سپس می‌بینی که همه‌شان یک دستور کار یکسان دارند.
با این حال، این بدان معنا نیست که نتواند جنگ به پا کند.
متأسفانه جنگ بهترین کسب‌وکار برای طبقه حاکم است.
آنچه به‌طور عمومی به ما ارائه می‌شود معمولاً چیزی شبیه یک سریال صابون‌نمای است.
اگر بخواهم به ترویج الگوی دموکراسی در رسانه‌ها ادامه دهم و بگویم که این بهترین دموکراسی تاریخ است، به سختی می‌توانم بگویم که اکنون
ما یک دولت جهانی داریم که اساساً متشکل از هشت مرد مسن است که در اتاقی پشتی گرد هم می‌آیند و سپس برای کل جهان تصمیم‌گیری می‌کنند.
البته، این امکان‌پذیر نیست. ۱۲۳۴۳۲۱
پس فعال شوید، از روی مبل بلند شوید و بحران را طوری دنبال نکنید که انگار یک فیلم سینمایی است.
این زندگی همه‌ی ماست و ما می‌توانیم آن را شکل دهیم، زیرا آینده از پیش تعیین‌شده نیست؛ هنوز هم می‌توانیم آن را تغییر دهیم. ۱۲۳۴۳۲۱
امروز به سوئیس سفر کردم تا با مردی ویژه صحبت کنم.
او کسی است که هم جزئیات و هم تصویر کلی را می‌داند و قادر است جنبه‌های مختلف را در یک نخ مشترک به هم پیوند دهد.
او در سال ۱۹۷۸ متولد شد و موسیقیدان، نویسندهٔ چندین کتاب، مدیر عملیات، مجری رادیو، کارآفرین و مشاور مدیریت است.
او در بیست کشور مختلف زندگی و کار کرده، به پنج زبان صحبت می‌کند و در این مسیر درک جامعی از جهان به دست آورده است.
او کسی نیست که صرفاً نظرات دیگران را طوطی‌وار تکرار کند یا روایت‌ها را ادامه دهد، بلکه خودش به ریشه مسائل می‌رسد.
امروز به استودیو چور خوش آمدید، تام-اولیور رگناوئر.
از دعوت شما بسیار سپاسگزارم. بله، خواهش می‌کنیم.
امروز ما در حال بحث درباره موضوع «ساختارهای قدرت» یا «چه کسانی بر جهان حکومت می‌کنند؟» هستیم.
اولین سؤال من – بیایید با وضعیت جهانی شروع کنیم – دوباره در جهان جنگ است، در اوکراین، در
نوار غزه، در یمن، و همه‌جا در حال تسلیح خود است.
اتحادیه اروپا اکنون بار دیگر تصمیم گرفته است ۱۵۰ میلیارد یورو سرمایه‌گذاری کند تا
ظرفیت‌های تولید تسلیحات و لجستیک را ایجاد نماید.
در عین حال، تنش‌هایی میان قدرت‌های بزرگ، یعنی ایالات متحده، روسیه و چین، وجود دارد که به‌طور چشمگیری در حال افزایش است.
اما اروپا، خاورمیانه، هند، پاکستان، ایران – همه‌جا در آشوب است.
و در عین حال، ما به سوی اوج عصر ماشین شتاب می‌کنیم.
هر چیزی که بتوان دیجیتالی کرد، دیجیتالی خواهد شد – از پول و ارزهای دیجیتال مرکزی گرفته تا هوش مصنوعی
که در نهایت همه چیز و همه کس را در بر خواهد گرفت.
ما از ایمپلنت‌های مغزی شنیده‌ایم که انسان‌ها را به نوعی سایبورگ تبدیل می‌کنند – به
انسان-ماشین یا ماشین-انسان، اگر اصلاً هنوز انسان باشند.
و اولین سؤالم از شما این است: آیا این تحولات تصادفی و مستقل از یکدیگر هستند، یا پشت آن‌ها نوعی دستورکار یا برنامه وجود دارد؟
همیشه بستگی به دیدگاه شما دارد.
من همیشه آن را – یا مردم دوست دارند آن را – «چندبحران» می‌نامم .
پس، از یک سو، جنبهٔ فناورانه وجود دارد که به سمت فراانسان‌گرایی حرکت می‌کند یا اصولاً ناشی از جنبش تکنوکراسی است.
این ماجرا در سال ۱۹۱۷ در سواحل شرقی ایالات متحده با جنبش تکنوکراسی آغاز شد، که سپس - اگر به تفصیل به آن
بپردازیم - به صنعت دیجیتالی‌سازی و اقتصاد پلتفرمی تبدیل شد. یا اقتصاد نظارتی – بسته به اینکه چگونه آن را توصیف کنم.
این قطعاً جنبهٔ فناوری است.
از سوی دیگر، البته جنبه نظامی هم وجود دارد، یعنی همان مجتمع نظامی-صنعتی – همان‌طور که می‌گویند.
جنگ هرگز از بین نرفت. پس این‌طور نیست که حالا دوباره جنگی درگرفته باشد. همیشه جنگ بوده است.
من معتقدم – اگر درست به یاد داشته باشم – که از زمان تأسیس ایالات متحده، ۱۷ یا ۱۴ سال بدون جنگ بوده است.
خب، این گویای همه‌چیز است.
پس در واقع ما با یک وضعیت جنگ نسل پنجم، یعنی جنگ نسل پنجم، مواجه هستیم.
و این تنها جنگ حرکتی نیست، بلکه جنگ شناختی نیز هست که اغلب مورد بحث قرار می‌گیرد.
ناتو وب‌سایت مخصوص به خود به نام «مرکز نوآوری ناتو» دارد.
اینجاست که جنگ شناختی وارد می‌شود.
و این ما را خیلی سریع به جنبه فناوری بازمی‌گرداند، چون همه ما با آنچه من همیشه «اسموبیز» می‌نامم – ترکیبی از اسمارت‌فون
و زامبی – که در خیابان‌ها در حال قدم زدن هستند، آشنا هستیم.
اکثر مردم، حتی وقتی سگ‌شان را راه می‌اندازند یا بچه‌شان را برای پیاده‌روی می‌برند، مشغول گوشی‌های هوشمندشان هستند.
و این فقط فناوری تهاجمی است.
و این به طور طبیعی بر مغز ما، وضعیت جسمانی‌مان و همچنین حالات روانی مردم تأثیر می‌گذارد.
به همین دلیل است که آنچه به آن اپیدمی انزوا گفته می‌شود را داریم.
پس مردم هرچه بیشتر تنها می‌شوند و بر این دنیای رنگارنگ و دیجیتال تمرکز می‌کنند، که من آن را «شووی
ترومن» می‌نامم، درست مثل آن کتاب – که آخرین کتاب است.
خب، در واقع پاسخ دادن به این سؤال به طور مختصر دشوار است.
زیرا این دستورکار گسترده جنگ 5G است که از یک سو آشکارا در جهت جنگ متعارف حرکت می‌کند و در نتیجه اختلالات در
اقتصاد جهانی و نظام پولی جهانی را نیز به همراه دارد.
از سوی دیگر، مؤلفه بسیار قوی جنگ شناختی وجود دارد که در آن در همه جبهه‌ها کار انجام می‌شود.
از جانب ناتو، از جانب شرکت‌های بزرگ فناوری، و سپس همچنین، برای مثال، در قالب گسترده‌تر دستورکار فراانسانی‌گرایی،
که در آن به سرعت به نِورالینک یا نهادهای مشابه می‌رسیم.
جایی که شرکت ایلان ماسک می‌خواهد ایمپلنت‌های مغزی بسازد و آن‌ها را به هوش مصنوعی و رایانش ابری متصل کند.
این همگرایی زیستی-دیجیتالی است، یعنی ادغام انسان و ماشین در معنای وسیع‌تر.
و سپس، البته، در مقطعی این سؤال پیش می‌آید: تا چه حد هنوز انسان هستی؟
خب، این سؤال بسیار پیچیده‌ای است؛ سؤالی که می‌توانم به‌راحتی دو ساعت درباره‌اش سخنرانی کنم.
پس پاسخ کوتاه دادن دشوار است.
با این حال، اگر بخواهیم موضوع را تجزیه و تحلیل کنیم، واقعیت این است که ما در میانه یک بحران چندوجهی قرار داریم و
احتمالاً با اختلالاتی در مقیاسی بی‌سابقه مواجه خواهیم شد.
سؤال این است که این تغییرات با چه سرعتی در حال وقوع هستند و به چه شکلی مخرب هستند؟
پس این دیجیتالی‌سازی – یا فراانسان‌گرایی تکنوکراتیک – قطعاً فرایندی تدریجی و تغییری تدریجی
خواهد بود که تثبیت آن نسل‌ها طول خواهد کشید.
آن دیگری می‌تواند خیلی سریع‌تر رخ دهد – جنگ جنبشی – جایی که، اصولاً، آتش تعیین‌کننده در جای مناسب وجود ندارد و سپس می‌تواند یک
آتش‌سوزی گسترده را برانگیزد – چه در خاورمیانه باشد، چه سناریو تایوان، چین، ایالات متحده آمریکا باشد، یا روسیه، ناتو،
اوکراین. بنابراین ما قطعاً با زمان‌های آشفته روبه‌رو هستیم و متأسفانه احتمالاً با زمان‌های جنگ نیز. ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ بیایید به سطح ملی بازگردیم.
این ملت‌های متخاصم وجود دارند: ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین.
آیا همه آنها برنامه‌های متفاوتی را دنبال می‌کنند، یا اساساً یک چیز هستند؟
از منظر بالاتر، من همیشه به این به عنوان سطح دو بعدی، سه‌بعدی یا چهار بعدی سیاست یا ژئوپلیتیک اشاره می‌کنم.
در سطح دو بعدی، ما شاهد درگیری‌های واقعی هستیم – اکنون، البته، بین اوکراین و روسیه – که در آن مردم می‌میرند، تعداد
بسیار زیادی از مردم، در یک جنگ حرکتی که در واقع در جریان است.
در سطح بالاتر، به اصطلاح در سطح سه‌بعدی، نهادهایی مانند سازمان ملل متحد یا بانک تسویه بین‌المللی در بازل وجود دارند.
و اگر به تاریخ جنگ جهانی اول یا دوم نگاه کنید، برای مثال، این نهادها و سازمان‌ها هستند که مذاکرات در آن‌ها انجام می‌شود.
پس در جایی که جنگ وجود ندارد، تصمیم‌گیرندگان ذی‌ربط گرد هم می‌آیند و سپس می‌بینند چه کاری می‌توانند انجام دهند.
پس این بدان معناست که از دیدگاه یک عضو عادی جمعیت که کار می‌کند و جنگ می‌برد، البته این‌گونه به نظر می‌رسد، و
همچنین در واقع یک درگیری پویا وجود دارد و تهدید جنگ نیز هست.
چین، آمریکا، اینکه در اوکراین وضعیت جنگی وجود دارد.
از سوی دیگر، باید توجه داشت که این ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد همگی خود را به دستورکار ۲۰۳۰ متعهد
کرده‌اند و بنابراین از آن حمایت و آن را اجرا می‌کنند.
این موضوع را می‌توان به‌وضوح در این واقعیت دید که آمریکا در حال حاضر پالانتیر را معرفی می‌کند، یک «سیستم‌عامل مهاجرت»، یعنی
سامانه‌ای برای جابجایی جمعیت که اساساً حجم بی‌سابقه‌ای از داده‌ها را جمع‌آوری کرده، داده‌های کلان را تجمیع
می‌کند و بدین ترتیب شهروند شفاف را تقریباً جذاب جلوه می‌دهد.
وضع خیلی بدتر از این است.
پس همه‌چیز – از ردیاب‌های تناسب اندام تا گوشی‌های هوشمند – هر آنچه از نظر داده‌ها در دسترس است، «تلفیق»
می‌شود و سپس، در اصل، از طریق موضوع مهاجرت ارائه می‌گردد به‌گونه‌ای که با مسئله مهاجرت مقابله شود.
همین اتفاق اکنون در آلمان در حال رخ دادن است، البته، جایی که آنها می‌گویند ما اکنون در آلمان در
حال دریافت شناسه‌ی دیجیتال و کیف‌های دیجیتال هستیم.
سپس برای مهاجران به کارت‌های پرداخت مناسب نیاز خواهیم داشت.
در این صورت همه‌چیز به‌طور یکپارچه قابل نظارت خواهد بود و روسیه دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد.
دو روز پیش گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه مهاجرت اکنون در روسیه نیز موضوع داغ بحث است، هویت دیجیتال در آنجا نیز در حال معرفی
است و پول دیجیتال نیز به شکل روبل دیجیتال در آنجا معرفی خواهد شد.
بنابراین، از نظر اصول، دستور کار به‌خوبی پیش می‌رود – اگر به ۱۷ هدف پایداری و سپس زیرهدف‌های مربوطه نگاه کنید.
بند ۱۶ به‌ویژه بسیار جالب است زیرا به نهادها و امثال آن می‌پردازد.
سپس می‌بینی که همه‌شان یک دستور کار یکسان دارند.
با این حال، این بدان معنا نیست که نتواند جنگ به پا کند.
متأسفانه جنگ بهترین کسب‌وکار برای طبقه حاکم است.
از یک سو، در زمینه تسلیحاتی‌سازی، جایی که شرکت‌ها می‌توانند همان‌طور که پیش‌تر با مجموعه
دارویی-دیجیتالی-مالی چنین کردند، با ترویج تسلیحاتی‌سازی، ReArm Europe و غیره با فون در لیین، خود را ثروتمند سازند.
این میلیاردها، صدها میلیارد است که سپس به این شرکت‌ها و زیرساخت متورم بازار سهام و افزایش قیمت سهام سرازیر می‌شود.
از سوی دیگر، جنگ خود به خود، البته برای کسانی که در طبقه سوم بالاتر هستند، کسب‌وکار خوبی است.
از یک سو، آن‌ها می‌توانند چیزهایی را معرفی کنند که در زمان صلح عادی هرگز ممکن نبود.
در جنگ و عشق هر کاری مجاز است و متأسفانه همین است که هست.
در جنگ می‌توانند اقداماتی را اجرا کنند که در غیر این صورت هرگز امکان‌پذیر نبودند؛ برای
مثال، نظام مالی برتون وودز پس از جنگ جهانی دوم.
یا بهتر بگویم، این دو روز پیش از پایان رسمی جنگ جهانی دوم بود، زمانی که نظام مالی جهانی جدید در حال مذاکره بود.
– که این نیز نشان می‌دهد که این موضوع آشکارا در اولویت بوده است.
نه اینکه جنگ پایان یابد و کشتار متوقف شود، بلکه اینکه این نظام شود؛ برتون وودز و با آن نظام مالی جهانی کنونی
و از آن منظر – که باید در سطح بالاتری مورد توجه قرار گیرد – بانک تسویه بین‌المللی (BIS) نیز.
در حالی که جنگ می‌جوشد، فرستادگان و نمایندگان این کشورها در فضایی بسیار هماهنگ گرد هم می‌آیند و جلسات هیئت‌مدیره
خود را برگزار می‌کنند، جایی که در آن به مسائلی کاملاً متفاوت تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی می‌کنند:
در طول جنگ و پس از آن چه می‌کنید و چه کسی بیشترین درآمد را دارد؟
می‌توانم شما را به مقاله‌ام با عنوان «بلف بریکس » ارجاع دهم.
این موضوع به کنسرن از منظر مالی مربوط می‌شود، یعنی بانک‌های آسیایی، بانک تسویه بین‌المللی، صندوق
بین‌المللی پول، بانک جهانی و نحوه ارتباط آن‌ها.
و همچنین یک نقل‌قول خوب از رئیس سابق بانک مرکزی چین وجود دارد که گفت:
ما با نظام مالی غرب رقابت نمی‌کنیم، بلکه مکمل آن هستیم.
و وقتی مردم مدام می‌گویند «بله، اما سیستم جایگزین وجود دارد، سیستم سوئیفت جایگزین چینی»، این سیستم آن‌قدر جایگزین
است که صرفاً نام متفاوتی دارد و روی شبکه سوئیفت اجرا می‌شود.
از نظر فنی، این صرفاً شبکه سوئیفت با نامی متفاوت است.
هیچ جایگزینی وجود ندارد.
آنها در این سطح بسیار هماهنگ با هم کار می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که، مانند گذشته، جنگ‌ها را در هر دو طرف تأمین مالی کنند.
آنها اختلالات را در هر دو طرف تأمین مالی می‌کنند و آنها را به گونه‌ای سازماندهی و
ساختاردهی می‌کنند که به نفع همه افراد درگیر باشد.
بله. پس این‌ها – شما اکنون دربارهٔ رویدادهای مختل‌کنندهٔ مختلفی صحبت کرده‌اید – آیا به هم مرتبط هستند، یا همان‌طور که قبلاً
پرسیدم، موازی‌اند و صرفاً به‌طور تصادفی با یکدیگر ارتباط دارند؟
یا می‌توانید یک نخ تار مشترک را در همهٔ این موارد ببینید؟
پس می‌توانید به‌وضوح نخ تار را ببینید و این اساساً بستگی دارد به اینکه تا چه حد به عقب بازگردید.
پس اگر به پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم بازگردیم، یکی از موضوعات محوری بی‌شک یوگنسیک بود .
یوژنیک اختراع بریتانیایی‌ها بود.
به‌طور اصولی، این آموزهٔ نژادی بود: پرورش گونهٔ انسان و بهینه‌سازی گونهٔ انسان.
آن نیز چیزی بود که از بریتانیای کبیر به آمریکا سرایت کرد.
در آنجا نیز یک جنبش اصلاح نژادی و یک شورای اصلاح نژادی تأسیس شدند.
پس این‌ها نهادهای رسمی دولتی بودند که مسئول بهینه‌سازی گونه‌ها بودند.
و البته طبقه‌ای که به‌طور قابل‌توجهی این مدل از اصلاح نژادی را کنترل و حمایت می‌کرد، طبیعتاً هدفش داشتن طبقهٔ
کارگری نسبتاً خسته‌کننده، کم‌تقاضا و مطیع و نیز طبقه‌ای حاکم بود که بتواند از این تودهٔ مصرفی بهره‌کشی کند.
پس یکی از عوامل تعیین‌کننده قطعاً اصلاح نژادی است که امروز آن را به‌عنوان زیست‌اخلاق و همگرایی
زیستی-دیجیتال (همجوشی انسان و ماشین) می‌بینیم.
و اصطلاح ترنس‌هیومانیسم به‌ویژه توسط جولیان هاکسلی، رئیس انجمن یوگنسی بریتانیا، ابداع شد.
او دو بار مدیر انجمن اصلاح نژاد بریتانیا بود و بعدها نخستین مدیرکل یونسکو شد.
اصطلاح «یوژنیک» در سند تأسیس یونسکو بسیار زیاد به کار رفته است و البته اساساً رشته‌ای مشترک است
که بیش از صد سال در سراسر تاریخ جاری بوده است.
و وقتی پس از آدولف هیتلر و رژیم حزب کارگران سوسیالیست ملی آلمان (NSDAP) و دوران نازی‌ها معلوم شد که دیگر بهتر است دربارهٔ یوگنسیک
صحبت نشود – چون این دقیقاً همان چیزی بود که آدولف هیتلر در نسخهٔ خود از دکترین نژادی مطرح می‌کرد – آنگاه گفته شد،
بگذارید آن را – یعنی جولیان هاکسلی – «تراانسان‌گرایی» بنامیم.
این خیلی مترقی‌تر به نظر می‌رسد، کمتر به‌طور مشکوک شبیه آموزه‌های نژادی است، اما در اصل این‌ها همان دستورکارهایی
هستند که امروز با چهره‌ای نو با آن‌ها مواجه می‌شویم.
در نهایت، همه‌ی آن‌ها مبتنی بر اصلاح نژادی هستند.
و مؤلفهٔ دوم تکنوکراسی است .
آن چیزی است که در سال ۱۹۱۷ در نیویورک پدید آمد و سپس در دههٔ ۱۹۳۰ به شرکت تکنوکراسی تبدیل شد.
و این‌ها دو مفهوم غالب و زیربنایی هستند، به نظرم – نمی‌گویم طرح‌ها، آن‌ها صرفاً مفاهیمی هستند – که در نهایت بارها در
طول نسل‌ها به‌کار رفته و به شیوه‌های مختلف بسته‌بندی شده‌اند.
اما در نهایت، این‌ها عوامل تعیین‌کننده‌ای هستند که جایگاه خود را تثبیت کرده و زمانه را تعریف می‌کنند، چه در جنگ
حرکتی و چه در جنگ شناختی، و همچنین در تغییر و اختلال در سطوح اجتماعی، جامعه‌شناختی و روان‌شناختی.
پس اگر بخواهید آن را تجزیه و تحلیل کنید، این همان اصلاح نژاد و تکنوکراسی است.
این‌ها، البته، دو جنبش هستند که در نهایت علیه مردم هدایت می‌شوند.
صحبت‌هایی درباره بهبود انسان‌ها از طریق کاشت ایمپلنت‌های مغزی وجود دارد، زیرا آن‌ها در
حال تبدیل شدن به این «توده خسته‌کننده» هستند.
می‌توانید ببینید که مردم عمداً در معرض چیزهایی قرار داده می‌شوند که برایشان مضر است – مانند تلفن‌های هوشمند که آن‌ها را
به «اسموبزی» تبدیل می‌کند – و سپس راه‌حلی به آن‌ها ارائه می‌شود که در نهایت دوباره علیه خودشان عمل می‌کند.
چه نوع آدم‌هایی این را پیش می‌برند؟
دشوار است، بله. نمی‌توانید به ذهن افراد ذی‌نفع نگاه کنید و تنها می‌توانید حدس بزنید.
اما می‌توانید از نوشته‌ها چیزهای زیادی بیاموزید.
و در نهایت، هنوز هم چیزی از این دست دارد – بله، مردم حالا دوست دارند این را بگویند – نئوفئودالیسم یا نئو-استعمارگرایی.
و من همیشه می‌گویم که در واقع همان استعمار و نظام فئودالی است که همیشه وجود داشته، فقط ابزارهای این طبقه تغییر کرده‌اند.
– پس آنچه امروز می‌توانید در زمینهٔ تبلیغات و دستکاری رسانه‌ای انجام دهید، که در نهایت به جنگ شناختی منجر می‌شود.
به هر حال، معمولاً مسئله محتوای پیام نیست، بلکه صرفاً حجم انبوه اطلاعات است.
در واقع افراد بسیار کمی هنوز قادرند اخبار را اولویت‌بندی کنند و آنچه مهم است و آنچه مهم نیست را فیلتر کنند.
پس از این منظر، ادبیات این طبقه که خیلی صریح دربارهٔ آنچه قصد انجامش را دارد می‌نویسد، اساساً مدام می‌گوید که این ایدهٔ
فئودالیسم وجود دارد و آن‌ها احساس می‌کنند که برگزیدگان هستند.
مردم دوست دارند دربارهٔ «خون آبی»، اشرافی که خود را برتر از تودهٔ مردم می‌داند، صحبت کنند، اما من
همیشه می‌گویم که هیچ‌کس حق ندارد بر دیگران حکومت کند.
هیچ‌کس این کار را نکرده است، هرگز اتفاق نیفتاده و هرگز هم نخواهد افتاد.
همه مردم برابرند، اما این افراد آشکارا این‌طور فکر نمی‌کنند.
بله. سپس در رسانه‌های جایگزین اغلب از نظم نوین جهانی – به معنای حکومتی اقتدارگرا و متمرکز – صحبت می‌شود که در آن
باشگاه‌ها یا قبیله‌های خاصی پشت درهای بسته درباره مسائل بحث می‌کنند تا سپس به نفع جهان بهره ببرند.
رسانه‌های جریان اصلی، البته، این را به‌عنوان یک نظریه توطئه رد می‌کنند.
سؤال این است که نظر شما در این مورد چیست؟ چه چیزی درست است؟
بله، منظورم این است که اصطلاح «نظریه توطئه» به سندی از سیا بازمی‌گردد که من همین‌الان
در مقالهٔ فعلی دوباره به آن لینک داده‌ام.
البته این کار در آن زمان برای بی‌اعتبار کردن منتقدان داستان جان اف. کندی راه‌اندازی شد – به عبارت دیگر، هر کسی که در روایت
رسمی و گزارش وارن و غیره تردید داشت، به‌عنوان نظریه‌پرداز توطئه بدنام می‌شد، تا اصولاً تلاش شود صداهای مخالف ساکت شوند.
بنابراین، البته، این یک واژهٔ چارچوب‌بندی است، درست مانند واژهٔ «انکارگر کرونا» یا چیزی شبیه
به آن که در جریان بحران ویروس کرونا استفاده شد.
این را جدی نگیرید.
علاوه بر این، باید این‌طور به آن نگاه کنید: توطئه قاعده است، نه استثنا.
اگر من کارمند یک شرکت باشم و سرپرستم به نوعی مزاحمم شود، با پنج نفر از همکارانم چه باید بکنم؟
من این موضوع را با دیگران در میان می‌گذارم و سعی می‌کنم گروهی تشکیل دهم که یا بتواند در این زمینه
اقدامی انجام دهد یا به تو بفهماند که تنها نیستی.
خب، می‌توانی آن را یک توطئه بنامی.
اما در نهایت، این یک همکاری است.
پس همکاری چیزی است که ما را به‌عنوان انسان‌ها تعریف می‌کند.
این نظم خودجوش است.
وقتی می‌خواهیم در جامعه یا در میان دوستان‌مان کاری را سازمان‌دهی کنیم، به‌طور خودجوش با تماس گرفتن با کسانی که
می‌توانند کمک کنند، کارها را سامان می‌دهیم و سپس یک گروه کوچک تشکیل می‌دهیم که کارها را انجام می‌دهد.
پس این افراد هم همین کار را انجام می‌دهند.
و البته دایره‌های بی‌شماری وجود دارد.
بسیاری از آن‌ها اکنون به‌خوبی شناخته شده‌اند.
مشهورترین آن مجمع جهانی اقتصاد است.
برای من، این بیشتر شبیه بخش بازاریابی است که آن هم بسیار عمومی است.
سپس کنفرانس‌های بیلدربرگ هستند.
سپس بوهِمیان گروو هست.
لِ سِرکل وجود دارد.
نهادها، اندیشکده‌ها و بنیادهای بی‌شماری وجود دارند که در آن‌ها افراد در گروه‌های کوچک گرد هم می‌آیند تا
دستورکاری را شکل دهند – دستورکاری که در معنای وسیع‌تر پیرو اصلاح نژادی و فراانسانی‌گرایی است.
و این چیزی است که من آن را همکاری می‌نامم. این طبیعی‌ترین چیز در دنیاست.
مشکل، البته، این است که ما به‌عنوان جمعیت عمومی، چیزهای دیگری برای تمرکز داریم.
تا بر جنبه مثبت تمرکز کنیم.
وقتی شراکت‌هایی را برقرار می‌کنیم، می‌خواهیم یک تعاونی تشکیل دهیم، می‌خواهیم در میان دایره دوستان‌مان تغییری
ایجاد کنیم، شاید کاری در جامعه و در شورای محلی انجام دهیم.
این‌ها جنبه‌های مثبت هستند.
این همکاری به نفع گروهی است که در آن هستید.
در حالی که کاملاً روشن است که این محافل که برای همکاری پشت درهای بسته گرد هم می‌آیند، عموماً علیه عموم مردم عمل می‌کنند.
چون آن‌ها در حال پیشبرد برنامه‌ای هستند که هیچ‌یک از ما برای آن رأی نداده‌ایم و ما اغلب جز زمانی که فعالانه به دنبال آن باشیم،
درباره‌اش تحقیق کنیم و با آن درگیر شویم، هیچ اطلاعی نداریم.
این یعنی که برای من، این هیچ ربطی به توطئه ندارد.
این عمدتاً جرایم سازمان‌یافته است.
زیرا اگر به‌عنوان یک سیاستمدار مأموریتی داشته باشم و قرار باشد نمایندهٔ ارادهٔ مردم باشم – اگر از این
منظر نگاه کنید – طبیعتاً باید به ارادهٔ مردم گوش دهم.
اما یک مطالعهٔ شناخته‌شده از دانشگاه پرینستون وجود دارد که همیشه دوست دارم به آن اشاره کنم؛ مربوط به سال ۲۰۱۷ – فکر می‌کنم –
یا ۲۰۱۵ – که همبستگی بین نیت رأی‌دهنده و سیاست‌ورزی واقع‌گرایانه را بررسی کرد و نتیجه گرفت که این همبستگی برابر با صفر است.
پس آن زمان تیتر یک نشریهٔ آمریکایی چنین بود: «آمریکا دیگر یک دموکراسی نیست؛ اروپا باید از آنچه در راه است هشیار باشد.»
پس اگر بخواهید می‌توانید آن را یک نظریه توطئه بنامید، اما این‌ها فقط افرادی هستند که یا به‌طور فعال در
تبلیغات درگیرند و می‌خواهند با آن ما را بی‌اعتبار کنند.
یا این افرادی هستند که با این مسئله برخورد نکرده‌اند و به طور کلی‌تر در تلاشند بفهمند همکاری به چه معناست وقتی
خود را جزئی از طبقه‌ای می‌دانند که مالک یا دست‌کم کنترل‌کنندهٔ اکثریت ابزارهای تولید، فناوری و صنعت است.
پس بله، من معمولاً به این اصطلاح می‌خندم.
من واقعاً آن را جدی نمی‌گیرم.
واقعیت این است که این طبقه دقیقاً در میان خودشان «سبز» نیستند، زیرا قدرت آنها را وسوسه می‌کند تا هرچه
بیشتر برای خود غصب کنند – همیشه می‌خواهند نفر اول باشند.
چطور همه‌چیز به هم پیوند خورده است؟
چگونه می‌توان تصور کرد که گویی طرحی وجود دارد که آن‌ها برای نسل‌ها دنبالش کرده‌اند، در حالی که واقعاً قادر به
همکاری نیستند – مانند حال حاضر، برای مثال در سطح جامعه، جایی که مردم می‌خواهند برای روستا کاری انجام دهند؟
چگونه باید این را تصور کرد؟
این انسجام چگونه کار می‌کند؟
در مدیریت، مردم دوست دارند دربارهٔ مدیریت مبتنی بر سیاست صحبت کنند.
پس شما نرده‌های حفاظتی نصب می‌کنید و در اصل این چیزی شبیه فراانسان‌گرایی یا اصلاح نژادی یا تکنوکراسی است.
این بدان معناست که فرد بر اساس یک روایت، ایدئولوژی یا مفهوم، در یک جهت خاص حرکت می‌کند.
البته در طول مسیر انحراف‌ها و موانعی وجود دارد.
سپس، البته، تعارضات داخلی نیز وجود دارد.
این موضوع در آمریکا بسیار مشهود است، جایی که بلوک محافظه‌کار وجود دارد که در آن زمان متشکل از جورج بوش و دیک چنی و غیره بود.
و این کلّیّت، بلوک قدرت محافظه‌کار و یک قبیلهٔ خانوادگی است که بیش از صد سال است در آمریکا
قدرت را در دست داشته – به‌ویژه خانوادهٔ بوش.
و سپس، البته، بلوک قدرت دموکرات‌تر نیز وجود دارد – برای مثال، بایدن (که اکنون از نسل جوان‌تر است)، جورج سوروس و بیل
گیتس، که تأمین‌کنندگان مالی این حباب چپ‌گرایانه‌تر هستند.
در حال حاضر، محافظه‌کاران در قدرت هستند.
سپس سرمایه‌گذارانی مانند پیتر تیل را داریم که خود را لیبرال-محافظه‌کار می‌داند.
البته یک کشمکش قدرت درونی وجود دارد، زیرا در نهایت همه‌چیز به این برمی‌گردد که چه کسی در رأس میز می‌نشیند و در
نظم نوین جهانی یا در نظام کنونی حق تصمیم‌گیری را دارد.
پس قطعاً بین آن‌ها تعارضاتی وجود دارد.
اما آنچه بسیار ثابت است این است که انسان همیشه مطابق با یک دستورکار عمل می‌کند.
تا همیشه به سمت تکنوکراسی حرکت کند.
می‌توانید اکنون در آلمان هم این را ببینید.
به‌طور اصولی، مهم نیست چه کسی در قدرت باشد، حتی اکنون پس از انتخابات.
آنچه در ادامه پیگیری می‌شود، اقتصاد سبز با ردیابی CO2 و تجارت انتشار است.
هیچ‌یک از این‌ها لغو یا تغییر نخواهد یافت.
– برعکس، اکنون نظارت بیومتریک تمام‌وقت با e-ID و کیف‌پول‌های دیجیتال شهروندی و ابزارهای مشابه وجود دارد.
دلایل: ما در حال حاضر با این بحران مهاجرت روبه‌رو هستیم، باید امنیت داخلی را ترویج کنیم و موقعیت خود را بهتر کنیم.
پس حالا ما بیومتریک و هویت الکترونیکی را برای جلوگیری از تقلب در انتخابات و غیره، درست مثل آمریکا، پیاده‌سازی می‌کنیم، در حالی که
دولت قبلی همان سیستم را راه‌اندازی کرد، همان بیومتریک را می‌خواست، همان نظارت انبوه را
می‌خواست، به دلیل یک خطر بالقوه متفاوت، یعنی ویروس.
پس گفته شد که برای سلامت و بهداشت جهانی، اکنون به‌شدت به نظارت بیومتریک و ردیابی ۲G یا ۳G و دیستوپیای کد QR نیاز داریم.
پس در نهایت، شما همان مدل را دریافت می‌کنید؛ این اصلاً تغییر نمی‌کند.
به‌طور کلی، تنها چیزی که تغییر می‌کند ابزار بازاریابی است.
چگونه به نحوی سعی کنیم آن را برای مردم قابل‌قبول کنیم.
این بدان معناست که گروه‌های مختلف، که ممکن است با یکدیگر هم‌نظر نباشند، با این حال هدف مشترکی دارند.
احساس می‌کنم که آن‌ها می‌خواهند تا حد امکان از مردم عادی بگیرند.
چه شناختی باشد چه مادی، برای اینکه آن را برای خود نگه داشت.
آیا احتمال دارد آن‌ها افراد، خانواده‌ها یا شرکت‌های بزرگ باشند؟
این ساختارهای قدرت چه شکلی هستند؟
وای خدای من، این سخنرانی چقدر طول خواهد کشید؟
شبکه‌ای عظیم وجود دارد، بنابراین ارائهٔ پاسخ دقیقی غیرممکن است.
از یک سو، قبایل خانوادگی‌ای مانند بوش‌ها وجود دارند که صد سال است در سیاست آمریکا دخیل بوده‌اند، اساساً منابع را
انباشته کرده و عملاً به‌عنوان یک قبیلهٔ جنایی عمل می‌کنند که بارها به قدرت رسیده‌اند یا در قدرت بوده‌اند.
خانواده کندی‌ها هم چندان بهتر نیستند.
آنها پول خود را از قاچاق تریاک، اسلحه و الکل به‌دست آوردند و به بازیگران بزرگی در این صنعت تبدیل شدند.
این کل سواحل شرقی ایالات متحده است که اساساً بر جانشینان شرکت هند شرقی و بر تجارت تریاک استوار است.
شما همچنین می‌توانید در رسانه‌های جریان اصلی بخوانید که دانشگاه‌های هاروارد و پرینستون و همهٔ این
دانشگاه‌ها اساساً توسط بارون‌های سابق تریاک تأسیس شده‌اند.
و کندی‌ها نیز استثنا نیستند.
پس، از یک سو، قطعاً این طوایف خانوادگی وجود دارند.
از سوی دیگر، شبکه‌هایی مانند کنفرانس بیلدربرگ وجود دارند.
پس جالب است که از یک سو شما جورج سوروس یا پیتر تیل یا اریک اشمیت را دارید که اصولاً به‌طور
بسیار علنی ایدئولوژی‌های متضادی را نمایندگی می‌کنند.
یکی لیبرال چپ‌گراست – در مورد اریک اشمیت، مدیرعامل سابق گوگل – و دیگری پیتر تیل است که لیبرال-محافظه‌کار جناح راست است.
پس آن‌ها در عرصهٔ عمومی و رسانه‌ها کاملاً با یکدیگر مخالف‌اند، اما سپس در کنفرانس بیلدربرگ گرد هم
می‌آیند، جایی که هر دو عضو کمیتهٔ راهبری هستند.
که این خود نشان می‌دهد آن‌جا بحثی متفاوت از آنچه در رسانه‌ها می‌بینیم مطرح است؛ جایی که احتمالاً بیشترش صرف
نمایش است یا بهتر بگوییم مردم صرفاً در پی جلب حمایت رأی‌دهندگان یا کسب قدرت در انظار عمومی هستند.
– در پس‌زمینه، مسائلی مانند دیجیتالی‌سازی و فراانسان‌گرایی دنبال می‌شوند و همه در یک صفحه هستند.
بنابراین، مردم معمولاً در زندگی خصوصی‌شان نیز با هم دوست هستند.
شما همیشه این را در بوندستاگ می‌بینید، وقتی می‌گویند ما در برنامه گفت‌وگوی تلویزیونی بحث
می‌کنیم – به نوعی سبزها در مقابل CDU و چپ‌ها و AfD.
و در پایان، آن‌ها دور یک پنل ایستاده‌اند، با هم می‌خندند و خوش می‌گذرانند.
در اصل یک باشگاه است.
و آنچه به‌طور عمومی به ما ارائه می‌شود معمولاً چیزی شبیه یک سریال صابونی است.
بله. شما در علنی کردن این مسائل بسیار ماهر هستید.
چطور مردم را وادار می‌کنید به حرف‌هایتان گوش دهند؟
اول از همه، نمی‌خواهم کسی به حرف‌هایم گوش دهد.
در واقع من می‌خواهم مردم به خودشان و شهودشان، صدای درونی‌شان و وجدانشان گوش دهند.
زیرا، همان‌طور که قبلاً گفتم، هیچ حقی برای حکومت کردن وجود ندارد.
همچنین هیچ‌کس نمی‌تواند به تو یا من چیزی تحمیل کند.
تنها چیزی که باید در زندگی ما را هدایت کند، درک شخصی ما از واقعیت است.
و این چیزی است که هر کس باید به شکلی بسیار ذهنی برای خود تصمیم بگیرد.
این بدان معناست که کاری که من انجام می‌دهم اساساً جمع‌آوری اطلاعات و سپس در دسترس قرار دادن آن است – و مهم‌تر از همه، ذکر
تمام منابعی که برای رسیدن به نتیجه‌گیری‌ام استفاده کرده‌ام – تا خوانندگان بتوانند خودشان استدلال مرا دنبال کنند
و سپس تصمیم بگیرند که آیا به همان نتیجه می‌رسند یا خیر.
من معمولاً آن‌ها را بسیار منطقی می‌یابم و نمی‌دانم چگونه می‌توان به نتیجه‌ای متفاوت رسید.
اما همه آزادند که خودشان تصمیم بگیرند.
من اصلاً نمی‌خواهم مردم به من باور داشته باشند.
بدترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که صرفاً نظرات را بپذیرید، آن‌ها را تغییر دهید و به شخص دیگری باور کنید.
تو فقط باید به خودت گوش دهی.
و آنچه من مهم می‌دانم این است که ما نیز از اصطلاحات صحیح استفاده کنیم.
پس وقتی خودم را نظریه‌پرداز توطئه یا چیزی شبیه آن می‌نامم، واضح است که دارم به مردم لطف می‌کنم.
شما این اصطلاحات را در متون من نخواهید یافت.
زیرا همیشه موضوع توطئه‌ها نیست، بلکه جرم سازمان‌یافته است.
و در اصل، عبارت بسیار ساده‌ای وجود دارد: پول را دنبال کنید.
پس پول را دنبال می‌کنی، همان‌طور که هر بازرس جنایی و هر کارآگاهی که بخواهد یک جرم را حل کند، انجام می‌دهد.
من هم همین کار را می‌کنم.
و با هر یک از مقالات من می‌توانید در دادگاه اقدام حقوقی کنید و شانس خوبی برای پیروزی
داشته باشید، زیرا اصولاً همه‌چیز مستند شده است.
و نه با هر ویدیوی یوتیوب از آقای XY که از کسی شنیده ممکن است چنین باشد، بلکه معمولاً با اسناد اصلی یونسکو، سیا و غیره.
سپس می‌توانید خودتان بخوانید که این افراد در واقع چه می‌کنند و چه می‌نویسند، چه چیزی را اعلام می‌کنند، و چه
چیزهایی را در بازنگری گذشته اعتراف و تسلیم می‌شوند – که اغلب تنها دهه‌ها بعد اتفاق می‌افتد.
پس باید از اصطلاحات درست استفاده کنید.
به همین دلیل است که من از اصطلاحاتی مانند «اقتصاد مشاهده» استفاده می‌کنم.
به‌طور اصولی، این فقط نظارت تمام‌وقت نیست، بلکه کسب درآمد از طریق نظارت تمام‌وقت است.
به هر حال، شرکت‌های بزرگ فناوری که در حال استخراج طلای زمان ما – یعنی داده‌ها – هستند، طبیعتاً از آن درآمدهای هنگفتی کسب می‌کنند.
با این حال، آنها این داده‌ها را نیز به دولت یا سرویس‌های مخفی منتقل می‌کنند.
این‌ها نیز به نوبهٔ خود به‌طور طبیعی به مرتدین فردی و منتقدان غیرمؤمن دسترسی دارند که به‌نوعی خود را
طوری ابراز می‌کنند که مشروعیت دولت را زیر سؤال می‌برد.
این بدان معناست که این شبکه بسیار ناسالم است.
و بنتاموسیلینی در آن زمان این را به‌عنوان شکل کامل فاشیسم توصیف کرد: «کارپوراتسیم.»
«وقتی دولت و شرکت‌ها در یک ساختار قدرت ناسالم ادغام می‌شوند.» و دقیقاً همین چیزی است که ما داریم.
به همین دلیل این ساختار قدرت این‌قدر عظیم، گیج‌کننده و دشوار برای تعریف است، زیرا سیاست عملاً مدت‌هاست هیچ تصمیمی نگرفته است.
به‌طور اصولی، سازمان‌های فراملّی، نمایندگانشان، اندیشکده‌ها و نهادهایی مانند سازمان ملل متحد مدت‌هاست تصمیماتی اتخاذ می‌کنند که
سپس «دستورکار ۲۰۳۰» و اهداف پایداری را پیش روی ما می‌گذارند؛ اهدافی که هیچ‌یک از ما برایشان رأی
نداده‌ایم، اما توسط دولت‌های ملی مربوطه اجرا و اعمال می‌شوند.
از نظر اصولی، این برخلاف ارادهٔ مردم است که نه برای آن رأی داده‌اند و نه در این موضوع هیچ نقشی دارند.
پس برای من، سیاست صرفاً بازوی اجرایی ساختاری فراملّی است که «دولت جهانی» نامیده نمی‌شود، بلکه «حکمرانی جهانی» نام دارد.
و این قطعاً در مقطعی به ساختار حکمرانی جهانی هرچه قوی‌تری منجر خواهد شد.
حداقل در زمانی که نهایتاً مجبور شویم مالیات پایداری را به سازمان ملل پرداخت کنیم، موضوعی که پیش‌تر مورد بحث قرار گرفته است.
اما دولت‌های ملی، البته، به وجود خود ادامه خواهند داد.
چون این چیزی است که می‌بینی.
این‌جا جایی است که می‌توانم دموکراسی را شبیه‌سازی کنم و رأی بدهم و همچنان به رأی‌دهندگان این احساس را بدهم
که در حال مشارکت هستند، که در نهایت این حقیقت ندارد.
پس این یعنی دولت یک‌جهانی که بعضی‌ها از آن می‌ترسند، که قرار است جایی در ژنو یا نیویورک مستقر باشد، احتمالاً
وجود نخواهد داشت، بلکه به جای آن ما همچنان تقسیم‌بندی‌هایی را که اکنون داریم ادامه خواهیم داد؟
دقیقاً، آن هم برای فروش نیست.
پس اگر بخواهم به ترویج الگوی دموکراسی در رسانه‌ها ادامه دهم و بگویم که این بهترین دموکراسی تاریخ است، نمی‌توانم بگویم که حالا
ما یک دولت جهانی داریم که در واقع متشکل از هشت مرد مسن است که در اتاقی پشتی گرد هم می‌آیند و برای کل جهان تصمیم‌گیری می‌کنند.
البته، این‌طور کار نمی‌کند. مردم هم این را می‌دانند.
به همین دلیل دولت‌های ملی البته به وجود خود ادامه خواهند داد، اما همواره ابزارهای جدیدی خواهند
بود که حاکمیت فراملّی را مطالبه و تضمین می‌کنند.
برای مثال، مانند این معاهده سازمان جهانی بهداشت که به‌طور طبیعی تضمین می‌کند دیگر دولت‌های ملی نیستند که
تعیین‌کنندهٔ آنچه در بخش بهداشت در هر کشور رخ می‌دهد باشند، بلکه یک ساختار فراسرزمینی این نقش را بر عهده می‌گیرد.
۱۲۳۴۳۲۱ بله.
چرا فکر می‌کنی مردم این را تحمل می‌کنند؟
افراد بیشتری در حال پی بردن به این هستند که از دولت‌های خود ناراضی‌اند و شاید حتی از یک شروع جدید
استقبال کنند و حتی با یک دولت جهانی موافقت کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، تعداد شگفت‌آوری از مردم هستند که فکر نمی‌کنند این چندان بد باشد.
اما معمولاً این‌ها همان افرادی هستند که با دقت نگاه نمی‌کنند.
هر کسی که خود را دموکرات می‌داند – به‌ویژه اکنون در سوئیس به‌عنوان یک دموکرات مردمی – می‌خواهد در جامعه‌اش تأثیرگذار باشد.
به عبارت دیگر، او می‌خواهد نظرش را بگوید، در تصمیم‌گیری شرکت کند، نکاتش – مزایا و معایب
– را مطرح کند و سپس به نوعی به اجماع برسد.
در واقع این همان دموکراسی است.
این یک فرایند است، که اغلب یک تعارض، یک بحث و یک گفتمان است که باید در جایی حل شود.
و البته، این اتفاق نمی‌افتد.
فکر می‌کنم بسیاری از مردم واقعاً این را درک نمی‌کنند چون در زندگی کاری روزمره‌شان اصلاً وقت ندارند.
چه کسی وقت دارد که چهار، شش یا هشت ساعت عصر را صرف تحقیق درباره‌ی چیزی کند وقتی نمی‌تواند آن را به‌خوبی در یک کتاب ارائه دهد؟
وقتی با مردم در خیابان صحبت می‌کنید، احساس می‌کنید همه صرفاً با جریان پیش می‌روند، به‌طور پنهان
ناراضی‌اند اما در واقع هیچ کاری در این زمینه انجام نمی‌دهند.
رسانه‌ها به ما می‌گویند که روزنامه‌نگاران آزاد مثل شما و من حداکثر ۲۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند.
آیا واقعاً چنین است؟
نه، من این‌طور نمی‌بینم.
من همیشه دوست دارم مثال همه‌پرسی‌ها در سوئیس را مطرح کنم – در آن زمان در مورد ویروس کرونا و قانون کووید.
اولین همه‌پرسی برگزار شد که در ابتدا حتی قانون را رد کرد.
من به این پیش‌بینی‌ها – یا پیش‌بینی‌های هواشناسی – نگاه کردم و در مقطعی فکر می‌کنم نتیجه این بود که ۴۷ درصد
این قانون را رد کردند، که به معنای تصویب نهایی آن بود.
اما ۴۷ درصد جمعیت در همه‌پرسی اول علیه اجرای این رژیم – این سیستم ردیابی نظارتی و در نهایت کنترل – موضع‌گیری کردند.
و من معتقدم که بخش زیادی از پوشش رسانه‌ای این حباب بحرانی کاملاً اغراق‌آمیز است.
چون، البته، باید مردم را وادار کنید احساس کنند که به نوعی بخش عجیب، دیوانه و انتقادی جمعیت هستند و اقلیت مطلق‌اند، بله.
سپس به همان نسبت احساس ناتوانی می‌کنید.
این امر به‌طور طبیعی احساس ناتوانی و درماندگی ایجاد می‌کند و باعث می‌شود مردم در خانه بی‌تحرک بمانند، بی‌تفاوت روی مبل بنشینند
و البته از اینکه نمی‌توانند کاری انجام دهند، احساس ناراحتی کنند.
اما من کاملاً متفاوت می‌بینم، چون همان‌طور که گفتم، وقتی در شهر بیرون و در دنیای آنالوگ با مردم صحبت می‌کنی، خیلی کم پیش می‌آید
کسی را پیدا کنی که واقعاً فکر کند همه‌چیز عالی است و نسبت به دولت آلمان، دولت آمریکا—چه ترامپ باشد
چه predecessors او—یا دولت سوئیس واقعاً مشتاق باشد.
به سختی کسی را در فضاهای عمومی، در میخانه‌ها یا در قطارها پیدا می‌کنید که واقعاً نسبت به آن شور و شوق داشته باشد.
به نظر من، افرادی که آنجا ملاقات می‌کنید و دربارهٔ آن نظر بسیار مثبتی دارند، در اقلیت هستند.
این‌ها به ترتیب ۲۰، ۱۸، ۲۵ و ۱۵ درصد هستند، بسته به اینکه کجا می‌روید، شاید حتی ۳۰ درصد.
با این حال، من معتقدم که این اقلیت است.
و من معتقدم که ۶۰ تا ۷۰ درصد جمعیت متوجه شده‌اند که فریب خورده‌اند، همهٔ این‌ها یک
ظاهر فریبنده است و نارضایتی زیادی وجود دارد.
من معتقدم که از میان این‌ها – بگذارید بگوییم ۶۰ درصد یا ۷۰ درصد – بخش زیادی هنوز جرأت نمی‌کنند این را علناً بیان کنند.
چون، البته، این ترس وجود دارد که کارفرمای شما متوجه شود، که در محل کار دچار زیان شوید، که دیگر اجازه ندهید به
باشگاه تنیس یا تیراندازی بپیوندید، که دوستان‌تان شما را طردشده‌ای بدانند که از نظریه‌های عجیبی حمایت می‌کند.
با این حال، من معتقدم که اگر به‌طور آشکار درباره‌اش صحبت کنید – و این تجربهٔ من است – به‌سرعت متوجه
خواهید شد که بسیاری از مردم بسیار انتقادی هستند.
مهم این است که از اصطلاحاتی که طبقه حاکم به ما تحمیل می‌کند و دستگاه تبلیغاتی از آن‌ها استفاده می‌کند، استفاده نکنیم.
پس درباره تغییرات اقلیمی صحبت نکنید؛ وقتی کسی با شما درباره تغییرات اقلیمی صحبت می‌کند، درباره حفاظت از محیط زیست صحبت کنید.
وقتی کسی دربارهٔ انباشت سرمایه و میلیاردرهای شرور مثل ایلان ماسک صحبت می‌کند، باید از میلیاردرهای شرور مثل سوروس و گیتس هم نام ببرد
که در نهایت به‌صورت سازمان‌یافته و جنایی با هم همکاری می‌کنند تا چیزهایی را وارد کنند که هیچ‌یک از ما برایشان رأی نداده‌ایم.
و سعی کنید اشیاء را با اصطلاحات دقیق‌تر توصیف کنید.
این‌ها نظریه‌های توطئه نیستند؛ این جرم سازمان‌یافته و روزنامه‌نگاری تحقیقی است؛ این جرم‌شناسی است.
حتی در مورد دولت نظارتی، لزوماً مسئله خودِ دولت نظارتی نیست، بلکه مسئله اقتصاد نظارتی است، زیرا بین شرکت‌ها،
دستگاه دولتی و سازمان‌های مخفی ارتباط بسیار نزدیکی وجود دارد.
پس اگر با واژگان مناسب به مردم نزدیک شوید، می‌توانید با – در گیومه – طرف مقابل نیز به‌طور بسیار سازنده صحبت کنید.
من بارها و بارها این را تجربه می‌کنم وقتی با افرادی صحبت می‌کنم که می‌توان آن‌ها را کاملاً «ویوک» یا «از آن سوی دیگر حصار» توصیف
کرد؛ کسانی که می‌توانند در این باره با من گفت‌وگوهای بسیار خوبی داشته باشند، چون من هم از حفاظت از محیط‌زیست
حمایت می‌کنم و هیچ‌کس دوست ندارد ریزپلاستیک در غذایش باشد.
من همچنین از ابرمیلیاردرهایی مانند ماسک، سوروس یا گیتس حمایت نمی‌کنم، کسانی که می‌توانند با پول‌شان نفوذ زیادی
بخرند و از طریق کمپین‌هایی که اساساً فقط مضر هستند، مردم را در آمریکا و آفریقا با داروها می‌کشند.
از عقیم‌سازی تا مرگ‌ها، هر آنچه در گذشته رخ داده است.
پس وقتی سعی می‌کنید به سادگی مردم را دست بیندازید – و فکر می‌کنم همه باید در اینجا کمی به خودشان نگاه کنند – چون،
البته، بسیاری از مردم هنوز از بحران ویروس کرونا، از همسایگانشان و از کارفرمایانشان بسیار ناامید هستند.
اما اگر شما کمی آگاه‌تر هستید و نسبت به دیگران بینش بیشتری دارید و این مسائل را درک کرده‌اید، پس مسئولیت دارید کمی کوتاه
بیایید، معقول‌تر باشید و همچنان با مردم ارتباط برقرار کنید.
چون ما یک گونه هستیم، باید به نحوی این فضای زیستی را با هم شریک شویم.
و اگر در آلمان همچنان میان طرفداران و مخالفان کرونا، طرفداران و مخالفان مهاجرت، و طرفداران و مخالفان ترامپ، مِرتس و بلک‌راک
تقسیم‌شده باقی بمانیم. هرچه چنین روایت‌های تفرقه‌افکنی بیشتری وارد جامعه شود، بیشتر مجبور خواهیم بود
با خودمان و با درگیری‌های افقی سروکار داشته باشیم.
همان‌طور که در سال ۲۰۰۸ با جنبش اشغال وال‌استریت دیدیم، مشکل از بالا است.
و آخرین باری که مردم، چه چپ و چه راست، با هم سرشان را بالا گرفتند، جنبش اشغال وال‌استریت بود.
یک جنبش گسترده در میان طیف‌های مختلف وجود داشت که مردم متوجه شدند: این بانک‌های مرکزی و بانک‌های بزرگ هستند که باید
با پول ما، با میلیاردها دلار از پول مالیات‌مان نجاتشان دهیم.
و آن‌ها این تعارض افقی را نداشتند.
و سپس، به‌ویژه در آمریکا، جنبش تی پارتی و آنچه به نام جنبش ترقی‌خواه «ووک» شناخته شد، پدید آمد.
بار دیگر مردم در یک درگیری افقی گرفتار شده‌اند و به‌جای پرداختن به مشکل اصلی، که معمولاً
به سمت بالا نگاه کردن است، سر هم را می‌شکنند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله.
و تا چه حد اکنون در رحم این فرایند هستیم، یا می‌توانیم از خود دفاع کنیم و خود را در برابر آنچه قرار است به ما بکند، مسلح سازیم؟
ما با این موافقت می‌کنیم و بنابراین قدرت را به او می‌دهیم.
از سوی دیگر، وقتی ما قدرت را برای خودمان برمی‌گیریم، آن را از آنها سلب می‌کنیم – این فرصت‌ها، به اصطلاح.
هرچه افراد بیشتری این کار را انجام دهند، این فرایند بزرگ‌تر و جامع‌تر می‌شود.
چه توصیه‌ای به مردم می‌کنید؟ آنها چه باید بکنند؟
اول از همه باید بفهمید که هر چه تبلیغات بیشتر باشد، روایت‌های شبهه‌ناک و اسکیزوفرنی بیشتری وارد
ماجرا می‌شوند و مدیریت خشم بیشتر صورت می‌گیرد.
پس موضوع امروز A است و ما باید در مورد آن خشمگین شویم.
روز بعد، موضوع ب در دستور کار است و باید از آن خشمگین شد.
هرچه این اتفاق بیشتر بیفتد، نشانه‌ی آن است که در آن برج عاجی تا حدی وحشت وجود دارد، زیرا البته اعتماد
به سیاست و دولت دهه‌هاست که در حال کاهش بوده است.
اعتماد به پخش خدمات عمومی در حال کاهش است.
مشارکت رأی‌دهندگان در حال کاهش و افت است.
این بدان معناست که افراد بیشتری به‌وضوح درمی‌یابند چه نوع حکومتی دارند و اینکه این حکومت واقعاً ارتباط چندانی با
دموکراسی ندارد. آنها ناامید شده‌اند و رویگردان شده‌اند.
و البته بیشتر مردم این کار را با درجه‌ای از رنج – یعنی ناامیدی – انجام می‌دهند، چون دیگر نمی‌خواهند با آن سروکار
داشته باشند و در عوض بر زندگی خصوصی خود و چیزهایی که می‌توانند بر آن‌ها تأثیر بگذارند تمرکز می‌کنند.
و این در واقع درست است.
اگر الان درباره‌اش نمی‌نوشتم، اغلب حتی به این مطالب نگاه هم نمی‌کردم، چون اغلب آنچه به شما ارائه
می‌شود صرفاً توهینی به هوش شماست، با روایت‌های زشتش .
اما آنچه واقعاً باید به مردم بگویید این است که بفهمند: ما هنوز بیشتر هستیم!
پس اگر شرایط یک دولت با نیروهای پلیس یا خدمات کشوری‌اش را در نظر بگیرید و آن را با تعداد افرادی که در آن کشور زندگی می‌کنند، یعنی
جمعیت، مقایسه کنید، یک تناقض عظیم بین دستگاه – دستگاه دولتی، نظام، هر چه می‌خواهید بنامید – و جمعیت، که در
واقع همان کسانی هستند که قدرت را در دست دارند، خواهید دید.
در واقع این ایدهٔ پشت دموکراسی است که حاکم تصمیم می‌گیرد.
این احساس به‌ویژه در سوئیس قوی است.
و خیلی زود احساس می‌کنید که اگر در برن فدرال از شما دعوت نشود، به‌نوعی از آنجا به شما دیکته می‌شود.
اکنون ما این توافق‌نامه‌های چارچوبی اتحادیه اروپا را داریم که در آن‌ها آمده است: «ما در تلاشیم به نحوی همه‌پرسی را دور
بزنیم و لازم نیست این موضوع به مجلس کشورهای عضو ارجاع شود.»
تو سعی می‌کنی به هر نحوی خودت را از آن خلاص کنی.
و مردم به‌سادگی باید به‌طور فعال مشارکت کنند.
دموکراسی یک فرایند است. اگر از قبل آن را به‌عنوان «بهترین الگو» دارید – و احتمالاً یکی از بهترین الگوهایی است که می‌شناسیم و در
اختیار داریم و تجربهٔ عملی هم با آن داریم – اگر می‌خواهید در آن مشارکت کنید و به‌طور فعال نتایج مثبتی ایجاد کنید،
باید وارد عمل شوید و این کار را در سطح محلی انجام دهید.
چون شما نمی‌توانید از کور بر شورای فدرال در برن تأثیر بگذارید.
اما کاری که شما می‌توانید انجام دهید این است که شورای محلی را وادار کنید هوشیار شود و توجه کند،
نظرات خود را ارائه دهد و اولویت‌ها را تعیین کند.
و اگر تعداد کافی از شهرداری‌ها این کار را انجام دهند و رهبران کافی شهرداری در کنتون اقدام کنند و کنتون سپس در
برن اقدام کند، آنگاه قطعاً شما قدرت ایجاد تفاوت را دارید.
پس بی‌شک نتیجهٔ کرونا بسیار متفاوت می‌شد اگر رسانه‌های آزاد و مخالفان این همه زیاد نبودند.
پس فعال شوید، از روی مبل بلند شوید و بحران را طوری دنبال نکنید که انگار یک فیلم سینمایی است.
این زندگی همه‌ی ماست و ما می‌توانیم آن را شکل دهیم، زیرا آینده از پیش تعیین‌شده نیست؛ هنوز هم می‌توانیم آن را تغییر دهیم.
بله، از ارزیابی شما و به اشتراک گذاشتن دانش‌تان با ما بسیار سپاسگزاریم.
آیا نکته دیگری هست که در پایان بخواهید به بینندگان بگویید؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، آن تقریباً یک بیانیهٔ پایانی بود، اما باید درک کنی که خودِ تو قدرت، تغییر، آیندهٔ مثبت هستی و زندگی زیباست.
زندگی زیباست و هر چیز دیگری که مردم سعی می‌کنند ما را به آن قانع کنند – چه ترس باشد، چه بخواهند ما را از جنگ‌ها بترسانند،
از دیجیتالی‌سازی و غیره – همه‌شان وسیله‌ای برای کنترل هستند.
زندگی زیباست.
شما باید با خانواده و جامعه محلی‌تان زندگی‌ای پرانگیزه، شاد و سرشار از رضایت داشته باشید و تحت هیچ شرایطی اجازه ندهید خود را در
این حالت ترس یا عذاب که رسانه‌ها – ماشین تبلیغاتی – می‌خواهند ما را به آن سوق دهند، قرار دهید؛
زیرا در این صورت در نهایت آن‌ها به هدفشان رسیده‌اند.
پس آینده نه برای پیش‌بینی شدن، بلکه برای شکل‌دادن است – همان‌طور که آنتوان دو سن‌اکزوپری یک‌بار گفت.
و من معتقدم که این باید با فعال بودن و داشتن یک زندگی شاد انجام شود، زیرا یک زندگی شاد انقلاب واقعی است.
از شما برای این مصاحبه بسیار سپاسگزاریم. برای شما بهترین‌ها را آرزو می‌کنم، آقای رگناوئر.
از دعوت شما سپاسگزارم.