aparılan kinetik müharibədə.
Yuxarı səviyyədə, elə desək 3D səviyyədə, BMT və ya Bazeldəki Beynəlxalq Hesablaşmalar Bankı kimi qurumlar mövcuddur.
Məsələn, Birinci və ya İkinci Dünya Müharibəsinin tarixinə baxsanız, məhz bu qurumlar və təşkilatlarda danışıqlar aparılır.
Beləliklə, müharibənin olmadığı, müvafiq qərarvericilərin görüşüb sonra nə edə biləcəklərini gördükləri yerdə.
Beləliklə, əhali arasında adi işləyən, müharibə aparan bir üzvün baxış bucağından bu, əlbəttə, belə görünür və həm də doğrudur
ki, kinetik münaqişə var, yəni müharibə təhdidi mövcuddur.
Çin, Amerika, Ukraynada müharibə vəziyyətinin mövcud olduğunu.
Digər tərəfdən, lakin qeyd etmək lazımdır ki, bu 193 BMT üzv dövləti hamısı 2030 Gündəliyinə öhdəlik
götürüb və buna görə də onu dəstəkləyir və həyata keçirir.
Bu, ABŞ-ın hazırda Palantir adlı "miqrasiya əməliyyat sistemi", yəni miqrasiya OS-i tətbiq etməsində çox aydın görünür; bu sistem
əsasən misli görünməmiş həcmdə məlumat toplayır, böyük verilənlərin birləşdirilməsini həyata keçirir və
beləliklə şəffaf vətəndaşı demək olar ki, cəlbedici göstərir.
Bu bundan da pisdir.
Beləliklə, fitness izləyicilərindən smartfonlara qədər məlumat baxımından mövcud olan hər şey "birləşdirilir" və
sonra, prinsipcə, miqrasiya mövzusu vasitəsilə elə təqdim olunur ki, miqrasiya problemi ilə mübarizə aparılsın.
Eyni şey indi Almaniyada da baş verir, əlbəttə, orada deyirlər ki, biz indi Almaniyada rəqəmsal
şəxsiyyət vəsiqəsi və rəqəmsal cüzdanlar alırıq.
Sonra miqrantlar üçün uyğun ödəmə kartlarına ehtiyacımız olacaq.
Bütün bunlar sonra problemsiz şəkildə izlənilə biləcək və Rusiya da məhz eyni şeyi edir.
İki gün əvvəl məlumatlar gəldi ki, miqrasiya indi Rusiyada da müzakirələrin qızğın mövzusudur, orada rəqəmsal
şəxsiyyət vəsiqəsi tətbiq olunur və rəqəmsal pul da rəqəmsal rubllar şəklində tətbiq olunacaq.
Beləliklə, prinsipcə gündəm problemsiz gedir – əgər 17 davamlılıq məqsədinə və onların müvafiq alt-məqsədlərinə baxsanız.
Xüsusilə 16-cı bənd çox maraqlıdır, çünki o, müəssisələr və s. ilə bağlıdır.
Sonra görürsən ki, onların hamısının eyni gündəliyi var.
Lakin bu, onun müharibəyə səbəb ola bilməyəcəyi anlamına gəlmir.
Təəssüf ki, müharibə hökmran sinif üçün ən yaxşı biznesdir.
Bir tərəfdən, silahlanma sahəsində, korporasiyalar farmakoloji-rəqəmsal-maliyyə kompleksində olduğu
kimi silahlanmanı təşviq etməklə özlərini zənginləşdirə bilirlər: ReArm Europe , və s. von der Leyen ilə.
Bu milyardlarla, yüzlərlə milyardlarla dollar deməkdir ki, sonra bu korporasiyalara və şişirdilmiş fond bazarının
infrastrukturuna, eləcə də səhm qiymətlərinin artmasına axır.
Digər tərəfdən, müharibə özü, əlbəttə ki, yuxarıdakı üçüncü səviyyədəki insanlar üçün yaxşı biznesdir.
Bir tərəfdən, onlar adi sülh dövründə heç vaxt mümkün olmayacaq şeyləri təqdim edə bilərlər.
Müharibədə də, sevgidə də hər şey caizdir və təəssüf ki, elədir.
Müharibə zamanı onlar əks halda heç vaxt mümkün olmayacaq şeyləri həyata keçirə bilərlər; misal üçün, İkinci Dünya
Müharibəsindən sonra Bretton Vuds maliyyə sisteminə baxın.
Dəqiq desək, bu, İkinci Dünya Müharibəsinin rəsmi sonundan iki gün əvvəl idi, o vaxt artıq yeni
qlobal maliyyə sistemi üzərində danışıqlar aparılırdı.
– Bu da açıq-aydın göstərir ki, bu prioritet idi.
Məsələ müharibənin bitməsi və ölmələrin dayanması deyil, bu sistemin tətbiq olunmasıdır: Bretton Vuds və onunla birlikdə
hazırkı qlobal maliyyə sistemi, eləcə də bu baxımdan – daha yüksək səviyyədə
qiymətləndirilməli – Beynəlxalq Hesablaşmalar Bankı (BIS).
Müharibə şiddətlə davam edərkən, bu ölkələrin səfirləri və nümayəndələri çox ahəngdar bir atmosferdə görüşür
və idarə heyəti iclaslarını keçirirlər, orada tamamilə fərqli məsələləri qərar verib planlaşdırırlar:
Sən müharibə zamanı və müharibədən sonra nə edirsən və kim ən çox pul qazanır?
Mən sizi "BRICS blöfu" adlı məqaləmə istiqamətləndirə bilərəm.
Bu, maliyyə səviyyəsindəki konglomerata, yəni Asiya banklarına, Beynəlxalq Hesablaşmalar Bankına, Beynəlxalq Valyuta
Fonduna, Dünya Bankına və onların necə əlaqələndiyinə aiddir.
Və həmçinin Çin Mərkəzi Bankının sabiq rəhbərinin belə bir gözəl sitatı da var:
Biz Qərb maliyyə sistemi ilə rəqabət aparmırıq, biz onu tamamlayırıq.
Və insanlar dəfələrlə deyirlər: "Bəli, amma Çinlilərin alternativ SWIFT sistemi var", halbuki o o qədər alternativdir ki,
sadəcə başqa bir adla çağırılır və SWIFT şəbəkəsində işləyir.
Texniki baxımdan, bu sadəcə fərqli adla SWIFT şəbəkəsidir.
Alternativ yoxdur.
Onlar bu səviyyədə çox ahəngdar şəkildə işləyir və keçmişdə olduğu kimi hər iki tərəfin
müharibələrini maliyyələşdirdiklərinə əmin olurlar.
Onlar hər iki tərəfdəki pozuntuları maliyyələşdirir və onları elə təşkil edib strukturlaşdırırlar
ki, bu, iştirak edən hər kəsə fayda gətirsin.
Bəli. Beləliklə, indi müxtəlif pozucu hadisələrdən danışmısınız – onlar bir-biri ilə əlaqəlidir, yoxsa mən artıq soruşduğum kimi,
paralel şəkildə baş verən və sadəcə əlaqəli görünən hadisələrdir?
Yoxsa bütün bunların içində ortaq bir iplik olduğunu görürsənmi?
Beləliklə, ortaq ipi aydın şəkildə görə bilərsiniz və bu, əsasən nə qədər geriyə getdiyinizdən asılıdır.
Beləliklə, əgər XIX əsrin sonlarına və XX əsrin əvvəllərinə qayıtsaq, şübhəsiz ki, əsas mövzulardan biri eugenika idi .
Eugenika britaniyalıların ixtirası idi.
Prinsipcə, bu irq doktrinası, insan növünün cütləşdirilməsi və insan növünün optimallaşdırılması idi.
Bu da Böyük Britaniyadan Amerikaya yayılan şey idi.
Orada da bir eugenika hərəkatı və Eugenika Şurası yaradıldı.
Beləliklə, bunlar növləri optimallaşdırmaqla məsul rəsmi dövlət qurumları idi.
Və əlbəttə ki, bu eugenika modelini əhəmiyyətli dərəcədə idarə edib dəstəkləyən kast təbii olaraq nisbətən cansıxıcı,
tələbkar olmayan, itaətkar işçi sinfi və bu atılacaq kütlədən istifadə edə biləcək hökmdar kasta yaratmağı hədəfləyirdi.
Beləliklə, bir qərarverici amil şübhəsiz ki, eugenika, yəni bu gün bioetikada, bio-rəqəmsal
konvergentlik kimi rastlaşdığımız anlayışdır.
Və xüsusilə transhumanizm termini Britaniya Eugenika Cəmiyyətinin rəhbəri Cülian Haksli tərəfindən yaradılmışdır.
O, iki dəfə Britaniya Eugenika Cəmiyyətinin direktoru olub və sonradan UNESCO-nun ilk Baş direktoru olub.
Yunusko-nun təsis sənədində "eyugenika" termini çox tez-tez rast gəlinir və əlbəttə ki, bu, 100 ildən artıq müddət
ərzində bütün tarix boyu davam edən əsas ortaq iplikdir.
Adolf Hitler və NSDAP rejimi və nasist dövründən sonra eugenika haqqında artıq danışmamağın daha yaxşı olduğu başa düşüldükdə –
çünki bu, əlbəttə ki, Adolf Hitler-in irq doktrinasının əsas məzmunu idi – o zaman deyildi, gəlin ona
transhumanizm deyək – yəni Julian Huxley belə dedi.
Bu daha çox tərəqqipərvər səslənir, irqi doktrinaya şübhəli dərəcədə bənzəmir, amma prinsipcə bunlar bu
gün yeni bir görünüşdə rastlaşdığımız gündəmlerdir.
Axırda hamısı eugenika əsasında qurulub.
Və ikinci komponent texnokratiyadır .
Bu, 1917-ci ildə Nyu-Yorkda meydana çıxan və 1930-cu illərdə Technocracy Inc. adını alan şey idi.
Və məncə, bunlar iki dominant, əsas – planlar demirəm, konseptlərdir – nəhayət, onlar nəsillər boyu təkrar-təkrar
istifadə olunub və müxtəlif formalarda paketlənmiş konseptlərdir.
Amma sonda məhz bu amillər möhkəm yer tutaraq dövrü müəyyən edir, həm kinetik müharibədə, həm kognitiv müharibədə, həm də cəmiyyət,
sosial və psixoloji səviyyələrdə dəyişiklik və pozulmalarda.
Beləliklə, əgər bunu təhlil etmək istəyirsinizsə, bu eugenika və texnokratiyadır.
Bunlar, əlbəttə ki, nəhayət insanlığa qarşı yönəlmiş iki hərəkatdır.
İnsanların beyin implantları vasitəsilə təkmilləşdirilməsi barədə danışılır, çünki onlar bu "köndələn kütləsinə" çevrilir.
Görə bilərsiniz ki, insanlar bilərəkdən onlara zərərli olan şeylərə – məsələn, onları 'smombie'lərə çevirən
ağıllı telefonlara – məruz qalırlar, sonra isə onlara sonda yenə də əleyhlərinə işləyən bir həll təklif edirlər.
Bunu irəli aparan insanlar necə insanlardır?
Çətindir, bəli. Müvafiq şəxslərin ağlının içərisinə baxa bilməzsən və yalnız fərziyə irəli sürə bilərsən.
Amma yazılardan çox şey öyrənə bilərsiniz.
Və nəticədə, hələ də bunun bir cəhəti var – bəli, indi insanlar belə deməyi xoşlayırlar – neo-feodalizim və ya neo-kolonializm.
Və mən həmişə deyirəm ki, əslində həmişə mövcud olmuş eyni imperializm və
feodalizimdir, sadəcə bu kastanın alətləri dəyişib.
– Beləliklə, bu gün propaganda və media manipulyasiyası baxımından edə biləcəyiniz şeylər,
ki, bu da nəticədə kognitiv müharibəyə çevrilir.
Axı, adətən məsələ mesajın məzmununda deyil, sadəcə informasiyanın həddindən artıq çoxluğundadır.
Çox az insan hələ də qəbul etdiyi xəbərləri prioritetləşdirə və vacib olanı, olmayanı ayıra bilir.
Beləliklə, bu baxımdan, nə etməyi planlaşdırdığı barədə çox açıq yazan bu kastın ədəbiyyatı əsasən feodalizmin bu ideyası olduğunu
və özlərini seçilmiş hesab etdiklərini söyləməyə davam edir.
İnsanlar "mavi qan"dan, özünü ümumi əhaliyə nisbətən üstün sayan aristokratiyadan danışmağı sevirlər, amma mən həmişə
deyirəm ki, heç kimin başqalarına hökm etməyə haqqı yoxdur.
Heç kəs etməyib, bu heç vaxt baş verməyib və heç vaxt da baş verməyəcək.
Bütün insanlar bərabərdir, amma bu insanlar bunu açıq-aydın görmürlər.
Bəli. Sonra alternativ mediada tez-tez yeni dünya nizamından – avtoritar, mərkəzləşdirilmiş hökumət mənasında – bəhs
edilir; bəzi klublar/klanlar qapalı qapılar arxasında məsələləri müzakirə edir və sonra dünyaya fayda verirlər.
Əsas kütləvi informasiya vasitələri əlbəttə ki, bunu sui-qəsd nəzəriyyəsi kimi rədd edir.
Sual budur: bununla bağlı fikriniz nədir? Doğru nədir?
Bəli, yəni "komplo nəzəriyyəsi" termini CIA sənədinə gedib çıxır, mən isə bu sənədə cari məqalədə yenidən istinad etmişəm.
Əlbəttə ki, bu o vaxt John F. Kennedy hekayəsinin tənqidçilərini gözdən salmaq üçün başladılmışdı – başqa sözlə, rəsmi nağıl və
Warren Hesabatı barədə hər hansı şübhə edən hər kəs o zaman konspirasiya nəzəriyyəçisi kimi ləkələnirdi,
beləliklə prinsipcə fərqli fikirləri boğmaq cəhdləri edilirdi.
Beləliklə, əlbəttə ki, bu da bir çərçivələmə terminidir, elə koronavirus böhranında "korona inkarçısı"
və ya buna bənzər bir ifadə istifadə edildiyi kimi.
Bunu ciddi qəbul etməyin.
Üstəlik, bunu belə görməlisən: sui-qəsd istisna deyil, qayidadır.
Əgər mən işçi olsam və bir şirkətdə işləsəm və müdürüm məni hər hansı şəkildə narahat etsə, beş həmkarımla nə etməliyəm?
Mən bunu başqaları ilə müzakirə edirəm və ya onunla bağlı bir şey edə biləcək, ya da sən tək deyilsən
mesajını verə biləcək bir qrup yaratmağa çalışıram.
Yaxşı, buna sui-qəsd demək olar.
Amma sonda bu bir əməkdaşlıqdır.
Beləliklə, əməkdaşlıq bizi insan kimi müəyyən edir.
Bu spontan nizamdır.
Bir şeyi icmada və ya dostlarımız arasında təşkil etmək istəyəndə, kömək edə biləcək insanları zəng edərək işləri öz-özünə təşkil
edirik və sonra işləri görən kiçik bir qrup formalaşdırırıq.
Beləliklə, bu insanlar da eyni şeyi edirlər.
Və əlbəttə ki, saysız-hesabsız dairələr var.
Onlardan bir çoxu indi yaxşı tanınır.
Ən məşhuru Dünya İqtisadi Forumudur.
Mənim üçün bu daha çox marketinq şöbəsinə bənzəyir, o da çox ictimaiyyətə açıqdır.
Sonra Bilderberq konfransları var.
Sonra Bohemian Grove var.
Le Cercle var.
Sonsuz sayda müəssisə, düşüncə mərkəzi və fond var ki, orada insanlar kiçik qruplarda daha geniş
mənada eugenika və transhumanizmi izləyən bir gündəliyi formalaşdırmaq üçün görüşürlər.
Və buna mən əməkdaşlıq deyirəm. Bu, dünyanın ən normal şeyidir.
Məsələ, əlbəttə ki, ondadır ki, biz, ümumi əhali olaraq, diqqətimizi başqa şeylərə yönəltməli oluruq.
Beləliklə, biz müsbətə fokuslanaq.
Biz tərəfdaşlıqlar quranda, əməkdaşlıq yaratmaq, dost çevrəmizdə fərq yaratmaq, bəlkə
icmada və yerli bələdiyyədə nəsə etmək istəyirik.
Bunlar müsbət cəhətlərdir.
Bu, olduğunuz qrupun xeyrinə əməkdaşlıqdır.
Bu dairələrin əməkdaşlıq məqsədilə qapalı qapılar arxasında görüşməsi olduqca aydındır ki, onlar
ümumilikdə əhali əleyhinə fəaliyyət göstərirlər.
Çünki onlar bizim heç birimizin səs vermədiyi bir gündəliyi irəli aparırlar və biz adətən onun haqqında heç nə bilmirik,
yalnız fəal şəkildə araşdırıb öyrənsək və onunla məşğul olsaq.
Bu mənim üçün sui-qəsdlə heç bir əlaqəsi yoxdur.
Bu əsasən təşkilatlanmış cinayətkarlıqdır.
Çünki siyasətçi kimi mənim mandatım varsa və xalqın iradəsini təmsil etməli olduğum güman edilirsə – əgər bunu belə qəbul
edirsinizsə – onda təbii ki, xalqın iradəsini dinləməli olardım.
Amma bu hamıya məlum Princeton tədqiqatı var, onu həmişə qeyd etməyi xoşlayıram: 2017-ci ildən – ya da 2015-ci ildən
– seçicilərin niyyətləri ilə realpolitik arasındakı əlaqəni araşdırdı və onun sıfır olduğunu müəyyən etdi.
O vaxt ABŞ nəşrinin başlığı belə idi: "Amerika artıq demokratiya deyil; Avropa gələcəkdə
baş verəcək hadisələrdən ehtiyatlı olmalıdır."
Beləliklə, istəsəniz buna sui-qəsd nəzəriyyəsi deyə bilərsiniz, amma bunlar sadəcə ya təbliğatda fəal
iştirak edən və bununla bizi ləkələmək istəyən insanlardır.
Yaxud bu məsələ ilə məşğul olmayan və daha geniş mənada əmək vasitələrinin, texnologiyanın və sənayenin əksəriyyətinə sahib
olan və ya ən azı onları idarə edən bir kastanın üzvü olduğunu düşünəndə əməkdaşlığın nə
demək olduğunu anlamağa çalışan insanlardır.
Beləliklə, bəli, mən bu ifadəyə gülməyə meylliyəm.
Mən buna həqiqətən ciddi yanaşmıram.
Fakt budur ki, bu kast öz aralarında tamamilə "yaşıl" deyil, çünki hakimiyyət onları özləri üçün getdikcə daha çoxunu
ələ keçirməyə cəlb edir – həmişə birinci olmaq istəyirlər.
Bütün bunlar necə bir arada qalır?
Necə təsəvvür etmək olar ki, sanki onlar nəsillər boyu izlədikləri bir plan var, baxmayaraq ki, əslində
əməkdaşlıq edə bilmirlər – məsələn, icma səviyyəsində, kənd üçün nəsə etmək istəyən insanlar arasında olduğu kimi.
Bunu necə təsəvvür etmək olar?
Bu bağlılıq necə işləyir?
İdarəetmədə insanlar siyasət əsasında idarəetmədən danışmağı xoşlayırlar.
Beləliklə, sən qoruyucu relslər qoyursan və prinsipcə bu, transhumanizm, eugenika və ya texnokratiyaya bənzəyir.
Bu o deməkdir ki, kimsə bir hekayəyə, ideologiyaya və ya konsepsiyaya əsaslanaraq müəyyən bir istiqamətdə hərəkət edir.
Əlbəttə ki, yolda sapmalar və maneələr var.
Sonra, əlbəttə, daxili münaqişələr də var.
Bu, Amerikada çox aydındır, orada o vaxt Corc Buşdan, Dik Çeynedən və s. ibarət olan mühafizəkar blok var idi.
Və bu bütün klik konservativ güc bloku və 100 ildən artıqdır ki, Amerikada hakimiyyətdən
istifadə edən ailə klanıdır – xüsusilə də Buş ailəsi.
Və sonra, əlbəttə, daha demokratik yönümlü güc bloku var – məsələn, Bayden (indi gənc nəsildən), Corc Soros
və Bill Qeyts, bu daha solçu balonun maliyyəçiləridir.
Hazırda hakimiyyətdə Mühafizəkarlar partiyasıdır.
Sonra özünü liberal-mühafizəkar hesab edən maliyyəçilər var, məsələn, Peter Thiel.
Əlbəttə, daxili güc mübarizəsi var, çünki nəhayət, hər şey masanın başında kim oturacağına və yeni dünya
nizamında və ya mövcud sistemdə kimin sözünün keçəcəyinə aiddir.
Beləliklə, onların arasında mütləq münaqişələr var.
Amma çox sabit olan odur ki, insan həmişə bir gündəm əsasında hərəkət edir.
Belə ki, o, daim texnokratiya istiqamətində hərəkət etsin.
Sən bunu indi Almaniyada da görə bilərsən.
Prinsipcə, hakimiyyətdə kim olmağının fərqi yoxdur, hətta indi seçkilərdən sonra da.
Daha da irəli aparılan yaşıl iqtisadiyyatdır, CO2 izləmə və emissiyaların ticarəti ilə.
Bunların heç biri ləğv edilməyəcək və dəyişdirilməyəcək.
Əksinə, indi e-ID və smartfonlardakı elektron cüzdanlar və oxşar vasitələrlə tam ştatlı biometrik nəzarət mövcuddur.
Səbəblər: Hazırda bu miqrasiya böhranının qarşısındayıq, daxili təhlükəsizliyi təşviq
etməli və özümüzü daha yaxşı mövqeləndirməliyik.
İndi biz də ABŞ kimi seçki saxtakarlığının qarşısını almaq üçün biometrik identifikasiya və e-şəxsiyyət vəsiqəsi tətbiq edirik,
halbuki əvvəlki hökumət eyni sistemə, eyni biometrik məlumatlara və eyni kütləvi nəzarətə fərqli bir risk
potensialı – yəni virus – səbəbindən keçmək istəyirdi.
Beləliklə, deyildi ki, sağlamlıq və qlobal sağlamlıq üçün indi təcili olaraq biometrik nəzarətə, 2G və ya
3G izləməyə və QR kodu distopiyasına ehtiyacımız var.
Beləliklə, sonda eyni modeli əldə edirsiniz; bu heç də dəyişmir.
Prinsipcə, yeganə dəyişən marketinq vasitəsidir.
Nə isə etibarilə əhali üçün qəbul edilə biləcək hala necə gətirmək olar.
Bu o deməkdir ki, bir-biri ilə eyni fikirdə olmaya bilən müxtəlif qrupların yenə də ortaq məqsədi var.
Mənim hissim odur ki, onlar ümumi əhalidən mümkün qədər çox şeyi əlindən almaq istəyirlər.
Kognitiv və ya maddi olsun, onu özündə saxlamaq üçün.
Onlar daha çox fərdlər, ailələr və ya iri korporasiyalar olmağa meyllidirlərmi?
Bu güc strukturları necə görünür?
Ay aman, bu mühazirə nə qədər uzun olacaq?
Çox böyük bir şəbəkə var, ona görə də dəqiq cavab vermək mümkün deyil.
Bir tərəfdən, Bushlar kimi 100 ildir Amerika siyasətində iştirak edən, əsasən resurs toplayan və dəfələrlə
hakimiyyətə gələn və ya hakimiyyətdə qalan cinayətkar bir klan kimi çıxış edən ailə klanları var.
Kennedilər də çox da yaxşı deyillər.
Onlar opium, silah və spirt qaçaqmalçılığı ilə pul qazanaraq sənayedə böyük oyunçulara çevrildilər.
Bu, prinsipcə Şərqi Hindistan Kompaniyasının varisləri və opium ticarəti əsasında qurulmuş bütün ABŞ Şərq Sahilidir.
Bunu əsas kütləvi informasiya vasitələrində də oxuya bilərsiniz: Harvard, Princeton və bu universitetlərin hamısı
əslində keçmiş opium baronları tərəfindən təsis edilib.
Kennedilər də istisna deyil.
Beləliklə, bir tərəfdən, şübhəsiz ki, bu ailə klanları mövcuddur.
Digər tərəfdən, Bilderberq Konfransı kimi şəbəkələr mövcuddur.
Beləliklə, əlbəttə ki, maraqlıdır ki, bir tərəfdə prinsipcə çox açıq şəkildə əks ideologiyaları
təmsil edən Corc Soros, Peter Tiel və ya Erik Şmidt var.
Biri solçu liberal – Google-un sabiq baş icraçı direktoru Eric Schmidt – digəri isə sağçı liberal-mühafizəkar, Peter Thiel.
Beləliklə, onlar ictimaiyyətdə və mediada bir-birinə tamamilə zidd mövqedədirlər, amma sonra Bilderberg Konfransında
görüşürlər, orada hər ikisi Rəhbərlik Komitəsinin üzvüdürlər.
Bu isə o deməkdir ki, orada mediada gördüyümüz şeylərdən fərqli bir mövzu müzakirə olunur; medianın çoxu yəqin ki,
sadəcə tamaşa üçündür, ya da insanlar sadəcə ictimaiyyətdə səs və ya hakimiyyət qazanmağa çalışırlar.
– Fonunda isə rəqəmsallaşma və transhumanizm kimi məsələlər üzərində işlər davam edir və hər kəs eyni fikirdədir.
Beləliklə, insanlar adətən şəxsi həyatlarında da dostdurlar.
Siz bunu həmişə Bundestagdə görürsünüz: onlar deyirlər ki, biz tok-şoudakı müzakirədə – necə deyərlər, Yaşıl
Partiya CDU-ya, Sol Partiya və AfD-yə qarşı mübahisə edirik.
Və sonra, sonda, onlar haradansa bir panelin ətrafında dayanırlar, birlikdə gülürlər və əylənirlər.
Əsasən bu bir klubdur.
Və bizə ictimaiyyətdə təqdim olunan şey adətən sabun operası kimidir.
Bəli. Siz bu cür şeyləri ictimaiyyətə açıqlamaqda çox bacarısınız.
İnsanları sənə necə dinləməyə vadar edirsən?
Əvvəlcə heç kimin mənə qulaq asmasını istəmirəm.
Əslində mən istəyirəm ki, insanlar özlərinə və intuisiyalarına, daxili səslərinə və vicdanlarına qulaq assınlar.
Çünki, əvvəllər dediyim kimi, hökmranlıq etmək hüququ yoxdur.
Heç kim də nə sənə, nə də mənə heç nəyi diktə edə bilməz.
Həyatda bizi yalnız reallığa dair şəxsi anlayışımız yönəldilməlidir.
Və bu, hər kəsin çox subyektiv şəkildə özü üçün qərar verməli olduğu bir şeydir.
Bu o deməkdir ki, mən əsasən məlumat toplayıram, sonra onu əlçatan edirəm – və ən əsası, nəticəmə gəlmək üçün istifadə
etdiyim bütün mənbələri göstərirəm – ki, oxucular özləri məntiqimi izləyə bilsinlər və sonra
eyni nəticəyə gəlib-gəlmədiklərinə qərar versinlər.
Mən onları ümumiyyətlə çox məntiqli hesab edirəm və başqa birini necə fikirləşəcəyimi bilməzdim.
Amma hər kəs özü üçün qərar verməyə azaddır.
Mən ümumiyyətlə insanların mənə inanmasını istəmirəm.
Edə biləcəyiniz ən pis şey sadəcə başqalarının fikirlərini qəbul edib onlara uyğunlaşmaq və başqasına inanmaqdır.
Yalnız özünə qulaq asmalısan.
Və mənim üçün vacib olan odur ki, biz düzgün terminlərdən də istifadə edək.
Beləliklə, özümü sui-qəsd nəzəriyyəçisi və ya buna bənzər bir şey adlandıranda, açıq-aydın insanlara xeyir edirəm.
Siz bu terminləri mənim mətnlərimdə tapmayacaqsınız.
Çünki bu həmişə sui-qəsdlərlə bağlı deyil, təşkilatlanmış cinayətkarlıqdır.
Və prinsipcə çox sadə bir ifadə var: pulun ardınca get.
Beləliklə, pulun izini sürürsən, hər hansı bir cinayət araşdırıcısının, cinayəti açmaq
istəyən istənilən detektivin edəcəyi kimi.
Mən də eyni şeyi edirəm.
Və hər bir məqaləmdə məhkəmədə hüquqi addım ata və qalib gəlmək üçün yaxşı şansınız var, çünki prinsipcə hər şey sənədləşdirilib.
Və bu, adətən kimsədən eşitdiyi üçün belə ola biləcəyini düşünən Mr XY-nin hər hansı bir YouTube videosu ilə
deyil, UNESCO, CIA və s.-nin orijinal sənədləri ilə olur.
Sonra özünüz oxuya bilərsiniz ki, bu insanlar əslində nə edirlər və nə yazırlar, nəyi elan edirlər, nəyi
sonradan etiraf edir və qəbul edirlər – bu isə çox vaxt yalnız onilliklər sonra baş verir.
Beləliklə, düzgün terminlərdən istifadə etməlisiniz.
Buna görə də mən "müşahidə iqtisadiyyatı" kimi terminlərdən istifadə edirəm .
Prinsipcə, bu yalnız tam zamanlı nəzarət deyil, həm də tam zamanlı nəzarətdən pul qazanmaqdır.
Axı, bizim dövrümüzün qızılını – yəni məlumatları – hasil edən böyük texnologiya şirkətləri
təbii ki, bundan böyük məbləğdə pul qazanırlar.
Lakin onlar bu məlumatları hökumətə və ya gizli xidmətlərə də ötürürlər.
Bunlar isə öz növbəsində fərdi bidətçilərə, dövlətin leqitimliyini şübhə altına alan qeyri-mömin tənqidçilərə əlçatan olur.
Bu o deməkdir ki, bu çox sağlam olmayan bir şəbəkədir.
Və Benito Mussolini bunu o vaxt faşizmin mükəmməl forması kimi təsvir etmişdi: "Korporatizm."
"Dövlət və korporasiyalar sağlam olmayan bir güc strukturuna birləşdikdə." Və məhz elə bu hal bizimdə var.
Məhz buna görə bu hakimiyyət strukturu bu qədər böyük, çaşdırıcı və müəyyənləşdirməsi çətindir, çünki siyasət
prinsipcə artıq uzun müddətdir heç bir qərar qəbul etmir.
Prinsipcə, transmilli təşkilatlar, onların agentləri, tədqiqat mərkəzləri və BMT kimi qurumlar uzun müddətdir qərarlar qəbul
edirlər ki, nəticədə heç birimiz səs vermədiyimiz 2030-cu il gündəliyini və davamlılıq məqsədlərini ortaya
qoyur, lakin sonra müvafiq milli hökumətlər tərəfindən həyata keçirilir və tətbiq olunur.
Prinsipcə, bu əhali iradəsinə ziddir, çünki əhali buna səs verməyib və bu məsələdə heç bir söz haqqına malik deyil.
Beləliklə, mənim üçün siyasət sadəcə dünya hökuməti deyil, qlobal idarəetmə adlanan bir
suverenmilli strukturun icraedici qoludur.
Və bu, müəyyən bir mərhələdə getdikcə daha güclü qlobal idarəetmə strukturunun yaranmasına mütləq səbəb olacaq.
Ən gecində nəhayət BMT-yə davamlılıq vergisi ödəməli olduğumuz zaman, bu artıq müzakirə olunub.
Amma milli hökumətlər əlbəttə ki, mövcudluğunu davam etdirəcək.
Çünki sən elə bunu görürsən.
Məhz orada demokratiyanı simulyasiya edib səsvermə edə bilərəm və seçicilərə iştirak etdikləri
hissini yaşada bilərəm, halbuki bu sonda doğru deyil.
Deməli, bəzi insanların qorxduğu, Cenevrə və ya Nyu-Yorkda yerləşəcək vahid dünya hökuməti yəqin ki, mövcud olmayacaq,
onun əvəzinə isə indiki kimi mövcud bölmələrimiz qalacaq?
Tamamilə, o da satılmır.
Beləliklə, əgər mən mediada demokratiya modelini təbliğ etməyə davam etmək və onun indiyə qədərki ən yaxşı demokratiya olduğunu
demək istəyirəmsə, onda gedib "indi bizim arxa otaqda görüşən və bütün dünya üçün qərar qəbul edən səkkiz
yaşlı cənabdan ibarət dünya hökumətimiz var" deyə bilmərəm.
Əlbəttə, bu cür işləmir. İnsanlar da bunu bilir.
Buna görə milli hökumətlər əlbəttə ki, mövcudluğunu davam etdirəcək, lakin həmişə yeni vasitələr olacaq ki,
onlar üstquruluşlu suverenliyi tələb edir və təmin edir.
Məsələn, bu ÜST müqaviləsi təbii olaraq artıq milli hökumətlərin deyil, sağlamlıq sektorunda ayrı-ayrı ölkələrdə nə baş
verəcəyini diktə edən bir üstquruluşun olmasını təmin edəcək.
Bəli.
Niyə insanların buna dözməsinə səbəb nədir?
Getdikcə daha çox insan hökumətlərindən narazı olduqlarını dərk edir və bəlkə də yeni bir
başlanğıcı alqışlayar, hətta dünya hökumətinə razı olar.
Bəli, bunun o qədər də pis olmadığını düşünməyən təəccüblü dərəcədə çox insan var.
Amma bunlar adətən yaxından baxmayan insanlardır.
Özünü demokrat sayan hər kəs – xüsusilə indi İsveçrədə, yerli səviyyəli demokrat kimi
– öz icmasında təsir sahibi olmaq istəyir.
Başqa sözlə, o, fikrini bildirmək, qərar qəbul etmə prosesində iştirak etmək, öz arqumentlərini – üstünlükləri və çatışmazlıqları
– irəli sürmək və sonra necə isə konsensus əldə etmək istəyir.
Əslində demokratiya məhz budur.
Bu bir prosesdir, tez-tez həm də bir münaqişə, bir müzakirə, bir diskursdur ki, haradasa həll olunmalıdır.
Və əlbəttə ki, bu baş vermir.
Məncə, bir çox insan bunu həqiqətən anlamır, çünki adi iş həyatlarında buna sadəcə vaxtları olmur.
Kitabda yaxşı təqdim edə bilmədikləri bir mövzunu axşam saatlarında dörd, altı, səkkiz saat araşdırmağa kimin vaxtı var?
Küçədə insanlarla danışanda belə bir hiss yaranır ki, hər kəs sadəcə axına qoşulub, gizli
şəkildə narazıdır, amma əslində heç nə etmir.
Media bizə deyir ki, sənin və mənim kimi sərbəst jurnalistlər əhalinin ən çoxu 20 faizini təşkil edir.
Bu həqiqətən belədirmi?
Xeyr, mən bunu belə görmürəm.
Mən həmişə İsveçrədəki referendumların nümunəsini gətirməyi xoşlayıram – o vaxt koronavirus və Covid qanunu mövzusunda.
İlk referendum keçirilmişdi, o əvvəlcə qanunu belə rədd etmişdi.
Mən bu proqnozlara – yəni proqnozlara – baxdım və bir mərhələdə nəticə etibarilə 47 faiz bu qanunu rədd
etdi, bu isə onun nəhayət qəbul olunması demək idi.
Amma əhalinin 47 faizi artıq ilk referendumda bu rejimin – bu nəzarət və izləmə, nəhayət
isə idarəetmə sisteminin tətbiqinə qarşı çıxıb.
Və mən inanıram ki, bu kritik balonla bağlı media işıqlandırmasının çoxu tamamilə şişirdilib.
Çünki, əlbəttə ki, insanlara elə hiss etdirməlisən ki, onlar əhali arasında qəribə, dəli, tənqidi
hissəni təşkil edir və tamamilə azlıqdadırlar, bəli.
Sonra müvafiq olaraq özünü gücsüz hiss edirsən.
Bu təbii olaraq gücsüzlük və çarəsizlik hissi yaradır, insanları evdə passiv qalmağa, divanda laqeydcə oturmağa və əlbəttə
ki, heç nə edə bilmədiklərinə görə əsəbiləşməyə vadar edir.
Amma mən bunu tamamilə fərqli görürəm, çünki dediyim kimi, şəhərdə gəzərkən, analoq dünyada insanlarla danışarkən hər şeyin
əla olduğunu düşünən, Almaniya hökumətinə, Amerika hökumətinə – istər Tramp, istərsə də onun əvvəlkiləri –
və ya İsveçrə hökumətinə həqiqətən həvəslə yanaşan birini tapmaq olduqca nadirdir.
İctimai yerlərdə, publarda, qatarlarda buna həqiqətən həvəsli kimsə ilə demək olar ki, rastlaşmayacaqsınız.
Orada rastlaşdığınız və onun haqqında çox müsbət danışan insanlar, müşahidəmə görə, azlıqdadır.
Haraya getdiyinizdən asılı olaraq bu 20, 18, 25, 15 faizdir, bəlkə də 30 faiz.
Lakin mən inanıram ki, bu azlıqdır.
Və mən inanıram ki, əhalinin 60–70 faizi aldadıldıqlarını, bütün bunların bir fasad
olduğunu və böyük narazılıq olduğunu dərk ediblər.
Məncə, bunlardan – deyək ki, 60 faiz və ya 70 faiz – böyük bir hissəsi hələ də bunu
ictimaiyyət qarşısında ifadə etməyə cəsarət etmir.
Çünki, əlbəttə, işəgötürəninizin bunu öyrənəcəyindən, işdə sizə mənfi münasibət göstəriləcəyindən, tennis və ya atıcılıq klubuna
üzv olmağınıza icazə verilməyəcəyindən, dostlarınızın sizi qəribə nəzəriyyələri müdafiə
edən kənar adam hesab edəcəyindən qorxursunuz.
Lakin mən inanıram ki, əgər bu barədə açıq danışsan – və bu mənim təcrübəmdir – tezliklə
görəcəksən ki, bir çox insan çox tənqidi yanaşır.
Əhəmiyyətli olan odur ki, hökmran sinif tərəfindən bizə təklif olunan və təbliğat maşını
tərəfindən istifadə olunan terminlərdən istifadə etməyək.
Beləliklə, iqlim dəyişikliyi haqqında danışmayın; kimsə sizə iqlim dəyişikliyi haqqında
danışanda, ətraf mühitin qorunmasından danışın.
Kimsə kapital yığılması və Elon Musk kimi pis milyarderlərdən danışanda, onda Soros və Gates kimi pis milyarderlərdən də
danışın; onlar nəhayət cinayətkar şəkildə təşkilatlanıb heç birimizin səs vermədiyi
şeyləri həyata keçirmək üçün əməkdaşlıq edirlər.
Və şeyləri daha dəqiq terminlərlə təsvir etməyə çalışın.
Bunlar sui-qəsd nəzəriyyələri deyil; bu təşkilatlanmış cinayətkarlıq və araşdırıcı jurnalistika; bu kriminalistika.
Hətta nəzarət dövlətinin halında belə, məsələ mütləq özü nəzarət dövləti haqqında deyil, daha çox nəzarətin iqtisadiyyatı
haqqındadır, çünki korporasiyalar, dövlət aparatları və xüsusi xidmətlər arasında çox sıx qarşılıqlı əlaqə var.
Beləliklə, əgər insanlara düzgün lüğətlə müraciət etsəniz, sitat işarələri içindəki "digər
tərəf"lə də çox konstruktiv şəkildə danışa bilərsiniz.
Mən bunu dəfələrlə yaşayıram: tamamilə "woke" adlandırdığınız, ya da "tamamilə fərqli sahildən" olan insanlarla danışanda. Onlarla
bu mövzuda əla söhbətlər edə bilirəm, çünki mən də ətraf mühitin qorunmasını
dəstəkləyirəm və heç kim yeməyində mikroplastik istəmir.
Mən həmçinin Musk, Soros və Gates kimi supermilyarderlərin tərəfdarı deyiləm; onlar pullarından istifadə edərək o qədər nüfuz
alırlar ki, demək olar ki, yalnız zərərli kampaniyalar vasitəsilə Amerikada və Afrikada insanları dərmanlarla öldürürlər.
Sterilizasiyadan ölümlərə qədər keçmişdə baş verən hər şey.
Beləliklə, insanları sadəcə gözdən salmağa çalışdığınız zaman – və məncə, burada hər kəs bir az özünə baxmalıdır –
çünki, əlbəttə ki, bir çox insan hələ də koronavirus böhranından, qonşularından, işəgötürənlərindən çox məyusdur.
Amma əgər sən başqalarından bir az daha məlumatlısan, bir az daha anlayışlısan və bu şeyləri anlamağı bacarmısansa,
onda bir qədər güzəştə getmək, daha məntiqli olmaq və insanlarla əlaqə yaratmaq məsuliyyətin də var.
Çünki biz tək bir növük, bu yaşayış məkanını bir şəkildə birlikdə bölüşməliyik.
Və əgər biz Almaniyada koronanın lehinə və əleyhinə, miqrasiyanın lehinə və əleyhinə, həmçinin Trampın lehinə və əleyhinə, Merz və
BlackRock arasında bölünməyə davam edəriksə. Belə parçalanma yaradan narrativlər nə qədər çox əhali
arasında yayılsa, bir o qədər çox özümüzlə və şaquli olmayan münaqişələrlə məşğul olmalı olacağıq.
2008-ci ildə Occupy Wall Street hərəkatında gördüyümüz kimi, problem zirvədədir.
Və sonuncu dəfə insanlar, sol da, sağ da, birlikdə başlarını qaldırdıqları zaman Occupy Wall Street idi.
Böyük spektr boyu bir təkan yaranmışdı və insanlar dərk etdilər ki, mərkəzi banklar, iri banklar bizim
pulumuzla, vergi pulumuzun milyardları ilə xilas edilməlidir.
Və onların bu üfüqi münaqişəsi yox idi.
Və sonra, xüsusilə Amerikada, Tea Party hərəkatı və irqçilik və sosial ədalətsizlik barədə proqressiv artan
şüur (woke) hərəkatı kimi tanınan hərəkat ortaya çıxdı.
Bir daha insanlar üfüqi münaqişəyə qapılıb bir-birlərinin başını əzirlər, əslində isə problemi
həll etmirlər; bu problem adətən yuxarıya baxmaqdır.
Bəli.
Və indi biz bu prosesin rəhmində nə dərəcədə asılıyıq, yoxsa onun bizə nə edəcəyi gözlənilən
şeylərə qarşı özümüzü müdafiə edib silahlana bilərik?
Biz buna razılaşırıq və ona güc veririk.
Digər tərəfdən, biz özümüz üçün hakimiyyəti ələ keçirəndə, bu imkanları, demək olar ki, onlardan alırıq.
Nə qədər çox insan bunu etsə, bu proses bir o qədər böyük və daha əhatəli olur.
İnsanlara nə məsləhət verirsiniz? Onlar nə etməlidirlər?
Əvvəlcə başa düşməlisiniz ki, nə qədər çox propaganda olarsa, bir o qədər şübhəli, şizofrenik narrativlər qarışığa
atılır və bir o qədər qəzəb idarəçiliyi həyata keçirilir.
Beləliklə, bu günün mövzusu A-dır və biz bundan qəzəblənməliyik.
Ertəsi gün gündəmdə B mövzusu var və buna qəzəblənmək lazımdır.
Bu nə qədər çox baş verərsə, o qədər də fil sümüyü qülləsində müəyyən dərəcədə panikanın olduğuna işarədir, çünki əlbəttə
ki, siyasətə və dövlətə olan etimad onilliklərdir ki, azalır.
İctimai xidmət yayımına olan etimad azalır.
Seçici iştirak dərəcəsi azalır və azalmaktadır.
Bu o deməkdir ki, getdikcə daha çox insan hansı növ hökumətə sahib olduqlarını aydın şəkildə dərk edir və
bunun həqiqətən demokratiya ilə çox az əlaqəsi olduğunu görür. Onlar məyusdurlar və üz çevirirlər.
Və əksər insanlar bunu, əlbəttə, müəyyən dərəcədə əzab-kədər (təslimçilik) – yəni məyusluq – ilə edirlər, çünki sadəcə
artıq bununla məşğul olmaq istəmirlər, əvəzinə şəxsi həyatlarına, təsir edə bildikləri şeylərə diqqət yetirirlər.
Və bu əslində doğrudur.
Əgər indi bu barədə yazmasaydım, çox vaxt bu şeylərə baxmazdım, çünki tez-tez qarşınıza çıxan şey
sadəcə zəka təhqiridir, grotesk hekayə anlatımı .
Amma insanlara məsləhət vermək üçün həqiqətən ehtiyac duyduğun şey budur: biz hələ də daha çoxuq!
Beləliklə, əgər hökumətin polis qüvvələri və ya dövlət qulluğu kimi strukturlarını götürüb onu həmin ölkədə yaşayan insanların,
yəni əhalinin sayına müqayisə etsəniz, dövlət aparatının – istəsəniz sistemi, istəsəniz başqa ad verin – və əslində
hakimiyyəti əlində saxlayan əhali arasında böyük fərq görürsünüz.
Əslində demokratiyanın mahiyyəti bundadır ki, suveren qərar verir.
Bu hiss İsveçrədə xüsusilə güclüdür.
Və sonra orada soruşulmadığınız təqdirdə federal Bern-dən sizə nəyəsə görə göstəriş verildiyini çox tez hiss edirsiniz.
İndi bizim bu Avropa İttifaqı çərçivə sazişlərimiz var, orada deyilir: "Biz referendumu necə isə yan keçməyə
çalışırıq və bu, Dövlətlər Palatası qarşısına çıxmalı deyil."
Sən nəsə yolla ondan çıxmağa çalışırsan.
Və insanlar sadəcə fəal şəkildə iştirak etməlidirlər.
Demokratiya bir prosesdir. Əgər siz onu artıq "ən yaxşı model" hesab edirsinizsə – və bu, yəqin ki, bizim bildiyimiz və sahib
olduğumuz ən yaxşı modellərdən biridir, həmçinin onunla bağlı müəyyən praktik təcrübəmiz də var – onda bu prosesdə iştirak
edib fəal şəkildə müsbət nəticələr əldə etmək istəyirsinizsə, mütləq iştirak etməlisiniz və bunu yerli səviyyədə etməlisiniz.
Çünki Çurdan Berndəki Federal Şuraya təsir göstərə bilməzsiniz.
Amma sizin edə biləcəyiniz iş yerli şuranı ayağa qalxıb diqqət yetirməyə məcbur etmək,
təkliflər vermək və prioritetləri müəyyən etməkdir.
Və əgər kifayət qədər bələdiyyə bunu edərsə, kifayət qədər bələdiyyə rəhbəri kantonda tədbir görərsə və
kanton da Berndə tədbir görərsə, onda siz şübhəsiz ki, fərq yaratmaq gücünə maliksiniz.
Beləliklə, əgər bu qədər çox pulsuz media orqanı və bu qədər müxalifət olmasaydı, Korona şübhəsiz ki, çox fərqli olardı.
Beləliklə, aktiv olun, divandan qalxın və böhranı elə qəbul etməyin sanki o, tammetrajlı filmdir.
Bu hamımızın həyatıdır və biz onları formalaşdıra bilərik, çünki gələcək əvvəlcədən
müəyyən olunmayıb; hələ də indi onu dəyişə bilərik.
Bəli, qiymətləndirməniz və biliklərinizi bizimlə paylaşdığınız üçün çox təşəkkür edirik.
Sonda tamaşaçılara demək istədiyiniz başqa bir şey varmı?
Bəli, bu demək olar ki, yekun bəyanat idi, amma sən özünün güc, dəyişiklik, müsbət gələcək
olduğunu və həyatın gözəl olduğunu dərk etməlisən.
Həyat gözəldir və insanların bizi inandırmağa çalışdıqları digər hər şey – qorxu, müharibələrdən qorxdurmaq,
rəqəmsallaşmadan qorxdurmaq və s. – hamısı nəzarət vasitəsidir.
Həyat gözəldir.
Ailə üzvləriniz və yerli icma ilə birlikdə motivasiyalı, xoşbəxt və mənalı bir həyat sürməlisiniz və heç bir halda medianın – bu
təbliğat maşınının – bizi itələməyə çalışdığı qorxu və əzab-acı münasibətinə düşməyinizə imkan verməməlisiniz;
çünki o zaman sonda onlar artıq məqsədlərinə çatmış olacaqlar.
Beləliklə, gələcək proqnozlaşdırmaq üçün deyil, formalaşdırmaq üçündür – Antoine de Saint-Exupéry-nin bir zamanlar dediyi kimi.
Və mən inanıram ki, bu, fəal olmaqla və xoşbəxt həyat sürməklə edilməlidir, çünki xoşbəxt həyat əsl inqilabdır.
Bu müsahibə üçün çox təşəkkür edirik. Sizə ən xoş arzular, cənab Regenauer.
Dəvət üçün təşəkkür edirəm.