Այնուհետև տեսնում ես, որ նրանց բոլորի օրակարգը նույնն է։
Այնուամենայնիվ, դա չի նշանակում, որ այն չի կարող պատերազմ առաջացնել։
Ցավոք, պատերազմը իշխող դասի համար լավագույն բիզնեսն է։
Հանրության առջև մեզ ներկայացվողը սովորաբար ավելի շատ նման է օպերային։
Եթե ուզում եմ շարունակել լրատվամիջոցներում խթանել ժողովրդավարության մոդելը և ասել, որ դա երբևէ եղած լավագույն
ժողովրդավարությունն է, ապա հազիվ թե կարողանամ ասել, որ այժմ մենք ունենք համաշխարհային կառավարություն, որը, ըստ
էության, ութ տարեց պարոն է, որոնք հանդիպում են մի փակ սենյակում և հետո ընդունում են որոշումներ ողջ աշխարհի համար։
Իհարկե, դա անհնար է։
Այսպիսով, ակտիվ եղեք, վեր կացեք դիվանից և մի՛ դիտեք ճգնաժամը այնպես, կարծես դա ֆիլմ լինի։
Դա մեր բոլորի կյանքն է, և մենք կարող ենք այն ձևավորել, որովհետև ապագան նախորոշված չէ; մենք դեռ կարող ենք այն փոխել հիմա։
Այսօր ես մեկնեցի Շվեյցարիա՝ խոսելու մի առանձնահատուկ մարդու հետ։
Նա այն մարդն է, ով գիտի թե մանրամասները, թե ընդհանուր պատկերը, և կարող է տարբեր ասպեկտները կապել մեկ ընդհանուր թելով։
Նա ծնվել է 1978 թվականին և երաժիշտ է, տարբեր գրքերի հեղինակ, օպերացիոն մենեջեր,
ռադիոհաղորդավար, ձեռնարկատեր և կառավարման խորհրդատու։
Նա ապրել և աշխատել է 20 տարբեր երկրներում, խոսում է հինգ լեզուներով և ճանապարհին ձեռք է բերել աշխարհի համապարփակ ըմբռնում։
Նա ոչ թե պարզապես կրկնում է ուրիշների կարծիքները կամ տարածում է պատմություններ, այլ ինքն է խորանում խնդիրների էության մեջ։
Բարի գալուստ այսօր Studio Chur, Թոմ-Օլիվեր Ռեգենաուեր։
Շատ շնորհակալ եմ հրավերի համար։ Այո, խնդրում ենք։
Այսօր մենք քննարկում ենք «իշխանական կառուցվածքներ» կամ «ով է կառավարում աշխարհը» թեմային։
Իմ առաջին հարցը՝ եկեք սկսենք համաշխարհային իրավիճակից։ Աշխարհում կրկին պատերազմ է՝ Ուկրաինայում,
Գազայի հատվածում, Եմենում, և ամենուր զինվում են։
ԵՄ-ն կրկին որոշել է ներդնել 150 միլիարդ՝ զենքերի և լոգիստիկայի արտադրական կարողություններ ստեղծելու համար։
Միևնույն ժամանակ ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի և Չինաստանի միջև լարվածությունը, որը անչափ մեծանում է, շարունակում է աճել։
Բայց Եվրոպան, Միջին Արևելքը, Հնդկաստանը, Պակիստանը, Իրանը – ամենուր խառնաշփոթ է։
Եվ միևնույն ժամանակ մենք վազում ենք դեպի մեքենայական դարաշրջանի գագաթնակետը։
Ամեն ինչ, ինչը կարելի է թվայնացնել, թվայնացվելու է՝ սկսած արժույթից, կենտրոնացված թվային արժույթներից մինչև արհեստական
բանականություն, որը վերջիվերջո կթափանցի ամեն ինչի և բոլորի մեջ։
Մենք լսել ենք ուղեղային իմպլանտների մասին, որոնք մարդկանց վերածում են մի տեսակ ցայբորգի ՝
մարդ-մեքենայի կամ մեքենա-մարդու, եթե դա ընդհանրապես դեռ մարդ է։
Եվ իմ առաջին հարցը ձեզ՝ արդյոք այս զարգացումները պատահական են և միմյանցից անկախ, թե դրանց ետևում կա ինչ-որ օրակարգ կամ ծրագիր։
Դա միշտ կախված է ձեր տեսանկյունից։
Ես միշտ այն այդպես եմ անվանում, կամ մարդիկ սիրում են այն այդպես անվանել՝ պոլիկրիզիս ։
Այսպիսով, մի կողմից կա տեխնոլոգիական ասպեկտ, որը շարժվում է տրանսհումանիզմի ուղղությամբ կամ
որը, սկզբունքորեն, բխում է տեխնոկրատական շարժումից։
Այն սկսվեց 1917 թվականին ԱՄՆ Արևելյան ափին տեխնոկրատական շարժման միջոցով, որը հետո՝ եթե մանրամասն հետևենք, զարգացավ թվայնացման
արդյունաբերության և հարթակային տնտեսության մեջ։ կամ հսկողության տնտեսություն ՝ կախված նրանից, թե ինչպես եմ նկարագրում։
Դա անշուշտ տեխնոլոգիական կողմն է։
Մյուս կողմից, իհարկե, կա ռազմական ասպեկտը, այսինքն՝ ռազմա-արդյունաբերական համալիրը, ինչպես ասում են։
Պատերազմը երբեք չի անհետացել։ Ուստի հիմա նորից պատերազմ է, ասել չի կարելի։ Պատերազմը միշտ էլ եղել է։
Ես կարծում եմ, եթե ճիշտ եմ հիշում, որ ԱՄՆ-ի հիմնադրումից ի վեր 17 կամ 14 տարի պատերազմ չի եղել։
Լավ, դա շատ բան է ասում։
Այսպիսով, մենք իրականում ունենք 5G պատերազմի, այսինքն՝ հինգերորդ սերնդի պատերազմի իրավիճակ։
Եվ դա ոչ միայն կինետիկ պատերազմ է , այլև ճանաչողական պատերազմ , որը նույնպես հաճախ քննարկվում է։
ՆԱՏՕ-ն ունի իր սեփական կայքը, որը կոչվում է NATO Innovation Hub։
Այստեղ է, որ սկսվում է ճանաչողական պատերազմը։
Եվ դա մեզ շատ արագ վերադարձնում է տեխնոլոգիաների ասպեկտին, որովհետև մենք բոլորս ծանոթ ենք այն, ինչ ես
միշտ անվանում եմ «սմոնբիներ»՝ սմարթֆոնի և զոմբիի համադրություն, որոնք փողոցում շրջում են։
Շատերը տարված են իրենց սմարթֆոններով, անգամ երբ շանը զբոսանքի են տանում կամ երեխային զբոսանքի են տանում։
Եվ դա ընդամենը ներխուժողական տեխնոլոգիա է։
Եվ դա բնականաբար ազդում է մեր ուղեղի վրա, մեր ֆիզիկական վիճակի վրա և մարդկանց հոգեկան վիճակների վրա։
Դրա համար էլ գոյություն ունի այն, ինչը կոչվում է մեկուսացման համաճարակ։
Այսպիսով մարդիկ ավելի ու ավելի միայնակ են դառնում՝ կենտրոնանալով այս գունագեղ թվային աշխարհին, որը ես
անվանում եմ «Տրումենի շոու», ինչպես գիրքը՝ վերջինը։
Լավ, իրականում դժվար է կարճ պատասխանել այդ հարցին։
Քանի որ սա 5G պատերազմի այնքան լայն օրակարգ է, որը, մի կողմից, ակնհայտորեն շարժվում է կինետիկ պատերազմի ուղղությամբ
և, հետևաբար, նաև խափանումներ է առաջացնում համաշխարհային տնտեսությունում և համաշխարհային դրամային համակարգում։
Մյուս կողմից, առկա է ճանաչողական պատերազմի շատ ուժեղ բաղադրիչ, որտեղ աշխատանքներ են տարվում բոլոր ճակատներում։
ՆԱՏՕ-ի կողմից, մեծ տեխնոլոգիական ընկերությունների կողմից, և նաև, օրինակ, տրանսհյումանիստական օրակարգի ավելի
լայն շրջանակում, որտեղ մենք արագորեն հասնում ենք Neuralink-ին կամ նմանատիպ կառույցների։
Որտեղ Իլոն Մասկի ընկերությունը ցանկանում է ստեղծել ուղեղային իմպլանտներ և դրանք կապել
արհեստական բանականությանը և ամպային համակարգին։
Դա կենսաբանական-թվային համախմբումն է, այսինքն՝ մարդու և մեքենայի միաձուլումը լայն իմաստով։
Եվ հետո, իհարկե, մի պահ հարց է ծագում՝ ինչ չափով եք դուք դեռ մարդ։
Լավ, դա շատ բարդ հարց է, որի շուրջ ես հեշտությամբ երկու ժամանոց դասախոսություն կկատարեի։
Ուստի դժվար է կարճ պատասխան տալ։
Սակայն, եթե մանրամասն դիտարկենք, իրականությունն այն է, որ մենք բազմաճգնաժամի մեջ ենք և, ամենայն
հավանականությամբ, կհանդիպենք աննախադեպ մասշտաբի խափանումների։
Հարցն այն է, թե որքան արագ են տեղի ունենում այս փոփոխությունները և ինչպիսի խանգարող (ռադիկալ) բնույթ ունեն դրանք։
Այս թվայնացումը՝ կամ տեխնոկրատական տրանսհյումանիզմը, անշուշտ աստիճանական գործընթաց է, աստիճանական
փոփոխություն, որը սերունդներ կպահանջի, որպեսզի արմատավորվի։
Մյուսը կարող է տեղի ունենալ շատ ավելի արագ՝ կինետիկ պատերազմ, որտեղ, սկզբունքորեն, վճռական կրակը ճիշտ տեղում բացակայում է և
կարող է հրահրել մեծ հրդեհավառություն՝ լինի դա Մերձավոր Արևելքում, թե սցենարը Թայվանում, Չինաստանում, ԱՄՆ-ում, թե Ռուսաստանում,
ՆԱՏՕ-ում, Ուկրաինայում։ Ուստի մենք անշուշտ կանգնած ենք խառնաշփոթ ժամանակների առջև և,
ցավոք, հավանաբար նաև պատերազմական ժամանակների։
Եկեք վերադառնանք ազգային մակարդակին։
Կան այս հակամարտող երկրները՝ ԱՄՆ-ը, Ռուսաստանը, Չինաստանը։
Արդյո՞ք նրանք բոլորը ծառայում են տարբեր օրակարգերի, թե՞ դրանք, ըստ էության, նույնն են։
Բարձր տեսանկյունից ես դա միշտ անվանում եմ քաղաքականության կամ աշխարհաքաղաքականության 2D, 3D կամ 4D մակարդակ։
Երկուաչափ մակարդակում մենք տեսնում ենք իրական հակամարտություններ՝ այժմ, իհարկե, Ուկրաինայի և Ռուսաստանի միջև,
որտեղ մարդիկ են մահանում, չափազանց շատ մարդիկ, կինետիկ պատերազմում, որը իրականում ընթանում է։
Վերևի մակարդակում, կարելի է ասել՝ երրորդաչափ մակարդակում, գոյություն ունեն այնպիսի հաստատություններ, ինչպիսիք են
ՄԱԿ-ը կամ Բազելում գործող Միջազգային փոխհաշվարկային բանկը։
Եվ եթե, օրինակ, նայեք Առաջին կամ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների պատմությանը, հենց այս հաստատություններն ու
կազմակերպություններն են, որտեղ անցկացվում են բանակցություններ։
Այսպիսով, այնտեղ, որտեղ պատերազմ չկա, համապատասխան որոշում կայացնողները հանդիպում
են և հետո տեսնում են, թե ինչ կարող են անել։
Այսինքն՝ սովորական աշխատող, պատերազմ մղող բնակչության անդամի տեսանկյունից, իհարկե, այդպես է թվում, և նաև
առկա է կինետիկ հակամարտություն, պատերազմի սպառնալիք։
Չինաստան, Ամերիկա, որ Ուկրաինայում պատերազմի վիճակ է։
Մյուս կողմից, սակայն, պետք է նշել, որ ՄԱԿ-ի այս 193 անդամ պետությունները բոլորն էլ պարտավորվել են 2030 թ.
օրակարգին և, հետևաբար, աջակցում և իրականացնում են այն։
Սա շատ հստակ երևում է այն փաստից, որ Ամերիկան ներկայումս ներդնում է Palantir-ը՝ «գաղթական ՕՀ»-ը, այսինքն՝ միգրացիոն օպերացիոն
համակարգը, որը, ըստ էության, հավաքում է աննախադեպ մեծ ծավալով տվյալներ, իրականացնում է մեծ տվյալների
կուտակում և այդպիսով թափանցիկ քաղաքացուն դարձնում գրեթե գրավիչ։
Դա շատ ավելի վատ է։
Այսպիսով, ամեն ինչ՝ ֆիթնես-թրեքերներից մինչև սմարթֆոններ, տվյալների առումով հասանելի բոլոր տեղեկությունները
«միավորվում» են, և, սկզբունքորեն, ներդրվում են միգրացիայի թեմայի շրջանակում այնպես, որ միգրացիայի խնդիրը լուծվի։
Նույնը հիմա տեղի է ունենում Գերմանիայում, իհարկե, որտեղ ասում են, որ մենք այժմ ստանում ենք
թվային ID և թվային դրամապանակներ Գերմանիայում։
Այնուհետև մեզ անհրաժեշտ կլինեն ներգաղթյալների համար համապատասխան վճարային քարտեր։
Այնուհետև ամեն ինչ անխափան կերպով հնարավոր կլինի վերահսկել, և Ռուսաստանը հենց նույնն է անում։
Երկու օր առաջ ստացվեցին հաղորդագրություններ, որ Ռուսաստանում միգրացիան այժմ նույնպես քննարկումների տաք թեմա
է, որ այնտեղ նույնպես ներդրվում է թվային ID, և որ թվային ռուբլիների տեսքով կներդրվի թվային փող։
Այսպիսով, սկզբունքորեն օրակարգը հարթ է ընթանում՝ եթե նայեք կայուն զարգացման 17 նպատակներին և դրանց համապատասխան ենթանպատակներին։
16-րդ կետը հատկապես շատ հետաքրքիր է, քանի որ այն վերաբերում է հաստատություններին և այլն։
Այնուհետև տեսնում ես, որ նրանց բոլորի օրակարգը նույնն է։
Այնուամենայնիվ, դա չի նշանակում, որ այն չի կարող պատերազմ առաջացնել։
Ցավոք, պատերազմը իշխող դասի համար լավագույն բիզնեսն է։
Մի կողմից՝ զինատեսարման ոլորտում, որտեղ կորպորացիաները կարող են հարստանալ նույն կերպ, ինչպես նախկինում դա արել են
ֆարմակոլոգիական-թվային-ֆինանսական համալիրի միջոցով՝ խթանելով զինատեսարումը, ReArm Europe-ը և այլն՝ ֆոն դեր Լեյենի հետ։
Դա միլիարդներ են, հարյուրավոր միլիարդներ, որոնք հետո հոսում են այս կորպորացիաների և փքված ֆոնդային շուկայի
ենթակառուցվածքի մեջ և բարձրացնում բաժնետոմսերի գները։
Մյուս կողմից, պատերազմը ինքնին, իհարկե, լավ բիզնես է վերևի երրորդ մակարդակի մարդկանց համար։
Մի կողմից նրանք կարող են ներդնել այնպիսի բաներ, որոնք սովորական խաղաղ ժամանակներում երբեք հնարավոր չէին լինի։
Պատերազմում և սիրում ամեն ինչ թույլատրվում է, և, ցավոք, հենց այդպես է։
Պատերազմի ժամանակ նրանք կարող են իրականացնել այնպիսի բաներ, որոնք այլապես երբեք հնարավոր չէին լինի, օրինակ՝ Երկրորդ համաշխարհային
պատերազմից հետո Բրետթոն-Վուդսի ֆինանսական համակարգը։
Ավելին, դա տեղի ունեցավ պաշտոնական Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից երկու օր առաջ, երբ արդեն բանակցություններ
էին ընթանում նոր համաշխարհային ֆինանսական համակարգի շուրջ։
– ինչը նաև ցույց է տալիս, որ սա ակնհայտորեն առաջնահերթություն էր։
Չէ, որ պատերազմը կավարտվի և սպանելը կդադարի, այլ որ այս համակարգը կիրականացվի . Բրետթոն-Վուդսը և դրա հետ մեկտեղ ներկայիս
համաշխարհային ֆինանսական համակարգը, և այդ տեսանկյունից՝ որը պետք է դիտվի ավելի բարձր
մակարդակից, նաև Միջազգային փոխհաշվարկային բանկը (BIS):
Մինչ պատերազմը բուռն է ընթանում, այս երկրների դեսպաններն ու ներկայացուցիչները հանդիպում են շատ ներդաշնակ
մթնոլորտում և անցկացնում իրենց խորհրդի նիստերը, որտեղ նրանք որոշումներ են ընդունում և պլանավորում ամբողջովին այլ հարցեր։
Պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո դուք ինչով եք զբաղվում, և ով է ամենաշատը վաստակում?
Ես կարող եմ ձեզ հղել իմ հոդվածին, որը վերնագրված է «BRICS բլեֆը»։
Սա վերաբերում է ֆինանսական մակարդակի կոնգլոմերատին, այսինքն՝ ասիական բանկերին, Միջազգային փոխհաշվարկային
բանկին, Միջազգային դրամային հիմնադրամին, Համաշխարհային բանկին և դրանց փոխկապակցվածությանը։
Եվ կա նաև մի հաճելի մեջբերում Չինաստանի կենտրոնական բանկի նախկին ղեկավարից, ով ասել է:
Մենք Արևմտյան ֆինանսական համակարգի հետ մրցակցության մեջ չենք, մենք այն լրացնում ենք։
Եվ երբ մարդիկ շարունակ ասում են՝ «Այո, բայց կա այլընտրանքային համակարգ, չինական այլընտրանքային SWIFT
համակարգ», այն այնքան «այլընտրանքային» է, որ պարզապես կոչվում է այլ կերպ և գործում է SWIFT ցանցում։
Տեխնիկապես, դա պարզապես SWIFT ցանցն է՝ այլ անվամբ։
Չկա այլընտրանք։
Նրանք այս մակարդակում շատ ներդաշնակորեն են համագործակցում և ապահովում են, որ, ինչպես
անցյալում, ֆինանսավորեն պատերազմները երկու կողմերում։
Նրանք ֆինանսավորում են երկու կողմերում խափանումներ և կազմակերպում ու կառուցվածքավորում դրանք
այնպես, որ դրանից օգտվեն բոլոր ներգրավված կողմերը։
Այո։ Այսինքն՝ դուք այժմ խոսել եք տարբեր խախտող իրադարձությունների մասին՝ արդյո՞ք դրանք կապված են, թե՞, ինչպես ես
արդեն հարցրել եմ, զուգահեռ են և պարզապես պատահաբար են կապված։
Կամ տեսնո՞ւմ եք ընդհանուր թել, որը անցնում է այս ամենի միջով։
Այսպիսով, դուք հստակ կարող եք տեսնել ընդհանուր թելը, և դա, ըստ էության, կախված է նրանից, թե որքան հեռու եք հետ գնալ։
Եթե վերադառնանք 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին, ապա դրանցից մեկը անշուշտ եվգենիկան էր՝ մարդկային
բնակչությունը ընտրողական վերարտադրության միջոցով «բարելավելու» կամ անընդունելի հատկանիշների կանխարգելման գաղափարը։
Էվգենիկան բրիտանացիների հորինածն էր։
Ի սկզբունք, սա ռասայական ուսմունք էր՝ մարդկային տեսակների բազմացումը և մարդկային տեսակների օպտիմալացումը։
Դա նույնպես Մեծ Բրիտանիայից Ամերիկա տարածվեց։
Այստեղ նույնպես հիմնադրվեց եվգենիկայի շարժում և եվգենիկայի խորհուրդ։
Այսպիսով, սրանք պաշտոնական պետական հաստատություններ էին, որոնք պատասխանատու էին տեսակների օպտիմալացման համար։
Եվ, իհարկե, այն կաստան, որը նշանակալիորեն վերահսկում և աջակցում էր այս եվգենիկայի մոդելին, բնականաբար ձգտում էր ունենալ
համեմատաբար ձանձրալի, պարզ պահանջներ ունեցող, ենթարկվող աշխատավորական դասակարգ և իշխող կաստա, որը
կարող էր օգտագործել այս միանգամյա օգտագործման զանգվածը։
Այսպիսով, մեկ վճռորոշ գործոն անշուշտ էվգենիկան է, որը այսօր մենք հանդիպում ենք որպես
կենսաէթիկա, որպես կենսաբանական և թվային համախմբում։
Եվ հատկապես «տրանսհյումանիզմ» տերմինը առաջին անգամ կիրառեց Բրիտանական էվգենիկայի ընկերության ղեկավար Ջուլիան Հաքսլին։
Նա երկու անգամ եղել է Բրիտանական էվգենիկայի ընկերության տնօրենը և հետագայում դարձել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի առաջին գլխավոր տնօրենը։
«Եվգենիկա» տերմինը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հիմնադիր փաստաթղթում շատ հաճախ է հանդիպում, և, իհարկե, այն, ըստ էության, ընդհանուր թել է, որը
ավելի քան 100 տարվա ողջ պատմության ընթացքում անցել է դրա միջով։
Եվ երբ Ադոլֆ Հիտլերի ու Ազգային սոցալիստական գերմանական աշխատավորների կուսակցության (NSDAP) ռեժիմի և նացիստական
դարաշրջանի ավարտից հետո պարզ դարձավ, որ այլևս ավելի լավ է չխոսել էվգենիկայի մասին՝ քանի որ հենց դա էր, իհարկե, Ադոլֆ Հիտլերի
ռասայական ուսմունքի հիմնական գաղափարը, այդ ժամանակ ասվեց՝ «կոչենք այն» — այսինքն՝
Ջուլիան Հաքսլին ասաց՝ «կոչենք այն տրանսհումանիզմ»։
Դա հնչում է շատ ավելի առաջադեմ, պակաս կասկածելիորեն ռասայական ուսմունքի նման, սակայն սկզբունքորեն սրանք այն
օրակարգերն են, որոնց այսօր հանդիպում ենք նոր հագուստով։
Վերջիվերջո, դրանք բոլորը հիմնված են էվգենիկայի վրա։
Եվ երկրորդ բաղադրիչը տեխնոկրատիան է ։
Դա այն է, ինչ ի հայտ եկավ Նյու Յորքում 1917 թվականին և 1930-ականներին դարձավ Technocracy Inc.
Եվ, իմ կարծիքով, հենց դրանք են երկու գերիշխող, հիմքում ընկած… չեմ ասում՝ պլաններ, դրանք հասկացություններ են… ի վերջո,
դրանք հասկացություններ են, որոնք սերունդներ շարունակ բազմիցս կիրառվել են և տարբեր ձևերով փաթեթավորվել։
Բայց վերջիվերջո հենց այս գործոններն են, որոնք արմատներ են գցում և սահմանում են ժամանակը՝ թե՛ կինետիկ, թե՛ ճանաչողական
պատերազմներում, ինչպես նաև հասարակական, սոցիալական և հոգեբանական մակարդակներում տեղի ունեցող փոփոխություններում և խափանումներում։
Այսինքն, եթե ուզում եք մանրամասն քննարկել, դա էugenics-ն ու technocracy-ն են։
Սրանք, իհարկե, երկու շարժումներ են, որոնք վերջիվերջո ուղղված են մարդկության դեմ։
Խոսվում է մարդկանց ուղեղային իմպլանտներով բարելավելու մասին, քանի որ նրանք վերածվում են այս «խուլ զանգվածի»։
Դուք կարող եք տեսնել, որ մարդկանց դիտավորյալ ենթարկում են իրենց համար վնասակար բաների՝ օրինակ՝ սմարթֆոնների, որոնք
նրանց վերածում են «սմոնբիների», և հետո նրանց առաջարկում են լուծում, որը ի վերջո կրկին նրանց դեմ է աշխատում։
Այս գործընթացը առաջ մղող մարդիկ ինչպիսի՞ն են։
Դժվար է, այո։ Դուք չեք կարող կարդալ ներգրավված մարդկանց մտքերը, ուստի կարող եք միայն ենթադրություններ անել։
Բայց գրվածքներից շատ բան կարող եք սովորել։
Վերջիվերջո, այն դեռևս ունի դրա մի մասը – այո, հիմա մարդիկ սիրում են դա ասել – նեո-ֆեոդալիզմ կամ նեո-կոլոնիալիզմ։
Ես միշտ ասում եմ, որ իրականում դա նույն գաղութատիրությունն ու ֆեոդալիզմն է, որը միշտ գոյություն է
ունեցել, պարզապես այս կաստայի գործիքներն են փոխվել։
– Այսինքն՝ ինչ կարող եք անել այսօր քարոզչության և լրատվամիջոցների մանիպուլյացիայի միջոցով,
որը վերջիվերջո հավասար է ճանաչողական պատերազմին։
Վերջիվերջո, սովորաբար խոսքը ոչ թե հաղորդագրության բովանդակության, այլ պարզապես տեղեկատվության հսկայական ծավալների մասին է։
Շատ քիչ մարդիկ են իրականում դեռ կարողանում առաջնահերթություն տալ ստացվող նորություններին
և զտել, թե ինչն է կարևոր, և ինչն է ոչ կարևոր։
Այս տեսանկյունից այդ կաստայի գրականությունը, որը շատ բացահայտ գրում է իր ծրագրերի մասին, անընդհատ պնդում է, որ գոյություն ունի
ֆեոդալիզմի գաղափարը և որ իրենք իրենց ընտրյալներ են համարում։
Մարդիկ սիրում են խոսել «կապույտ արյուն» կոչվող ազնվականության մասին, որը իրեն գերազանց է համարում ընդհանուր բնակչությունից, բայց
ես միշտ ասում եմ, որ ոչ ոք իրավունք չունի իշխել ուրիշների վրա։
Ոչ ոք չի արել, դա երբեք չի եղել և երբեք չի լինի։
Բոլոր մարդիկ հավասար են, բայց այս մարդիկ ակնհայտորեն այդպես չեն տեսնում։
Այո։ Այնուհետև այլընտրանքային մեդիայում հաճախ խոսվում է նոր համաշխարհային կարգի մասին՝ որպես ավտորիտար, կենտրոնացված
կառավարություն, որտեղ որոշ ակումբներ/կլաններ փակ դռների ետևում քննարկում են հարցեր՝ հետո աշխարհին օգուտ տալու համար։
Մեծամասն լրատվամիջոցները, իհարկե, սա մերժում են որպես դավադրության տեսություն։
Հարցը հետևյալն է՝ ինչ կարծիք ունեք այս մասին։ Ի՞նչն է ճիշտ։
Այո, նկատի ունեմ, «կոնսպիրոլոգիական տեսություն» տերմինը վերաբերում է CIA-ի մի փաստաթղթի,
որին ես նորից հղում եմ արել ընթացիկ հոդվածում։
Իհարկե, սա այն ժամանակ նախաձեռնվեց՝ վարկաբեկելու Ջոն Ֆ. Քենեդիի պատմության քննադատներին. այլ կերպ ասած՝ յուրաքանչյուրին, ով
կասկածներ ուներ պաշտոնական պատմագրության և Ուորենի զեկույցի նկատմամբ, պիտակավորում էին որպես դավադրության տեսաբան,
որպեսզի, սկզբունքորեն, փորձ արվեր լռեցնել տարաձայնվող ձայները։
Այսինքն, իհարկե, սա framing (տերմինը որոշակի համատեքստում տեղադրելու միջոցով հատուկ էմոցիոնալ արձագանքներ
առաջացնելու) տերմին է, ինչպես «կորոնա ժխտող» կամ նման մի տերմին օգտագործվեց կորոնավիրուսային ճգնաժամի ժամանակ։
Դա լուրջ ընդունելու կարիք չկա։
Բացի դրանից, դուք պետք է այսպես նայեք դրան՝ դավադրությունը կանոն է, ոչ թե բացառություն։
Եթե ես աշխատակից եմ և աշխատում եմ մի ընկերությունում, և իմ ղեկավարը ինչ-որ կերպ անհանգստացնում է
ինձ, ինչ պետք է անեմ իմ հինգ գործընկերների հետ?
Ես դրա մասին քննարկում եմ ուրիշների հետ և փորձում եմ ստեղծել մի խումբ, որը կամ կարողանա ինչ-որ բան անել
դրա համար, կամ հստակ ցույց տա, որ դու միայնակ չես։
Լավ, դա կարելի է կոչել դավադրություն։
Բայց վերջիվերջո դա համագործակցություն է։
Այսպիսով, համագործակցությունն է, ինչը մեզ որպես մարդկային էակներ սահմանորոշում է։
Դա ինքնաբերաբար կարգ է։
Երբ ուզում ենք համայնքում կամ մեր ընկերների շրջապատում ինչ-որ բան կազմակերպել, մենք ինքնաբերաբար ամեն ինչ կարգավորում
ենք՝ զանգահարելով նրանց, ովքեր կարող են օգնել մեզ, և հետո կազմավորում ենք փոքր խումբ, որը իրականացնում է գործը։
Այս մարդիկ նույնպես նույնն են անում։
Եվ, իհարկե, անթիվ շրջաններ կան։
Նրանցից շատերը այժմ լավ հայտնի են։
Ամենահայտնի է Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը։
Ինձ համար դա ավելի շուտ մարքեթինգային բաժին է, որը նույնպես շատ հանրային է։
Այնուհետև կան Բիլդերբերգի կոնֆերանսները։
Այնուհետև կա Բոհեմյան Գրոուվ։
Կա Լը Սերկլը։
Կան անթիվ հաստատություններ, մտքի կենտրոններ և հիմնադրամներ, որտեղ մարդիկ փոքր խմբերով հանդիպում են՝ ձևավորելու օրակարգ, որը լայն
իմաստով հետևում է եվգենիկայի և տրանսհյումանիզմի գաղափարներին։
Եվ ահա դա ես կոչում եմ համագործակցություն։ Դա աշխարհի ամենանորմալ բանն է։
Խնդիրը, իհարկե, նրանում է, որ մենք՝ որպես ընդհանուր բնակչություն, ունենք այլ բաների վրա կենտրոնանալու։
Որպեսզի մենք կենտրոնանանք դրականի վրա։
Երբ մենք գործընկերություններ ենք հաստատում, ցանկանում ենք ստեղծել կոոպերատիվ, ցանկանում ենք մեր ընկերների շրջապատում փոփոխություն
մտցնել, գուցե ինչ-որ բան անել համայնքում և տեղական խորհրդում։
Դրանք դրական կողմերն են։
Սա ձեր խմբի օգտին համագործակցություն է։
Չնայած բավականին պարզ է, որ այս շրջանակները, որոնք փակ դռների հետևում են հանդիպում համագործակցելու համար,
ընդհանուր առմամբ գործում են ընդդեմ բնակչության մեծամասնության։
Քանի որ նրանք առաջ են մղում օրակարգ, որի համար մեզնից ոչ ոք չի քվեարկել, և որի մասին մենք հաճախ ոչինչ չգիտենք, եթե
ինքներս ակտիվորեն չփնտրենք, չհետազոտենք և չներգրավվենք դրան։
Դա նշանակում է, որ ինձ համար սա որևէ առնչություն չունի դավադրության հետ։
Սա մեծապես կազմակերպված հանցավորություն է։
Քանի որ որպես քաղաքական գործիչ ինձ վստահված է մանդատ, և, եթե այդպես ընդունենք, պետք է ներկայացնեմ ժողովրդի
կամքը, բնականաբար ստիպված կլինեմ լսել ժողովրդի կամքը։
Բայց կա այս հայտնի Փրինսթոնի ուսումնասիրությունը, որը ես միշտ սիրում եմ նշել՝ 2017 թվականից, եթե չեմ սխալվում, կամ 2015-ից,
որը ուսումնասիրել է ընտրողների մտադրության և ռեալպոլիտիկի միջև փոխկապակցվածությունը և պարզել է, որ այն հավասար է զրոյի։
Այ ժամանակ մի ամերիկյան հրատարակությունում վերնագիրը այսպիսին էր՝ «Ամերիկան այլևս ժողովրդավարություն չէ;
Եվրոպան պետք է զգուշանա առաջիկա իրադարձություններից»։
Դե, եթե ուզում եք, կարող եք դա կոչել դավադրության տեսություն, բայց սրանք պարզապես մարդիկ են, որոնք կամ ակտիվորեն ներգրավված
են քարոզչության մեջ և ուզում են դրա միջոցով մեզ վարկաբեկել։
Կամ դա այն մարդիկ են, որոնք չեն զբաղվել այս խնդրով և, ավելի լայն իմաստով, փորձում են հասկանալ, թե ինչ է նշանակում
համագործակցությունը, երբ ինքդ քեզ համարում ես մի կաստայի անդամ, որը տիրապետում է կամ առնվազն վերահսկում է արտադրության,
տեխնոլոգիայի և արդյունաբերության միջոցների մեծամասնությունը։
Այսպիսով, այո, ես հակված եմ ծիծաղել այդ տերմինին։
Ես դա այնքան լուրջ չեմ ընդունում։
Իրականում այս կաստան իրար մեջ այնքան էլ «կանաչ» չէ, որովհետև իշխանությունը գայթակղում է նրանց ավելի ու ավելի
շատ իրենց համար գրավելու՝ միշտ ցանկանալով լինել առաջինը։
Ինչպե՞ս է ամեն ինչ միասին պահվում։
Ինչպե՞ս կարելի է պատկերացնել, որ կարծես գոյություն ունի մի պլան, որի վրա նրանք սերունդներ շարունակ աշխատում են, չնայած իրականում
չեն կարող համագործակցել՝ ինչպես, օրինակ, այժմ համայնքային մակարդակում, երբ մարդիկ ուզում են ինչ-որ բան անել գյուղի համար։
Ինչպե՞ս պետք է պատկերացնել սա?
Ինչպե՞ս է գործում այս համախմբվածությունը։
Կառավարման մեջ մարդիկ սիրում են խոսել քաղաքականության վրա հիմնված կառավարման մասին։
Այսպիսով, դուք տեղադրում եք պաշտպանիչ արգելքներ, և սկզբունքորեն դա ինչ-որ չափով նման է
տրանսհյումանիզմին, էվգենիկային կամ տեխնոկրատիային։
Սա նշանակում է, որ մարդը շարժվում է որոշակի ուղղությամբ՝ հիմնվելով պատմվածքի, գաղափարախոսության կամ հասկացության վրա։
Իհարկե, ճանապարհին կան շրջանցումներ և խոչընդոտներ։
Հետո, իհարկե, կան նաև ներքին հակամարտություններ։
Սա շատ ակնհայտ է Ամերիկայում, որտեղ գոյություն ունի պահպանողական բլոկը, որը այդ ժամանակ
կազմված էր Ջորջ Բուշից, Դիկ Չեյնիից և այլն։
Եվ այս ամբողջ խմբակը պահպանողական ուժային բլոկն ու ընտանեկան կլանն է, որը ավելի քան 100 տարի իշխանություն
է վարում Ամերիկայում՝ մասնավորապես Բուշների ընտանիքը։
Եվ հետո, իհարկե, կա ավելի ժողովրդավարական կողմնորոշված ուժային բլոկը՝ օրինակ՝ Բայդենը (ներկայումս երիտասարդ
սերնդից), Ջորջ Սորոսը և Բիլ Գեյթսը, որոնք ֆինանսավորում են այս ավելի ձախակողմյան փուչիկը։
Ներկայումս իշխանության մեջ են պահպանողականները։
Այնուհետև ունենք ֆինանսիստներ, ինչպիսիք են Պիտեր Թիլը, ով իրեն համարում է լիբերալ-կոնսերվատիվ։
Իհարկե, գոյություն ունի ներքին իշխանական պայքար, քանի որ վերջիվերջո ամեն ինչ կախված է նրանից, թե ով է
նստում սեղանի գլխին և ով է ունենում խոսքի իրավունք նոր համաշխարհային կարգում կամ ներկայիս համակարգում։
Այսպիսով, նրանց միջև անշուշտ առկա են հակամարտություններ։
Բայց այն, ինչը շատ կայուն է, այն է, որ մարդը միշտ գործում է իր օրակարգին համապատասխան։
Որպեսզի այն միշտ շարժվի տեխնոկրատիայի ուղղությամբ։
Դուք հիմա դա Գերմանիայում էլ կարող եք տեսնել։
Ի սկզբունք, նշանակություն չունի, թե ով է իշխանության մեջ, անգամ հիմա՝ ընտրություններից հետո։
Առավել առաջ է մղվում կանաչ տնտեսությունը՝ CO2-ի հաշվառմամբ և արտանետումների առևտրով։
Այս ամենը ոչ մի կերպ չի չեղարկվի կամ փոխվի։
– Հակառակը, այժմ կիրառվում է լիաժամյա կենսաչափական հսկողություն՝ էլեկտրոնային ID-ով, թվային
քաղաքացիական դրամապանակներով և նման գործիքներով։
Պատճառներ: Այժմ մենք ունենք այս միգրացիոն ճգնաժամը, պետք է խթանենք ներքին անվտանգությունը և ավելի լավ դիրքավորվենք։
Այսպիսով, հիմա մենք կիրառում ենք բիոմետրիկա և էլեկտրոնային նույնականացում (e-ID) ընտրական խարդախությունները և այլն կանխելու
համար, ինչպես Ամերիկայում, մինչդեռ նախորդ կառավարությունը նույն համակարգը ներդրեց, նույն բիոմետրիկ տվյալներն էր
պահանջում և նույն զանգվածային հսկողությունը նախատեսում՝ այլ ռիսկային հնարավորության՝ վիրուսի պատճառով։
Այնուհետև ասվեց, որ առողջության և համաշխարհային առողջության համար մեզ այժմ հրատապ անհրաժեշտ են կենսաչափական
հսկողություն, 2G կամ 3G հետևում և QR կոդերի դիստոպիա ։
Վերջիվերջո ստանում ես նույն մոդելը; այն ընդհանրապես չի փոխվում։
Իրականում միակ բանը, որը փոխվում է, մարքեթինգային գործիքն է։
Ինչպե՞ս ինչ-որ կերպ փորձել դարձնել այն բնակչության համար ընդունելի։
Դա նշանակում է, որ տարբեր խմբերը, որոնք միմյանց հետ միգուցե համակարծիք չեն, այնուամենայնիվ ունեն ընդհանուր նպատակ։
Ես ունեմ զգացողություն, որ նրանք ուզում են հնարավորինս շատ բան վերցնել ընդհանուր բնակչությունից։
Թե ճանաչողական, թե նյութական՝ այն ինքնուրույն պահելու համար։
Արդյո՞ք նրանք ավելի հավանական է, որ լինեն անհատներ, ընտանիքներ կամ մեծ կորպորացիաներ։
Ինչպիսի՞ն են այս իշխանական կառուցվածքները։
Օ՛, Աստված, այս դասախոսությունը որքան երկար է լինելու՞
Կան մեծ թվով կապեր, ուստի անհնար է տալ ճշգրիտ պատասխան։
Մի կողմից կան ընտանեկան կլաններ, օրինակ՝ Բուշները, որոնք 100 տարի ներգրավված են եղել ամերիկյան քաղաքականության մեջ, փաստացի
կուտակելով ռեսուրսներ և գործելով որպես հանցավոր կլան, որը բազմիցս եկել է իշխանության կամ եղել է իշխանության մեջ։
Քենեդիները էլ շատ լավ չեն։
Նրանք իրենց փողը վաստակեցին օփիումի, զենքերի և ալկոհոլի մաքսանենգությամբ և դարձան ոլորտի խոշոր խաղացողներ։
Դա ամբողջ ԱՄՆ Արևելյան ափն է, որը սկզբունքորեն հիմնված է Արևելյան Հնդկաստանի ընկերության ժառանգների վրա և օփիումի առևտրի վրա։
Դուք կարող եք նաև կարդալ այս մասին հիմնական լրատվամիջոցներում, որ Հարվարդը, Փրինսթոնը և բոլոր այս համալսարանները,
ըստ էության, հիմնադրվել են նախկին օփիումի բարոնների կողմից։
Եվ Քենեդիներն էլ բացառություն չեն։
Այսպիսով, մի կողմից, անշուշտ գոյություն ունեն այս ընտանեկան կլանները։
Մյուս կողմից, գոյություն ունեն այնպիսի ցանցեր, ինչպիսիք են Բիլդերբերգի կոնֆերանսը։
Հետաքրքիր է, իհարկե, որ մի կողմից ունեք Ջորջ Սորոսին, Պիտեր Թիլին կամ Էրիկ Շմիդտին, որոնք սկզբունքորեն շատ
հրապարակայնորեն ներկայացնում են հակադիր գաղափարախոսություններ։
Մեկը ձախակողմյան լիբերալ է՝ Google-ի նախկին գլխավոր գործադիր տնօրեն Էրիկ Շմիդտի դեպքում, իսկ մյուսը
աջակողմյան լիբերալ-պահպանողական է՝ Պիտեր Թիլի դեպքում։
Այսպիսով, նրանք հանրության առջև և լրատվամիջոցներում միմյանց նկատմամբ ամբողջովին հակադիր են, սակայն հետո
հանդիպում են Բիլդերբերգի կոնֆերանսում, որտեղ երկուսն էլ Կառավարիչ հանձնաժողովի անդամներ են։
Այդ դեպքում դա ենթադրում է, որ այնտեղ քննարկվում է այլ բան, քան այն, ինչ մենք տեսնում ենք լրատվամիջոցներում, որտեղ դրա մեծ մասը,
հավանաբար, ընդամենը շոու է, կամ, ավելի ճիշտ, որտեղ մարդիկ պարզապես փորձում են հանրության առջև ձայներ կամ իշխանություն ապահովել։
– Փոխարենը, ֆոնում թվայնացումն ու տրանսհյումանիզմը զարգանում են, և բոլորը համաձայն են։
Այսպիսով, մարդիկ սովորաբար նաև իրենց անձնական կյանքում ընկերներ են։
Դուք դա միշտ տեսնում եք Բունդեսթագում, երբ նրանք ասում են՝ «մենք բանավեճ ենք վարում թոք-շոուում»՝ ինչ-որ կերպ
Կանաչները ընդդեմ Քրիստոնեական դեմոկրատական միության (CDU), Աջերը և Ալտերնատիվա համար Գերմանիա (AfD):
Եվ վերջում նրանք ինչ-որ պանելում կանգնած են, ծիծաղում են միասին և լավ ժամանակ անցկացնում։
Դա, ըստ էության, ակումբ է։
Եվ այն, ինչ մեզ հրապարակայնորեն են ներկայացնում, սովորաբար ինչ-որ օպերա է։
Այո։ Դուք շատ լավ եք այսպիսի բաները հրապարակայնացնելու մեջ։
Ինչպե՞ս ստիպել մարդկանց լսել ձեզ։
Առաջին հերթին, ես չեմ ուզում, որ որևէ մեկը ինձ լսի։
Ես իրականում ուզում եմ, որ մարդիկ լսեն իրենց ինտուիցիային, իրենց ներքին ձայնին և իրենց խղճին։
Քանի որ, ինչպես ավելի վաղ ասացի, իշխելու իրավունք չկա։
Նաև չկա որևէ մեկը, ով կարող է մեզ՝ քեզ ու ինձ, որևէ բան հրամայել։
Միակ բանը, որը պետք է առաջնորդի մեզ կյանքում, մեր անձնական ըմբռնումն է իրականության։
Եվ սա այնպիսի բան է, որի վերաբերյալ յուրաքանչյուրը պետք է ինքնուրույն, շատ սուբյեկտիվ կերպով որոշում կայացնի։
Դա նշանակում է, որ ես, ըստ էության, հավաքում եմ տեղեկատվություն, ապա այն մատչելի դարձնում, և, ամենակարևորը, ներկայացնում եմ բոլոր
այն աղբյուրները, որոնց վրա հենվել եմ իմ եզրակացությունը ձևավորելիս, որպեսզի ընթերցողները ինքնուրույն
հետևեն իմ տրամաբանությանը և հետո որոշեն՝ արդյոք նրանք էլ են գալիս նույն եզրակացությանը։
Ընդհանուր առմամբ ես դրանք շատ տրամաբանական եմ համարում և չեմ իմանա, թե ինչպես կարելի է առաջարկել այլընտրանք։
Բայց բոլորը ազատ են ինքնուրույն որոշելու։
Ես ընդհանրապես չեմ ուզում, որ մարդիկ ինձ հավատան։
Վատագույնը, ինչ կարող ես անել, պարզապես ընդունել կարծիքներ, հարմարեցնել դրանք և հավատալ ուրիշին։
Դուք պետք է միայն ձեր ձայնին լսեք։
Եվ այն, ինչ ես կարևոր եմ համարում, այն է, որ մենք նույնպես օգտագործենք ճիշտ տերմինները։
Ուստի, երբ ես ինձ կոնսպիրոլոգիական տեսաբան կամ նման ինչ-որ բան եմ անվանում, ակնհայտ է, որ մարդկանց օգուտ եմ բերում։
Դուք իմ տեքստերում այս տերմինները չեք գտնի։
Քանի որ դա միշտ չէ, որ դավադրությունների մասին է, այլ կազմակերպված հանցավորության։
Եվ, սկզբունքորեն, կա շատ պարզ արտահայտություն՝ հետևիր փողին։
Այսպիսով, դուք հետևում եք փողին, ինչպես դա կաներ ցանկացած քրեական հետաքննիչ, ցանկացած
դետեկտիվ, ով ցանկանում է բացահայտել հանցագործությունը։
Ես էլ նույնն եմ անում։
Եվ իմ յուրաքանչյուր հոդվածի դեպքում դուք կարող եք դիմել դատարան և ունենալ լավ շանս
հաղթելու, քանի որ սկզբունքորեն ամեն ինչ փաստագրված է։
Եվ ոչ թե պարզապես պարոն XY-ի որևէ YouTube տեսանյութով, որը ինչ-որ մեկից լսել է, որ դա կարող է այդպես լինել, այլ
սովորաբար՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի, ԿՀՎ-ի և այլնի բնօրինակ փաստաթղթերով։
Այնուհետև կարող եք ինքներդ կարդալ, թե ինչ են իրականում անում և գրում այդ մարդիկ, ինչ են հայտարարում, ինչ են
հետադարձ հայացքով ընդունում և զիջում, ինչը հաճախ տեղի է ունենում միայն տասնամյակներ անց։
Ուստի դուք պետք է օգտագործեք ճիշտ տերմիններ։
Դրա համար ես օգտագործում եմ «դիտարկման տնտեսագիտություն» տերմինը ։
Իրականում սա ոչ միայն ամբողջժամյա հսկողություն է, այլև ամբողջժամյա հսկողությունից գումար վաստակելն է։
Վերջիվերջո, մեր ժամանակի ոսկին՝ տվյալները, արդյունահանող խոշոր տեխնոլոգիական ընկերությունները
բնականաբար դրանից հսկայական գումարներ են վաստակում։
Այնուամենայնիվ, նրանք նաև փոխանցում են այս տվյալները կառավարությանը կամ գաղտնի ծառայություններին։
Սրանք, իրենց հերթին, բնականաբար հասանելիություն ունեն անհատական հերետիկոսների՝ ոչ հավատացող քննադատների, որոնք ինչ-որ
կերպ արտահայտվում են այնպես, որ անօրինականացնում են պետությունը։
Դա նշանակում է, որ դա շատ անառողջ ցանց է։
Եվ Բենիտո Մուսոլինին այդ ժամանակ սա բնութագրեց որպես ֆաշիզմի կատարյալ ձև՝ «կորպորատիվիզմ»։
Երբ պետությունն ու կորպորացիաները միաձուլվում են անառողջ իշխանական կառուցվածքի մեջ։ Եվ հենց դա է այն, ինչ մենք ունենք։
Դրա համար է, որ այս իշխանական կառուցվածքը այդքան հսկայական, շփոթեցնող և դժվար է սահմանել, քանի որ քաղաքականությունը,
սկզբունքորեն, երկար ժամանակ որևէ որոշում չի կայացրել։
Իրականում գերազգայնային կազմակերպությունները, դրանց գործակալությունները, մտքի կենտրոնները և ՄԱԿ-ի նման մարմինները
վաղուց ընդունում են որոշումներ, որոնք հետո մեզ առաջարկում են «Աजेंդա 2030»-ը և կայունության նպատակները, որոնց համար ոչ
ոք երբևէ չի քվեարկել, սակայն որոնք հետո համապատասխան ազգային կառավարությունների կողմից իրականացվում և կիրառվում են։
Ի սկզբունք, սա հակասում է բնակչության կամքին, որը ոչ դրա օգտին է քվեարկել, ոչ էլ այս հարցում որևէ խոսք ունի։
Իմ համար քաղաքականությունը պարզապես գերազգային կառույցի գործադիր թևն է, որը չի կոչվում
համաշխարհային կառավարություն, այլ գլոբալ կառավարում։
Եվ դա անշուշտ մի օր կհանգեցնի ավելի ու ավելի ուժեղ համաշխարհային կառավարման կառուցվածքի։
Վերջին հաշվով, երբ մենք ստիպված կլինենք ՄԱԿ-ին վճարել կայունության հարկ, ինչը արդեն քննարկվել է։
Բայց ազգային կառավարությունները, իհարկե, կշարունակեն գոյություն ունենալ։
Քանի որ դա ես տեսնում։
Դա այն միջավայրն է, որտեղ ես կարող եմ մոդելավորել ժողովրդավարություն և քվեարկել, և միևնույն
ժամանակ ընտրողներին տալ զգացողություն, որ նրանք մասնակցում են, ինչը, ի վերջո, ճշմարտություն չէ։
Դա նշանակում է, որ այն մեկ համաշխարհային կառավարությունը, որից որոշ մարդիկ վախենում են և որը, ենթադրաբար, հիմնված կլիներ Ժնևում
կամ Նյու Յորքում, հավանաբար չի գոյություն ունենա, այլ դրա փոխարեն մենք կշարունակենք ունենալ
այն ենթաբաժանումները, որոնք արդեն ունենք հիմա՞
Հենց այդպես, դա նույնպես վաճառքի չէ։
Այսպիսով, եթե ուզում եմ շարունակել լրատվամիջոցներում խթանել ժողովրդավարության մոդելը և ասել, որ դա երբևէ եղած լավագույն
ժողովրդավարությունն է, ապա չեմ կարող միևնույն ժամանակ ասել, որ այժմ մենք ունենք համաշխարհային կառավարություն, որը, ըստ
էության, ութ տարեց պարոն է, որոնք հանդիպում են մի փակ սենյակում և հետո ընդունում են որոշումներ ողջ աշխարհի համար։
Իհարկե, դա այդպես չի աշխատում։ Մարդիկ դա էլ գիտեն, իհարկե։
Դրա համար ազգային կառավարությունները, իհարկե, կշարունակեն գոյություն ունենալ, սակայն միշտ կլինեն նոր գործիքներ,
որոնք պահանջում և ապահովում են գերազգային ինքնիշխանություն։
Օրինակ՝ այս Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության պայմանագիրը, որը բնականաբար ապահովելու է, որ
առողջապահական ոլորտում անհատական երկրներում այլևս ազգային կառավարությունները չեն որոշեն, այլ գերազգային կառույցը։
Այո։
Ինչու՞ եք կարծում, որ մարդիկ դիմանում են այս ամենին?
Ավելանում են մարդիկ, որոնք գիտակցում են, որ իրենց կառավարություններից դժգոհ են և, հավանաբար,
ողջունելու են նոր սկիզբը և նույնիսկ համաձայնելու են համաշխարհային կառավարության ստեղծմանը։
Այո, զարմանալիորեն շատ մարդիկ կան, ովքեր չեն կարծում, որ դա այդքան վատ է։
Բայց սովորաբար նրանք են մարդիկ, ովքեր չեն նայում մանրակրկիտ։
Յուրաքանչյուր ոք, ով իրեն համարում է դեմոկրատ՝ հատկապես այժմ Շվեյցարիայում որպես ժողովրդական
դեմոկրատ, ցանկանում է իր համայնքում ազդեցություն ունենալ։
Մյուս խոսքով՝ նա ցանկանում է իր կարծիքը հայտնել, մասնակցել որոշումների կայացմանը, ներկայացնել իր
տեսակետները՝ կողմ և դեմ, և ինչ-որ կերպ հասնել համաձայնության։
Դա իրականում այն է, ինչը ժողովրդավարությունն է։
Դա մի գործընթաց է, հաճախ նաև հակամարտություն, քննարկում, դիսկուրս, որը պետք է ինչ-որ տեղ լուծվի։
Եվ, իհարկե, դա չի պատահում։
Ես կարծում եմ, որ շատ մարդիկ իրականում չեն հասկանում սա, քանի որ իրենց սովորական
աշխատանքային կյանքում պարզապես ժամանակ չեն ունենում։
Ով ունի երեկոյան չորս, վեց, ութ ժամ ինչ-որ բան ուսումնասիրելու ժամանակ, երբ գրքում դա լավ չի ներկայացվում?
Երբ փողոցում մարդկանց հետ խոսում ես, ստացվում է տպավորություն, որ բոլորը պարզապես հոսքի հետ են գնում,
ներքուստ դժգոհ են, բայց իրականում ոչինչ չեն ձեռնարկում։
Մեդիան ասում է, որ ձեր և իմ նման ֆրիլանս լրագրողները կազմում են բնակչության առավելագույնը 20 տոկոսը։
Իրոք՞ այդպես է։
Ոչ, ես դա այդպես չեմ տեսնում։
Ես միշտ սիրում եմ բերել Շվեյցարիայում անցկացված հանրաքվեների օրինակը՝ այն ժամանակ կորոնավիրուսի և Covid-օրենքի թեմայով։
Կայացավ առաջին հանրաքվեն, որը սկզբում անգամ մերժեց օրենքը։
Ես նայեցի այս կանխատեսումներին՝ կամ կանխատեսումների կանխատեսումներին, և մի պահ, կարծում եմ,
արդյունքը եղավ, որ 47 տոկոսը մերժեց այս օրենքը, ինչը նշանակում էր, որ այն ի վերջո ընդունվեց։
Բայց բնակչության 47 տոկոսը արդեն առաջին հանրաքվեում դեմ արտահայտվեց այս ռեժիմի կիրարկմանը՝ այս
հսկողական հետևման և, ի վերջո, վերահսկողության համակարգին։
Եվ ես հավատում եմ, որ այս վճռորոշ փուչիկի վերաբերյալ լրատվամիջոցների լուսաբանման մեծ մասը ամբողջովին չափազանցված է։
Իհարկե, դուք պետք է մարդկանց ստիպեք զգալ, որ նրանք ինչ-որ կերպ տարօրինակ, խելագար, քննադատական բնակչության մի
մասն են և որ նրանք ամբողջովին փոքրամասնություն են, այո։
Այնուհետև դուք համապատասխանաբար անզոր եք զգում։
Սա բնականաբար առաջացնում է անզորության և անօգնականության զգացողություն և ստիպում է մարդկանց մնալ
տանը անգործ՝ անտարբեր նստած դիվանի վրա և, իհարկե, նյարդայնանալ, որ ոչինչ չեն կարող անել։
Բայց ես դա շատ այլ կերպ եմ տեսնում, որովհետև, ինչպես ասացի, երբ քաղաքում ես շրջում, անալոգային աշխարհում մարդկանց հետ խոսում, շատ
հազվադեպ է հանդիպել մեկին, ով իսկապես կարծում է, որ ամեն ինչ հրաշալի է, և ով իսկապես ոգևորված է գերմանական
կառավարությամբ, ամերիկյան կառավարությամբ՝ լինի դա Թրամփը, թե նրա նախորդները, կամ շվեյցարական կառավարությամբ։
Հանրային վայրերում, փաբներում, գնացքներում դժվար թե հանդիպեք որևէ մեկին, ով իսկապես ոգևորված է դրանով։
Իմ դիտարկմամբ, այնտեղ հանդիպած մարդիկ, որոնք դրա մասին շատ դրական են խոսում, փոքրամասնություն են կազմում։
Դա 20, 18, 25, 15 տոկոս է՝ կախված նրանից, թե ուր եք գնում, գուցե նույնիսկ 30 տոկոս։
Այնուամենայնիվ, ես կարծում եմ, որ սա փոքրամասնությունն է։
Եվ ես հավատում եմ, որ բնակչության 60–70 տոկոսը հասկացել է, որ իրենց խաբում են, որ սա
ամբողջությամբ կեղծ երեսպատ է, և որ մեծ դժգոհություն կա։
Ես կարծում եմ, որ նրանցից՝ ասենք 60 կամ 70 տոկոսը, այս խմբի մեծ մասը դեռևս չի համարձակվում դա հրապարակայնորեն արտահայտել։
Իհարկե, կա վախ, որ ձեր գործատուն կիմանա, որ աշխատանքի վայրում դուք կհանդիպեք դժվարությունների, որ ձեզ այլևս թույլ չեն տա
միանալ թենիսի կամ կրակային ակումբին, և որ ձեր ընկերները ձեզ կհամարեն արտաքսված, ով պաշտպանում է տարօրինակ տեսություններ։
Այնուամենայնիվ, ես կարծում եմ, որ եթե դրա մասին բացահայտ խոսեք — և սա իմ փորձն է —, դուք
շուտով կնկատեք, որ շատ մարդիկ շատ քննադատական են։
Կարևորն այն է, որ չօգտագործենք իշխող դասի մեզ առաջարկած և քարոզչական մեքենայի կողմից կիրառվող տերմինները։
Ուրեմն մի խոսեք կլիմայի փոփոխության մասին; երբ ինչ-որ մեկը ձեզ հետ կխոսի կլիմայի փոփոխության
մասին, խոսեք շրջակա միջավայրի պաշտպանության մասին։
Երբ ինչ-որ մեկը խոսում է կապիտալի կուտակման և չար միլիարդատերերի մասին, ինչպիսիք են Իլոն Մասկը, ապա խոսեք Սորոսի և Գեյթսի նման չար
միլիարդատերերի մասին, որոնք ի վերջո հանցավոր կերպով կազմակերպվում են և համագործակցում՝ ներդնելու
այնպիսի բաներ, որոնց համար ոչ ոք մեզնից չի քվեարկել։
Եվ փորձեք նկարագրել բաները ավելի ճշգրիտ տերմիններով։
Սրանք ոչ թե դավադրության տեսություններ են, սա կազմակերպված հանցավորություն և
հետաքննական լրագրություն է, սա քրիմինալիստիկա է։
Թեև գոյություն ունի հսկողական պետություն, խոսքը պարտադիր չէ որ վերաբերի հենց պետությանը, այլ հսկողության տնտեսագիտությանը,
քանի որ կորպորացիաների, պետական ապարատի և գաղտնի ծառայությունների միջև գոյություն ունի շատ սերտ համագործակցություն։
Այսպիսով, եթե մարդկանց մոտենաք ճիշտ բառապաշարով, կարող եք նաև շատ կառուցողականորեն զրուցել՝
մեջբերման նշանների մեջ դրված «մյուս կողմի» հետ։
Ես դա բազմիցս եմ զգում, երբ խոսում եմ մարդկանց հետ, որոնց դուք կնկարագրեիք որպես լիովին «վոկ» (բարձրացված գիտակցություն ռասիզմի
և սոցիալական անարդարության նկատմամբ) կամ «ամբողջովին հակառակ կողմից», որոնք կարող են ինձ հետ հրաշալի զրույցներ վարել
այս թեմայով, քանի որ ես նույնպես կողմ եմ շրջակա միջավայրի պաշտպանությանը, և ոչ ոք չի սիրում միկրոպլաստիկան իր սննդում։
Ես նույնպես կողմ չեմ սուպեր-միլիարդատերերի՝ Մասկի, Սորոսի կամ Գեյթսի նմանների, որոնք կարող են իրենց փողերով գնել այնքան
մեծ ազդեցություն, որ դեղերով մարդկանց սպանում են Ամերիկայում և Աֆրիկայում՝ հիմնականում միայն վնասակար արշավների միջոցով։
Ստերիլիզացիայից մինչև մահեր՝ ամեն ինչ, ինչ տեղի է ունեցել անցյալում։
Այսպիսով, երբ դուք պարզապես փորձում եք մարդկանց քննադատել, – և, իմ կարծիքով, այստեղ բոլորը պետք է մի փոքր ինքնաքննություն անեն,
– որովհետև, իհարկե, շատերը դեռ շատ հիասթափված են կորոնավիրուսային ճգնաժամից, իրենց հարևաններից, իրենց գործատուներից։
Բայց եթե դու մի փոքր ավելի տեղեկացված ես, ունես մի փոքր ավելի խորը ըմբռնում, քան մյուսները, և հասկացել ես այս
բաները, ապա քո վրա է նաև պատասխանատվությունը մի փոքր զիջել, լինել ավելի ողջամիտ և շարունակել շփվել մարդկանց հետ։
Քանի որ մենք մի տեսակ ենք, ինչ-որ կերպ պետք է միասին կիսենք այս բնակավայրը։
Եվ եթե մենք շարունակենք բաժանված մնալ Գերմանիայում պրո-կորոնա և հակա-կորոնա, պրո-միգրացիա և հակա-միգրացիա, ինչպես նաև պրո-Թրամփ և
հակա-Թրամփ, Մերց և ԲլեքՌոք ճամբարների միջև։ Որքան ավելի շատ նման բաժանարար պատմություններ ներմուծվեն հասարակության
մեջ, այնքան ավելի շատ ստիպված ենք լինելու զբաղվել ինքներս մեզ հետ և հորիզոնական հակամարտություններով։
Ինչպես 2008 թվականին «Օկուպայ Վոլ Սթրիթ» շարժման ժամանակ տեսանք, խնդիրը վերին օղակում է։
Եվ վերջին անգամ, երբ մարդիկ՝ ձախից ու աջից, միասին վեր նայեցին, դա տեղի ունեցավ «Օկյուփայ Ուոլ Սթրիթ» շարժման ժամանակ։
Կային լայնածավալ համախմբված շարժում, երբ մարդիկ հասկացան՝ հենց կենտրոնական բանկերն ու խոշոր բանկերն են, որոնք
մենք պետք է փրկենք մեր փողերով, մեր հարկային միլիարդներով։
Եվ նրանք այս հորիզոնական հակամարտությունը չունեին։
Եվ հետո, հատկապես Ամերիկայում, առաջացավ Թեյ Փարթի շարժումը և այն, ինչ հայտնի դարձավ որպես պրոգրեսիվ «վոկ» շարժում ։
Մեկ անգամ ևս մարդիկ հորիզոնական հակամարտության մեջ են և փոխադարձաբար գլխով հարվածում են միմյանց, փոխարենը
իրականում լուծելու խնդիրը, որը սովորաբար վերև նայելն է։
Այո։
Եվ որքանով ենք մենք այժմ այս գործընթացի ողորմության տակ, կամ արդյոք կարող ենք պաշտպանել ինքներս մեզ, զինվել
դրա դեմ, այն բանի դեմ, ինչ այն նախատեսված է մեզ անելու?
Մենք համաձայն ենք դրան և, հետևաբար, նրան տալիս ենք իշխանությունը։
Մյուս կողմից, երբ մենք ինքներս մեզ համար իշխանություն ենք վերցնում, մենք այն նրանցից
վերցնում ենք՝ այսպես կոչված հնարավորությունները։
Որքան ավելի շատ մարդիկ դա անեն, այնքան ավելի մեծ ու համապարփակ է դառնում այս գործընթացը։
Դուք մարդկանց ինչ խորհուրդ կտաք? Ի՞նչ պետք է նրանք անեն?
Առաջին հերթին պետք է հասկանալ, որ որքան շատ է քարոզչությունը, այնքան ավելի շատ կասկածելի, շիզոֆրենիկ պատմություններ են
խառնվում, և այնքան ավելի շատ զայրույթի կառավարում է իրականացվում։
Այսօրվա թեման Ա-ն է, և մենք պետք է դրանից զայրացած լինենք։
Հաջորդ օրը օրակարգում է թեմա Բ-ն, և պետք է դրանով զայրացած լինել։
Ինչքան ավելի հաճախ է սա պատահում, այնքան ավելի ակնհայտ է, որ ոսկեփայլ աշտարակում որոշակի պանիկա է տիրում,
քանի որ, իհարկե, քաղաքականության և պետության նկատմամբ վստահությունը տասնամյակներ ի վեր նվազում է։
Հանրային ծառայող հեռարձակման նկատմամբ վստահությունը նվազում է։
Ընտրողների մասնակցությունը նվազում և պակասում է։
Սա նշանակում է, որ ավելի ու ավելի շատ մարդիկ հստակ գիտակցում են, թե ինչպիսի կառավարություն ունեն, և որ այն իրականում քիչ կապ
ունի ժողովրդավարության հետ։ Նրանք հիասթափված են և շրջվում են։
Եվ մարդկանց մեծամասնությունը, իհարկե, դա անում է որոշակի չափով տառապանքով (հաշտվելով)՝ այսինքն՝ հիասթափությամբ, քանի որ նրանք
պարզապես այլևս չեն ուզում դրանով զբաղվել, այլ կենտրոնանում են իրենց անձնական կյանքի
վրա, այն բաների վրա, որոնց վրա կարող են ազդել։
Եվ դա իրականում ճիշտ է։
Եթե հիմա դրա մասին չգրեի, հաճախ անգամ չէի նայի այս ամենին, որովհետև հաճախ այն, ինչ ձեզ են ներկայացնում, ուղղակի
վիրավորանք է ձեր բանականությանը՝ իր զզվելի պատմողականությամբ ։
Բայց այն, ինչ դուք իսկապես պետք է խորհուրդ տաք մարդկանց, դա է՝ հասկանալ, որ մենք դեռ ավելի շատ ենք։
Եթե վերցնեք կառավարության՝ ոստիկանության ու քաղաքացիական ծառայության հանգամանքները և համեմատեք դրանք տվյալ երկրում ապրող
մարդկանց՝ այսինքն՝ բնակչության թվաքանակի հետ, կտեսնեք ահռելի անհամապատասխանություն կառույցի՝ պետական
ապարատի, համակարգի կամ ինչպես ուզում եք անվանել այն, և իրականում իշխանությունը պահող բնակչության միջև։
Դա իրականում ժողովրդավարության գաղափարն է՝ որ ինքնիշխանը որոշում է։
Այս զգացումը Շվեյցարիայում հատկապես ուժեղ է։
Եվ հետո շատ արագ ես զգում, որ, եթե քեզ այնտեղ չեն հարցնում, քեզ ինչ-որ կերպ Բեռնից են հրամայում։
Հիմա մենք ունենք այս ԵՄ շրջանակային համաձայնագրերը, որոնք նշում են. «Մենք փորձում ենք ինչ-որ կերպ շրջանցել հանրաքվեն, և դրա
համար հարկավոր չէ, որ այն ներկայացվի Պետությունների պալատին»:
Դու ինչ-որ կերպ փորձում ես դրանից խուսափել։
Եվ մարդիկ պարզապես պետք է ակտիվորեն ներգրավվեն։
Դեմոկրատիան գործընթաց է։ Եթե դուք այն արդեն համարում եք «լավագույն մոդելը» — և, հավանաբար, դա մեր իմացած և ունեցած
լավագույն մոդելներից մեկն է, և մենք դրա հետ նաև որոշակի գործնական փորձ ունենք — եթե ցանկանում եք մասնակցել դրան
և ակտիվորեն դրական արդյունքների հասնել, ապա պետք է ներգրավվեք և դա անեք տեղական մակարդակում։
Քանի որ Չուրից Բեռնի Դաշնային խորհրդին ազդել չի կարելի։
Բայց այն, ինչ դուք կարող եք անել, դա է՝ ստիպել տեղական խորհրդին արթնանալ և ուշադրություն դարձնել,
ներկայացնել առաջարկություններ և սահմանել առաջնահերթություններ։
Եվ եթե բավականաչափ համայնքներ դա անեն, և բավականաչափ համայնքային առաջնորդներ քանտոնում քայլեր ձեռնարկեն, և
քանտոնը հետո Բեռնում քայլեր ձեռնարկի, ապա դուք անշուշտ ունեք ուժ՝ փոփոխություն իրականացնելու։
Այսպիսով, եթե չլինեին այդքան շատ անվճար լրատվամիջոցներ և այդքան մեծ ընդդիմություն, Կորոնան անշուշտ շատ այլ կերպ կընթանար։
Այսպիսով, ակտիվ եղեք, վեր կացեք դիվանից և մի՛ դիտեք ճգնաժամը այնպես, կարծես դա ֆիլմ լինի։
Դա մեր բոլորի կյանքն է, և մենք կարող ենք այն ձևավորել, որովհետև ապագան նախորոշված չէ. մենք դեռ կարող ենք այն փոխել հիմա։
Այո, շատ շնորհակալ ենք ձեր գնահատականի և ձեր գիտելիքները մեզ հետ կիսելու համար։
Կա՞ որևէ այլ բան, որ կցանկանայիք ասել եզրափակիչ խոսքում դիտողներին։
Այո, դա գրեթե եզրափակիչ հայտարարություն էր, բայց դու պետք է գիտակցես, որ հենց դու ես ուժը,
փոփոխությունը, դրական ապագան, և որ կյանքը գեղեցիկ է։
Կյանքը գեղեցիկ է, և ամեն ինչ, որով մարդիկ փորձում են մեզ համոզել՝ լինի դա վախ, լինի նրանց ցանկությունը մեզ
պատերազմներից վախեցնելու, թվայնացումից վախեցնելու և այլն, — դա բոլորը վերահսկողության միջոցներ են։
Կյանքը գեղեցիկ է։
Դուք պետք է ապրեք ոգևորված, երջանիկ և բավարարված կյանք ձեր ընտանիքի և տեղական համայնքի հետ և ոչ մի պարագայում չթույլ տաք, որ
ձեզ մղեն վախի կամ տառապանքի (հանձնվողության) տրամադրության մեջ, որի մեջ մեզ փորձում է մղել լրատվամիջոցների՝ քարոզչական մեքենայի,
քանի որ այդ դեպքում նրանք արդեն կհասնեն իրենց նպատակին։
Այսպիսով, ապագան գուշակելու համար չէ, այլ ձևավորելու համար է, ինչպես մի անգամ ասել է Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերի։
Եվ ես հավատում եմ, որ սա պետք է արվի ակտիվ լինելով և երջանիկ կյանքով ապրելով,
որովհետև երջանիկ կյանքը իսկական հեղափոխությունն է։
Շատ շնորհակալություն այս հարցազրույցի համար։ Ձեզ ամենայն բարին, պարոն Ռեգենաուեր։
Շնորհակալություն հրավերի համար։