Orduan ikusten duzu denek agenda bera dutela.
Hala ere, horrek ez du esan nahi ezin duenik gerra bat eragin.
Tamalez, gerra da aginte-klasearentzat negozio onena.
Guri publikoan aurkezten zaiguna normalean telenobela baten antzekoa da.
Hedabideetan demokrazia-eredua sustatzen jarraitu nahi badut eta inoizko demokrazia onena dela esan nahi badut, ezin dut ondo joan
eta esan orain mundu-gobernu bat dugunik, oinarrizkoan atzeko gela batean elkartzen diren zortzi adineko jaunek
osatua eta mundu osorako erabakiak hartzen dituztenak.
Jakina, hori ezinezkoa da.
Beraz, aktibo izan zaitez, altxa sofatik eta ez kontsumitu krisia film luze bat balitz bezala.
Guztion bizitzak dira, eta haiek molda ditzakegu, etorkizuna ez baita aurrez zehaztuta; oraindik ere aldatu dezakegu.
Gaur Suitzara bidaiatu dut gizon berezi batekin hitz egiteko.
Detailuak eta ikuspegi orokorra ezagutzen dituen pertsona da, eta gai da alderdi desberdinak hari komun batean lotzeko.
1978an jaio zen eta musikaria, hainbat libururen egilea, operazio-zuzendaria,
irrati-aurkezlea, ekintzailea eta kudeaketa-aholkularia da.
20 herrialde desberdinetan bizi eta lan egin du, bost hizkuntza hitz egiten ditu eta bidean
munduari buruzko ulermen zabala eskuratu du.
Ez da besteen iritziak bakarrik errepikatzen edo narrazioak iraunarazten dituen pertsona bat,
baizik eta gauzen muinera berak heltzen dena.
Ongi etorri gaur Studio Chur-era, Tom-Oliver Regenauer.
Eskerrik asko gonbidapena. Bai, mesedez.
Gaur "botere-egiturak" edo "nork gobernatzen du mundua?" gaia eztabaidatzen ari gara.
Nire lehenengo galdera – mundu-mailako egoerarekin has gaitezen – berriro gerra dago munduan: Ukrainian,
Gazako Zerrendan, Yemenen, eta denak armatu egiten ari dira.
EBk orain berriro ere 150 mila milioi inbertitzea erabaki du armak eta logistika ekoizteko gaitasunak ezartzeko.
Era berean, AEBen, Errusiaren eta Txinaren arteko tentsioak handitzen ari dira izugarri.
Baina Europa, Ekialde Ertaina, India, Pakistan, Iran – dena nahasita dago.
Eta aldi berean, makina aroaren gailurrera lasterka goaz.
Digitizatu daitekeen guztia digitizatuko da – moneta, moneta digital zentraletatik hasi eta azken batean
dena eta dena zeharkatuko duen adimen artifizialera arte.
Gure belarrietara iritsi dira garun-inplanteei buruzko albisteak, pertsonak ziberorg moduko izaki bihurtzen dituztenak
– gizaki-makina edo makina-gizaki bihurtuz, eta, gainera, oraindik gizaki bat ote den zalantzan jarriz.
Eta zure lehenengo galdera hau da: garapen hauek ausazkoak eta elkarrekiko independenteak al dira,
edo atzean nolabaiteko agenda edo plan bat dago?
Hori beti zure ikuspegiaren araberakoa da.
Ni beti horrela deitzen diot – edo jendeak horrela deitu nahi izaten du – polikrisia .
Beraz, alde batetik, teknologiaren alderdia dago, transhumanismora mugitzen dena edo, oinarrizko
mailan, teknokrazia mugimenduaren ondorioz sortzen dena.
1917an hasi zen AEBetako Ekialdeko Kostaldean teknokrazia mugimenduarekin , eta gero – xehetasunez jarraitzen baduzu
– digitalizazio-industria eta plataforma-ekonomia bihurtu zen . edo zaintza-ekonomia – nola deskribatzen dudan arabera.
Hori, zalantzarik gabe, alderdi teknologikoa da.
Bestalde, noski, badago alderdi militarra, hau da, militar-industria konplexua – esaten duten bezala.
Gerra inoiz ez zen desagertu. Beraz, ez da orain berriro gerra bat dagoenik. Beti egon da gerra.
Uste dut – ondo gogoratzen badut – AEBak sortu zirenetik 17 edo 14 urte egon direla gerrarik gabe.
Ba, hori asko esaten du.
Beraz, benetan 5G gerra egoera bat dugu, hau da, bosgarren belaunaldiko gerra.
Eta ez da soilik gerra kinetikoa , baizik eta gerra kognitiboa ere , eta hori ere maiz eztabaidatzen da.
NATOk NATO Innovation Hub izeneko bere webgunea du.
Hortxe dator borroka kognitiboa.
Eta horrek zuzenean teknologiaren alderdira itzultzen gaitu, izan ere, denok ezagutzen dugulako nik beti
"smombies" deitzen diodana – smartphone eta zombiaren konbinazioa – kalean barrena ibiltzen direnak.
Jende gehienak bere smartphoneekin obsesionatuta dago, txakurra paseatzen ari direnean
edo haurra paseatzera eramaten dutenean ere.
Eta hori inbaditzaile teknologia besterik ez da.
Eta horrek, noski, gure garunean, gure egoera fisikoan eta baita pertsonen egoera mentaletan ere eragiten du.
Hori dela eta, isolamendu-epidemia deitzen zaiona dugu.
Beraz, jendea gero eta bakartiago bihurtzen ari da, mundu digital koloretsu honetan zentratuta, nik "The Truman
Show" deitzen diodana, liburuaren antzera – azkena baita.
Ba, egia esan, galdera hori laburki erantzutea zaila da.
5G gerraren agenda hain zabala delako, eta, alde batetik, argi eta garbi gerra kinetikoaren norabidean doalako,
eta, beraz, mundu-mailako ekonomian eta diru-sistemaren globalaren etenaldiak ere eragiten dituelako.
Bestalde, gerra kognitiboaren osagai oso indartsua dago, non fronte guztietan lanean ari diren.
NATOren aldetik, teknologia handiko enpresen aldetik, eta, gainera, adibidez, transhumanista egitarau
zabalago baten barruan, non azkar iristen garen Neuralinkera edo antzeko entitateetara.
Elon Musk-en enpresak garun-inplanteak sortu eta adimen artifizialarekin eta hodeiarekin konektatu nahi dituen lekua.
Hori bio-digital konbergentzia da, hau da, gizakia eta makina bat egitea, zentzu zabalago batean.
Eta gero, noski, noizbait galdera sortzen da: zein neurritan zara oraindik gizakia?
Ba, hori oso galdera konplexua da, eta bi orduko hitzaldi bat erraz eman nezakeena.
Beraz, erantzun labur bat ematea zaila da.
Hala ere, errealitatea da polikrisia baten erdian gaudela eta aurrekaririk gabeko
eskalaren nahasmenduak jasateko aukera handia dugula.
Galdera hauxe da: zenbat azkar gertatzen ari dira aldaketa hauek eta nolakoak dira haien nahasmendu izaera?
Beraz, digitalizazio honek – edo transhumanismo teknokratikoak – zalantzarik gabe prozesu graduala izango
da, belaunaldiak beharko dituena indarrean jartzeko.
Bestea askoz azkarrago gerta daiteke – gerra zinetikoa – non, printzipioz, erabakitzailea den tiroa leku egokian ez dagoen eta,
ondoren, sute handi bat piz dezakeen – Ekialde Ertainean izan ala Taiwanen, Txinan, AEBetan edo Errusian, NATOn,
Ukrainian. Beraz, zalantzarik gabe, garai nahasgarriak bizi ditugu eta, tamalez, agian gerra-garaiak ere.
Itzuli gaitezen maila nazionalera.
Hona hemen elkarri kontra dauden nazio hauek: AEBak, Errusia, Txina.
Denek agenda desberdin bat dute, ala oinarrizkoan gauza bera dira?
Ikuspegi gorago batetik, beti deitzen diot honi politikaren edo geopolitikaren 2D, 3D edo 4D maila.
2D mailan benetako gatazkak ikusten ditugu – orain, noski, Ukrainaren eta Errusiaren artekoak – non jendea hiltzen ari
den, gehiegi, benetan borrokatzen ari den gerla kinetiko batean.
Maila goragoan, 3D mailan, esateko moduan, NBE edo Baselen dagoen Nazioarteko Ordainsarien Banku bezalako erakundeak daude.
Eta Lehen edo Bigarren Mundu Gerraren historia begiratuta, adibidez, erakunde eta
antolakunde horietan egiten dira negoziazioak.
Beraz, gerrarik ez dagoen lekuan, erabaki garrantzitsuak hartzen dituztenek elkartu eta gero ikusten dute zer egin dezaketen.
Horrek esan nahi du, populazioaren lan arruntean diharduen eta gerra daraman kide arruntaren ikuspuntutik, noski horrela dirudi,
eta, gainera, gatazka kinetiko bat dago, gerra mehatxua dago.
Txina, Amerika, Ukrainen gerra egoera dagoela.
Bestalde, ordea, nabarmendu behar da NBEko 193 kide-estatu horiek guztiak Agenda 2030ekin konpromisoa hartu
dutela eta, beraz, babesten eta ezartzen ari direla.
Hau oso argi ikus daiteke Amerikak une honetan Palantir, "immigrazio-OS" edo migrazio-eragile sistema bat, ezartzen ari
dela; funtsean, aurretik inoiz ikusi gabeko datu-kopuru izugarri bat biltzen du, big data bateratzea egiten du eta,
horrela, herritar gardena ia erakargarria dirudiela egiten du.
Hori baino askoz okerragoa da.
Beraz, dena – fitness jarraitzaileetatik smartphone-etara – datu aldetik eskuragarri dagoena "bildu" egiten da
eta, printzipioz, migrazioaren gaia erabiliz zabaltzen da, migrazioaren arazoari aurre egiteko moduan.
Orain gauza bera gertatzen ari da Alemanian, noski, eta han diote orain identitate digitala eta zorro digitalak
(telefono adimendunetako zorro elektronikoak) jasoko ditugula.
Ondoren, migratzaileentzat ordainketa-txartel egokiak beharko ditugu.
Horrela, dena etengabe eta arazorik gabe jarraitu ahal izango da, eta Errusiak zehazki gauza bera egiten ari da.
Duela bi egun, jakinarazi zuten migrazioa orain Errusian ere eztabaida beroenetako gaia dela, han ere
nortasun digitala ezartzen ari direla, eta diru digitala ere han errublo digital moduan ezarriko dutela.
Beraz, printzipioz, egitaraua ondo doa – 17 jasangarritasun helburuak eta haien azpijak helburuak begiratuta.
16. puntua, bereziki, oso interesgarria da, erakundeekin eta abarrekiko lotuta baitago.
Orduan ikusten duzu denek agenda bera dutela.
Hala ere, horrek ez du esan nahi ezin duenik gerra bat eragin.
Tamalez, gerra da aginte-klasearentzat negozio onena.
Alde batetik, armagintzan, non korporazioek beren burua aberastu dezaketen, farmako-digital-finantza
konplexuarekin lehenago egin zuten bezala, armagintza sustatuz, ReArm Europe , etab. von der Leyenekin.
Hori milioika milioika da, ehunka milioika milioika, eta ondoren korporazio horietara eta burtsa-azpiegitura
puztu batera isurtzen dira, akzioen prezioak gora eginez.
Bestalde, gerra bera, noski, goiko hirugarren mailan daudenentzat negozio ona da.
Alde batetik, bake garaiko egoera normalean inoiz ezinezko izango liratekeen gauzak ekar ditzakete.
Gerran eta maitasunean edozer onartzen da, eta, zoritxarrez, hala da.
Gerra garaian gauza batzuk ezarri ditzakete, bestela inoiz ez liratekeenak posible izango; ikus Bigarren
Mundu Gerraren ondorengo Bretton Woodseko finantza-sistema.
Edo hobeto esanda, Bigarren Mundu Gerra ofizialaren amaieratik bi egun lehenago zen, ordurako mundu
mailako finantza-sistema berria negoziatzen ari zenean.
– Zeinak, halaber, argi erakusten duena lehentasuna zela.
Ez da gerra amaitzen eta hiltzeari uzten zaionik, baizik eta sistema hau ezartzen denik; Bretton Woods eta horrekin gaur
egungo finantza-sistema globala, eta ikuspegi horretatik –maila gorago batean ikusi
beharrekoa– Nazioarteko Ordainsarien Bankua (BIS) ere.
Gerra gogorra den bitartean, herrialde horietako enbaxadore eta ordezkariak giro oso harmoniko batean elkartzen dira
eta beren batzar-bilerak egiten dituzte, non guztiz bestelako gaiak erabakitzen eta planifikatzen dituzten:
Gerra bitartean eta ondoren zer egiten duzu, eta nor da diru gehien irabazten duena?
Nire "BRICS blufa" izeneko artikulura erreferentzia egin diezazuket.
Hau finantza-mailako konglomeratuari dagokio, hau da, Asiako bankuei, Nazioarteko Ordainsarien Bankuari, Nazioarteko
Diru Funtsari, Munduko Bankuari eta nola dauden elkar lotuta.
Eta Txinako banku zentraleko lehendakari ohiaren aipu atsegin bat ere badago, honek esan zuena:
Ez gara Mendebaldeko finantza-sistemarekin lehiatzen, osagarriak gara.
Eta jendeak etengabe esaten duenean: "Bai, baina badago sistema alternatibo bat, txinatar SWIFT sistema alternatiboa",
hain alternatiboa da non besterik gabe beste izen batekin deitzen den eta SWIFT sarean funtzionatzen duen.
Teknikoki, SWIFT sare bera da, izen desberdin batekin.
Ez dago bestelako aukerarik.
Maila honetan elkarrekin oso harmonikoki lan egiten dute eta ziurtatzen dute, iraganean
bezala, bi aldeetako gerrak finantzatzen dituztela.
Bi aldeetan nahasmenduak finantzatu, eta horiek antolatu eta egituratu, horietan parte
hartzen duten guztiei onura ekar diezaieten.
Bai. Beraz, hauek – orain hainbat nahasmendu-gertaerez hitz egin duzu – elkarrekin lotuta daude, ala – jada galdetu dudan bezala
– paraleloak dira eta kasualitatez bakarrik konektatuta daude?
Edo, honen guztian zehar hari komun bat ikusten al duzu?
Beraz, hari komun hori argi ikus dezakezu, eta, oinarrizkoan, atzera zenbat joan zarenaren araberakoa da.
Beraz, XIX. mendearen amaierara eta XX. mendearen hasierara itzultzen bagina, zalantzarik gabe gai
erabakigarrietako bat eugenesia izango litzateke .
Eugenesia britainiarren asmakizuna izan zen.
Printzipioz, hau arraza-doktrina zen: gizaki-espeziearen ugalketa eta gizaki-espeziearen optimizazioa.
Hori ere Britainia Handitik Amerikara zabaldu zen.
Han ere eugenesia-mugimendu bat eta Eugenesia Kontseilu bat ezarri ziren.
Beraz, hauek espezieak optimizatzearen arduradun gobernu-instituzio ofizialak ziren.
Eta, noski, eugenesia-eredu hau modu esanguratsuan kontrolatu eta babestu zuen kasta hark, berez, langile-klase erlatiboki
aspergarria, eskakizun gutxikoa eta obedientziazkoa izatea nahi zuen, eta masa erabilgarri hau
baliatu zezakeen aginte-klase bat izatea ere bai.
Beraz, faktore erabakigarrietako bat zalantzarik gabe eugenesia da, gaur egun bioetika eta
bio-digital konbergentzia gisa aurkitzen duguna.
Eta, bereziki, transhumanismo terminoa Julián Huxleyk, Britainiar Eugenesia Elkartearen buruak, asmatu zuen.
Bi aldiz izan zen Britainiar Eugenesia Elkartearen zuzendaria eta geroago UNESCOren lehen Zuzendaritza Nagusia izan zen.
Eugenesia terminoa oso maiz agertzen da UNESCOren sortze-dokumentuan, eta, noski, oinarrizko hari komun bat da,
mende bat baino gehiagoko historia osoan zehar luzatu dena.
Eta Adolf Hitler eta NSDAP erregimenaren eta nazien aroaren ondoren, eugenesiaz gehiago ez hitz egitea hobe zela ohartu
zirenean – izan ere, hori baitzen Adolf Hitlerrek bere arraza-doktrinaren bertsioan defendatzen zuena –
orduan esan zen, deituko diogu – hau da, Julian Huxleyk esan zuenez – transhumanismoa deituko diogu.
Hori askoz progresistagoa dirudi, arraza-doktrina susmagarri baten antza gutxiago duena, baina, printzipioz, horiek
dira gaur egun itxura berri batean aurkitzen ditugun agendak.
Azken finean, guztiak eugenesian oinarrituta daude.
Eta bigarren osagaia teknokrazia da .
Hori da 1917an New Yorken agertu zena eta 1930eko hamarkadan Technocracy Inc. bihurtu zena.
Eta horiek dira, nire ustez, bi nagusiak, oinarrian daudenak – ez ditut planak esaten, kontzeptuak baizik – azken
finean, belaunaldiz belaunaldi behin eta berriz erabili eta modu desberdinetan paketatutako kontzeptuak.
Baina azken finean, hauek dira oinarria hartzen duten eta garaia definitzen duten erabakigarriak, bai gerra kinetikoan
eta bai gerra kognitiboan, baita gizarte-, sozial- eta psikologiko-mailatan aldaketa eta nahasmenduetan ere.
Beraz, xehatu nahi baduzu, eugenesia eta teknokrazia dira.
Hauek, jakina, azken batean pertsonen aurka zuzendutako bi mugimendu dira.
Gizakiak garun-inplanteen bidez hobetzeko hitz egiten da, masa lauso bihurtzen ari direlako.
Ikusten da jendea nahita gauza kaltegarri batzuei – hala nola smartphone-ei, 'smombie' bihurtzen dituztenei –
esposatzen ari dela, eta ondoren, berriro ere haien kontra jotzen duen irtenbide bat eskaintzen zaiela.
Zein motatako pertsonek bultzatzen dute hau aurrera?
Zaila, bai. Inplikatutako pertsonen pentsamenduak ezin dituzu irakurri, beraz, soilik hipotesi egin dezakezu.
Baina idazketatik asko ikasi dezakezu.
Eta azken finean, oraindik badu horretako zerbait – bai, jendeak orain hala esatea
gustuko du – neo-feudalismoa edo neo-kolonialismoa.
Eta beti esaten dut egiazki betidanik existitu den kolonialismo eta feudalismo bera dela,
kaste honen tresnak bakarrik aldatu direla.
– Beraz, gaur egun propaganda eta hedabideen manipulazioari dagokionez egin
dezakezuna, azken batean gerra kognitiboan datzana.
Azken finean, normalean ez da mezuko edukiaz, baizik eta informazio-bolumen hutsaz.
Benetan oso gutxi dira oraindik ere jasotzen dituzten albisteak lehentasunen arabera sailkatu eta garrantzitsua
dena eta garrantzitsua ez dena iragazi ahal duten pertsonak.
Beraz, ikuspegi horretatik, kasta honetako literaturak, bere asmoak oso argi idazten dituena, oinarrizkoan
etengabe dio feudalismoaren ideia bat dagoela eta haiek hautatuak direla sentitzen dutela.
Jendeak maite du "odol urdina" deitutako aristokraziari buruz hitz egitea, populazio orokorraren gainetik bere
burua jartzen duena, baina nik beti esaten dut inork ez duela besteen gainean agintzeko eskubiderik.
Inork ez du egin, inoiz ez da gertatu, eta inoiz ez da gertatuko.
Pertsona guztiak berdinak dira, baina hauek argi eta garbi ez dute hori horrela ikusten.
Bai. Ondoren, hedabide alternatiboetan maiz hitz egiten da mundu-orden berri bati buruz – autoritario eta zentralizatutako
gobernu baten zentzuan – non zenbait klub edo klanek ate itxien atzean eztabaidatzen
dituzten gaiak, ondoren munduari onura ekartzeko.
Prentsa nagusiak, noski, hau konspirazio-teoria gisa baztertzen du.
Galdera hau da: zer iritzi duzu honi buruz? Zein da zuzena?
Bai, esan nahi dudana da 'conspiracy theory' terminoa CIAko dokumentu batera atzera doa, eta
dokumentu hori berriro lotu dut egungo artikuluan.
Jakina, hau garai hartan abiarazi zuten John F. Kennedyren istorioaren kritikoei diskreditatzeko – beste modu batean esanda,
narrazio ofizialaz eta Warren Txostenaz zalantzak zituzten guztiak konspirazio-teorilari gisa mespretxatu zituzten, eta,
printzipioz, ahots disidenteak isilarazteko saiakera izan zen.
Beraz, noski, hau framing-terminoa da , koronabirusaren krisian 'corona ukatuzailea' edo antzeko terminoa erabili zen bezala.
Hori ez da serio hartu behar.
Gainera, honela ikusi behar duzu: konspirazioa araua da, ez salbuespena.
Langile bana naiz eta enpresa batean lan egiten dut, eta nire nagusiak nolabaiteko moduan
molestatzen banau, zer egin behar dut nire bost lankideekin?
Beste batzuekin eztabaidatzen dut eta talde bat osatzen saiatzen naiz, talde horrek edo zerbait
egin dezan edo bakarrik ez zaudela argi utz dezan.
Ba, hori konspirazio bat deitu dezakezu.
Baina azken finean, lankidetza bat da.
Beraz, lankidetza da gizaki gisa definitzen gaituena.
Hori da ordena espontaneoa.
Gizartean edo gure lagun-zirkuluan zerbait antolatu nahi dugunean, lagundu dezaketenak deituz modu
espontaneoan antolatzen dugu, eta gero gauzak aurrera eramaten dituen talde txiki bat osatzen dugu.
Beraz, pertsona hauek gauza bera egiten dute.
Eta, noski, zirkulu ugari daude.
Haien asko orain ondo ezagunak dira.
Ezagunena Munduko Ekonomia Foroa da.
Niretzat, hori marketin saila bezalakoa da, eta oso publikoa ere bada.
Ondoren, Bilderberg konferentziak daude.
Ondoren Bohemian Grove dago.
Le Cercle dago.
Zenbakirik gabeko erakunde, pentsategi eta fundazio daude, non jendea talde txikitan elkartzen den egenda
bat – eugenesia eta transhumanismoa jarraitzen dituena – zabalago zentzuzko batean osatzeko.
Eta hori deitzen diot lankidetzari. Munduko gauzarik normala da.
Arazoa, noski, da guk, biztanleri orokorra izanik, beste gauza batzuetan zentratuta gaudela.
Horrela positiboan zentratuko gara.
Lankidetzak ezartzen ditugunean, kooperatiba bat sortu nahi dugu, gure lagun-zirkuluan aldea eragin nahi dugu, eta
agian komunitatean eta tokiko udalerrian zerbait egin nahi dugu.
Hauek alderdi positiboak dira.
Hau da zure taldean zaudeten guztion onurarako lankidetza.
Nahiz eta oso argi dagoen ate itxien atzean elkartzen diren zirkulu hauek, oro har,
populazio orokorraren aurka jarduten dutela.
Gure inork bozkatu ez zuen agenda bat aurrera eramaten ari direlako, eta askotan ezer gutxi dakigulako horretaz, informazioa
aktiboki bilatu, ikerketa egin eta gaiekin inplikatu ezean.
Horrek esan nahi du, niretzat, honek ez duela konspirazioarekin zerikusirik.
Hau nagusiki antolatutako krimena da.
Politikari gisa agindua badut eta herritarren borondatea ordezkatzea badagokit – hala ulertzen baduzu –
naturalki herritarren borondatea entzun beharko nuke.
Baina badago Princetoneko ikerketa ospetsu bat, beti aipatu nahi dudana: 2017koa – uste dut, edo 2015ekoa –
bozkatzeko asmoaren eta realpolitikaren arteko korrelazioa aztertu zuena, eta zero zela aurkitu zuena.
Orduan, AEBetako argitalpen bateko titularra hauxe zen: "Amerika ez da gehiago demokrazia;
Europak etorriko denaz kontuz ibili beharko luke."
Beraz, nahi baduzu konspirazio-teoria deitu dezakezu, baina hauek propaganda-lanetan zuzenean inplikatuta dauden eta horrekin
gure ospea zikindu nahi duten pertsonak besterik ez dira.
Edo, arazo honi aurre egin ez dioten pertsonak dira, eta, zentzu zabalago batean, kooperazioak zer esan nahi duen ulertzen
saiatzen ari direnak, ekoizpen-, teknologia- eta industria-baliabideen gehiengoaren jabe edo, gutxienez,
kontrolatzaile den kasta baten parte direla uste dutenean.
Beraz, bai, termino horrekin barre egiteko joera dut.
Ez dut hori benetan serio hartzen.
Orain, egia da kasta hau ez dela bere artean zehatz-mehatz "berdea", botereak gero eta gehiago bereganatzeko
tentatzen dituelako – beti nagusi izan nahi duelako.
Nola lotzen da dena?
Nola irudika daiteke belaunaldiz belaunaldi jarraitzen ari diren plan bat badagoela, nahiz eta benetan ezin duten
elkarrekin lan egin – adibidez, orain komunitate mailan, non jendeak herriarentzat zerbait egin nahi duen?
Nola irudikatu beharko litzateke hau?
Nola funtzionatzen du kohesio honek?
Kudeaketan, jendeak politika bidezko kudeaketaz hitz egitea gustuko du.
Beraz, babes-barandak jartzen dituzu, eta printzipioz transhumanismoa, eugenesia edo teknokrazia bezalako zerbait da.
Honek esan nahi du norbaitek istorio, ideologia edo kontzeptu baten arabera norabide jakin batean mugitzen dela.
Jakina, bidean desbideratzeak eta oztopoak daude.
Ondoren, noski, barne gatazkak ere badaude.
Hau oso nabarmena da Amerikan, non kontserbadore blokea dagoen, eta garaian George Bush
eta Dick Cheney eta abarrez osatuta zegoen.
Eta klike oso hau da kontserbadoreen botere-blokea eta familia-klan bat, Ameriketan ehun urte baino gehiago
daramatzana boterea esku artean – bereziki Bush familia.
Eta, noski, badago demokraziari gehiago begira dagoen botere-bloke bat – adibidez, Biden (orain gazte-generazioan), George Soros
eta Bill Gates, ezkerreko burbuila honen finantzariak direnak.
Une honetan kontserbadoreek dute boterea.
Ondoren, Peter Thiel bezalako finantzaketa-emaileak ditugu, bere burua liberal-kontserbadore gisa ikusten duena.
Jakina, barne-botere-borroka bat dago, azken batean dena mahaiaren buruan nor eseriko den eta nor izango duen hitza
mundu-orden berri batean edo egungo sisteman erabakitzeko.
Beraz, haien artean zalantzarik gabe gatazkak daude.
Baina oso koherentea dena da beti norbaitek agendaren arabera jarduten duela.
Teknokraziarantz beti mugitzen jarraitzeko.
Orain Alemanian ere hori ikus dezakezu.
Printzipioz, boterean nor dagoen ez du axola, hauteskundeen ondoren ere.
Gorago eramaten ari dena ekonomia berdea da, CO2aren jarraipena eta isurien merkataritza barne.
Hauetako ezer ez da ezabatuko edo aldatuko.
– Alderantziz, orain e-IDarekin eta smartphoneetan dauden zorro digitalekin eta antzeko
tresnekin denbora osoko zaintza biometrikoa dago.
Arrazoiak: Une honetan migrazio-krisi honi aurre egin behar diogu; barne-segurtasuna sustatu eta hobeto prestatu behar gara.
Orain, Amerikako moduan, hauteskunde-iruzurra eta antzekoak saihesteko biometria eta e-ID ezartzen ari gara; aurreko
gobernuak, ordea, arrisku-iturri desberdin batengatik —birusagatik— sistema bera martxan jarri eta
biometria eta masen zaintza berberak nahi zituen.
Orduan esan zen osasunerako eta osasun globalerako premiaz behar ditugula biometriko zaintza,
2G edo 3G jarraipena eta QR kodeen distopia .
Beraz, azkenean, eredu bera lortzen duzu; hori batere ez da aldatzen.
Printzipioz, aldatzen den gauza bakarra marketin-tresna da.
Nola saiatu, nolabait, herritarrei atsegina iruditu dadin.
Horrek esan nahi du elkarrekin bat ez datozen talde desberdinek, hala ere, helburu komuna dutela.
Sentitzen dut ahalik eta gehiena herritar orokorretatik kendu nahi dutela.
Kognitiboa ala materiala izan, norberarentzat gordetzeko.
Banakoak, familiak edo korporazio handiak izateko aukera handiagoa al dute?
Nola dira botere egitura hauek?
Ai ene, zenbat iraungo du hitzaldi honek?
Sare erraldoi bat dagoenez, erantzun zehatzik ematea ezinezkoa da.
Alde batetik, Bush familiaren antzeko familia-klanak daude, Amerikako politikaren baitan mende batez parte hartu dutenak,
funtsean baliabideak pilatuz eta behin eta berriro agintea hartzen edo agintean egon den klan kriminal baten moduan jardunez.
Kennedyk ez dira askoz hobeak.
Opioaren, armak eta alkohola kontrabandatik dirua irabazi zuten eta industriaren eragile nagusi bihurtu ziren.
Hori da AEBetako Ekialdeko kostalde osoa, oinarrizko printzipioz Ekialdeko Indiako Konpainiaren
ondorengoetan eta opioaren merkataritzan oinarrituta.
Hau ere hedabide nagusietan irakur dezakezu: Harvard, Princeton eta unibertsitate horiek guztiak,
oinarrizkoan, opiozko baroi ohiak sortu zituztela.
Eta Kennedyk ez dira salbuespenik.
Beraz, alde batetik, zalantzarik gabe, familia-klan hauek daude.
Bestalde, Bilderberg Konferentzia bezalako sareak daude.
Beraz, interesgarria da, noski, alde batetik George Soros, Peter Thiel edo Eric Schmidt dituzula, eta printzipioz
oso publikoan ideologia kontrajarriak ordezkatzen dituztela.
Bat ezkerreko liberal-a da – Eric Schmidt, Googleko zuzendari nagusi ohiaren kasuan – eta
bestea eskuineko liberal-kontserbadorea, Peter Thiel.
Beraz, publikoan eta hedabideetan elkarri diametralki aurka daude, baina gero Bilderberg Konferentzian
elkartzen dira, non biek Gidari Batzordeko kide diren.
Horrek, beraz, adierazten du han eztabaidatzen ari dena ez dela hedabideetan ikusten duguna; han, ziurrenik,
gehiena ikuskizun hutsa da, edo, hobeto esanda, jendeak botoak edo boterea publikoan lortzen saiatzen direla.
– Atzealdean, digitalizazioaren eta transhumanismoaren bezalako gauzak bultzatzen ari dira eta denek bat egiten dute.
Beraz, jendea normalean beren bizitza pribatuan ere lagunak izaten dira.
Hori beti ikusten duzu Bundestag-en, esaten dutenean: "elkarri eztabaidatzen ari gara talk show-ean"
– nolabait Berdeek CDUren aurka, Ezkerrek eta AfDk.
Eta, azkenean, nonbaiteko mahai-inguru baten inguruan zutik daude, elkarrekin barre eginez eta ondo pasatzen.
Funtsean, klub bat da.
Eta guk publikoan jasotzen duguna normalean telenobela baten antzekoa izaten da.
Bai. Hori bezalako gauzak publiko egiteko oso ondo moldatzen zara.
Nola lortzen duzu jendea zurekin entzutea?
Lehenik eta behin, ez dut nahi inork niri entzun.
Benetan nahi dut jendeak bere buruari eta bere intuizioari, bere barruko ahotsari eta bere kontzientziari entzun diezaieten.
Zeren, lehenago esan nuen bezala, agintzeko eskubiderik ez dago.
Ez dago inor ere zuk edo nik ezer agindu diezazukeenik.
Bizitzan gidatu gaitzakeen gauza bakarra errealitatearen gure ulermen pertsonala da.
Eta hau da pertsona bakoitzak bere kabuz, oso modu subjektiboan erabaki behar duen zerbait.
Horrek esan nahi du oinarrizkoena informazioa biltzea dela, ondoren eskuragarri jartzea – eta, batez ere, nire ondorioetara
iristeko erabiltzen ditudan iturri guztiak jasotzea – irakurleek beren kabuz nire arrazoiketa
jarraitu eta ondorio berera iristen diren erabaki dezaten.
Orokorrean oso logikoak iruditzen zaizkit eta beste bat nola asmatu jakin gabe nago.
Baina denek dute beren kabuz erabakitzeko askatasuna.
Ez dut nahi inork nigan batere sinestea.
Egin dezakezun gauzarik txarrena da besteren iritziak sinpleki onartzea eta egokitzea, eta beste norbaitengan sinestea.
Zure buruari bakarrik entzun behar diozu.
Eta niretzat garrantzitsua da termino egokiak ere erabiltzea.
Beraz, ni neu konspirazio-teorilaria edo antzeko zerbait deitzen dudanean, argi dago jendeari mesede bat egiten ari naizela.
Ez dituzu termino hauek nire testuetan aurkituko.
Ez delako beti konspirazioei buruzkoa, baizik eta delitu antolatuei buruzkoa.
Eta, printzipioz, oso esaldi sinplea dago: jarraitu dirua.
Beraz, diruaren atzetik zoaz, edozein kriminal-ikertzaileek egingo lukeen bezala, krimen bat argitu
nahi duen edozein detektibek egingo lukeen bezala.
Ni ere berdin egiten dut.
Eta nire artikulu bakoitzarekin epaitegian ekintza judiziala abiatu dezakezu eta irabazteko aukera ona
duzu, izan ere, printzipioz dena dokumentatuta dago.
Eta ez Mr XYk, norbaitek hala esango zuela entzun eta horregatik horrela pentsatzen duen edozein YouTube
bideoarekin, baizik eta normalean UNESCOren, CIAren eta antzeko erakundeen dokumentu originalekin.
Orduan zuk zeuk irakur dezakezu zer egiten eta idazten ari diren benetan pertsona hauek, zer iragartzen duten, eta zer
aitortzen eta onartzen duten atzera begiratuta – hori askotan hamarkada batzuk igaro ondoren bakarrik gertatzen baita.
Beraz, termino egokiak erabili behar dituzu.
Hori dela eta, "behaketa-ekonomia" bezalako terminoak erabiltzen ditut .
Printzipioz, hau ez da soilik lanaldi osoko zaintza, baizik eta lanaldi osoko zaintzatik dirua irabaztea.
Azken finean, gure garaiko urrea –hau da, datuak– ustiatzen ari diren teknologia handiko enpresek,
naturalki, diru kopuru izugarriak irabazten dituzte horretatik.
Hala ere, datu hauek ere gobernuari edo zerbitzu sekretuei pasatzen dizkiete.
Hauek, berriz, naturalki sarbidea dute heresiako pertsona banakoetara, estatuaren legezkotasuna
zalantzan jartzen duten sinesmenik gabeko kritikarietara.
Horrek esan nahi du oso osasungaitza den sare bat dela.
Eta Benito Mussolinik garaian hau deskribatu zuen faxismoaren forma perfektutzat: "Korporatismoa."
"Estatuak eta korporazioek osasungabe den botere-egitura batean bat egiten dutenean." Eta hori da zehazki duguna.
Hori dela eta, botere-egitura hau hain handia, nahasgarria eta definitzeko zaila da, politika funtsean
denbora luzez erabaki garrantzitsurik hartu ez duelako.
Printzipioz, nazioz gaindiko erakundeek, haien agenteek, pentsategi-zentroek eta NBE bezalako gorputzek aspalditik
erabakiak hartzen dituzte, eta erabaki horiek 2030eko Agenda eta jasangarritasun-helburuak aurkezten dizkigute, inork
inoiz bozkatu ez genituenak, baina, ondoren, dagokion estatu-gobernuek ezartzen eta betearazten dituztenak.
Printzipioz, honek herritarren borondatearen aurka doa, izan ere, ez zuten horretarako bozkatu
eta gai horretan ez dute inolako esku-hartzerik.
Beraz, niretzat politika mundu-gobernu deitzen ez den, baizik eta gobernantza global izeneko egitura
supranazional baten exekutibo-adarra besterik ez da.
Eta hori, zalantzarik gabe, noizbait gero eta indartsuagoa den gobernantza globaleko egitura batera eramango du.
Azkenik, azkenean NBEri jasangarritasun-zerga bat ordaindu beharko dugunean, hori jada eztabaidatu da.
Baina, jakina, gobernu nazionalak existitzen jarraituko dute.
Zeren hori ikusten duzulako.
Hori da demokrazia simulatu eta bozkatu dezakedan lekua, eta aldi berean hautesleei parte hartzen ari direla
sentiarazten diena, baina azken finean hori ez dela egia.
Horrek esan nahi du jende batzuek beldur duten mundu bakarreko gobernuak, Genevan edo New Yorken oinarrituta egongo
litzatekeenak, ziurrenik ez duela existituko, eta, horren ordez, orain ditugun azpibanaketak izaten jarraituko ditugula?
Zehazki, hori ere ez dago salgai.
Beraz, hedabideetan demokrazia-eredua sustatzen jarraitu nahi badut eta inoizko demokrazia onena dela esan nahi badut, ezin dut
ondo joan eta esan orain mundu-gobernu bat dugula, oinarrizkoan atzeko gelako bileretan elkartzen diren zortzi adineko
jaunek osatua eta mundu osorako erabakiak hartzen dituztenak.
Jakina, ez da horrela funtzionatzen. Jendeak hori ere badaki.
Hori dela eta, estatu nazionalen gobernuak, jakina, existitzen jarraituko dute, baina beti egongo dira tresna berriak,
gainnazionaleko subiranotasuna eskatzen eta bermatzen dutenak.
Adibidez, WHOren hitzarmen honek modu naturalean bermatuko du osasun sektorean herrialde bakoitzean zer
gertatuko den ez dela gehiago gobernu nazionalek erabakiko, baizik eta egitura supranazional batek.
Bai.
Zergatik uste duzu jendeak honekin jasaten duela?
Gero eta jende gehiago ohartzen da beren gobernuekin desadostasun egoeran daudela, eta agian hasiera berri
bati ongi etorria emango liokete eta mundu-mailako gobernu bati ere ados egongo lirateke.
Bai, harritzekoa den pertsona kopuru bat dago, eta haientzat ez da hain txarra.
Baina horiek normalean gertutik begiratzen ez duten pertsonak izaten dira.
Norberak bere burua demokrata dela uste badu – bereziki orain Suitzan, oinarrizko demokrata
gisa – bere komunitatean eragina izatea nahi du.
Beste modu batera esanda, berak iritzia eman nahi du, erabakiak hartzeko prozesuan parte hartu, bere puntuak – alde
eta kontra – ekarri, eta, nolabait, adostasun batera iritsi.
Hori da, egiaz, demokrazia.
Prozesu bat da, askotan gatazka bat ere bai, eztabaida bat, diskurtso bat, nonbait konpondu beharrekoa.
Eta, noski, hori ez da gertatzen.
Uste dut jende askok ez duela hau benetan ulertzen, beren ohiko lan-bizitzan denborarik ez dutelako.
Liburu batean ondo aurkeztu ezin dutenean, nor daukazu arratsaldean lau, sei edo
zortzi ordu zerbait ikertzeko denborarik?
Kalean jendearekin hitz egiten duzunean, denek gauzak horrela onartzen dituztela dirudi, azpian desadostasun
pixka bat duten arren, benetan ezer egiten ez dutela.
Komunikabideek diote zure eta nire bezalako freelance kazetariak gehienez biztanleriaren %20 osatzen dugula.
Benetan hala al da?
Ez, ez dut horrela ikusten.
Betidanik gustatzen zait Suitzako erreferendumak adibide gisa aipatzea – orduan Koronari eta Covid legeari buruzkoak.
Lehen erreferenduma izan zen, eta hasieran legea ere baztertu zuen.
Proiekzio hauek – edo aurreikuspen hauek – begiratu nituen, eta noizbait uste dut emaitza %47k lege hau baztertu
zuela, eta horrek azkenean onartua izan zela esan nahi zuen.
Baina biztanleriaren %47k lehen erreferendum honetan jada aurka bozkatu zuen erregimen honen ezarpena –
jarraipen- eta, azken finean, kontrol-sistema honen ezarpena.
Eta uste dut burbuila kritiko honen hedabideen estaldura asko guztiz gehiegizkoa dela.
Zeren, jakina, jendeari sentiarazi behar baitiozu nolabait bitxi, zoro eta kritiko diren populazioaren
zati direla eta, bai, absolutuki gutxiengoa direla.
Orduan, dagokion moduan ahul sentitzen zara.
Honek, noski, botere-gabeziaren eta laguntza-gabeziaren sentsazioa sortzen du, eta jendea etxean geldirik
egotera behartzen du, sofaren gainean apatiko eserita eta, jakina, ezer egin ezin dutelako haserre sentituz.
Baina nik oso bestela ikusten dut, izan ere, esan dudan bezala, hirian zehar ibiltzen zarenean, mundu analogikoan, jendearekin
hitz eginez, oso arraroa da benetan dena bikaina dela uste duen norbait topatzea, Alemaniako gobernuari,
AEBetako gobernuari —Trumpi edo haren aurrekoei— edo Suitzako gobernuari buruz benetan ilusioz dagoena.
Espazio publikoetan, tabernetan edo trenetan, ia inor ez duzu topatuko horri benetan ilusioz hurbiltzen zaiona.
Han ezagutzen dituzun eta horri buruz oso modu positiboan hitz egiten duten pertsonak,
nire behaketaren arabera, gutxiengoan daude.
Hori %20, %18, %25 eta %15 da, nondik zoazten arabera, agian %30 ere.
Hala ere, uste dut hau gutxiengoa dela.
Eta uste dut biztanleriaren %60ek eta %70ek ohartu direla engainatu egiten ari direla, dena
itxurazkoa dela eta descontentu handia dagoela.
Uste dut horietatik – esaterako %60 edo %70 – proportzio handi batek oraindik ez duela ausartzen hori publikoan adieraztera.
Jakina, beldurra dago zure enplegatzaileak jakin dezakeela, lanean desabantailak jasango dituzula, agian ez dizutela tenis
edo tiro klubean izena ematen utziko, eta zure lagunek baztertutako pertsona bat bezala hartuko
zaituztela, teoria bitxiak defendatzen dituen bat.
Hala ere, uste dut gai honi buruz modu irekian hitz egiten baduzu – eta hori da nire esperientzia – azkar
konturatuko zarela jende askok oso kritikoak direla.
Garrantzitsuena da ez erabiltzea aginte-klaseak gomendatu eta propaganda-makinak erabiltzen dituen terminoak.
Beraz, ez hitz egin klima-aldaketaz; norbaitek klima-aldaketaz hitz egiten dizunean, hitz egin ingurumenaren babesaz.
Norbaitek kapitalaren metaketaz eta Elon Musk bezalako gaizto miliardarioez hitz egiten duenean, hitz egin Soros eta Gates
bezalako gaizto miliardarioez, azken batean modu kriminalean antolatzen direnak eta elkarrekin lan egiten
dutenak inork ere bozkatu ez dituen gauzak ezartzeko.
Eta saiatu gauzak zehatzagoak diren terminoak erabiliz deskribatzen.
Hauek ez dira konspirazio-teoriak; hau delitu antolatua eta ikerketa kazetaritza da; hau kriminalistika da.
Zaintza-estatuaren kasuan ere, ez da derrigorrez zaintza-estatuari buruzkoa, baizik eta zaintzaren
ekonomiari buruzkoa, korporazioen, estatu-aparatuaren eta zerbitzu sekretuen arteko elkarreragin oso estua dagoelako.
Beraz, hiztegi egokia erabilita jendearengana hurbiltzen saiatu bazara, aipu artean dagoen beste
aldearekin ere oso modu eraikitzailekoan hitz egin dezakezu.
Hau behin eta berriro gertatzen zait "woke" (arrazakeriaren eta gizarte-justiziaren gabeziaren kontzientzia handitua) gisa
deskribatuko zenituzkeen pertsonekin edo "hesiaren beste alde oso batetik" datozenekin hitz egiten dudanean; haiekin gai honi buruz
elkarrizketa bikainak izan ditzaket, nik ere ingurumenaren babesa babesten dudalako eta inork ez
duelako mikroplastikorik bere janarian gustuko.
Ni ere ez nago Musk, Soros edo Gates bezalako super-miliarderuen alde, beren dirua hainbeste eragin erosteko erabiltzen
dutenak, eta Amerikako eta Afrikako jendea medikamentu batzuekin hiltzen duten kanpaina kaltegarri soilak eginez.
Esterilizaziotik heriotzetara, iraganean gertatu den guztia.
Beraz, jendea erraz baztertzen saiatzen zarenean – eta uste dut hemen denok pixka bat geure buruari begiratu behar diogula – izan
ere, jakina, jende askok oraindik oso desilusio handia du koronabirusaren
krisiagatik, auzokideengatik eta enplegatzaileengatik.
Baina pixka bat hobeto informatuta bazaude, besteek baino ikuspegi apur bat gehiago baduzu eta gauza hauek guztiak ulertu
badituzu, orduan ere erantzukizuna duzu pixka bat amore emateko, arrazoizkoena izateko eta jendearekin harremanetan jartzeko.
Gizaki espezie bakarra garenez, nolabait bizileku hau elkarrekin partekatu behar dugu.
Eta Alemanian pro-koronako eta anti-koronako, pro-migrazioko eta anti-migrazioko, baita Trumpen aldeko eta Trumpen aurkako, Merz
eta BlackRocken aldeko eta aurkako jarreren artean ere banatuta jarraitzen badugu. Narratiba zatitzaile horiek
populazioan zenbat eta gehiago sartu, orduan eta gehiago geure buruarekin eta gatazka horizontalekin egin beharko dugu.
2008an Occupy Wall Street mugimenduarekin ikusi genuen bezala, arazoa goian dago.
Eta azken aldiz, ezkerreko zein eskuineko jendea elkarrekin begira altxatu zena Occupy Wall Street izan zen.
Espektro politiko osoan zehar indar handiko mugimendu bat egon zen, eta jendeak konturatu zen: banku
zentralak eta banku handiak direla gure diruarekin, gure zergen miliardoekin salbatu behar ditugunak.
Eta ez zuten gatazka horizontalik izan.
Eta gero, batez ere Amerikan, Tea Party mugimendua egon zen eta aurrerakoi "woke" mugimendu gisa ezagutu zen .
Berriro ere, jendea gatazka horizontalean giltzapeturik dago eta elkarri buruak jotzen dizkiete, benetan
arazoari heltzeko ordez, zeina normalean gora begiratzea den.
Bai.
Eta zein neurritan gaude orain prozesu honen mende, edo defendatu al gaitezke, armatuta,
gure aurka egingo duena uste denaren aurka?
Honekin ados gaude eta, beraz, boterea ematen diogu.
Bestalde, geure buruarentzat boterea hartzen dugunean, haiei kentzen diegu – aukera horiek, esateko moduan.
Zenbat eta jende gehiagok hau egiten duen, orduan eta handiagoa eta osatuagoa bihurtzen da prozesu hau.
Zein aholku ematen diezu jendeari? Zer egin beharko lukete?
Lehenik eta behin, ulertu behar duzu propaganda gehiago dagoen heinean, zalantzazkoago eta eskizofrenikoago
diren narrazio gehiago nahasten direla, eta haserrea kudeatzeko ekintzak areagotzen direla.
Beraz, gaurko gaia A da, eta horregatik haserre egon behar dugu.
Hurrengo egunean, B gaiak egitarauan daude, eta horren aurrean indignatu egin behar da.
Zenbat eta gehiago gertatzen den, orduan eta gehiago adierazten du marfil-dorrean paniko-maila jakin bat dagoela,
izan ere, jakina da politikarekiko eta estatuarekiko konfiantza hamarkadetan zehar jaitsi egin dela.
Zerbitzu publikoko irrati eta telebistarekiko konfiantza jaitsiera doa.
Bozkatzera joatea jaitsiarik eta gutxiarik doa.
Honek esan nahi du gero eta jende gehiagok argi eta garbi ikusten duela nolako gobernua duten eta benetan
demokraziarekin zerikusirik ez duela. Desilusionatuta daude eta alde egiten ari dira.
Eta jende gehienak, jakina, hori nolabaiteko sufrimendu-maila batekin egiten du – hau da, etsipenarekin – izan ere, besterik
gabe ez dute gehiago horrekin arduratu nahi, eta, horren ordez, beren bizitza pribatuari eta
eragin dezaketen gauzei arreta jartzen diote.
Eta hori egiazki zuzena da.
Orain honi buruz idazten ez banu, askotan gauza hauei begiratu ere ez nuke egingo, izan ere, askotan
aurkezten dizutena zure adimena iraintzeko moduko insulto hutsa da, bere kontakizun groteskoarekin .
Baina benetan jendeari aholku emateko behar duzuna da konturatzea: oraindik gehiago gara!
Beraz, gobernu baten egoerak—polizia-indar eta zerbitzu zibilak barne—hartu eta herrialde horretan bizi den jendearen
kopuruarekin, hau da, populazioarekin, alderatzen badituzu, ikusiko duzu aparatuaren—estatu-aparatua, sistema
edo nahi duzun bezala deitu—eta benetan boterea duen populazioaren artean desberdintasun handia dagoela.
Hori da, egiaz, demokraziaren oinarrizko ideia: soberañak erabakitzen du.
Sentimendu hau bereziki indartsua da Suitzan.
Eta gero, oso azkar sentitzen duzu nolabait Berna federaletik aginduak jasotzen ari zarela, han galdetu ezean.
Orain ditugu EBko marko-hitzarmen hauek, eta bertan honela diote: "Nolabait referendumari buelta ematen saiatzen
ari gara, eta ez du Estatu Ganbararen aurrean joan behar."
Nolabaiteko moduan irteten saiatzen zara.
Eta jendeak aktiboki inplikatu besterik ez du egin behar.
Demokrazia prozesu bat da. Jadanik "eredu onena" dela uste baduzu – eta ziurrenik ezagutzen eta ditugun eredurik onenetako bat da,
eta horrekin esperientzia praktikoa ere badugu – eta bertan parte hartu nahi baduzu eta emaitza positibo
batzuk ekarri nahi badituzu, inplikatu egin behar zara, eta tokian bertan egin behar duzu.
Zuregandik ezin baituzu Bernako Kontseilu Federalari eragin Chur-etik.
Baina zuk egin dezakezuna da tokiko udala adi jartzea eta kontuan hartzera behartzea,
iradokizunak ematea eta lehentasunak ezartzea.
Eta udalerri nahiko askok hori eginez gero, udal buruzagi nahiko askok kantonean ekintza hartzen badute, eta
kantonak gero Bernan ekintza hartzen badu, orduan zalantzarik gabe duzu aldaketa eragiteko ahalmena.
Beraz, zalantzarik gabe, Koronak oso bestelako bilakaera izango zuen hedabide libre
hainbeste eta oposizio hain handirik ez balitz.
Beraz, aktibo izan, altxa sofatik eta ez kontsumitu krisia film luze bat balitz bezala.
Guztion bizitzak dira, eta haiek molda ditzakegu, etorkizuna ez baita aurrez zehaztuta; oraindik ere aldatu dezakegu.
Bai, eskerrik asko zure balorazioagatik eta zure ezagutzak gurekin partekatzeagatik.
Amaieratzeko, ikusleei beste zerbait esan nahi al diezu?
Bai, hori ia amaierako adierazpen bat zen, baina konturatu behar duzu zuk zeuk zarela boterea,
aldaketa, etorkizun positiboa, eta bizitza ederra dela.
Bizitza ederra da, eta jendeak guri sinestarazi nahi digun beste guztia – beldurra izan ala gerren beldur
izatera, digitalizazioaren beldur izatera, eta abar – kontrol-tresna hutsa da.
Bizitza ederra da.
Zure familiarekin eta tokiko komunitatearekin bizitza motibatua, zoriontsua eta betea bizitu behar duzu, eta inoiz ez utzi beldur
edo agoniaren jarrera horretara bultzatzen zaituztenik – hedabideek, propaganda-makinak nahi duen moduan –; izan
ere, azken finean, beren helburua jada lortuta izango dute.
Beraz, etorkizuna ez dago aurreikusteko, baizik eta moldatzeko – Antoine de Saint-Exupéryk behin esan zuenez.
Eta uste dut hori aktibo izateaz eta bizitza zoriontsua bizitzeaz egin behar dela, bizitza zoriontsua baita benetako iraultza.
Eskerrik asko elkarrizketa honengatik. Zuretzat onena opa dizugu, Regenauer jauna.
Eskerrik asko gonbidapena.