Тады вы бачыце, што ў іх усіх адны і тыя ж мэты.
Аднак гэта не значыць, што яно не можа выклікаць вайну.
На жаль, вайна — найлепшы бізнес для кіруючага класа.
Тое, што нам паказваюць публічна, звычайна больш падобна на мыльныя оперы.
Калі я хачу працягваць прасоўваць у СМІ мадэль дэмакратыі і сцвярджаць, што гэта найлепшая дэмакратыя з усіх, то я наўрад ці
змагу заявіць, што цяпер у нас ёсць сусветны ўрад, які, па сутнасці, складаецца з васьмі пажылых джэнтльменаў, што
сустракаюцца ў закутцы і потым прымаюць рашэнні для ўсяго свету.
Вядома, гэта немагчыма.
Таму будзьце актыўнымі, здымайцеся з канапы і не ўспрымайце крызіс, быццам гэта ігравы фільм.
Гэта ўсе нашы жыцці, і мы можам іх фармаваць, бо будучыня не прадвызначана; мы ўсё яшчэ можам яе змяніць цяпер.
Сёння я паехаў у Швейцарыю, каб пагаварыць з асаблівым чалавекам.
Ён той, хто ведае як дэталі, так і агульную карціну, і здольны звязаць розныя аспекты ў адзінае цэлае.
Ён нарадзіўся ў 1978 годзе і з'яўляецца музыкам, аўтарам розных кніг, менеджарам па аперацыях,
радыёвядучым, прадпрымальнікам і кансультантам па кіраванні.
Ён жыў і працаваў у 20 розных краінах, размаўляе на пяці мовах і пры гэтым набыў усебаковае разуменне свету.
Ён не той, хто проста паўтарае чужыя меркаванні ці распаўсюджвае наратывы, а хутчэй сам дакапаецца да сутнасці.
Вітаем у студыі «Чур» сёння, Том-Олівер Рэгенаўэр.
Вялікі дзякуй за запрашэнне. Так, калі ласка.
Сёння мы абмяркоўваем тэму «ўладныя структуры» або «хто кіруе светам?».
Маё першае пытанне — давайце пачнём з глабальнай сітуацыі: зноў ідуць войны ва Украіне,
у сектары Газа, у Емене, і ўсе ўзбройваюцца.
ЕС цяпер зноў вырашыў інвеставаць 150 мільярдаў для стварэння вытворчых магутнасцей для зброі і лагістыкі.
У той жа час паміж вядучымі дзяржавамі — ЗША, Расіяй і Кітаем — назіраюцца вельмі моцныя напружанасці, якая значна ўзрастае.
Але ў Еўропе, на Блізкім Усходзе, у Індыі, Пакістане, Іране — усюды пануе неспакой.
І адначасова мы імчымся да кульмінацыі эпохі машын.
Усё, што можна дыгіталізаваць, будзе дыгіталізавана — ад валюты, цэнтральных лічбавых валют, да штучнага
інтэлекту, які ў канчатковым выніку пранішчыць усё і ўсіх.
Мы чулі пра імпланты для мозгу, якія ператвараюць людзей у нейкі кіборг – у чалавек-машыну або
машына-чалавек, калі гэта наогул яшчэ чалавек.
І маё першае пытанне да вас: ці з'яўляюцца гэтыя падзеі выпадковымі і
ўзаеманезалежнымі, ці за імі стаіць нейкая праграма ці план?
Гэта заўсёды залежыць ад вашага пункту гледжання.
Я заўсёды так называю — ці, як людзі любяць яго называць, — палікрызіс .
Такім чынам, з аднаго боку, існуе тэхналагічны аспект, які рухаецца ў бок трансгуманізму або
які, па сутнасці, вынікае з руху тэхнакратыі.
Усё пачалося ў 1917 годзе на ўсходнім узбярэжжы ЗША з тэхнакратычнага руху , які потым развіваўся далей — калі
разглядаць гэта падрабязна — у індустрыю лічбавізацыі, платформенную эканоміку або эканоміку
сачэння — у залежнасці ад таго, як я гэта апісваю.
Гэта, безумоўна, тэхналагічны аспект.
З іншага боку, вядома, ёсць ваенны аспект, г.зн. ваенна-прамысловы комплекс, як кажуць.
Вайна ніколі не знікала. Таму не тое, што яна зноў пачалася. Вайна заўсёды была.
Я лічу, калі я правільна памятаю, што з моманту заснавання ЗША было 17 ці 14 гадоў без вайны.
Ну, гэта гаворыць само за сябе.
Такім чынам, мы насамрэч маем сітуацыю 5G-вайны, г.зн. вайны пятай генерацыі.
І гэта не толькі кінетычная вайна , гэта таксама кагнітыўная вайна , пра якую таксама часта абмяркоўваюць.
НАТА мае свой уласны вэб-сайт пад назвай «Інавацыйны хаб НАТА».
Вось тут і пачынаецца кагнітыўная вайна.
І гэта вельмі хутка вяртае нас да аспекту тэхналогій, бо мы ўсе добра ведаем тое, што я заўсёды называю «сманбі»
— спалучэнне смартфона і зомбі — якія ходзяць па вуліцах.
Большасць людзей занятыя сваімі смартфонамі, нават калі яны гуляюць з сабакам ці гуляюць з дзіцем.
І гэта толькі інвазіўная тэхналогія.
І гэта, натуральна, уплывае на наш мозг, наш фізічны стан, а таксама на псіхічны стан людзей.
Вось чаму мы маем тое, што вядома як эпідэмія ізаляцыі.
Такім чынам, людзі становяцца ўсё больш самотнымі, засяроджваючыся на гэтым яркім лічбавым свеце, які я
называю «Шоу Трумана», гэтаксама як і кніга — гэта апошняя.
Ну, насамрэч цяжка коратка адказаць на гэтае пытанне.
Таму што гэта такая шырокая праграма гэтай 5G-вайны, якая — з аднаго боку — відавочна рухаецца ў кірунку
кінетычнай вайны і, такім чынам, таксама разбурэнняў у сусветнай эканоміцы і сусветнай грашовай сістэме.
З іншага боку, існуе вельмі моцны кампанент кагнітыўнай вайны, дзе праца вядзецца на ўсіх франтах.
З боку НАТА, з боку буйных тэхналагічных кампаній, а таксама, напрыклад, у больш шырокай форме трансгуманісцкай праграмы,
дзе мы хутка прыходзім да Neuralink або падобных структур.
Дзе кампанія Ілана Маска хоча стварыць імпланты для мозгу і падключыць іх да штучнага інтэлекту і воблака.
Гэта бія-лічбавая канвергенцыя, г.зн. зліццё чалавека і машыны ў шырэйшым сэнсе.
І потым, вядома, у пэўны момант узнікае пытанне: у якой ступені вы ўсё яшчэ чалавек?
Ну, гэта вельмі складанае пытанне, на якое я мог бы лёгка прачытаць двухгадзінную лекцыю.
Таму цяжка даць кароткі адказ.
Аднак, калі разабрацца, рэальнасць такая, што мы знаходзімся ў эпіцэнтры полікрызісу і,
верагодна, сутыкнемся з збоямі беспрэцэдэнтнага маштабу.
Пытанне ў тым, як хутка адбываюцца гэтыя змены і ў якой ступені яны з'яўляюцца разбуральнымі ?
Такім чынам, гэтая дыгіталізацыя — або тэхнакратычны трансгуманізм — безумоўна, будзе паступовым працэсам, паступовай
зменай, якая запатрабуе некалькіх пакаленняў, каб замацавацца.
Іншае можа адбыцца значна хутчэй — кінетычная вайна, — калі, па сутнасці, вырашальны агонь з'явіцца ў патрэбным месцы, і гэта
можа выклікаць поўную разбуру — няхай гэта будзе на Блізкім Усходзе, ці ў сцэнарыі з Тайванем, Кітаем, ЗША, ці з Расіяй,
НАТА, Украінай. Такім чынам, мы, безумоўна, сутыкаемся з часам разбурэнняў і, на жаль, верагодна, таксама з часам вайны.
Давайце вернемся да ўзроўню краіны.
Існуюць гэтыя варожыя дзяржавы: ЗША, Расія, Кітай.
Ці ўсе яны служаць розным мэтам, ці гэта, па сутнасці, адно і тое ж?
З больш высокай перспектывы я заўсёды называю гэта 2D-, 3D- або 4D-ўзроўнем палітыкі ці геапалітыкі.
На 2D-ўзроўні мы бачым рэальныя канфлікты — цяпер, вядома, паміж Украінай і Расіяй — дзе людзі гінуць, занадта
шмат людзей, у кінетычнай вайне, якая фактычна вядзецца.
На больш высокім узроўні, на так званым 3D-ўзроўні, існуюць такія ўстановы, як ААН або Базельскі банк міжнародных разлікаў.
І калі паглядзець на гісторыю Першай ці Другой сусветнай вайны, напрыклад, менавіта ў
гэтых установах і арганізацыях вядуцца перамовы.
Такім чынам, там, дзе няма вайны, дзе адпаведныя прыняцце рашэнняў сустракаюцца і потым глядзяць, што яны могуць зрабіць.
Такім чынам, з пункту гледжання звычайнага працуючага чалавека, які вядзе войны, — а гэта, вядома, як гэта выглядае,
— таксама існуе кінетычны канфлікт, існуе пагроза вайны.
Кітай, Амерыка, што ва Украіне існуе стан вайны.
З іншага боку, аднак, варта адзначыць, што ўсе гэтыя 193 дзяржавы-члены ААН прынялі на сябе абавязацельствы па
Праграме-2030 і адпаведна падтрымліваюць яе і рэалізуюць.
Гэта вельмі выразна відаць з таго факту, што Амерыка зараз уводзіць Palantir, «іміграцыйную АС», г.зн. міграцыйную
аперацыйную сістэму, якая, па сутнасці, назапашвае беспрэцэдэнтную колькасць даных, ажыццяўляе аб'яднанне вялікіх даных і
такім чынам робіць празрымага грамадзяніна амаль прывабным.
Гэта нашмат горш.
Такім чынам, усё — ад фітнес-трэкераў да смартфонаў — усё, што даступна ў плане даных, «аб'ядноўваецца», а
затым, у прынцыпе, укараняецца праз тэму міграцыі такім чынам, каб вырашыць праблему міграцыі.
Тое ж самае, вядома, адбываецца цяпер і ў Германіі, дзе кажуць, што мы цяпер атрымліваем
лічбавы пас і лічбавыя кашалькі там, у Германіі.
Тады нам спатрэбяцца адпаведныя плацежныя карткі для мігрантаў.
Тады ўсё гэта можна будзе бесперашкодна адсочваць, і Расія робіць дакладна тое ж самае.
Два дні таму з'явіліся паведамленні, што міграцыя цяпер таксама з'яўляецца гарачай тэмай для абмеркавання ў Расіі, што
там таксама ўводзіцца лічбавы пашпарт, і што лічбавыя грошы таксама будуць уведзены ў выглядзе лічбавых рублёў.
Такім чынам, у прынцыпе, парадак дня ідзе гладка — калі паглядзець на 17 мэт устойлівага развіцця, а потым на адпаведныя падмэты.
Асабліва цікавы пункт 16, бо ён датычыцца ўстаноў і гэтак далей.
Тады вы бачыце, што ў іх усіх аднолькавы план.
Аднак гэта не значыць, што яно не можа выклікаць вайну.
На жаль, вайна — найлепшы бізнес для кіруючага класа.
З аднаго боку, у сферы ўзбраенняў, дзе карпарацыі могуць узбагачацца гэтак жа, як яны рабілі раней з
фармакалагічна-лічбава-фінансавым комплексам, прасоўваючы ўзбраенне, ReArm Europe , і г.д. з фон дэр Ляен.
Гэта мільярды, сотні мільярдаў, якія потым сцякаюцца ў гэтыя карпарацыі і ў раздзьмутую
інфраструктуру фондавага рынку, і ў цэны на акцыі, што растуць.
З іншага боку, вайна сама па сабе, вядома, добры бізнес для тых, хто знаходзіцца на трэцім узроўні вышэй.
З аднаго боку, яны могуць уводзіць рэчы, якія былі б немагчымыя ў нармальным часе міру.
У вайне і ў каханні ўсё дазволена, і, на жаль, гэта проста так.
У часы вайны яны могуць рэалізаваць тое, што ў іншым выпадку было б немагчымым, глядзіце
Брэтан-Вудскую фінансавую сістэму пасля Другой сусветнай вайны.
Дакладней, гэта было за два дні да заканчэння афіцыйнага Другой сусветнай вайны, калі ўжо вяліся
перамовы аб новай сусветнай фінансавай сістэме.
– Што таксама паказвае, што гэта было відавочным прыярытэтам.
Не ў тым, каб скончылася вайна і спыніліся загінулыя, а ў тым, каб была ўкаранёна гэтая сістэма; Брэттан-Вудс , а разам з ёй і
сучасная сусветная фінансавая сістэма і, з гэтага пункту гледжання, — які павінен разглядацца на больш
высокім узроўні, — таксама Банк міжнародных разлікаў (BIS).
Пакуль лютуе вайна, паслы і прадстаўнікі гэтых краін сустракаюцца ў вельмі гарманічнай атмасферы і праводзяць свае пасяджэнні
праўлення, дзе яны вырашаюць і плануюць зусім іншыя справы:
Што вы робіце падчас вайны і пасля яе, і хто зарабляе больш за ўсё?
Я магу спаслацца на свой артыкул пад назвай «БЛЕФ БРЫКС ».
Гэта тычыцца канламерата на фінансавым узроўні, г.зн. азіяцкіх банкаў, Банка міжнародных разлікаў, Міжнароднага
валютнага фонду, Сусветнага банка і таго, як яны звязаны.
І ёсць таксама добрая цытата ад былога кіраўніка кітайскага цэнтральнага банка, які сказаў:
Мы не канкуруем з заходняй фінансавай сістэмай, мы яе дапаўняем.
І калі людзі ўвесь час кажуць: «Так, але ж ёсць альтэрнатыўная сістэма, кітайская альтэрнатыўная сістэма
SWIFT», — яна настолькі «альтэрнатыўная», што яе проста называюць інакш і яна працуе ў сетцы SWIFT.
Тэхнічна, гэта проста сетка SWIFT пад іншай назвай.
Альтэрнатывы няма.
Яны на гэтым узроўні вельмі гарманічна працуюць разам і забяспечваюць, каб, як і ў
мінулым, фінансаваць войны з абодвух бакоў.
Што яны фінансуюць збоі з абодвух бакоў і арганізуюць і структураваць іх такім чынам,
каб гэта прыносіла карысць усім зацікаўленым.
Так. Дык вось гэтыя – вы цяпер згадалі розныя парушальныя падзеі – яны звязаныя паміж сабой, ці гэта тое, што, як
я ўжо пытаўся, з'яўляецца паралельным і проста супадзяе?
Ці бачыце вы агульную ніць, якая праходзіць праз усё гэта?
Такім чынам, вы можаце выразна ўбачыць агульную ніць, і ўсё гэта, па сутнасці, залежыць ад
таго, наколькі далёка вы зазірнеце ў мінулае.
Такім чынам, калі мы вернемся ў канца 19-га — пачатку 20-га стагоддзя, адной з вызначальных тэм, безумоўна, была эўгеніка .
Эўгеніка была вынаходніцтвам брытанцаў.
Прынцыпова, гэта была расавая дактрына, селекцыя чалавечага віду і аптымізацыя чалавечага віду.
Менавіта гэта і распаўсюдзілася з Вялікабрытаніі ў Амерыку.
Там таксама было створана еўгенічнае рух і Савет па еўгеніцы.
Такім чынам, гэта былі афіцыйныя дзяржаўныя ўстановы, якія адказвалі за аптымізацыю відаў.
І, вядома ж, каста, якая значна кантралявала і падтрымлівала гэтую мадэль эўгенікі, натуральна, імкнулася мець адносна
тупагаловую, непатрабавальную, паслухмяную рабочую класу і кіруючую касту, якая
магла б выкарыстоўваць гэтую аднаразовую масу.
Такім чынам, адным з вырашальных фактараў, безумоўна, з'яўляецца эўгеніка, з якой мы сёння
сутыкаемся як з біяэтыкай, як з бія-лічбавым зліццём.
А тэрмін «трансгуманізм» у прыватнасці быў уведзены Джуліянам Хакслі, кіраўніком Брытанскага таварыства еўгенікі.
Ён двойчы быў дырэктарам Брытанскага таварыства эўгенікі, а пазней стаў першым генеральным дырэктарам ЮНЕСКА.
Тэрмін «эўгеніка» з'яўляецца вельмі часта ў заснавальным дакуменце ЮНЕСКА, і, вядома ж, ён з'яўляецца
асноўнай ніткай, якая праходзіць праз усю гісторыю арганізацыі на працягу больш як 100 гадоў.
І калі пасля Адольфа Гітлера, рэжыму НСДАП і нацысцкай эпохі зразумелі, што пра эўгеніку лепш ужо не гаварыць — бо менавіта
гэта, вядома ж, і прапагандаваў Адольф Гітлер у сваёй версіі расавай дактрыны — тады, так бы мовіць, было
сказана — гэта значыць, Джуліян Хакслі сказаў — мы будзем называць гэта трансгуманізмам.
Гэта гучыць значна больш прагрэсіўна, менш падазрона падобна на расавую дактрыну, але ў прынцыпе гэта тыя
ж мэты, з якімі мы сутыкаемся сёння ў новым абліччы.
У рэшце рэшт, усе яны грунтуюцца на эўгеніцы.
А другі кампанент — тэхнакратыя .
Менавіта гэта і з'явілася ў Нью-Ёрку ў 1917 годзе, а потым у 1930-х гадах ператварылася ў «Тэхнакратыю Інк.»
І вось гэта, я думаю, два дамінуючыя, базавыя — я не кажу «планы», гэта канцэпцыі — у рэшце рэшт, гэта
канцэпцыі, якія выкарыстоўваліся з пакалення ў пакаленне і ўпакоўваліся рознымі спосабамі.
Але ў рэшце рэшт, менавіта гэтыя вызначальныя фактары замацоўваюцца і вызначаюць эпоху, як у кінетычнай,
так і ў кагнітыўнай вайне, а таксама ў зменах і збоях на грамадскім, сацыяльным і псіхалагічным узроўнях.
Так што, калі разбіваць на складнікі, гэта эўгеніка і тэхнакратыя.
Гэта, вядома, два рухі, якія ў канчатковым выніку накіраваны супраць чалавецтва.
Ідзе гаворка пра паляпшэнне людзей з дапамогай імплантаў у мозг, бо іх ператвараюць у гэтую «тупую масу».
Можна бачыць, што людзей наўмысна падвяргаюць уплыву таго, што ім шкодзіць, — напрыклад, смартфонаў, якія
ператвараюць іх у «смарфонаў» — а потым прапануюць рашэнне, якое ў выніку зноў працуе на іх шкоду.
Якія людзі рухаюць гэта наперад?
Складана, так. Нельга зазірнуць у розум людзей, якія маюць дачыненне, і можна толькі здагадвацца.
Але з пісанняў можна даведацца шмат.
І ўрэшце, у ім усё ж ёсць нешта ад гэтага – так, цяпер людзі любяць так казаць – неафеадалізму або неакаланіялізму.
І я заўсёды кажу, што гэта насамрэч той самы каланіялізм і феадалізм, якія заўсёды
існавалі, проста змяніліся інструменты гэтай касты.
– Такім чынам, што вы можаце зрабіць сёння ў плане прапаганды і маніпулявання СМІ, што ў
канчатковым выніку зводзіцца да кагнітыўнай вайны.
У рэшце рэшт, звычайна справа не ў змесце паведамлення, а проста ў велізарным аб'ёме інфармацыі.
Вельмі нешмат людзей насамрэч яшчэ здольныя вызначаць прыярытэты ў навінах, якія яны
спажываюць, і адсейваць, што важнае, а што не.
Такім чынам, з гэтага пункту гледжання, літаратура гэтай касты, якая вельмі адкрыта піша пра тое, што плануе
рабіць, па сутнасці ўвесь час сцвярджае, што існуе ідэя феадалізму і што яны лічаць сябе выбранымі.
Людзі любяць гаварыць пра «блакітную кроў», пра арыстакратыю, якая лічыць сябе вышэйшай за астатнюю частку насельніцтва,
але я заўсёды кажу, што ніхто не мае права панаваць над іншымі.
Ніхто не меў, гэта ніколі не здаралася і ніколі не здарыцца.
Усе людзі роўныя, але гэтыя людзі відавочна гэтага не бачаць.
Так. Потым альтэрнатыўныя СМІ вельмі часта гавораць пра новы сусветны парадак – у сэнсе аўтарытарнага, цэнтралізаванага
ўрада – што пэўныя клубы/кланы абмяркоўваюць справы за зачыненымі дзвярыма, каб потым прынесці карысць свету.
Мэйнстрымныя СМІ, вядома, адхіляюць гэта як тэорыю змовы.
Пытанне ў тым, якое ваша меркаванне на гэты конт? Што правільна?
Так, я маю на ўвазе, што тэрмін «тэорыя змовы» паходзіць з дакумента ЦРУ, на які я
толькі што зноў спаслаўся ў бягучым артыкуле.
Вядома, гэта было запушчана ў той час, каб дыскрэдытаваць крытыкаў версіі пра Джона Ф. Кенэдзі — іншымі словамі, кожнага,
хто меў хоць нейкія сумневы наконт афіцыйнай версіі і Справаздачы Уорана, і г.д., тады зганьбавалі як тэарэтыка змовы,
каб, па сутнасці, паспрабаваць заглушыць нелаяльныя галасы.
Такім чынам, гэта, вядома, тэрмін-фрэймінг , гэтаксама як тэрмін «адмаўленнец ад каранавіруса» ці нешта падобнае
выкарыстоўваўся падчас крызісу, звязанага з каранавірусам.
Гэта не варта ўспрымаць сур'ёзна.
Да таго ж, трэба глядзець на гэта так: змова — гэта правіла, а не выключэнне.
Калі я супрацоўнік, працую ў кампаніі, і мой кіраўнік якім-небудзь чынам мяне турбуе, што мне рабіць са сваімі пяццю калегамі?
Я абмяркоўваю гэта з іншымі і спрабую стварыць групу, якая б магла нешта з гэтым
зрабіць або хоць даць зразумець, што ты не адзін.
Ну, гэта можна было б назваць змовай.
Але ў рэшце рэшт, гэта супрацоўніцтва.
Такім чынам, супрацоўніцтва — гэта тое, што вызначае нас як чалавечых істот.
Гэта спантанны парадак.
Калі мы хочам арганізаваць нешта ў супольнасці ці сярод сяброў, мы спантанна ўсё арганізуем, тэлефануючы
людзям, якія могуць нам дапамагчы, а потым ствараем невялікую групу, якая і выконвае справу.
Такім чынам, гэтыя людзі робяць тое ж самае.
І, вядома, ёсць незлічонае мноства колаў.
Многія з іх цяпер добра вядомыя.
Самым вядомым з'яўляецца Сусветны эканамічны форум.
Для мяне гэта хутчэй падобна на аддзел маркетынгу, які таксама вельмі публічны.
Потым ёсць канферэнцыі Білдэрберг.
Потым ёсць Багемскі гай.
Ёсць «Ле Серкл».
Існуе незлічоная колькасць устаноў, аналітычных цэнтраў і фондаў, дзе людзі сустракаюцца ў невялікіх групах,
каб фарміраваць парадак дня — у шырэйшым сэнсе, які адпавядае еўгеніцы і трансгуманізму.
Вось гэта я і называю супрацоўніцтвам. Гэта самая звычайная рэч у свеце.
Праблема, вядома, у тым, што мы як насельніцтва ў цэлым маем іншыя рэчы, на якіх трэба засяродзіцца.
Каб мы засяродзіліся на пазітыве.
Калі мы наладжваем партнёрскія адносіны, мы хочам стварыць кааператыў, мы хочам зрабіць пэўны ўнёсак сярод нашых сяброў,
магчыма, зрабіць нешта для супольнасці і ў мясцовым савеце.
Гэта станоўчыя аспекты.
Гэта супрацоўніцтва на карысць вашай групы.
Хоць даволі відавочна, што гэтыя колы, якія сустракаюцца за закрытымі дзвярыма для супрацоўніцтва,
звычайна працуюць на шкоду агульнай насельніцтва.
Таму што яны прасоўваюць парадак дня, за які ніхто з нас не галасаваў, і пра які мы часта нічога не ведаем, калі не шукаем
актыўна інфармацыю, не даследуем і не займаемся гэтымі пытаннямі.
Гэта значыць, што для мяне гэта не мае нічога агульнага з змовай.
Гэта ў значнай ступені арганізаваная злачыннасць.
Бо калі ў мяне ёсць мандат як у палітыка і я павінен прадстаўляць волю народа — калі так паглядзець,
— то, вядома, я павінен прыслухацца да волі народа.
Але ёсць гэтае добра вядомае даследаванне Прынстанскага ўніверсітэта, якое я заўсёды люблю згадваць, з 2017 года —
здаецца, ці з 2015-га, — якое вывучала карэляцыю паміж намерамі выбаршчыкаў і рэальпалітыкай і выявіла, што яна роўная нулю.
Тады загаловак у амерыканскім выданні гучаў так: «Амерыка больш не з'яўляецца дэмакратыяй;
Еўропе варта сцерагчыся таго, што чакае наперадзе».
Так, калі хочаце, можаце называць гэта тэорыяй змовы, але гэта проста людзі, якія альбо актыўна
займаюцца прапагандай і хочуць дыскрэдытаваць нас.
Або гэта людзі, якія не сутыкаліся з гэтым пытаннем і, у шырэйшым сэнсе, спрабуюць зразумець, што азначае супрацоўніцтва, калі ты
лічыш сябе часткай касты, якая валодае або, прынамсі, кантралюе большасць сродкаў вытворчасці, тэхналогій і прамысловасці.
Так, так, я звычайна смяюся з гэтага тэрміна.
Я не вельмі сур'ёзна да гэтага стаўлюся.
Справа ў тым, што гэтая каста не зусім «зялёная» паміж сабой, бо ўлада спакушае іх захапіць усё больш
і больш для сябе — заўсёды жадаючы быць галоўнымі.
Як усё гэта трымаецца разам?
Як можна ўявіць, што, здаецца, існуе нейкі план, які яны рэалізуюць з пакалення ў пакаленне, хоць насамрэч яны не
ў стане супрацоўнічаць — як, напрыклад, цяпер на ўзроўні супольнасці, дзе людзі хочуць нешта зрабіць для вёскі.
Як гэта сабе ўявіць?
Як працуе гэтая згуртаванасць?
У кіраванні людзі любяць гаварыць пра кіраванне палітыкай.
Такім чынам, вы ўсталёўваеце агароджы, і, па сутнасці, гэта нешта накшталт трансгуманізму, эўгенікі ці тэхнакратыі.
Гэта азначае, што нехта рухаецца ў пэўным кірунку, абапіраючыся на наратыў, ідэалогію або канцэпцыю.
Вядома, на шляху сустракаюцца аб'езды і перашкоды.
Потым, вядома, ёсць таксама ўнутраныя канфлікты.
Гэта вельмі відавочна ў Амерыцы, дзе існуе кансерватыўны блок, які ў той час складаўся з Джорджа Буша, Дзіка Чэйні і гэтак далей.
І ўся гэтая кліка — гэта кансерватыўны блок улады і сямейны клан, які ўжо больш за 100 гадоў
кіруе ў Амерыцы, — у прыватнасці, сям'я Бушаў.
І потым, вядома, існуе больш дэмакратычна арыентаваны палітычны блок — напрыклад, Байдэн (цяпер з маладога пакалення), Джордж
Сорас і Біл Гейтс, якія фінансуюць гэтую больш левую бурбалку.
Зараз пры ўладзе кансерватары.
Потым у нас ёсць фінансісты, такія як Пітэр Цыль, які лічыць сябе ліберальным кансерватарам.
Вядома, існуе ўнутраная барацьба за ўладу, бо ў рэшце рэшт усё зводзіцца да таго, хто сядзіць за сталом і хто
мае слова ў новым сусветным парадку ці ў існуючай сістэме.
Такім чынам, паміж імі дакладна ёсць супярэчнасці.
Але тое, што вельмі паслядоўна , гэта тое, што чалавек заўсёды дзейнічае згодна з нейкай праграмай.
Каб ён заўсёды рухаўся да тэхнакратыі.
Вы можаце гэта цяпер убачыць і ў Германіі.
Прынцыпова не мае значэння, хто пры ўладзе, нават цяпер пасля выбараў.
Далей развіваецца зялёная эканоміка з адсочваннем CO2 і гандлем эмісіямі.
Нічога з гэтага не будзе скасавана або зменена.
– Наадварот, цяпер існуе кругласутачнае біяметрычнае назіранне з дапамогай электроннай ідэнтыфікацыі (e-ID),
лічбавых грамадзянскіх кашалькоў (электронных кашалькоў на смартфонах) і падобных інструментаў.
Прычыны: Цяпер у нас ёсць гэты міграцыйны крызіс, мы павінны ўмацаваць унутраную бяспеку і лепш пазіцыянаваць сябе.
Такім чынам, цяпер мы ўводзім біяметрыю і электронныя ідэнтыфікатары, каб прадухіліць выбарчыя махінацыі і г.д.,
гэтаксама як у Амерыцы, у той час як папярэдні ўрад укараняў тую ж сістэму, хацеў тую ж біяметрыю, той жа масавы
нагляд з-за іншага патэнцыйнага рызыкі, а менавіта віруса.
Тады і было сказана, што для здароўя і глабальнага здароўя нам тэрмінова патрэбны біяметрычны
нагляд, адсочванне па 2G або 3G і дыстопія QR-кодаў .
Такім чынам, у выніку вы атрымліваеце тую ж мадэль; гэта зусім не змяняецца.
Прынцыпова, адзінае, што мяняецца, — гэта маркетынгавы інструмент.
Як-небудзь паспрабаваць зрабіць гэта прымальным для насельніцтва.
Гэта азначае, што розныя групы, якія могуць не заўсёды згаджацца адна з адной, тым не менш маюць агульную мэту.
У мяне такое адчуванне, што яны хочуць забраць у агульнай масе насельніцтва як мага больш.
Ці кагнітыўнае, ці матэрыяльнае, каб захаваць для сябе.
Хіба яны хутчэй за ўсё будуць асобнымі людзьмі, сем'ямі ці буйнымі карпарацыямі?
Як выглядаюць гэтыя структуры ўлады?
Ой, як доўга будзе гэтая лекцыя?
Існуе велізарная сетка, таму немагчыма даць дакладнае адказы.
З аднаго боку, існуюць сямейныя кланы, такія як Бушы, якія ўдзельнічаюць у амерыканскай палітыцы ўжо 100 гадоў, па сутнасці
назапашваючы рэсурсы і дзейнічаючы як злачынны клан, які неаднаразова прыходзіў да ўлады або ўжо знаходзіўся пры ёй.
Кенеды не нашмат лепшыя.
Яны зараблялі грошы на кантрабандзе апіуму, зброі і алкаголю і сталі буйнымі гульцамі ў гэтай індустрыі.
Гэта ўвесь усходні ўзбярэжжа ЗША, заснаванае ў прынцыпе на пераемніках Усходне-Індыйскай кампаніі і на апiumным гандлі.
Вы таксама можаце прачытаць пра гэта ў асноўных СМІ, што Гарвард, Прынстан і ўсе гэтыя ўніверсітэты, па
сутнасці, былі заснаваныя былымі апіумнымі баронамі.
І Кенэдзі — не выключэнне.
Такім чынам, з аднаго боку, безумоўна, існуюць гэтыя сямейныя кланы.
З іншага боку, існуюць такія сеткі, як Більдерберг-канферэнцыя.
Такім чынам, вядома, цікава, што з аднаго боку ёсць Джордж Сорас, Пітэр Цыль ці Эрык Шміт, якія, па сутнасці,
вельмі публічна прадстаўляюць супрацьлеглыя ідэалогіі.
Адзін — левы ліберал, у выпадку Эрыка Шміта, былога генеральнага дырэктара Google, а
другі — правы ліберал-кансерватар, Пітэр Ціль.
Такім чынам, у публічным жыцці і ў СМІ яны кардынальна супрацьстаяць адно аднаму, але потым сустракаюцца на Білербергскай
канферэнцыі, дзе абодва з'яўляюцца членамі Кіруючага камітэта.
Што, у сваю чаргу, азначае, што там абмяркоўваецца нешта іншае, чым тое, што мы бачым у СМІ, дзе большая частка,
верагодна, проста для паказухі, ці, хутчэй, дзе людзі проста спрабуюць публічна заваяваць галасы ці ўладу.
– Тым часам на ўзроўні фонавых працэсаў развіваюцца такія рэчы, як лічбавізацыя і трансгуманізм, і ўсе ў гэтым адзіныя.
Такім чынам, людзі звычайна з'яўляюцца сябрамі і ў прыватным жыцці.
Вы заўсёды гэта бачыце ў Бундэстагу, калі яны кажуць: мы спрачаемся ў ток-шоу — нейкім чынам «Зялёныя»
супраць ХДС, «Левых» і «Альтэрнатывы для Германіі».
А потым, урэшце, яны дзесьці стаяць вакол панэлі, разам смяюцца і весяляцца.
Па сутнасці, гэта клуб.
А тое, што нам дэманструюць публічна, звычайна падобна на мыльныя оперы.
Так. Вы вельмі добра ўмееце рабіць гэтыя рэчы публічнымі.
Як прымусіць людзей слухаць вас?
Найперш, я не хачу, каб мяне хто-небудзь слухаў.
Я насамрэч хачу, каб людзі прыслухоўваліся да сябе, да сваёй інтуіцыі, свайго ўнутранага голасу і ўласнага сумлення.
Бо, як я казаў раней, няма права на ўладу.
Таксама няма нікога, хто мог бы нешта дыктаваць ні мне, ні табе.
Адзінае, што павінна нас кіраваць у жыцці, — гэта наша асабістае разуменне рэальнасці.
І гэта тое, што кожны павінен вырашыць для сябе сам у вельмі суб'ектыўным парадку.
Гэта значыць, што я, па сутнасці, збіраю інфармацыю, а потым раблю яе даступнай — і, перш за ўсё, прыводжу ўсе крыніцы, якія я
выкарыстаў, каб прыйсці да свайго высновы, — каб чытачы маглі самастойна прасачыць за маім лагічным ланцугом
і потым вырашыць, ці прыходзяць яны да той жа высновы.
Звычайна я лічу іх вельмі лагічнымі і не ведаю, як прыдумаць іншы.
Але кожны вольны вырашаць сам за сябе.
Я зусім не хачу, каб мне верылі.
Найгоршае, што вы можаце зрабіць, — гэта проста прымаць меркаванні, адаптаваць іх і верыць камусьці іншаму.
Ты павінен слухаць толькі сябе.
І, я лічу, важна, каб мы таксама выкарыстоўвалі правільныя тэрміны.
Таму, калі я называю сябе тэарэтыкам змовы ці нечым падобным, я, відавочна, раблю людзям паслугу.
Вы не знойдзеце гэтыя тэрміны ў маіх тэкстах.
Таму што справа не заўсёды ў змове, а ў арганізаванай злачыннасці.
І ёсць, па сутнасці, вельмі простая фраза: ідзі за грашыма.
Таму вы ідзяце па следзе грошай, як гэта зрабіў бы любы крымінальны следчы, любы дэтэктыў, які хоча раскрыць злачынства.
Я раблю тое ж самае.
І па кожным з маіх артыкулаў вы можаце падаць у суд і мець добры шанец на перамогу, бо ўсё, па сутнасці, дакументавана.
І не проста з якой-небудзь відэазапісам на YouTube ад містэра XY, які ад кагосьці пачуў, што так можа быць, а
звычайна з арыгінальнымі дакументамі ад ЮНЕСКА, ЦРУ і г.д.
Тады вы зможаце самі прачытаць, што гэтыя людзі насамрэч робяць і пішуць, што яны абвяшчаюць, чаму прызнаюцца
і што прызнаюць з адлегласці часу — а гэта часта адбываецца толькі праз дзесяцігоддзі.
Таму вы павінны выкарыстоўваць правільныя тэрміны.
Вось чаму я выкарыстоўваю такія тэрміны, як «эканоміка назірання» .
Прынцыпова, гэта не проста пастаянны нагляд, а заробкі на пастаянным наглядзе.
У рэшце рэшт, буйныя тэхналагічныя кампаніі, якія здабываюць золата нашага часу — а менавіта даныя, —
натуральна, зарабляюць на гэтым велізарныя грошы.
Аднак яны таксама перадаюць гэтыя даныя ўраду або спецслужбам.
Гэтыя, у сваю чаргу, натуральна, маюць доступ да асобных еретикаў, неверуючых крытыкаў, якія неяк
выказваюцца такім чынам, што дэлегітымізуе дзяржаву.
Гэта азначае, што гэта вельмі нездаровая сетка.
А Беніта Мусаліні тады апісаў гэта як ідэальную форму фашызму: «Карпаратызм».
«Калі дзяржава і карпарацыі зліваюцца ў нездаровую структуру ўлады». І менавіта гэта ў нас і ёсць.
Вось чаму гэтая ўладная структура такая велізарная, заблытаная і цяжка вызначальная, бо палітыка,
па сутнасці, ужо даўно не прымае ніякіх рашэнняў.
Прынцыпова, транснацыянальныя арганізацыі, іх агенты, аналітычныя цэнтры і такія органы, як ААН, ужо даўно прымаюць рашэнні, якія
потым прапануюць нам «Дзённы парадак 2030» і мэты ўстойлівага развіцця, за якія ніхто з нас ніколі не
галасаваў, але якія потым рэалізуюцца і прымусова ўводзяцца ў дзеянне адпаведнымі нацыянальнымі ўрадамі.
Прынцыпова, гэта супярэчыць волі насельніцтва, якое ні за гэта не галасавала, ні мае ніякага слова ў гэтым пытанні.
Такім чынам, для мяне палітыка — гэта ўсяго толькі выканаўчы орган наднацыянальнай структуры, якую не
называюць сусветным урадам, а глабальным кіраваннем.
І гэта, безумоўна, у нейкі момант прывядзе да ўсё больш моцнай структуры глабальнага кіравання.
Ужо ў хуткім часе мы ўрэшце будзем вымушаны плаціць падатак на ўстойлівасць ААН, пра што ўжо ішла гаворка.
Але нацыянальныя ўрады, вядома, будуць і надалей існаваць.
Таму што гэта тое, што вы бачыце.
Вось дзе я магу сімуляваць дэмакратыю, праводзіць галасаванне і пры гэтым даваць выбаршчыкам
адчуванне, што яны ўдзельнічаюць, хоць насамрэч гэта не так.
Такім чынам, гэта азначае, што адзіны сусветны ўрад, якога баяцца некаторыя людзі, які б размяшчаўся дзе-небудзь у Жэневе ці
Нью-Ёрку, хутчэй за ўсё, не з'явіцца, а замест гэтага мы працягнем мець тыя ж падраздзяленні, якія ў нас ёсць цяпер?
Менавіта так, гэта таксама не прадаецца.
Такім чынам, калі я хачу працягваць прасоўваць у СМІ мадэль дэмакратыі і казаць, што гэта найлепшая дэмакратыя з усіх, то я
не магу проста так пайсці і сказаць, што цяпер у нас ёсць сусветны ўрад, які, па сутнасці, складаецца з
васьмі пажылых джэнтльменаў, што сустракаюцца ў закутцы і потым прымаюць рашэнні для ўсяго свету.
Вядома, так гэта не працуе. Людзі гэта таксама ведаюць.
Вось чаму нацыянальныя ўрады, вядома, будуць і надалей існаваць, але заўсёды будуць з'яўляцца новыя інструменты,
якія патрабуюць і забяспечваюць наднацыянальны суверэнітэт.
Напрыклад, гэты дагавор СААЗ, які, натуральна, забяспечыць, што ўжо не нацыянальныя ўрады, а
наднацыянальная структура будуць дыктаваць, што адбываецца ў сектары аховы здароўя ў асобных краінах.
Так.
Чаму, на вашу думку, людзі гэта церпяць?
Усё больш і больш людзей разумеюць, што яны незадаволеныя сваімі ўрадамі, і, магчыма, нават
вітаюць новы пачатак і згодныя на сусветны ўрад.
Так, існуе здзіўляльная колькасць людзей, якія не лічаць гэта такім ужо і дрэнным.
Але гэта звычайна тыя людзі, якія не прыглядаюцца ўважліва.
Кожны, хто лічыць сябе дэмакратам, — асабліва цяпер у Швейцарыі, як дэмакрат знізу, — хоча мець уплыў у сваёй супольнасці.
Іншымі словамі, ён хоча мець права голасу, удзельнічаць у прыняцці рашэнняў, выказаць свае аргументы — «за» і
«супраць» — і потым нейкім чынам дасягнуць кансэнсусу.
Вось што насамрэч такое дэмакратыя.
Гэта працэс, часта таксама канфлікт, дыскусія, дыскурс, які трэба недзе вырашыць.
І, вядома, гэтага не адбываецца.
Я думаю, што многія людзі гэтага насамрэч не разумеюць, таму што ў іх проста няма часу ў сваім звычайным працоўным жыцці.
У каго ёсць час праводзіць вечарамі чатыры, шэсць, восем гадзін на даследаванні чаго-небудзь,
калі пра гэта не змогуць добра напісаць у кнізе?
Калі размаўляеш з людзьмі на вуліцы, ствараецца ўражанне, што ўсе проста ідуць на плыні, што яны прыхавана
незадаволеныя, але насамрэч нічога з гэтым не робяць.
СМІ кажуць нам, што фрыланс-журналісты, такія як мы з вамі, складаюць не больш за 20 працэнтаў насельніцтва.
Ці сапраўды так?
Не, я так не лічу.
Я заўсёды люблю прыводзіць у прыклад рэферэндумы ў Швейцарыі — на той час на тэму каранавіруса і закона аб Covid.
Быў першы рэферэндум, які спачатку нават адхіліў закон.
Я глядзеў на гэтыя праекцыі — ці прагнозы — і ў нейкі момант, я думаю, вынікам стала тое, што 47 працэнтаў адхілілі
гэты закон, што ў канчатковым выніку азначала яго прыняцце.
Але 47 працэнтаў насельніцтва ўжо выступілі супраць укаранення гэтага рэжыму на першым рэферэндуме —
гэтай сістэмы сачэння і, у канчатковым выніку, кантролю.
І я лічу, што значная частка асвятлення ў СМІ гэтага крытычнага пузыра цалкам перабольшаная.
Таму што, вядома, трэба прымусіць людзей адчуць, што яны нейкім чынам з'яўляюцца дзіўнай, вар'яцкай, крытычнай
часткай насельніцтва і што яны — абсалютная меншасць, так.
Тады вы адчуваеце сябе адпаведна бездапаможнымі.
Гэта, натуральна, стварае пачуццё бездапаможнасці і безабароннасці і прымушае людзей заставацца
нерухомымі дома, апатычна сядзець на канапе і, вядома ж, раздражняцца ад таго, што яны нічога не могуць зрабіць.
Але я бачу гэта зусім інакш, таму што, як я ўжо казаў, калі вы гуляеце па горадзе, у аналагавым свеце, размаўляеце з людзьмі, то
вельмі рэдка сустрэнеш таго, хто сапраўды лічыць, што ўсё выдатна, хто з сапраўдным энтузіязмам ставіцца да
нямецкага ўрада, амерыканскага ўрада — няхай гэта будзе Трамп ці яго папярэднікі — або да швейцарскага ўрада.
Вы наўрад ці сустрэнеце каго-небудзь у грамадскіх месцах, у пабах, у цягніках, хто сапраўды ў захапленні ад гэтага.
Людзі, якіх вы там сустракаеце і якія пра яго вельмі станоўча адгукаюцца, на маю думку, — гэта меншасць.
Гэта 20, 18, 25, 15 працэнтаў, у залежнасці ад таго, куды вы едзеце, а можа, нават 30 працэнтаў.
Аднак я лічу, што гэта меншасць.
І я лічу, што 60, 70 працэнтаў насельніцтва ўсвядомілі, што іх падманваюць, што ўсё
гэта фасад, і што існуе вялікі недавольнасць.
Я лічу, што з гэтых – скажам, 60 ці 70 працэнтаў – значная частка ўсё яшчэ не адважваецца выказвацца з гэтым публічна.
Бо, вядома ж, ёсць страх, што ваш працадаўца даведаецца, што вы пацерпіце на працы, што вам больш не дазволяць стаць членам
тэніснага ці стралковага клуба, што вашы сябры могуць пачаць лічыць вас выгнаннікам, які прытрымліваецца дзіўных тэорый.
Аднак я лічу, што калі вы адкрыта пра гэта гаворыце — і гэта мой досвед —, вы хутка заўважыце, што многія людзі вельмі крытычныя.
Важна не выкарыстоўваць тэрміны, прапанаваныя нам кіруючым класам і якія выкарыстоўваюцца прапагандысцкай машынай.
Таму не кажыце пра змяненне клімату; калі нехта з вамі размаўляе пра змяненне клімату, кажыце пра ахову навакольнага асяроддзя.
Калі хтосьці гаворыць пра назапашванне капіталу і злых мільярдэраў, такіх як Ілан Маск, то варта гаварыць пра злых
мільярдэраў, такіх як Сорас і Гейтс, якія ў канчатковым выніку арганізуюцца злачынным чынам і супрацоўнічаюць,
каб уводзіць тое, за што ніхто з нас не галасаваў.
І паспрабуйце апісваць рэчы, выкарыстоўваючы больш дакладныя тэрміны.
Гэта не тэорыі змовы; гэта арганізаваная злачыннасць і расследавальнае журналістыка; гэта крыміналістыка.
Нават у выпадку дзяржавы сачэння, справа не абавязкова ў самой дзяржаве сачэння, а хутчэй у эканоміцы сачэння,
таму што існуе вельмі цеснае ўзаемадзеянне паміж карпарацыямі, дзяржаўным апаратам і спецслужбамі.
Такім чынам, калі вы будзеце падыходзіць да людзей з адпаведным слоўнікам, вы таксама зможаце весці вельмі
канструктыўную размову з — у двукоссі — «іншым бокам».
Я сутыкаюся з гэтым зноў і зноў, калі размаўляю з людзьмі, якіх можна апісаць як абсалютна «вок» або «з зусім іншага боку плота»,
якія могуць весці са мной выдатныя размовы на гэтую тэму, бо я таксама за ахову навакольнага
асяроддзя, і ніхто не любіць мікрапластыку ў ежы.
Я таксама не на баку супер-мільярдэраў, такіх як Маск, Сарос ці Гейтс, якія могуць выкарыстоўваць свае грошы, каб набыць
настолькі вялікі ўплыў, што забіваюць людзей у Амерыцы і Афрыцы лекамі праз кампаніі, якія па сутнасці толькі шкодзяць.
Ад стэрылізацыі да смерцяў, усё, што адбылося ў мінулым.
Таму, калі вы спрабуеце проста зневажаць людзей, — а я думаю, кожнаму тут варта крыху паглядзець на сябе, — таму што,
вядома, многія людзі ўсё яшчэ вельмі расчараваныя каранавірусным крызісам, сваімі суседзямі, сваімі працадаўцамі.
Але калі вы крыху лепш інфармаваныя, крыху глыбей глядзіце на рэчы, чым іншыя, і ўсё гэта зразумелі, то ў вас
ёсць адказнасць — крыху саступіць, быць больш разумным і ўсё роўна ісці на кантакт з людзьмі.
Паколькі мы адзін від, мы павінны неяк суіснаваць у гэтай прасторы.
І калі мы ў Германіі працягнем быць падзеленымі на пра- і анты-карона, пра- і анты-міграцыю, а таксама на прыхільнікаў
Трампа і яго апанентаў, Мерца і BlackRock. Чым больш такіх расколавых наратываў уводзіцца ў
грамадства, тым больш нам даводзіцца мець справу з самімі сабой і з гарызантальнымі канфліктамі.
Як мы бачылі ў 2008 годзе на прыкладзе руху «Захапі Зэўс-стрыт», праблема ляжыць наверсе.
І апошні раз, калі людзі злева і справа разам паднялі галаву, гэта было «Захапіце Уол-стрыт».
Быў велізарны агульны імпульс, калі людзі зразумелі: менавіта цэнтральныя банкі, менавіта буйныя банкі трэба
ратаваць за нашы грошы, за мільярды нашых падатковых грошай.
І ў іх не было гэтага гарызантальнага канфлікту.
А потым, асабліва ў Амерыцы, з'явіўся рух «Цэй Парты» і тое, што стала вядома як прагрэсіўны рух «вок» .
Зноў людзі загразлі ў гарызантальным канфлікце і б'юць адзін аднаму галовы, замест таго каб па-сапраўднаму
заняцца праблемай, якая звычайна патрабуе позірку ўверх.
Так.
І ў якой ступені мы цяпер на міласць гэтага працэсу, ці можам мы абараніць сябе, узброіцца супраць
таго, што ён, як мяркуецца, збіраецца з намі зрабіць?
Мы згодныя з гэтым і таму даём яму ўладу.
З іншага боку, калі мы бяром уладу сабе, мы адбіраем яе ў іх — гэтыя магчымасці, так бы мовіць.
Чым больш людзей гэта робяць, тым маштабнейшым і больш комплексным становіцца гэты працэс.
Якую параду вы даяце людзям? Што ім рабіць?
Найперш, вы павінны зразумець, што чым больш прапаганды, тым больш сумнеўных, шизафрэнічных наратываў
кідаецца ў катёл, і тым больш адбываецца кіраванне абурэннем.
Такім чынам, сённяя тэма — А, і мы павінны быць абураныя гэтым.
На наступны дзень на парадку дня тэма Б, і трэба быць абураным.
Чым часцей гэта адбываецца, тым больш гэта сведчыць пра тое, што ў той слановай вежы пануе пэўная паніка, бо, вядома
ж, давер да палітыкі і дзяржавы зніжаўся дзесяцігоддзямі.
Давер да грамадскага тэлебачання зніжаецца.
Яўка выбаршчыкаў зніжаецца і скарачаецца.
Гэта азначае, што ўсё больш і больш людзей ясна ўсведамляюць, які ў іх урад, і што ён насамрэч мала мае
дачынення да дэмакратыі. Яны расчараваныя і адварочваюцца.
І большасць людзей робяць гэта, вядома, з пэўнай ступенню пакут — гэта значыць, расчаравання — таму што яны проста больш
не хочуць з гэтым мецца, а замест гэтага засяроджваюцца на сваім прыватным жыцці і на тым, што могуць змяніць.
І гэта насамрэч правільна.
Калі б я зараз не пісаў пра гэта, я часта нават не стаў бы глядзець на гэтыя рэчы, бо часта тое, што вам
прапануюць, — гэта проста абраза для вашага розуму, з яго грэбскай мастацкай апрацоўкай .
Але тое, што вы па-сапраўднаму павінны параіць людзям, — гэта ўсвядоміць: нас усё яшчэ больш!
Такім чынам, калі ўзяць абставіны ўрада з яго паліцэйскімі сіламі ці дзяржаўнай службай і параўнаць гэта з колькасцю людзей, якія
жывуць у гэтай краіне, — насельніцтвам, — то мы ўбачым велізарную разбежнасць паміж апаратам — дзяржаўным
апаратам, сістэмай, як хочаце, так і называйце, — і насельніцтвам, якое насамрэч валодае ўладай.
Насамрэч, у гэтым і заключаецца ідэя дэмакратыі: суверэн вырашае.
Гэта адчуванне асабліва моцнае ў Швейцарыі.
І потым вельмі хутка ўзнікае адчуванне, што вам неяк дыктуюць з федэральнага Берна, калі туды вас не запрасілі.
Цяпер у нас ёсць гэтыя рамкавыя пагадненні ЕС, у якіх гаворыцца: «Мы спрабуем нейкім чынам абысці
рэферэндум, і яно не павінна ісці на разгляд Палаты краін».
Ты спрабуеш неяк вывернуцца.
І людзі проста павінны актыўна далучацца.
Дэмакратыя — гэта працэс. Калі яна ўжо ёсць у вас як «найлепшая мадэль» — а яна, верагодна, адна з найлепшых мадэляў, якія мы
ведаем і маем, і ў нас таксама ёсць пэўны практычны досвед яе прымянення — калі вы хочаце ўдзельнічаць у ёй і
актыўна дасягаць станоўчых вынікаў, то вы павінны быць уцягнутыя, і рабіць гэта трэба на мясцовым узроўні.
Бо вы не можаце ўплываць на Федэральную раду ў Берне, знаходзячыся ў Куры.
Але вы можаце прымусіць мясцовы савет заўважыць праблему, даць свае прапановы і вызначыць прыярытэты.
І калі дастатковая колькасць муніцыпалітэтаў гэта зробіць, і дастатковая колькасць муніцыпальных лідараў потым
возьмуць на сябе ініцыятыву ў кантоне, а кантон — у Берне, тады вы, безумоўна, маеце моц, каб змяніць сітуацыю.
Так што з Каронай, безумоўна, усё склалася б зусім інакш, калі б не было так шмат незалежных СМІ і апазіцыі.
Таму будзьце актыўнымі, здымайцеся з канапы і не спажывайце крызіс, быццам гэта мастацкі фільм.
Гэта ўсе нашы жыцці, і мы можам іх фармаваць, бо будучыня не прадвызначана; мы ўсё яшчэ можам яе змяніць цяпер.
Так, вельмі дзякуй за вашу ацэнку і за тое, што падзяліліся з намі сваімі ведамі.
Ці ёсць яшчэ нешта, што вы хацелі б сказаць гледачам на заканчэнне?
Так, гэта быў амаль заключны выступ, але вы павінны ўсвядоміць, што менавіта вы — гэта сіла, гэта
змены, гэта пазітыўнае будучыня, і што жыццё прыгожае.
Жыццё прыгожае, і ўсё астатняе, у што людзі спрабуюць нас пераканаць, — ці то страх, ці то спробы напалохаць нас
войнамі, дыгіталізацыяй і г.д. — усё гэта сродак кантролю.
Жыццё прыгожае.
Вы павінны весці матываванае, шчаслівае, насычанае жыццё са сваёй сям'ёй і мясцовай супольнасцю і ні ў якім разе не дазваляць сабе
ўпасці ў гэты настрой страху ці агоніі , у які нас хоча загнаць СМІ — машына прапаганды, —
бо тады, урэшце, яны ўжо дасягнуць сваёй мэты.
Такім чынам, будучыня існуе не для таго, каб яе прадказваць, а для таго, каб яе ствараць,
— як аднойчы сказаў Антуан дэ Сент-Экзюперы.
І я веру, што гэта трэба рабіць, будучы актыўным і жывучы шчаслівым жыццём, бо шчаслівае жыццё — гэта сапраўдная рэвалюцыя.
Вялікі дзякуй за гэтае інтэрв'ю. Усяго найлепшага вам, спадар Рэгенаўэр.
Дзякуй за запрашэнне.