Τότε συνειδητοποιείτε ότι όλοι επιδιώκουν την ίδια ατζέντα.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να προκαλέσει πόλεμο.
Δυστυχώς, ο πόλεμος είναι η καλύτερη επιχείρηση για την άρχουσα κάστα.
Αυτό που μας παρουσιάζεται δημόσια είναι συνήθως κάτι σαν σαπουνόπερα.
Αν θέλω να συνεχίσω να παρουσιάζω το μοντέλο της δημοκρατίας στα μέσα ενημέρωσης και να λέω ότι είναι η καλύτερη δημοκρατία όλων
των εποχών, τότε φυσικά δεν μπορώ να πάω και να πω ότι τώρα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση εδώ, η οποία είναι κατά
κάποιο τρόπο οκτώ ηλικιωμένοι κύριοι που συναντιούνται στο πίσω δωμάτιο και στη συνέχεια αποφασίζουν για όλο τον κόσμο.
Φυσικά αυτό δεν είναι δυνατόν.
Γι' αυτό δραστηριοποιηθείτε, σηκωθείτε από τον καναπέ και μην καταναλώνετε την κρίση σαν να ήταν ταινία μεγάλου μήκους.
Είναι η ζωή όλων μας και μπορούμε να τη διαμορφώσουμε, επειδή το μέλλον δεν είναι
καθορισμένο , μπορούμε ακόμα να το αλλάξουμε τώρα.
Σήμερα ταξίδεψα στην Ελβετία για να μιλήσω με έναν ξεχωριστό άνθρωπο.
Είναι κάποιος που γνωρίζει τόσο τις λεπτομέρειες όσο και τη μεγάλη εικόνα, που είναι σε θέση να
συνδέσει τις διάφορες πτυχές σε ένα κοινό νήμα.
Γεννήθηκε το 1978 και είναι μουσικός, συγγραφέας διαφόρων βιβλίων, διευθυντής επιχειρήσεων, ραδιοφωνικός
παρουσιαστής, επιχειρηματίας και σύμβουλος διαχείρισης.
Έχει ζήσει και εργαστεί σε 20 διαφορετικές χώρες, μιλάει πέντε γλώσσες και έχει
αποκτήσει έτσι μια ολοκληρωμένη εικόνα του κόσμου.
Δεν είναι κάποιος που απλώς παπαγαλίζει άλλες απόψεις ή χρησιμοποιεί αφηγήσεις,
αλλά φτάνει ο ίδιος στην ουσία των πραγμάτων.
Καλώς ήρθατε σήμερα στο Studio Chur, Tom-Oliver Regenauer.
Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Ναι, ευχαρίστως.
Σήμερα μιλάμε για τις "Δομές εξουσίας" ή "Ποιος κυβερνά τον κόσμο;".
Η πρώτη μου ερώτηση - ας ξεκινήσουμε με την παγκόσμια κατάσταση - υπάρχει ξανά πόλεμος στον κόσμο, στην Ουκρανία, στη
Λωρίδα της Γάζας, στην Υεμένη, οι εξοπλισμοί αυξάνονται παντού.
Η ΕΕ αποφάσισε τώρα και πάλι να δαπανήσει 150 δισεκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία παραγωγικών
δυνατοτήτων για όπλα και υλικοτεχνική υποδομή.
Ταυτόχρονα, υπάρχουν αυτές οι εντάσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας - αυξάνονται πάρα πολύ.
Όμως η Ευρώπη, η Μέση Ανατολή, η Ινδία, το Πακιστάν, το Ιράν, παντού συμβαίνουν πολλά.
Και ταυτόχρονα, οδεύουμε προς την κορύφωση της εποχής των μηχανών.
Ό,τι μπορεί να ψηφιοποιηθεί ψηφιοποιείται - από το νόμισμα και τα κεντρικά ψηφιακά νομίσματα μέχρι την τεχνητή
νοημοσύνη, η οποία τελικά θα διαπεράσει τα πάντα και οτιδήποτε.
Έχουμε ακούσει για τα εμφυτεύματα εγκεφάλου που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε ένα είδος cyborg - μια μηχανή-άνθρωπος
ή μια μηχανή-άνθρωπος, αν εξακολουθεί να είναι άνθρωπος.
Και η πρώτη μου ερώτηση είναι προς εσάς: είναι αυτές οι εξελίξεις τυχαίες και ανεξάρτητες η μία από την άλλη ή
υπάρχει κάποιο είδος ατζέντας ή σχεδίου πίσω από αυτές;
Εξαρτάται πάντα από ποια οπτική γωνία το βλέπεις.
Γι' αυτό και πάντα την αποκαλώ - ή αρέσει στους ανθρώπους να την αποκαλούν - πολυκρίση .
Έτσι, από τη μία πλευρά, υπάρχει η τεχνολογική πτυχή, η οποία κινείται προς την κατεύθυνση του υπερανθρωπισμού ή η
οποία κατ' αρχήν προκύπτει από το κίνημα της τεχνοκρατίας.
Ξεκίνησε το 1917 στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ με το κίνημα της τεχνοκρατίας , το οποίο στη συνέχεια - αν το παρακολουθήσετε
λεπτομερώς - εξελίχθηκε στη βιομηχανία της ψηφιοποίησης, στην οικονομία των πλατφορμών ή στην
οικονομία της παρατήρησης - ανάλογα με το πώς το ονομάζω.
Αυτή είναι σίγουρα η τεχνολογική πτυχή.
Από την άλλη πλευρά, φυσικά, υπάρχει η στρατιωτική πτυχή, το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, όπως λένε.
Ο πόλεμος δεν έφυγε ποτέ. Έτσι, δεν είναι ότι υπάρχει πόλεμος και πάλι τώρα. Πάντα υπήρχε πόλεμος.
Πιστεύω -αν θυμάμαι καλά- ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πολεμήσει για 17 ή 14 χρόνια από την ίδρυσή τους.
Αυτό λέει πολλά.
Επομένως, έχουμε στην πραγματικότητα μια κατάσταση στον πόλεμο 5G, δηλαδή στον πόλεμο πέμπτης γενιάς.
Και δεν είναι μόνο ο κινητικός πόλεμος , αλλά και ο γνωστικός πόλεμος , για τον οποίο επίσης γίνεται λόγος ξανά και ξανά.
Το ΝΑΤΟ διαθέτει τον δικό του δικτυακό τόπο που ονομάζεται Κόμβος καινοτομίας του ΝΑΤΟ.
Όλα αφορούν τον γνωστικό πόλεμο.
Και αυτό μας φέρνει γρήγορα πίσω στην πτυχή της τεχνολογίας, επειδή όλοι γνωρίζουμε αυτό που πάντα αποκαλώ "smombies"
- smartphones και ζόμπι - όταν κυκλοφορούν στο δρόμο. -
Οι περισσότεροι άνθρωποι ξοδεύουν πολύ χρόνο στο smartphone τους, ακόμη και όταν
βγάζουν βόλτα το σκύλο ή πηγαίνουν το παιδί βόλτα.
Και αυτή είναι απλά μια επεμβατική τεχνολογία.
Και αυτό έχει φυσικά επιπτώσεις στον εγκέφαλό μας, στο φυσικό μας σώμα και στην ψυχική μας κατάσταση.
Γι' αυτό έχουμε τη λεγόμενη επιδημία απομόνωσης.
Έτσι, οι άνθρωποι είναι όλο και πιο μοναχικοί, εστιάζοντας σε αυτόν τον πολύχρωμο, ψηφιακό κόσμο, τον
οποίο αποκαλώ "Truman Show", όπως ακριβώς ονομάζεται ένα βιβλίο - αυτό είναι το τελευταίο.
Έτσι, είναι πραγματικά δύσκολο να απαντηθεί αυτή η ερώτηση με λίγα λόγια.
Επειδή πρόκειται για μια τόσο ευρεία ατζέντα αυτού του πολέμου 5G, ο οποίος - από τη μία πλευρά - κινείται σαφώς προς
τον κινηματικό πόλεμο και, ως εκ τούτου, προς τις διαταραχές στο παγκόσμιο οικονομικό και νομισματικό σύστημα.
Και από την άλλη πλευρά, υπάρχει η πολύ ισχυρή συνιστώσα του γνωστικού πολέμου, όπου γίνεται δουλειά σε όλα τα μέτωπα.
Από την πλευρά του ΝΑΤΟ, από την πλευρά των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών και, στη συνέχεια, επίσης, για παράδειγμα,
στην περαιτέρω μορφή αυτού, την υπεράνθρωπη ατζέντα, όπου φτάνουμε γρήγορα στη Neuralink ή κάτι παρόμοιο.
Όπου στη συνέχεια η εταιρεία του Elon Musk θέλει να δημιουργήσει εμφυτεύματα εγκεφάλου και τη
σύνδεση με την τεχνητή νοημοσύνη, το σύννεφο.
Πρόκειται για τη βιο-ψηφιακή σύγκλιση, δηλαδή τη συγχώνευση ανθρώπου και μηχανής, με την ευρύτερη έννοια.
Και τότε, φυσικά, κάποια στιγμή τίθεται το ερώτημα: σε ποιο βαθμό είστε ακόμα άνθρωποι;
Επομένως, αυτό είναι ένα πολύ περίπλοκο ερώτημα, και θα ήμουν ευτυχής να δώσω μια δίωρη διάλεξη γι' αυτό.
Επομένως, είναι δύσκολο να απαντηθεί με λίγα λόγια.
Για να το αναλύσουμε, ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι βρισκόμαστε σε μια πολυκρίση και πιθανώς
αντιμετωπίζουμε διαταραχές πρωτοφανούς κλίμακας.
Το ερώτημα είναι, πόσο γρήγορα θα συμβούν και με ποια μορφή θα προκαλέσουν αναστάτωση;
Έτσι, αυτή η ψηφιοποίηση - ή η τεχνοκρατική-τρανσουμανιστική - θα είναι σίγουρα μια σταδιακή διαδικασία, μια σταδιακή αλλαγή
που θα χρειαστεί επίσης γενιές και γενιές για να εδραιωθεί.
Το άλλο μπορεί να συμβεί πολύ πιο γρήγορα - κινητικός πόλεμος - κατ' αρχήν λείπει το αποφασιστικό πυρ στο σωστό μέρος και τότε
μπορεί να προκαλέσει μια πυρκαγιά - είτε αυτό συμβαίνει στη Μέση Ανατολή είτε το σενάριο είναι Ταϊβάν, Κίνα, ΗΠΑ είτε Ρωσία,
ΝΑΤΟ, Ουκρανία, οπότε σίγουρα βρισκόμαστε μπροστά σε ανατρεπτικούς καιρούς και "δυσάρεστα" πιθανώς και σε πολεμικούς.
Ας επιστρέψουμε στο εθνικό επίπεδο.
Υπάρχουν αυτά τα αντικρουόμενα έθνη: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.
Εξυπηρετούν όλοι μια διαφορετική ατζέντα ή είναι βασικά το ίδιο πράγμα;
Από τη γενικότερη προοπτική, το ονομάζω πάντοτε 2D και 3D ή 4D επίπεδο πολιτικής ή γεωπολιτικής.
Σε επίπεδο 2D, βλέπουμε πραγματικές συγκρούσεις - φυσικά τώρα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας - όπου άνθρωποι
πεθαίνουν, πάρα πολλοί άνθρωποι, σε έναν κινητικό πόλεμο που διεξάγεται στην πραγματικότητα.
Στο ανώτερο επίπεδο, στο τρισδιάστατο επίπεδο, υπάρχουν θεσμοί όπως ο ΟΗΕ ή η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία.
Και αν κοιτάξετε την ιστορία του Πρώτου ή του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, για παράδειγμα, είναι αυτά τα θεσμικά
όργανα και οι οργανισμοί όπου γίνονται οι διαπραγματεύσεις.
Έτσι, όπου δεν υπάρχει πόλεμος, όπου οι αρμόδιοι φορείς λήψης αποφάσεων συναντώνται και στη συνέχεια βλέπουμε τι κάνουν.
Με άλλα λόγια, από την οπτική γωνία του κανονικού εργαζόμενου, πολεμοχαρή μέλους του πληθυσμού, έτσι φαίνεται
φυσικά και είναι επίσης γεγονός ότι υπάρχει κινηματική σύγκρουση, ότι υπάρχει κίνδυνος πολέμου.
Κίνα, Αμερική, ο πόλεμος μαίνεται στην Ουκρανία.
Από την άλλη πλευρά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι αυτά τα 193 κράτη μέλη του ΟΗΕ έχουν όλα δεσμευτεί στην Ατζέντα
2030 και την υποστηρίζουν και την εφαρμόζουν αναλόγως.
Αυτό μπορεί να φανεί πολύ καθαρά στο γεγονός ότι η Αμερική εισάγει επί του παρόντος ένα "Immigration OS", δηλαδή ένα
λειτουργικό σύστημα μετανάστευσης, με την Palantir, το οποίο κατ' αρχήν συσσωρεύει έναν άνευ προηγουμένου όγκο
δεδομένων, λειτουργεί big data pooling και έτσι κάνει τον διαφανή πολίτη να φαίνεται σχεδόν όμορφος.
Είναι πολύ χειρότερο από αυτό.
Έτσι, τα πάντα - από fitness trackers μέχρι smartphones - όλα όσα είναι με κάποιο τρόπο διαθέσιμα από άποψη δεδομένων
"συγκεντρώνονται" και στη συνέχεια, κατ' αρχήν, αναπτύσσονται μέσω του θέματος της μετανάστευσης με τέτοιο
τρόπο ώστε να καταπολεμηθεί το πρόβλημα της μετανάστευσης.
Φυσικά, το ίδιο πράγμα συμβαίνει τώρα στη Γερμανία με παρόμοιο τρόπο, με την έννοια ότι αποκτούμε τώρα την
ψηφιακή ταυτότητα και το ψηφιακό πορτοφόλι εκεί στη Γερμανία.
Στη συνέχεια χρειαζόμαστε τις κατάλληλες κάρτες πληρωμής για τους μετανάστες.
Όλα αυτά θα παρακολουθούνται πλήρως και η Ρωσία θα κάνει ακριβώς το ίδιο.
Πριν από δύο ημέρες, υπήρξαν αναφορές ότι το θέμα της μετανάστευσης συζητείται τώρα έντονα και στη Ρωσία,
ότι η ψηφιακή ταυτότητα εισάγεται και εκεί, ότι το ψηφιακό χρήμα θα εισαχθεί και εκεί σε ψηφιακά ρούβλια.
Έτσι, η ατζέντα ουσιαστικά τρέχει - αν κοιτάξετε τους 17 στόχους βιωσιμότητας και στη συνέχεια τους επιμέρους στόχους.
Ειδικά το σημείο 16 είναι πολύ ενδιαφέρον, διότι αφορά τα θεσμικά όργανα κ.λπ.
Τότε συνειδητοποιείτε ότι όλοι επιδιώκουν την ίδια ατζέντα.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να προκαλέσει πόλεμο.
Δυστυχώς, ο πόλεμος είναι η καλύτερη επιχείρηση για την άρχουσα κάστα.
Από τη μία πλευρά στους εξοπλισμούς, όπου οι εταιρείες, όπως ακριβώς και το φαρμακολογικό-ψηφιακό-χρηματοπιστωτικό
σύμπλεγμα, μπορούν να πλουτίζουν εκ των προτέρων, οδηγώντας τους εξοπλισμούς, το ReArm Europe κ.λπ. με τη von der Leyen.
Πρόκειται για δισεκατομμύρια, εκατοντάδες δισεκατομμύρια, τα οποία στη συνέχεια εισρέουν σε αυτές τις εταιρείες και σε μια
διογκωμένη χρηματιστηριακή υποδομή και αυξανόμενες τιμές μετοχών.
Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος ο πόλεμος είναι φυσικά καλή επιχείρηση για τους ανθρώπους του τρίτου επιπέδου.
Πρώτον, μπορούν να εισάγουν πράγματα που δεν θα ήταν ποτέ δυνατά σε μια κανονική περίοδο ειρήνης.
Στον πόλεμο και στον έρωτα, όλα επιτρέπονται και δυστυχώς έτσι είναι.
Στον πόλεμο, μπορούν να πραγματοποιήσουν πράγματα που διαφορετικά δεν θα ήταν ποτέ δυνατά, βλέπε το χρηματοπιστωτικό
σύστημα του Bretton Woods μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ή μάλλον, αυτό συνέβη μόλις δύο ημέρες πριν από το τέλος του επίσημου Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το νέο παγκόσμιο
χρηματοπιστωτικό σύστημα βρισκόταν ήδη υπό διαπραγμάτευση.
- Αυτό δείχνει επίσης ότι αυτό ήταν προφανώς η προτεραιότητα.
Όχι ότι τελειώνει ο πόλεμος και οι θάνατοι, αλλά ότι αυτό το σύστημα εφαρμόζεται , το Bretton Woods και συνεπώς το σημερινό
παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και συνεπώς - πρέπει να το δείτε αυτό σε υψηλότερο επίπεδο
- επίσης η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS).
Ενώ διεξάγεται πόλεμος, οι αντιπρόσωποι και οι εκπρόσωποι αυτών των χωρών συναντώνται σε μια πολύ αρμονική ατμόσφαιρα και
πραγματοποιούν τις συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων τους, όπου αποφασίζονται και σχεδιάζονται εντελώς διαφορετικά πράγματα:
Τι κάνετε με και μετά τον πόλεμο και ποιος κερδίζει τα περισσότερα;
Μπορώ να σας παραπέμψω στο άρθρο μου, το οποίο ονομάζεται μπλόφα των BRICS .
Πρόκειται για τον όμιλο σε χρηματοπιστωτικό επίπεδο, δηλαδή τις ασιατικές τράπεζες, την Τράπεζα Διεθνών
Διακανονισμών, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και πώς συνδέονται μεταξύ τους.
Και υπάρχει ένα ωραίο απόσπασμα από τον πρώην επικεφαλής της κινεζικής κεντρικής τράπεζας, ο οποίος είπε:
"Δεν είμαστε ανταγωνιστές του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το συμπληρώνουμε".
Και όταν οι άνθρωποι λένε πάντα: "Ναι, αλλά υπάρχει ένα εναλλακτικό σύστημα, το εναλλακτικό σύστημα SWIFT των
Κινέζων", το οποίο είναι τόσο εναλλακτικό που απλά ονομάζεται κάτι άλλο και λειτουργεί στο δίκτυο SWIFT.
Τεχνικά, πρόκειται απλώς για το δίκτυο SWIFT με διαφορετικό όνομα.
Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Συνεργάζονται πολύ αρμονικά στο επίπεδο και φροντίζουν να χρηματοδοτούν τους πολέμους και
στις δύο πλευρές, όπως ακριβώς έκαναν παλιά.
Ότι χρηματοδοτούν διαταραχές και στις δύο πλευρές και τις οργανώνουν και τις δομούν με τέτοιο
τρόπο ώστε να ωφεληθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι.
Ναι. Οπότε αυτά - τώρα μιλήσατε για διάφορα ανατρεπτικά γεγονότα - ανήκουν μεταξύ τους ή είναι πράγματα που - όπως ήδη ρώτησα -
είναι παράλληλα και απλώς τυχαίνει να έχουν σχέση μεταξύ τους;
Ή μήπως μπορείτε να αναγνωρίσετε ένα κοινό νήμα που διατρέχει όλα αυτά;
Έτσι, μπορείτε να αναγνωρίσετε σαφώς το κοινό νήμα και αυτό εξαρτάται βασικά από το πόσο πίσω πάτε.
Έτσι, αν πάτε πίσω στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, ένα από τα
καθοριστικά θέματα είναι σίγουρα η ευγονική .
Η ευγονική ήταν μια εφεύρεση των Βρετανών.
Κατ' αρχήν, επρόκειτο για τη φυλετική θεωρία, την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους και τη βελτιστοποίηση του ανθρώπινου είδους.
Αυτό ήταν επίσης αυτό που μεταφέρθηκε από τη Μεγάλη Βρετανία στην Αμερική.
Υπήρχε επίσης ένα κίνημα ευγονικής και ένα Συμβούλιο Ευγονικής.
Έτσι, αυτά ήταν επίσημα κυβερνητικά όργανα που ασχολούνταν με τη βελτιστοποίηση των ειδών.
Και βέβαια, από την κάστα που συνέβαλε καθοριστικά στην καθοδήγηση και την προώθηση αυτού του μοντέλου ευγονικής, ο
στόχος ήταν φυσικά να υπάρξει μια σχετικά ανιαρή, απαιτητική, υπάκουη εργατική τάξη και μια άρχουσα κάστα που θα
χρησιμοποιούσε αυτή τη μάζα που θα μπορούσε να αναλωθεί.
Έτσι, σίγουρα ένας καθοριστικός παράγοντας είναι η ευγονική, την οποία συναντάμε σήμερα ως βιοηθική, ως βιο-ψηφιακή σύγκλιση.
Και ο όρος τρανσουμανισμός ειδικότερα επινοήθηκε από τον Τζούλιαν Χάξλεϊ, τον επικεφαλής της Βρετανικής Εταιρείας Ευγονικής.
Υπήρξε δύο φορές διευθυντής της Βρετανικής Ευγονικής Εταιρείας και αργότερα ο πρώτος γενικός διευθυντής της UNESCO.
Ο όρος ευγονική εμφανίζεται πολύ συχνά στο ιδρυτικό έγγραφο της UNESCO και στη συνέχεια, φυσικά, πρόκειται
ουσιαστικά για ένα κοινό νήμα που διατρέχει ολόκληρη την ιστορία για πάνω από 100 χρόνια.
Και όταν, βέβαια, μετά τον Αδόλφο Χίτλερ και το καθεστώς του NSDAP και τη ναζιστική περίοδο στον κόσμο, οι άνθρωποι
συνειδητοποίησαν ότι ήταν καλύτερα να μη μιλάμε πια για ευγονική - επειδή αυτό ήταν, φυσικά, αυτό που υποστήριζε ο Αδόλφος Χίτλερ
στην παραλλαγή της φυλετικής θεωρίας του - τότε είπαν, το ονομάζουμε αυτό - είπε ο
Τζούλιαν Χάξλεϊ - το ονομάζουμε υπερανθρωπισμό.
Αυτό ακούγεται πολύ πιο προοδευτικό, λιγότερο ύποπτο σαν ρατσιστικό δόγμα, αλλά κατ' αρχήν αυτές
είναι οι ατζέντες που συναντάμε σήμερα με νέα μορφή.
Τελικά, όλες βασίζονται στην ευγονική.
Και η δεύτερη συνιστώσα είναι η τεχνοκρατία .
Αυτό εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη το 1917 και στη συνέχεια έγινε η Technocracy Inc. τη δεκαετία του 1930.
Και αυτές είναι οι δύο κυρίαρχες, νομίζω, υποκείμενες έννοιες - δεν λέω σχέδια, είναι έννοιες - είναι τελικά έννοιες
που χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια των γενεών και συσκευάζονται με διαφορετικούς τρόπους.
Αλλά τελικά, αυτοί είναι οι καθοριστικοί παράγοντες στον κινητικό πόλεμο, στον γνωστικό πόλεμο, στην αλλαγή και
την αναστάτωση σε κοινωνικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο, και αυτοί καθορίζουν τους καιρούς.
Έτσι, αν θέλετε να το αναλύσετε, πρόκειται για ευγονική και τεχνοκρατία.
Φυσικά, πρόκειται τώρα για δύο κινήματα που τελικά στρέφονται κατά των ανθρώπων.
Οι άνθρωποι μιλούν για τη βελτίωση των ανθρώπων, ακριβώς μέσω εγκεφαλικών εμφυτευμάτων,
επειδή μετατρέπονται σε αυτή τη "βουβή μάζα".
Μπορείτε να δείτε ότι οι άνθρωποι εκτίθενται σκόπιμα σε πράγματα που δεν είναι καλά γι' αυτούς - όπως το smartphone, το οποίο
τους μετατρέπει σε "smombies" - προκειμένου να τους προσφερθεί μια λύση που τελικά πηγαίνει και πάλι ενάντια στους ανθρώπους.
Τι είδους άνθρωποι το προωθούν αυτό;
Δύσκολο, ναι. Δεν μπορείτε να κοιτάξετε μέσα στα κεφάλια των ενδιαφερομένων και να κάνετε απλώς εικασίες.
Αλλά μπορείτε να αντλήσετε πολλά από τις γραφές.
Και στο τέλος εξακολουθεί να έχει κάτι από αυτό - ναι, οι άνθρωποι αρέσκονται να το λένε αυτό
τώρα - τον νεοφεουδαλισμό ή τη νεοαποικιοκρατία.
Και πάντα λέω ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για την ίδια αποικιοκρατία και την ίδια φεουδαρχία που υπήρχε
πάντα, μόνο που τα εργαλεία αυτής της κάστας έχουν αλλάξει.
- Έτσι, αυτό που μπορείτε να κάνετε σήμερα, φυσικά, από την άποψη της προπαγάνδας, της χειραγώγησης των
μέσων ενημέρωσης, η οποία τελικά είναι γνωστικός πόλεμος.
Εξάλλου, συνήθως δεν πρόκειται για το περιεχόμενο του μηνύματος, αλλά απλώς για τη μάζα των πληροφοριών.
Έτσι, πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να ιεραρχήσουν τι προσλαμβάνουν και να φιλτράρουν τις
ειδήσεις, τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι σημαντικό.
Έτσι, κατ' αρχήν, η λογοτεχνία αυτής της κάστας, η οποία γράφει πολύ ανοιχτά για το τι σχεδιάζει, μιλάει επανειλημμένα υπέρ μιας
αυτοεικόνας φεουδαρχίας, δηλαδή υπέρ του αισθήματος του εκλεκτού.
Οι άνθρωποι αρέσκονται επίσης να λένε "οι γαλαζοαίματοι", οι ευγενείς που νομίζουν ότι είναι πάνω από τον κανονικό πληθυσμό,
ενώ εγώ λέω πάντα ότι δεν υπάρχει δικαίωμα να κυβερνούν.
Κανείς δεν το έκανε, δεν υπήρξε ποτέ και δεν θα υπάρξει ποτέ.
Όλοι είναι ίσοι και αυτοί οι άνθρωποι προφανώς δεν το βλέπουν έτσι.
Ναι. Στη συνέχεια, τα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης μιλούν πολύ συχνά για μια νέα παγκόσμια τάξη - με την έννοια μιας αυταρχικής,
συγκεντρωτικής κυβέρνησης - ότι ορισμένες λέσχες/κλάμπ συμφωνούν σε πράγματα στα πίσω δωμάτια,
έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να επωφεληθεί από αυτά.
Τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης φυσικά το κατακεραυνώνουν ως θεωρία συνωμοσίας.
Το ερώτημα είναι, ποια είναι η γνώμη σας σχετικά με αυτό; Ποιο είναι το σωστό τώρα;
Ναι, εννοώ, ο όρος θεωρία συνωμοσίας ανάγεται σε ένα έγγραφο της CIA, το οποίο μόλις έχω συνδέσει ξανά στο τρέχον άρθρο.
Φυσικά, αυτό ξεκίνησε τότε για να φιμώσει τους επικριτές της ιστορίας του John F. Kennedy - με άλλα λόγια, όποιος είχε
αμφιβολίες για την επίσημη αφήγηση και την έκθεση Warren κ.λπ. λοιδορήθηκε τότε ως θεωρητικός συνωμοσίας, έτσι
ώστε κατ' αρχήν επιχειρήθηκε η φίμωση των αντίθετων φωνών.
Οπότε, φυσικά, αυτός είναι ένας όρος διαμόρφωσης , όπως ακριβώς ήταν ο όρος corona denier ή κάτι τέτοιο στην κρίση του corona.
Αυτό δεν πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Άλλωστε, πρέπει να το δείτε έτσι, η συνωμοσία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Αν είμαι υπάλληλος σε μια εταιρεία και με ενοχλεί κατά κάποιο τρόπο ο προϊστάμενός μου, τι κάνω με τους πέντε συναδέλφους μου;
Συντονίζομαι και προσπαθώ με κάποιο τρόπο να σχηματίσω μια μονάδα που μπορεί είτε να κάνει κάτι
γι' αυτό είτε να αρθρώσει ότι δεν είστε μόνοι.
Θα μπορούσατε να το αποκαλέσετε και συνωμοσία.
Αλλά τελικά πρόκειται για συνεργασία.
Η συνεργασία είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Αυτή είναι η αυθόρμητη τάξη.
Αν θέλουμε να οργανώσουμε κάτι στην κοινότητα, στον κύκλο των φίλων μας, τότε έχουμε επίσης μια αυθόρμητη παραγγελία
καλώντας όσους μπορούν να μας βοηθήσουν και στη συνέχεια σχηματίζουμε μια μικρή ομάδα για να κάνουμε κάτι.
Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι κάνουν το ίδιο πράγμα.
Και φυσικά υπάρχουν αμέτρητοι κύκλοι.
Γνωρίζουμε πολλούς από αυτούς μέχρι τώρα.
Το πιο γνωστό είναι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.
Για μένα, αυτό μοιάζει περισσότερο με το τμήμα μάρκετινγκ, είναι επίσης πολύ δημόσιο.
Στη συνέχεια, υπάρχουν τα συνέδρια Μπίλντερμπεργκ.
Στη συνέχεια, υπάρχει το Bohemian Grove.
Υπάρχει το Le Cercle.
Υπάρχουν πολλά τέτοια ιδρύματα, δεξαμενές σκέψης, ιδρύματα, όπου οι άνθρωποι συναντώνται σε μικρές ομάδες για να
διαμορφώσουν ουσιαστικά μια ατζέντα - η οποία ακολουθεί την ευγονική και τον υπερανθρωπισμό - με την ευρύτερη έννοια.
Και αυτό το ονομάζω απλά συνεργασία. Είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Το πρόβλημα είναι, βέβαια, ότι ως φυσιολογικός πληθυσμός εστιάζουμε σε άλλα πράγματα.
Έτσι ώστε να εστιάζουμε στα θετικά.
Αν ιδρύσουμε συνεταιρισμούς, τότε θέλουμε έναν συνεταιρισμό, τότε θέλουμε να κάνουμε τη διαφορά στον κύκλο των φίλων,
ίσως να κάνουμε κάτι στην κοινότητα και στο τοπικό συμβούλιο.
Αυτές είναι θετικές πτυχές.
Πρόκειται για συνεργασία προς όφελος της ομάδας στην οποία ανήκετε.
Ενώ είναι απολύτως σαφές ότι αυτοί οι κύκλοι, οι οποίοι συναντώνται κατ' ιδίαν για να συνεργαστούν,
λειτουργούν συνήθως ενάντια στον κανονικό πληθυσμό.
Επειδή προωθούν μια ατζέντα για την οποία κανένας από εμάς δεν ψήφισε και για την οποία συχνά δεν γνωρίζουμε τίποτα, εκτός αν την
αναζητήσουμε ενεργά, την ερευνήσουμε και ασχοληθούμε μαζί της.
Με άλλα λόγια, για μένα αυτό δεν έχει καμία σχέση με συνωμοσία.
Πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για οργανωμένο έγκλημα.
Διότι αν έχω εντολή ως πολιτικός και υποτίθεται ότι εκπροσωπώ τη βούληση του λαού - αν το πάρετε έτσι -
τότε φυσικά και θα πρέπει να ακούσω τη βούληση του λαού.
Αλλά υπάρχει αυτή η γνωστή μελέτη του Princeton, την οποία πάντα μου αρέσει να αναφέρω, από το 2017 - νομίζω ή το 2015 -
η οποία ανέλυσε τη συσχέτιση μεταξύ της βούλησης των ψηφοφόρων και της πραγματικής πολιτικής, και είναι μηδενική.
Εκείνη την εποχή, ο τίτλος σε αμερικανικό δημοσίευμα έγραφε: "Η Αμερική δεν είναι πλέον
δημοκρατία, η Ευρώπη πρέπει να προσέξει τι έρχεται".
Μπορείτε λοιπόν να το αποκαλέσετε αυτό θεωρία συνωμοσίας, αλλά πρόκειται απλώς για ανθρώπους που είτε ασχολούνται
ενεργά με την προπαγάνδα και θέλουν να μας απαξιώσουν με αυτήν.
Ή είναι οι άνθρωποι που δεν το έχουν ψάξει και προσπαθούν να καταλάβουν, με μια ευρύτερη έννοια, τι σημαίνει συνεργασία όταν
νομίζεις ότι ανήκεις σε μια κάστα που κατέχει ή τουλάχιστον ελέγχει την πλειοψηφία των
μέσων παραγωγής, της τεχνολογίας, της βιομηχανίας.
Οπότε ναι, τείνω να γελάω με τον όρο.
Δεν το παίρνω στα σοβαρά αυτό.
Λοιπόν, το γεγονός είναι ότι αυτή η κάστα δεν είναι "πράσινη" ούτε μεταξύ τους, επειδή η εξουσία τους βάζει
σε πειρασμό να παίρνουν όλο και περισσότερα για τον εαυτό τους - πάντα ότι εγώ είμαι ο ένας.
Πώς κρατιέται ακόμα και μαζί;
Πώς μπορείτε να φανταστείτε ότι φαίνεται να υπάρχει ένα σχέδιο που ακολουθούν εδώ και γενιές, παρόλο που δεν είναι σε θέση
να συνεργαστούν πραγματικά - όπως τώρα, για παράδειγμα, σε κοινοτικό επίπεδο, όπου θέλουν να κάνουν κάτι για το χωριό.
Πώς μπορείτε να το φανταστείτε αυτό;
Πώς λειτουργεί αυτή η συνοχή;
Στο μάνατζμεντ, οι άνθρωποι αρέσκονται να λένε διαχείριση μέσω πολιτικής.
Έτσι, βάζετε κιγκλιδώματα και κατ' αρχήν είναι κάτι σαν τον τρανσουμανισμό ή την ευγονική ή την τεχνοκρατία.
Με άλλα λόγια, κινείστε προς μια κατεύθυνση με βάση μια αφήγηση, μια ιδεολογία, μια έννοια.
Φυσικά, υπάρχουν διασταυρώσεις και εμπόδια ενδιάμεσα.
Φυσικά, υπάρχουν και εσωτερικές συγκρούσεις.
Μπορείτε να το δείτε αυτό πολύ καλά στην Αμερική, όπου υπάρχει το συντηρητικό μπλοκ, το οποίο εκείνη την εποχή αποτελούνταν
από τον Τζορτζ Μπους και τον Ντικ Τσένι και ούτω καθεξής.
Και όλη αυτή η κλίκα είναι το συντηρητικό μπλοκ εξουσίας και μια οικογενειακή φατρία που ασκεί την εξουσία στην
Αμερική για πάνω από 100 χρόνια - η οικογένεια Μπους ειδικότερα.
Και φυσικά υπάρχει και το πιο δημοκρατικά προσανατολισμένο μπλοκ εξουσίας - για παράδειγμα ο Μπάιντεν (τώρα στη νεότερη
περίπτωση), ο Τζορτζ Σόρος και ο Μπιλ Γκέιτς, αυτοί είναι οι χρηματοδότες αυτής της πιο αριστερής φούσκας.
Αυτή τη στιγμή στην εξουσία βρίσκονται οι συντηρητικοί.
Στη συνέχεια, τείνουμε να έχουμε χρηματοδότες όπως ο Peter Thiel, ο οποίος βλέπει τον εαυτό του ως φιλελεύθερο-συντηρητικό.
Φυσικά, υπάρχει μια εσωτερική μάχη εξουσίας, διότι στο τέλος πρόκειται φυσικά για το ποιος κάθεται στην κεφαλή
του τραπεζιού και ποιος έχει τον λόγο στην εν λόγω νέα τάξη πραγμάτων ή στο σημερινό σύστημα εξουσίας.
Έτσι, υπάρχουν σίγουρα συγκρούσεις μεταξύ τους.
Αλλά αυτό που είναι πολύ συνεπές είναι ότι ενεργείτε πάντα με βάση μια ατζέντα.
Με άλλα λόγια, ότι τα πράγματα κινούνται πάντα προς την κατεύθυνση της τεχνοκρατίας.
Αυτό μπορείτε να το δείτε τώρα και στη Γερμανία.
Κατ' αρχήν, δεν έχει σημασία ποιος είναι στην εξουσία, ακόμη και τώρα μετά τις εκλογές.
Αυτό που επιδιώκεται περαιτέρω είναι η πράσινη οικονομία με την παρακολούθηση του CO2 και την εμπορία εκπομπών.
Τίποτα από αυτά δεν θα καταργηθεί ή θα αλλάξει.
- Αντιθέτως, υπάρχει πλέον βιομετρική επιτήρηση πλήρους απασχόλησης με την E-ID και το
ψηφιακό πορτοφόλι του πολίτη και παρόμοια μέσα.
Λόγοι: Πρέπει να προωθήσουμε την εσωτερική ασφάλεια και να οργανωθούμε καλύτερα.
Έτσι, εισάγουμε τώρα βιομετρικά στοιχεία και ηλεκτρονική ταυτότητα για την πρόληψη της εκλογικής απάτης κ.λπ., όπως
ακριβώς η Αμερική, ενώ η προηγούμενη κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή το ίδιο σύστημα, τα ίδια βιομετρικά
στοιχεία, την ίδια μαζική επιτήρηση, λόγω ενός διαφορετικού δυνητικού κινδύνου, δηλαδή του ιού.
Τότε λοιπόν ειπώθηκε ότι χρειαζόμαστε επειγόντως βιομετρική παρακολούθηση και εντοπισμό 2G ή 3G και
δυστοπία με κωδικό QR για την υγεία και την παγκόσμια υγεία.
Έτσι, καταλήγετε με το ίδιο μοντέλο, δεν αλλάζει καθόλου.
Κατ' αρχήν, το μόνο που αλλάζει είναι το μέσο μάρκετινγκ.
Πώς να το κάνουμε κάπως ευχάριστο στον πληθυσμό.
Αυτό σημαίνει ότι οι διάφορες ομάδες, αν και δεν είναι "πράσινες" μεταξύ τους, έχουν έναν κοινό στόχο.
Έχω την αίσθηση ότι θέλουν να αφαιρέσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τον κανονικό πληθυσμό.
Είτε είναι γνωστικό, είτε είναι υλικό, για να το κρατήσετε για τον εαυτό σας.
Είναι άτομα, οικογένειες ή μεγάλες εταιρείες;
Πώς μοιάζουν αυτές οι δομές εξουσίας;
Θεέ μου, πόσο μεγάλη θα είναι αυτή η διάλεξη;
Υπάρχει ένα τεράστιο δίκτυο, δεν μπορείτε να απαντήσετε με ακρίβεια.
Έτσι, από τη μία πλευρά, φυσικά, υπάρχουν οικογενειακές φατρίες, όπως οι Μπους, οι οποίες, κατ' αρχήν, απλώνουν τα φτερά τους στην
αμερικανική πολιτική εδώ και 100 χρόνια, συγκεντρώνοντας πόρους και, κατ' αρχήν, είναι μια εγκληματική φατρία που
έρχεται στην εξουσία ή έχει έρθει στην εξουσία κατά καιρούς.
Οι Κένεντι δεν είναι πολύ καλύτεροι.
Έβγαλαν τα χρήματά τους με το λαθρεμπόριο οπίου, όπλων και αλκοόλ και μεγάλωσαν εκεί.
Αυτή είναι ολόκληρη η Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ, που βασικά βασίζεται στους διαδόχους της
Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και στο εμπόριο οπίου.
Μπορείτε εύκολα να διαβάσετε στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ότι το Χάρβαρντ και το Πρίνστον και όλα αυτά τα
πανεπιστήμια ιδρύθηκαν βασικά από πρώην βαρόνους του οπίου.
Και οι Κένεντι δεν ξεφεύγουν από αυτό.
Από τη μία πλευρά, υπάρχουν σίγουρα αυτές οι οικογενειακές φατρίες.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν αυτά τα δίκτυα, όπως η Διάσκεψη Μπίλντερμπεργκ.
Βέβαια, είναι ενδιαφέρον ότι από τη μία πλευρά έχουμε έναν Τζορτζ Σόρος ή έναν Πίτερ Θιλ ή έναν Έρικ Σμιντ, οι οποίοι
κατ' αρχήν εκπροσωπούν πολύ δημόσια αντίθετες ιδεολογίες.
Ο ένας είναι αριστερός δημοκρατικός - στην περίπτωση του Eric Schmidt, πρώην αφεντικό της Google - και ο άλλος
είναι δεξιός φιλελεύθερος-συντηρητικός, ένας Peter Thiel.
Έτσι, είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι μεταξύ τους δημόσια και στα μέσα ενημέρωσης, αλλά στη συνέχεια συναντώνται στη διάσκεψη
Bilderberg, όπου και οι δύο είναι μέλη της οργανωτικής επιτροπής.
Αυτό σημαίνει ότι εκεί συζητείται κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε στα μέσα ενημέρωσης, όπου τα περισσότερα από
αυτά είναι μάλλον για το θεαθήναι ή οι άνθρωποι προσπαθούν δημόσια να εξασφαλίσουν μερίδιο ψηφοφόρων ή εξουσία.
- Ενώ κάτι όπως η ψηφιοποίηση και ο τρανσουμανισμός συνεχίζουν να επιδιώκονται στο παρασκήνιο και οι άνθρωποι τα πάνε πολύ καλά.
Έτσι, οι άνθρωποι είναι συνήθως φίλοι και στην ιδιωτική τους ζωή.
Αυτό μπορείτε πάντα να το δείτε στη Bundestag όταν λέγεται ότι διαφωνούμε στο talk show - κατά κάποιο τρόπο οι
Πράσινοι εναντίον του CDU και της Αριστεράς και του AfD.
Και στο τέλος, στέκονται κάπου σε ένα πάνελ, γελούν και διασκεδάζουν μαζί.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα κλαμπ.
Και αυτό που μας παρουσιάζεται δημόσια είναι συνήθως κάτι σαν σαπουνόπερα.
Ναι. Είστε πολύ δυνατός στη δημοσιοποίηση αυτών των πραγμάτων.
Πώς κάνετε τους ανθρώπους να σας ακούσουν;
Λοιπόν, πρώτα απ' όλα, δεν θέλω να με ακούσει κανείς.
Θέλω πραγματικά οι άνθρωποι να ακούσουν τον εαυτό τους και τη διαίσθησή τους, την εσωτερική τους φωνή και τη συνείδησή τους.
Επειδή, όπως είπα και προηγουμένως, δεν υπάρχει δικαίωμα στην εξουσία.
Επίσης, δεν υπάρχει κανείς που πρέπει να υπαγορεύσει κάτι σε εσάς ή σε μένα.
Το μόνο πράγμα που πρέπει να μας καθοδηγεί στη ζωή είναι η προσωπική μας αντίληψη της πραγματικότητας.
Και ο καθένας πρέπει να το αποφασίσει αυτό πολύ υποκειμενικά για τον εαυτό του.
Με άλλα λόγια, αυτό που κάνω είναι βασικά να συγκεντρώνω πληροφορίες και στη συνέχεια να τις καθιστώ διαθέσιμες - και,
κυρίως, με όλες τις πηγές που χρησιμοποιώ για να καταλήξω στο συμπέρασμά μου - έτσι ώστε εσείς ως αναγνώστης να
μπορείτε να τις κατανοήσετε μόνοι σας και στη συνέχεια να αποφασίσετε αν θα καταλήξετε στο ίδιο συμπέρασμα.
Γενικά τις βρίσκω πολύ λογικές και δεν βλέπω πώς θα μπορούσατε να σκεφτείτε κάτι άλλο.
Αλλά ο καθένας είναι ελεύθερος να αποφασίσει για τον εαυτό του.
Δεν θέλω ο κόσμος να με πιστέψει καθόλου.
Το χειρότερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι απλά να υιοθετήσετε και να
προσαρμόσετε απόψεις και να πιστέψετε οποιονδήποτε.
Πρέπει να ακούτε μόνο τον εαυτό σας.
Και αυτό που νομίζω ότι είναι σημαντικό είναι ότι χρησιμοποιούμε επίσης τους σωστούς όρους.
Έτσι, αν αποκαλώ τον εαυτό μου ορκιστή, θεωρητικό συνωμοσίας ή κάτι τέτοιο, φυσικά και κάνω χάρη στον κόσμο.
Δεν θα βρείτε αυτούς τους όρους στα κείμενά μου.
Επειδή δεν πρόκειται πάντα για συνωμοσίες, αλλά για οργανωμένο έγκλημα.
Και υπάρχει βασικά η πολύ απλή πρόταση: Ακολουθήστε τα χρήματα.
Ακολουθείτε λοιπόν τα χρήματα, όπως θα έκανε κάθε ντετέκτιβ, κάθε επιθεωρητής που θέλει να εξιχνιάσει ένα έγκλημα.
Κάνω το ίδιο.
Και μπορείτε να πάτε οποιοδήποτε άρθρο μου στο δικαστήριο και να έχετε πολλές πιθανότητες να
κερδίσετε, διότι κατ' αρχήν όλα είναι αποδεδειγμένα.
Και όχι με κάποιο βίντεο στο YouTube από τον κ. XY, ο οποίος κάποτε άκουσε από κάποιον ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει, αλλά
συνήθως με τα πρωτότυπα έγγραφα από την UNESCO, τη CIA κ.λπ.
Στη συνέχεια, μπορείτε να διαβάσετε μόνοι σας τι πραγματικά κάνουν και γράφουν αυτοί οι άνθρωποι, τι
ανακοινώνουν, τι παραδέχονται και τι παραδέχονται εκ των υστέρων - κάτι που συχνά συμβαίνει μόνο δεκαετίες αργότερα.
Επομένως, πρέπει επίσης να χρησιμοποιείτε τους σωστούς όρους.
Γι' αυτό χρησιμοποιώ όρους όπως η οικονομία της παρατήρησης .
Κατ' αρχήν, δεν πρόκειται απλώς για επιτήρηση πλήρους απασχόλησης, αλλά για κέρδος χρημάτων με επιτήρηση πλήρους απασχόλησης.
Εξάλλου, οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας που εξορύσσουν τον χρυσό της εποχής μας - τα δεδομένα -
κερδίζουν φυσικά τεράστια χρηματικά ποσά από αυτά.
Ωστόσο, διαβιβάζουν επίσης τα δεδομένα αυτά στην κυβέρνηση ή στις μυστικές υπηρεσίες.
Αυτό, με τη σειρά του, τους δίνει φυσικά πρόσβαση σε μεμονωμένους αιρετικούς, μη πιστούς επικριτές που με
κάποιο τρόπο απονομιμοποιούνται έναντι του κράτους.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα πολύ ανθυγιεινό δίκτυο.
Και ο Μπενίτο Μουσολίνι το περιέγραψε τότε ως την τέλεια μορφή φασισμού: "Ο κορπορατισμός.
Όταν το κράτος και οι επιχειρήσεις συγχωνεύονται σε μια ανθυγιεινή δομή εξουσίας". Και αυτό ακριβώς έχουμε.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η δομή εξουσίας είναι τόσο τεράστια, συγκεχυμένη και επίσης δύσκολο να
οριοθετηθεί, διότι, κατ' αρχήν, η πολιτική έχει πάψει προ πολλού να αποφασίζει για οτιδήποτε.
Κατ' αρχήν, οι υπερεθνικοί οργανισμοί, οι πράκτορές τους, οι δεξαμενές σκέψης τους και κάτι σαν τον ΟΗΕ, ο οποίος στη συνέχεια
μας παρουσιάζει μια Ατζέντα 2030 και στόχους βιωσιμότητας που κανένας από εμάς δεν ψήφισε ποτέ, αλλά που στη
συνέχεια εφαρμόζονται και επιβάλλονται από την εκάστοτε εθνική κυβέρνηση, λαμβάνουν αποφάσεις εδώ και πολύ καιρό.
Κατ' αρχήν, αυτό είναι αντίθετο με τη βούληση του λαού, ο οποίος ούτε ψήφισε υπέρ ούτε έχει λόγο στο θέμα.
Για μένα, λοιπόν, η πολιτική είναι απλώς ο εκτελεστικός βραχίονας μιας υπερεθνικής δομής που δεν
ονομάζεται παγκόσμια κυβέρνηση, αλλά παγκόσμια διακυβέρνηση.
Και κάποια στιγμή αυτό θα οδηγήσει σίγουρα σε μια όλο και ισχυρότερη δομή παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Το αργότερο όταν θα πρέπει να πληρώσουμε φόρο βιωσιμότητας στα Ηνωμένα Έθνη κάποια στιγμή, κάτι που έχει ήδη συζητηθεί.
Αλλά οι εθνικές κυβερνήσεις θα συνεχίσουν φυσικά να υπάρχουν.
Γιατί αυτό είναι που βλέπετε.
Εκεί είναι που μπορώ να προσομοιώσω τη δημοκρατία και να ψηφίσω και να δώσω στους ψηφοφόρους την αίσθηση
ότι συμμετέχουν , αλλά τελικά αυτό δεν είναι αλήθεια.
Δηλαδή αυτό σημαίνει ότι η επίφοβη μονοκοσμική κυβέρνηση, η οποία θα βρίσκεται κάπου στη Γενεύη ή τη Νέα Υόρκη, μάλλον δεν
θα υπάρχει, αλλά μάλλον αυτές οι υποδιαιρέσεις που ήδη έχουμε;
Ακριβώς, ούτε αυτό πωλείται.
Έτσι, αν θέλω να συνεχίσω να παρουσιάζω το μοντέλο της δημοκρατίας στα μέσα ενημέρωσης και να λέω ότι είναι η καλύτερη
δημοκρατία όλων των εποχών, τότε φυσικά δεν μπορώ να κυκλοφορώ και να λέω ότι τώρα έχουμε μια παγκόσμια κυβέρνηση εδώ, ότι
υπάρχουν κατά κάποιο τρόπο οκτώ ηλικιωμένοι κύριοι που συναντιούνται στο πίσω δωμάτιο και
στη συνέχεια αποφασίζουν για όλο τον κόσμο.
Φυσικά αυτό δεν είναι δυνατόν. Οι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό, φυσικά.
Γι' αυτό θα συνεχίσουν βέβαια να υπάρχουν εθνικές κυβερνήσεις, αλλά θα υπάρχουν πάντα νέα μέσα που θα
απαιτούν και θα εξασφαλίζουν υπερεθνική κυριαρχία.
Ακριβώς όπως αυτή η συνθήκη του ΠΟΥ, η οποία φυσικά εξασφαλίζει ότι στον τομέα της υγείας δεν είναι πλέον οι
εθνικές κυβερνήσεις αλλά ένα υπερεθνικό κατασκεύασμα που υπαγορεύει τι συμβαίνει στις επιμέρους χώρες.
Ναι.
Γιατί νομίζετε ότι οι άνθρωποι το ανέχονται αυτό;
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι είναι δυσαρεστημένοι με τις κυβερνήσεις τους και
ίσως θα καλωσόριζαν μια νέα αρχή και θα συμφωνούσαν ακόμη και σε μια παγκόσμια κυβέρνηση.
Ναι, υπάρχει ένας εκπληκτικός αριθμός ανθρώπων που δεν το θεωρούν τόσο κακό.
Αλλά αυτοί είναι συνήθως οι άνθρωποι που δεν ρίχνουν μια πιο προσεκτική ματιά.
Όποιος θεωρεί τον εαυτό του δημοκράτη -ιδιαίτερα τώρα στην Ελβετία, ως δημοκράτη της βάσης-
θέλει να ασκήσει επιρροή στην κοινότητά του.
Αυτό σημαίνει ότι θέλει να έχει λόγο, να έχει λόγο, να προβάλλει τα επιχειρήματά του - υπέρ και κατά -
και στη συνέχεια να βρει με κάποιο τρόπο συναίνεση.
Αυτό είναι στην πραγματικότητα η δημοκρατία.
Είναι μια διαδικασία, συχνά επίσης μια σύγκρουση, μια συζήτηση, ένας διάλογος που πρέπει να επιλυθεί κάπου.
Και φυσικά αυτό δεν συμβαίνει.
Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν πραγματικά μια γενική εικόνα επειδή απλά δεν έχουν
το χρόνο στην κανονική τους επαγγελματική ζωή.
Ποιος έχει χρόνο να περάσει τέσσερις, έξι ή οκτώ ώρες το βράδυ ερευνώντας κάτι, αν αυτό δεν παρουσιάζεται καλά σε ένα βιβλίο;
Όταν μιλάς με ανθρώπους στο δρόμο, έχεις την αίσθηση ότι όλοι κάπως συμφωνούν μαζί σου, ότι είναι
λανθάνουσα δυσαρεστημένοι αλλά δεν κάνουν τίποτα.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας λένε ότι οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι σαν εσάς και
εμένα αποτελούν το πολύ το 20% του πληθυσμού.
Είναι όντως έτσι τα πράγματα;
Όχι, δεν το βλέπω έτσι.
Μου αρέσει πάντα να αναφέρω το παράδειγμα των δημοψηφισμάτων στην Ελβετία - τότε για το θέμα του κοροναϊού και του νόμου Covid.
Υπήρξε το πρώτο δημοψήφισμα, το οποίο αρχικά απέρριψε τον νόμο.
Κοίταξα αυτές τις προβλέψεις - ή τις προβλέψεις - και σε κάποιο σημείο, νομίζω ότι το αποτέλεσμα ήταν: το 47% απέρριψε
αυτόν τον νόμο, πράγμα που σήμαινε ότι τελικά έγινε αποδεκτός.
Όμως, το 47% του πληθυσμού ψήφισε ήδη κατά της εφαρμογής αυτού του καθεστώτος - αυτού του συστήματος
παρακολούθησης και τελικά ελέγχου - στο πρώτο δημοψήφισμα.
Και πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος της απεικόνισης αυτής της κρίσιμης φούσκας από τα μέσα ενημέρωσης είναι εντελώς υπερβολικό.
Επειδή φυσικά πρέπει να δώσεις στους ανθρώπους την αίσθηση ότι είναι κατά κάποιο τρόπο το περίεργο, τρελό, κρίσιμο μέρος
του πληθυσμού και ότι αποτελούν την απόλυτη μειονότητα, ναι.
Τότε αισθάνεστε ανίσχυροι.
Φυσικά, αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα αδυναμίας και ανημποριάς και διασφαλίζει ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να
κάθονται στο σπίτι με απάθεια στον καναπέ και φυσικά ενοχλούνται που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.
Αλλά εγώ το βλέπω εντελώς διαφορετικά, γιατί όπως είπα, όταν κυκλοφορείς στην πόλη, στον αναλογικό χώρο και μιλάς με
ανθρώπους, είναι μάλλον σπάνιο να συναντήσεις κάποιον που πραγματικά πιστεύει ότι όλα είναι καλά, που είναι πραγματικά
ενθουσιασμένος με τη γερμανική κυβέρνηση, την αμερικανική κυβέρνηση, είτε πρόκειται για τον Τραμπ είτε
για τον προηγούμενο, είτε για την ελβετική κυβέρνηση.
Δύσκολα θα συναντήσετε κάποιον δημόσια, στην παμπ, στο τρένο, που να είναι απόλυτα ενθουσιώδης.
Η παρατήρησή μου είναι ότι οι άνθρωποι που συναντάτε και μιλούν πραγματικά θετικά γι' αυτό είναι η μειοψηφία.
Αυτό είναι 20, 18, 25, 15 τοις εκατό, ανάλογα με το πού πηγαίνετε, ίσως και 30 τοις εκατό.
Αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η μειοψηφία.
Και πιστεύω ότι το 60-70% του πληθυσμού έχει συνειδητοποιήσει ότι εξαπατάται, ότι αυτό είναι μια
βιτρίνα και ότι η δυσαρέσκεια είναι πολύ μεγάλη.
Πιστεύω ότι από αυτούς - ας το πούμε 60% ή 70% - ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του μπλοκ δεν έχει ακόμη
αρκετή αυτοπεποίθηση για να το εκφράσει δημόσια.
Γιατί φυσικά υπάρχει ο φόβος ότι ο εργοδότης σας θα το μάθει, ότι θα έχετε μειονεκτήματα στη δουλειά σας, ότι μπορεί να μην σας
επιτρέπεται πλέον να συμμετέχετε κοινωνικά στον σύλλογο τένις ή σκοποβολής, ότι μπορεί να σας βλέπουν οι
φίλοι σας ως τον λεπρό που έχει κάποιες περίεργες θεωρίες.
Πιστεύω όμως ότι αν μιλήσεις γι' αυτό ανοιχτά - και αυτή είναι η εμπειρία μου - γρήγορα
συνειδητοποιείς ότι πολλοί άνθρωποι είναι πολύ επικριτικοί.
Το σημαντικό είναι να μην χρησιμοποιούμε τους όρους που προτείνει η κυρίαρχη κάστα, ο μηχανισμός προπαγάνδας.
Επομένως, μην μιλάτε για την κλιματική αλλαγή, αν κάποιος σας μιλήσει για την κλιματική
αλλαγή, μιλήστε για την προστασία του περιβάλλοντος.
Όταν κάποιος μιλάει για συσσώρευση κεφαλαίου και για κακούς δισεκατομμυριούχους όπως ο Elon Musk, μιλήστε για τους κακούς
δισεκατομμυριούχους όπως ο Soros και ο Gates που καταλήγουν επίσης να οργανώνουν και να συνεργάζονται εγκληματικά
για να εισάγουν πράγματα που κανένας από εμάς δεν ψήφισε.
Και προσπαθήστε να περιγράψετε τα πράγματα με όρους που είναι πιο κατάλληλοι.
Δεν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας, αλλά για το οργανωμένο έγκλημα και την ερευνητική δημοσιογραφία, για την εγκληματολογία.
Το κράτος επιτήρησης δεν αφορά κατ' ανάγκη το κράτος επιτήρησης, αλλά την οικονομία επιτήρησης, επειδή πρόκειται για
μια πολύ στενή αλληλεπίδραση μεταξύ των εταιρειών και των κρατικών μηχανισμών και των μυστικών υπηρεσιών.
Έτσι, αν προσπαθήσετε να προσεγγίσετε τους ανθρώπους με το σωστό λεξιλόγιο, μπορείτε επίσης να μιλήσετε στην
άλλη πλευρά - σε εισαγωγικά - με πολύ εποικοδομητικό τρόπο.
Αυτό το βιώνω και εγώ ο ίδιος ξανά και ξανά όταν μιλάω με ανθρώπους που θα τους χαρακτήριζα εντελώς "woke" ή "από την
εντελώς αντίθετη όχθη", οι οποίοι μπορούν να έχουν μια υπέροχη συζήτηση μαζί μου για το θέμα αυτό, επειδή είμαι
επίσης υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος και σε κανέναν δεν αρέσουν τα μικροπλαστικά στο φαγητό του.
Επίσης, δεν είμαι υπέρ των υπερδισεκατομμυριούχων όπως ο Μασκ, ο Σόρος ή ο Γκέιτς, οι οποίοι μπορούν να αγοράσουν τόση επιρροή με
τα χρήματά τους, ώστε να σκοτώνουν ανθρώπους στην Αμερική και την Αφρική με ναρκωτικά μέσω
εκστρατειών που είναι βασικά μόνο επιζήμιες.
Από τη στείρωση μέχρι τους θανάτους, όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν.
Έτσι, αν απλά προσπαθήσετε να μαζέψετε τους ανθρώπους - και νομίζω ότι όλοι πρέπει να κοιτάξουν τον εαυτό τους - επειδή,
φυσικά, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να είναι πολύ απογοητευμένοι από την κρίση του κοροναϊού,
από τους γείτονές τους, από τον εργοδότη τους.
Αλλά αν είστε λίγο καλύτερα ενημερωμένοι και έχετε λίγο περισσότερη διορατικότητα από τους άλλους και έχετε δει μέσα από
αυτά τα πράγματα, τότε έχετε επίσης την ευθύνη να υποχωρήσετε λίγο και να είστε ο πιο λογικός
και να εξακολουθείτε να πλησιάζετε τους ανθρώπους.
Επειδή είμαστε ένα είδος, πρέπει με κάποιο τρόπο να μοιραστούμε αυτό το περιβάλλον μαζί.
Και αν συνεχίσουμε να είμαστε διχασμένοι ανάμεσα σε υπέρ και κατά της Κορόνας, υπέρ και κατά της μετανάστευσης και υπέρ του Τραμπ,
κατά του Τραμπ και της Merz και της BlackRock στη Γερμανία. Όσο περισσότερο τέτοιες διχαστικές αφηγήσεις εισέρχονται
στον πληθυσμό, τόσο περισσότερο πρέπει να ασχοληθούμε με τους εαυτούς μας και με οριζόντιες συγκρούσεις.
Ενώ το πρόβλημα - όπως είδαμε το 2008 με το κίνημα Occupy Wall Street - το πρόβλημα βρίσκεται στην κορυφή.
Και η τελευταία φορά που οι άνθρωποι, αριστεροί και δεξιοί, κοίταξαν μαζί προς τα πάνω, ήταν το Occupy Wall Street.
Υπήρξε μια μεγάλη δυναμική σε όλο το φάσμα, όπου οι άνθρωποι αναγνώριζαν ότι ήταν οι κεντρικές τράπεζες: Είναι οι
κεντρικές τράπεζες, είναι οι μεγάλες τράπεζες που πρέπει να σώσουμε με τα χρήματά μας, με τους φόρους μας σε δισεκατομμύρια.
Και δεν είχαν αυτή την οριζόντια σύγκρουση.
Και μετά από αυτό, ειδικά στην Αμερική, υπήρξε και πάλι το κίνημα του Tea Party και αυτό που έγινε το προοδευτικό "woke" .
Και πάλι, οι άνθρωποι βρίσκονται σε οριζόντια σύγκρουση και χτυπάνε ο ένας το κεφάλι του άλλου αντί να
ασχοληθούν πραγματικά με το πρόβλημα, το οποίο συνήθως είναι να κοιτάξουν προς τα πάνω.
Ναι.
Και σε ποιο βαθμό είμαστε τώρα στο έλεος αυτής της διαδικασίας ή μπορούμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, να θωρακιστούμε
απέναντι σε αυτό που κάτι υποτίθεται ότι θα μας κάνει;
Συμφωνούμε με αυτό και, ως εκ τούτου, του δίνουμε την εξουσία.
Από την άλλη πλευρά, αν πάρουμε τη δύναμη για τον εαυτό μας, την αφαιρούμε από αυτούς - αυτές τις ευκαιρίες, ας πούμε.
Όσο περισσότεροι άνθρωποι το κάνουν αυτό, τόσο μεγαλύτερη και πιο εκτεταμένη γίνεται αυτή η διαδικασία.
Τι συμβουλεύετε τους ανθρώπους να κάνουν;
Έτσι, πρώτα απ' όλα, φυσικά, πρέπει να καταλάβετε ότι όσο περισσότερη προπαγάνδα υπάρχει, όσο περισσότερες
αμφίβολες, σχιζοφρενικές αφηγήσεις ρίχνονται στο δωμάτιο, τόσο περισσότερη διαχείριση της οργής γίνεται.
Έτσι, σήμερα είναι το θέμα Α, πρέπει να εξοργιστείτε γι' αυτό.
Την επόμενη μέρα είναι το θέμα Β, οπότε πρέπει να εξοργιστείτε.
Όσο περισσότερο συμβαίνει αυτό, τόσο περισσότερο είναι ένα σημάδι ότι υπάρχει ένας ορισμένος πανικός εκεί πάνω στον
πύργο του ελεφαντοστού, επειδή, φυσικά, η εμπιστοσύνη στην πολιτική και το κράτος έχει μειωθεί εδώ και δεκαετίες.
Η εμπιστοσύνη στη δημόσια ραδιοτηλεόραση μειώνεται.
Η συμμετοχή των ψηφοφόρων μειώνεται και μειώνεται.
Με άλλα λόγια, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν προφανώς από τι κυβερνώνται και ότι αυτό δεν έχει και
πολλή σχέση με τη δημοκρατία, απογοητεύονται και απομακρύνονται.
Και βέβαια οι περισσότεροι άνθρωποι το κάνουν με κάποια αγωνία - με άλλα λόγια, με απογοήτευση - έτσι ώστε απλά να μην
θέλουν να ασχοληθούν άλλο με αυτό, αλλά να επικεντρωθούν στην ιδιωτική τους ζωή, στα πράγματα που μπορούν να επηρεάσουν.
Και αυτό είναι πράγματι σωστό.
Αν δεν ασχολούμουν με τη δημοσιογραφία, συχνά δεν θα παρακολουθούσα αυτά τα πράγματα, επειδή συχνά η
γκροτέσκα αφήγηση απλώς προσβάλλει τη νοημοσύνη σου.
Αλλά αυτό που πραγματικά πρέπει να συμβουλεύετε τους ανθρώπους να κάνουν είναι να το
αναγνωρίσουν αυτό: Είμαστε ακόμα περισσότεροι!
Έτσι, αν πάρετε τις συνθήκες μιας κυβέρνησης με τις αστυνομικές δυνάμεις ή τη δημόσια υπηρεσία και τις συγκρίνετε με τον αριθμό
των ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα ως πληθυσμό, τότε έχουμε μια τεράστια διαφορά μεταξύ του μηχανισμού - κρατικού
μηχανισμού, συστήματος, όπως θέλετε να το ονομάσετε - και του πληθυσμού, ο οποίος έχει στην πραγματικότητα την εξουσία.
Αυτή είναι στην πραγματικότητα και η ιδέα της δημοκρατίας, ότι ο κυρίαρχος αποφασίζει.
Το αίσθημα αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στην Ελβετία.
Και πολύ γρήγορα αποκτάτε την αίσθηση ότι κατά κάποιο τρόπο σας υπαγορεύει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αν δεν σας το ζητήσει.
Τώρα έχουμε αυτές τις συμφωνίες-πλαίσιο της ΕΕ, που σημαίνει: "Προσπαθούν να παρακάμψουν με κάποιο τρόπο το δημοψήφισμα
και δεν χρειάζεται να περάσει από το Συμβούλιο των Κρατών".
Προσπαθείς να ξεφύγεις με κάποιο τρόπο.
Και οι άνθρωποι πρέπει απλώς να συμμετέχουν ενεργά.
Η δημοκρατία είναι μια διαδικασία. Αν έχετε ήδη αυτό ως το "καλύτερο μοντέλο" - και είναι ίσως ένα από τα καλύτερα μοντέλα
που γνωρίζουμε και έχουμε και έχουμε επίσης μια ορισμένη πρακτική εμπειρία - αν θέλετε να εμπλακείτε και να το φέρετε
ενεργά σε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, τότε πρέπει να εμπλακείτε και πρέπει να το κάνετε σε τοπικό επίπεδο.
Επειδή δεν μπορείτε να επηρεάσετε το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στη Βέρνη από το Chur.
Αυτό που μπορείτε να κάνετε, ωστόσο, είναι να κάνετε τη δημοτική διοίκηση να σας ακούσει,
να σας δώσει πληροφορίες και να δώσει τον τόνο.
Και αν αρκετοί δήμοι το κάνουν αυτό και αρκετοί δημοτικοί ηγέτες αναλάβουν δράση στο καντόνι και το καντόνι αναλαμβάνει
δράση στη Βέρνη, τότε έχετε τη δύναμη να κάνετε τη διαφορά.
Η Κορόνα θα ήταν σίγουρα πολύ διαφορετική αν δεν υπήρχαν τόσα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης και τόση μεγάλη αντιπολίτευση.
Γι' αυτό δραστηριοποιηθείτε, σηκωθείτε από τον καναπέ και μην καταναλώνετε την κρίση σαν να ήταν ταινία μεγάλου μήκους.
Είναι η ζωή όλων μας και μπορούμε να τη διαμορφώσουμε, επειδή το μέλλον δεν είναι
προκαθορισμένο , μπορεί να αλλάξει ακόμα και τώρα.
Ναι, σας ευχαριστώ πολύ για την αξιολόγησή σας και για το ότι μοιραστήκατε τις γνώσεις σας μαζί μας.
Έχετε κάτι άλλο που θα θέλατε να πείτε στο κοινό στο τέλος;
Ναι, αυτό ήταν σχεδόν μια καταληκτική δήλωση, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι εσείς οι ίδιοι είστε η
δύναμη, η αλλαγή, το θετικό μέλλον και ότι η ζωή είναι όμορφη.
Η ζωή είναι όμορφη και όλα τα υπόλοιπα για τα οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να μας πείσουν - είτε πρόκειται για φόβο, είτε
θέλουν να μας κάνουν να φοβόμαστε τους πολέμους, είτε τον φόβο της ψηφιοποίησης κ.λπ. - όλα αυτά είναι μέσα κυριαρχίας.
Η ζωή είναι όμορφη.
Θα πρέπει να ζήσετε μια ζωή με κίνητρα, ευτυχισμένη, γεμάτη με την οικογένειά σας, με το τοπικό περιβάλλον που έχετε, και σε
καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να επιτρέψετε στον εαυτό σας να ωθηθεί σε αυτή τη στάση φόβου ή αγωνίας στην οποία θέλουν να μας
ωθήσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης - ο μηχανισμός προπαγάνδας - γιατί τότε στο τέλος έχουν ήδη πετύχει τον στόχο τους.
Έτσι, το μέλλον δεν είναι εκεί για να προβλεφθεί, αλλά για να διαμορφωθεί - όπως είπε κάποτε ο Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί.
Και νομίζω ότι πρέπει να το κάνετε αυτό με το να είστε δραστήριοι και να ζείτε μια ευτυχισμένη ζωή,
γιατί η ευτυχισμένη ζωή είναι η πραγματική επανάσταση.
Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνέντευξη. Όλα τα καλύτερα για σας, κ. Ρεγκενάουερ.
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση.