Banjur kowe weruh yen kabeh padha duwe agenda sing padha.
Nanging, kuwi ora ateges ora bisa nyebabake perang.
Sayange, perang iku bisnis paling apik kanggo kelas panguwasa.
Apa sing ditampilake marang kita sacara umum biasane kaya opera sabun.
Yen aku kepengin nerusake promosi model demokrasi ing media lan ngomong yèn iki demokrasi paling apik sing tau ana, mesthi aku
ora bakal bisa ngomong yèn saiki kita wis duwe pamaréntahan donya, sing sakjatiné wolu bapak-bapak tuwa sing ketemu
ing kamar mburi lan banjur njupuk keputusan kanggo sak donya.
Mesthi wae, kuwi ora mungkin.
Mula padha aktif, metu saka sofa lan aja nganggep krisis iki kaya film layar amba.
Iku urip kita kabèh, lan kita bisa mbentuké, amarga masa depan ora wis ditemtokaké; kita isih bisa ngganti saiki.
Dina iki aku lelungan menyang Swiss kanggo ngomong karo wong istimewa.
Dheweke iku wong sing ngerti rincian lan gambaran gedhé, sing bisa nyawijikake manéka aspek dadi siji benang.
Dheweke lair ing taun 1978 lan dadi musisi, panulis macem-macem buku, manajer operasi,
penyiar radio, wirausaha, lan konsultan manajemen.
Dheweke wis manggon lan makarya ing 20 negara sing beda-beda, bisa nganggo lima basa, lan wis entuk
pangerten sing jembar babagan donya sajrone lelampahané.
Dheweke dudu wong sing mung mbaleni pendapat wong liya utawa nerusake narasi, nanging dheweke nyinaoni sakjroné dhéwé.
Sugeng rawuh ing Studio Chur dina iki, Tom-Oliver Regenauer.
Matur nuwun sanget kanggo undhangan. Inggih, kersa.
Dina iki kita lagi ngrembug topik "struktur kekuwatan" utawa "sapa sing mrentah donya?".
Pitakonan kapisan – ayo miwiti karo kahanan global – ana perang maneh ing donya, ing Ukraina, ing Jalur Gaza,
ing Yaman, lan ing endi-endi padha nglengkapi senjata.
Uni Éropa saiki wis manèh mutusaké nandur modal 150 milyar kanggo ngadegaké kapasitas produksi senjata lan logistik.
Ing wektu sing padha, ana ketegangan antarane kakuwatan gedhe, yaiku Amerika Serikat, Rusia, lan China, sing saya tambah banget.
Nanging Éropah, Timur Tengah, India, Pakistan, Iran – ing endi-endi lagi ana karusuhan.
Lan ing wektu sing padha, kita padha mlayu cepet menyang puncak jaman mesin.
Kabeh sing bisa didigitalake bakal didigitalake – wiwit saka mata uang, mata uang digital sentral, nganti kecerdasan
buatan, sing pungkasane bakal nyebar ing kabeh lan saben wong.
Kita wis krungu babagan implan otak sing ngowahi wong dadi semacam cyborg – dadi manungsa-mesin utawa
mesin-manungsa, apa pancen isih manungsa utawa ora.
Lan pitakon kapisan kanggo sampeyan yaiku: Apa pangembangan-pangembangan iki kebetulan lan mandiri siji lan
sijine, utawa ana semacam agenda utawa rencana ing mburi?
Kuwi mesthi gumantung marang sudut pandangmu.
Aku tansah nyebut – utawa wong-wong seneng nyebut – polykrisis .
Dadi, ing siji sisih ana aspek teknologi sing ngarah marang transhumanisme utawa sing,
sacara prinsip, asalé saka gerakan teknokrasi.
Iki diwiwiti ing taun 1917 ing Pesisir Wétan Amérika Sarékat karo gerakan teknokrasi , sing banjur – yèn sampeyan ngetutaké
kanthi rinci – berkembang dadi industri digitalisasi, ékonomi platform utawa ekonomi pangawasan – gumantung caraku nerangake.
Iku mesthi aspek teknologi.
Saliyane, mesthi ana aspek militer, yaiku kompleks militer-industri – kaya sing padha kandha.
Perang ora tau sirna. Dadi ora kaya saiki ana perang maneh. Perang mesthi ana.
Aku yakin – yen aku ora salah éling – yèn wiwit diadegaké Amérika Sarékat, wis ana 17 utawa 14 taun tanpa perang.
Nah, kuwi wis ngomong akèh.
Dadi sejatine kita lagi ngadhepi kahanan perang 5G, yaiku perang generasi kaping lima.
Lan ora mung perang kinetik , nanging uga perang kognitif , sing uga asring dibahas.
NATO nduwèni situs web dhéwé sing diarani NATO Innovation Hub.
Ing kono perang kognitif mlebu.
Lan kuwi nggawa kita bali langsung menyang babagan teknologi, amarga kita kabeh wis padha ngerti apa sing
tansah tak sebut "smombies" – gabungan smartphone lan zombie – sing mlaku-mlaku ing dalan.
Umume wong padha kesengsem karo ponsel pintaré, sanajan lagi mlaku-mlaku karo asu utawa nggawa anaké mlaku-mlaku.
Lan kuwi mung teknologi invasif.
Lan kuwi mesthi mengaruhi otak kita, kahanan fisik kita, lan uga kahanan mental wong-wong.
Mula saka iku kita nduwé apa sing diarani epidemi isolasi.
Mula wong-wong saya sepi, padha fokus marang donya digital sing warna-warni iki, sing takarani "The
Truman Show", kaya ing bukune – iku sing paling pungkasan.
Ya, saktenane angel mangsuli pitakon kuwi kanthi ringkes.
Amarga iki minangka agenda perang 5G sing jembar banget, sing – ing siji sisih – cetha obah menyang arah
perang kinetik lan mula uga nyebabake gangguan ing ekonomi global lan sistem moneter global.
Ing sisih liya, ana komponen perang kognitif sing banget kuwat, ing ngendi karya dilakoni ing kabeh garis ngarep.
Saka pihak NATO, saka pihak perusahaan teknologi gedhe, lan uga, contone, ing wangun sing luwih jembar saka
agenda transhumanis, ing ngendi kita kanthi cepet tekan Neuralink utawa entitas sing padha.
Ing ngendi perusahaané Elon Musk kepéngin nggawe implan otak lan nyambungaké marang AI lan méga.
Iku konvergensi bio-digital, yaiku gabungan manungsa lan mesin, ing teges sing luwih amba.
Lan banjur, mesthi wae, ing sawijining wektu pitakon muncul: nganti sepira kowe isih manungsa?
Ya, kuwi pitakon sing rumit banget, sing gampang aku bisa mènèhi kuliah rong jam babagan kuwi.
Dadi angel dijawab kanthi ringkes.
Nanging, yen dipérang, kasunyatane kita saiki ana ing tengah-tengah polikris lan kamungkinan bakal
ngadhepi gangguan ing skala sing durung nate ana.
Pitakonané yaiku sepira cepeté owah-owahan iki kelakon lan kanthi cara apa padha ngganggu sacara radikal?
Dadi digitalisasi iki – utawa transhumanisme teknokratik – mesthi bakal dadi proses alon-alon, owah-owahan alon-alon
sing bakal mbutuhake pirang-pirang generasi supaya manjat.
Sing liyane bisa kelakon luwih cepet – perang kinetik – ing ngendi, sacara prinsip, tembakan penentu ora kena ing panggonan
sing pas lan banjur bisa memicu kobongan gedhe – apa kuwi ing Timur Tengah utawa skenarione Taiwan, China, Amerika
Serikat utawa Rusia, NATO, Ukraina, mula kita mesthi ngadhepi jaman sing ngganggu lan, sayange, kamungkinan uga jaman perang.
Ayo bali menyang tingkat nasional.
Ana negara-negara sing bertentangan iki: Amerika Serikat, Rusia, China.
Apa kabeh padha nduwé agenda sing béda, utawa sakjane padha waé?
Saka perspektif sing luwih dhuwur, aku tansah nyebut iki minangka tingkat politik utawa geopolitik 2D, 3D, utawa 4D.
Ing tingkat 2D, kita weruh konflik nyata – saiki mesthi antarane Ukraina lan Rusia – ing ngendi wong padha mati, kakehan
banget, ing perang kinetik sing saiki pancen lagi dilakoni.
Ing tingkat sing luwih dhuwur, tingkat 3D yen diomongake, ana lembaga kaya PBB utawa
Bank for International Settlements ing Basel.
Lan yen sampeyan ndeleng sajarah Perang Donya I utawa Perang Donya II, umpama, ing lembaga lan organisasi iki negosiasi dilakoni.
Dadi ing panggonan sing ora ana perang, para panyipta keputusan sing relevan padha ketemu
lan banjur ndeleng apa sing bisa ditindakake.
Dadi kuwi ateges, saka sudut pandang wong umum sing makarya lan perang, mesthi wae kaya ngono
katoné, lan uga ana konflik kinetik, ana ancaman perang.
China, Amerika, manawa ana kahanan perang ing Ukraina.
Nanging ing sisih liya, kudu dicathet yèn kabèh 193 negara anggota PBB iki wis padha komitmen marang
Agenda 2030 lan mulané padha ndhukung lan ngleksanani.
Iki bisa katon kanthi cetha saka kasunyatan manawa Amerika saiki ngenalake Palantir, sawijining "OS imigrasi", yaiku sistem
operasi migrasi, sing sejatine nglumpukake data kanthi jumlah sing durung tau ana sadurunge, nindakake
gabungan big data lan kanthi mangkono ndadekake warga sing transparan katon meh narik kawigaten.
Iku luwih parah tinimbang kuwi.
Dadi kabeh – saka pelacak kabugaran nganti smartphone – kabeh sing kasedhiya ing wangun data digabung, banjur,
sacara prinsip, disebarake liwat topik migrasi kanthi cara supaya masalah migrasi bisa diatasi.
Kahanan sing padha saiki uga kedadeyan ing Jerman, mesthi wae, ing kana padha kandha yèn saiki kita
bakal entuk ID digital lan dompet digital ing Jerman.
Banjur kita bakal butuh kertu pambayaran sing cocog kanggo para migran.
Kabeh iki bakal bisa dipantau kanthi lancar, lan Rusia uga nindakake persis kaya ngono.
Rong dina kepungkur, ana laporan sing nyebutake yèn migrasi saiki uga dadi topik debat panas ing Rusia, yèn ID
digital uga lagi diwènèhaké ing kana, lan yèn dhuwit digital uga bakal diwènèhaké ing wangun rubel digital.
Dadi, sacara prinsip, agendha iki mlaku lancar – yen sampeyan ndeleng 17 tujuan kelestarian lan banjur sub-tujuané.
Poin 16 utamane menarik banget amarga ngrembug lembaga lan sapiturute.
Banjur kowe weruh yen kabeh padha duwe agenda sing padha.
Nanging, kuwi ora ateges ora bisa nyebabake perang.
Sayange, perang iku bisnis paling apik kanggo kelas panguwasa.
Saka siji sisih, ing babagan persenjataan, ing ngendi korporasi bisa nguntungake awake dhewe kaya sing wis ditindakake sadurunge
ing kompleks farmasi-digital-keuangan kanthi nyengkuyung persenjataan, ReArm Europe , lsp. karo von der Leyen.
Iku milyaran, atusan milyaran, sing banjur mili menyang perusahaan-perusahaan iki lan infrastruktur
pasar saham sing ngembung lan rega saham sing munggah.
Ing sisih liya, perang iku pancen bisnis sing apik kanggo wong-wong ing tingkat katelu ing ndhuwur.
Saka siji sisih, padha bisa ngenalake bab-bab sing ora bakal bisa kelakon ing jaman tentrem lumrah.
Ing perang lan ing tresna, apa waé diijini, lan sayangé pancèn kaya ngono.
Ing perang, padha bisa ngetrapake bab-bab sing yen ora bakal bisa ditindakake, kaya sistem
finansial Bretton Woods sawisé Perang Donya II.
Luwih tepaté, kuwi rong dina sadurungé pungkasané Perang Donya II resmi, nalika sistem
finansial global anyar wis diajak rembugan.
– Sing uga nuduhake manawa iki pancen dadi prioritas.
Ora ateges perang rampung lan pati mandheg, nanging ateges sistem iki ditrapake ; Bretton Woods lan bebarengan karo iku sistem
finansial global saiki, lan mula – iki kudu dideleng saka tingkat sing luwih dhuwur – uga Bank for International Settlements (BIS).
Nalika perang lagi ngamuk, para utusan lan wakil saka negara-negara iki padha kumpul ing suasana sing guyub
banget lan nganakake rapat dewan, ing kono padha mutusake lan ngrancang prakara-prakara sing beda banget:
Apa sing kok lakoni nalika perang lan sawisé perang, lan sapa sing paling akèh entuk dhuwit?
Aku bisa nyebutake artikelku sing judhule "The BRICS bluff".
Iki nyakup konglomerat ing tingkat keuangan, yaiku bank-bank Asia, Bank for International Settlements, Dana
Moneter Internasional, Bank Dunia, lan kepiye padha nyambung.
Lan uga ana kutipan apik saka mantan kepala bank sentral Cina, sing kandha:
Kita ora saingan karo sistem keuangan Kulon, kita malah melengkapi.
Lan nalika wong-wong terus-terusan kandha, "Ya, nanging ana sistem alternatif, yaiku sistem SWIFT alternatif
saka China," sistem kuwi pancen alternatif banget nganti mung dijenengi beda lan mlaku ing jaringan SWIFT.
Secara teknis, iki mung jaringan SWIFT kanthi jeneng sing beda.
Ora ana alternatif.
Padha makarya bebarengan kanthi guyub banget ing tingkat iki lan njamin manawa, kaya biyèn, padha mbiayai perang ing loro-loroné.
Yèn padha mbiayai gangguan ing loro-lorone lan ngatur uga nyusun kanthi cara sing nguntungaké kabèh pihak sing melu.
Ya. Dadi iki – sampeyan saiki wis nyebutake macem-macem kedadeyan ngganggu – apa kuwi ana gandhengane, utawa apa
kuwi mung kedadeyan sing sejajar lan kebeneran nyambung?
Utawa apa sampeyan bisa ndeleng benang merah sing ngubungake kabèh iki?
Dadi kowe bisa cetha ndeleng benang abang sing padha, lan kuwi saktenane gumantung sepira adoh kowe bali.
Dadi yen kita bali menyang pungkasan abad kaping 19 lan wiwitan abad kaping 20, salah siji tema sing nemtokake mesthi eugenika .
Eugenika iku panemuané wong Inggris.
Ing prinsip, iki doktrin rasial, pembiakan spesies manungsa lan optimalisasi spesies manungsa.
Iku uga sing nyebar saka Britania Raya menyang Amerika.
Ing kono uga, gerakan eugenika lan Dewan Eugenika wis diadegake.
Dadi iki minangka lembaga pamaréntah resmi sing tanggung jawab kanggo ngoptimalaké spésiés.
Lan mesthi wae, kasta sing kanthi signifikan ngontrol lan ndhukung model eugenika iki mesthi ngarahake supaya ana kelas
pekerja sing relatif mbotak, ora mbutuhake upaya gedhe, lan manut, sarta kasta panguwasa sing
bisa ngrembaka massa sing gampang dibuwang iki.
Dadi salah siji faktor penentu mesthi eugenika, sing saiki kita temoni minangka bioetika, minangka konvergensi bio-digital.
Lan istilah transhumanisme sacara khusus digagas dening Julian Huxley, kepala British Eugenics Society.
Dheweke kaping pindho dadi direktur British Eugenics Society lan sawisé dadi Direktur Jenderal UNESCO sing kapisan.
Istilah eugenika muncul asring banget ing dokumen pendirian UNESCO, lan mesthi wae iki dadi benang merah
sing wis ngliwati sakabehe sajarah luwih saka 100 taun.
Lan sawisé rezim Adolf Hitler lan NSDAP (Partai Buruh Sosialis Nasional Jerman ing sangisoré Adolf Hitler) lan jaman Nazi,
nalika dingerteni yèn luwih becik ora ngomongaké eugenika manèh – amarga kuwi mesthi waé dadi ajaran doktrin ras
sing diusung Adolf Hitler – banjur dijenengi – ya iku Julian Huxley sing ngomong – transhumanisme.
Iku muni luwih progresif, ora kaya doktrin ras sing gawe curiga, nanging sacara prinsip iki minangka
agenda-agenda sing saiki kita temoni kanthi wujud anyar.
Ing pungkasané, kabèh mau adhedhasar eugenika.
Lan komponen kapindho yaiku teknokrasi .
Iku sing muncul ing New York taun 1917 lan banjur dadi Technocracy Inc. ing taun 1930-an.
Lan kuwi loro sing dominan, miturutku, dhasar – aku ora nyebut rencana, kuwi konsep – sejatine, kuwi konsep-konsep sing
wis bola-bali digunakake saka generasi siji menyang generasi sabanjure lan dikemas kanthi cara sing beda-beda.
Nanging pungkasané, iki minangka faktor penentu sing njupuk pijakan lan nemtokaké jaman, loro ing perang
kinetik lan perang kognitif, uga ing owah-owahan lan gangguan ing tingkat sosial, sosiologis, lan psikologis.
Dadi yen kowe pengin mecah-mecah, iku eugenika lan teknokrasi.
Iki mesthi wae loro gerakan sing pungkasane ditujokake marang wong-wong.
Ana omongan bab ngapikake manungsa liwat implan otak amarga manungsa kuwi lagi diowahi dadi massa sing tumpul.
Sampeyan bisa weruh yèn wong-wong sengaja kapapar barang-barang sing ora apik kanggo dheweke – kaya smartphone, sing
ngowahi dheweke dadi 'smombies' – banjur mung diwènèhi solusi sing pungkasane malah ngrugèkaké dheweke manèh.
Wong kaya apa sing nyurung iki maju?
Angel, ya. Sampeyan ora bisa maca pikiran wong-wong sing melu, mula sampeyan mung bisa nebak.
Nanging kowe bisa njupuk akèh saka tulisan-tulisan mau.
Lan ing pungkasané, isih ana sawetawis bab iki – ya, saiki wong-wong seneng ngomong – neo-feodalisme utawa neo-kolonialisme.
Lan aku tansah kandha yèn sejatine iku kolonialisme lan feodalisme sing wis ana wiwit
biyèn, mung piranti saka kasta iki sing wis owah.
– Dadi apa sing bisa sampeyan lakoni dina iki babagan propaganda lan manipulasi media,
sing pungkasane padha karo perang kognitif.
Sakjane, biasane ora bab isi pesen, nanging mung bab akèh banget informasi.
Sithik banget wong sing saiki isih bisa ngutamakake warta sing dijupuk lan nyaring apa sing penting lan apa sing ora penting.
Dadi, saka sudut pandang kuwi, literatur saka kasta iki, sing nulis kanthi terang-terangan babagan apa sing
direncanakake, saktenane terus-terusan ngomong yèn ana gagasan feodalisme, yèn padha rumangsa yèn dhèwèké kuwi sing dipilih.
Wong-wong seneng ngomong babagan "darah biru", aristokrasi sing nganggep awake dhewe luwih unggul tinimbang
masyarakat umum, nanging aku tansah kandha manawa ora ana siji wae sing duwe hak mréntah wong liya.
Ora ana sing tau, ora tau kelakon, lan ora bakal tau kelakon.
Kabeh wong padha, nanging wong-wong iki cetha ora ndeleng kaya ngono.
Ya. Banjur, ing media alternatif, asring ana omongan babagan tatanan donya anyar – ing teges pamaréntahan otoriter lan
terpusat – sing sawetara klub/klan padha rembugan ing balik lawang sing ditutup supaya banjur nguntungaké donya.
Media arus utama mesthi wae ngremehake iki minangka teori konspirasi.
Pitakonané, apa panemumu babagan iki? Endi sing bener?
Ya, maksudku istilah 'teori konspirasi' asalé saka dokumen CIA, sing aku bubar iki wis tak tautaké maneh ing artikel saiki.
Mesthi wae, iki diluncurake nalika semana kanggo ngremehake para kritikus crita John F. Kennedy – kanthi tembung liya, sapa waé
sing nduwé sangsi marang narasi resmi lan Laporan Warren, lan sapituruté, banjur dianggep minangka teoris
konspirasi, supaya, sacara prinsip, ana upaya kanggo menengake swara-swara sing béda pendapat.
Dadi mesthi wae iki istilah framing , kaya istilah 'corona denier' utawa semacam kuwi sing digunakake nalika krisis coronavirus.
Iku ora kena dijupuk kanthi serius.
Saliyane, kowe kudu ndeleng kaya ngene: konspirasi iku aturan, dudu pengecualian.
Yen aku dadi karyawan ing sawijining perusahaan lan ataskukuwatku ngganggu aku kanthi cara tartamtu,
apa sing kudu tak lakoni karo lima kanca kerjaku?
Aku rembugan karo wong liya lan nyoba mbentuk klompok sing bisa tumindak babagan iki utawa nerangake manawa kowe ora piyambakan.
Ya, kowe bisa nyebut kuwi konspirasi.
Nanging ing pungkasan, iki kolaborasi.
Dadi kerjasama iku sing nemtokake kita minangka manungsa.
Iku tatanan spontan.
Nalika kita kepengin ngatur apa waé ing masyarakat utawa ing antarané kanca-kanca, kita kanthi spontan ngatur
kabèh kanthi nelpon wong-wong sing bisa mbantu, banjur mbentuk klompok cilik sing ngrampungaké kabèh.
Dadi wong-wong iki padha nindakake bab sing padha.
Lan mesthi ana akèh bunderan sing ora kaétung.
Akeh saka wong-wong mau saiki wis kondhang.
Sing paling misuwur yaiku Forum Ekonomi Dunia.
Kanggo aku, kuwi luwih kaya departemen pemasaran, sing uga umum banget.
Banjur ana konferensi Bilderberg.
Banjur ana Bohemian Grove.
Ana Le Cercle.
Ana akèh lembaga, lembaga pamikiran, lan yayasan ing ngendi wong-wong padha kumpul ing klompok cilik kanggo
mbentuk agenda – siji agenda sing ngetutake eugenika lan transhumanisme – ing makna sing luwih jembar.
Lan kuwi sing tak sebut kerjasama. Iku bab sing paling lumrah ing donya.
Masalahe, mesthi wae, yaiku kita, minangka masyarakat umum, duwe perkara liya sing kudu diprioritasake.
Supaya kita fokus marang sing positif.
Nalika kita mbangun kemitraan, kita kepengin mbentuk koperasi, kita kepengin nggawe prabédan ing kalangan kanca-kanca kita,
mbok menawa nindakake apa-apa ing masyarakat lan ing dewan lokal.
Iku aspek positif.
Iki kerjasama kanggo kapentingan klompok sing sampeyan gabung.
Sanajan cetha banget yen kelompok-kelompok iki, sing ketemu ing balik lawang sing ditutup kanggo
kerja sama, umume tumindak nglawan masarakat umum.
Amarga padha maksa nglaksanani agenda sing ora ana siji-sijine saka kita sing wis milih, lan sing asring kita ora ngerti
apa-apa kajaba kita aktif nggoleki, neliti, lan melu ing kono.
Iku ateges, kanggo aku, iki ora ana gandhengane karo konspirasi.
Iki umume kejahatan terorganisir.
Amarga yen aku nduwé mandat minangka politisi lan kuduné makili kersané rakyat – yen kowe nganggep kaya
ngono – mesthiné aku kudu ngrungokaké kersané rakyat.
Nanging ana studi Princeton sing kondhang iki, sing mesthi aku seneng sebut, saka taun 2017 – miturutku, utawa
2015 – sing nliti korelasi antarane niat pemilih lan realpolitik, lan nemokake yèn nilaine nol.
Dadi nalika semana, judhul ing sawijining publikasi AS yaiku: "Amerika ora maneh dadi demokrasi;
Éropah kudu waspada marang apa sing bakal teka."
Dadi, kowe bisa nyebut iki teori konspirasi yen kowe kepengin, nanging iki mung wong-wong sing aktif melu
propaganda lan pengin ngremehake kita nganggo kuwi.
Utawa wong-wong sing durung ngadhepi masalah iki lan, ing arti sing luwih amba, padha nyoba mangerteni apa tegese kerjasama
nalika kowe nganggep awakmu dadi bagéan saka kasta sing nduwèni utawa paling ora ngontrol
mayoritas sarana produksi, teknologi, lan industri.
Dadi, ya, aku biasane ngguyu karo istilah kuwi.
Aku ora tenan nganggep kuwi serius.
Kasunyatane, kasta iki ora persis 'ijo' ing antarané dheweke, amarga kuwasa nggodha supaya padha njupuk luwih
akèh kanggo awake dhéwé – tansah kepéngin dadi siji-sijiné.
Kepiye kabèh iki bisa nyawiji?
Kepiye wong bisa mbayangake yèn katon ana rencana sing wis digarap pirang-pirang generasi, sanajan sejatine padha ora bisa
kerja bareng – kaya sing kedadeyan saiki, umpama ing tingkat komunitas, nalika
wong-wong kepengin nindakake apa-apa kanggo désa?
Kepiye carane nggambaraké iki?
Kepiye cara kerja kohesi iki?
Ing manajemen, wong seneng ngomong babagan manajemen miturut kabijakan.
Dadi kowe masang pager pangaman, lan sacara prinsip iku kaya transhumanisme utawa eugenika utawa teknokrasi.
Iki ateges wong obah ing arah tartamtu adhedhasar narasi, ideologi, utawa konsep.
Mesthi wae ana dalan mbelok lan alangan ing dalan.
Banjur, mesthi wae, ana uga konflik internal.
Iki banget cetha ing Amerika, ing ngendi ana blok konservatif sing wektu kuwi dumadi saka
George Bush lan Dick Cheney lan sapiturute.
Lan sakabèhé klompok iki iku blok kekuwatan konservatif lan klan kulawarga sing wis nguwasani
Amerika luwih saka 100 taun – utamané kulawarga Bush.
Lan banjur, mesthi ana blok kekuwatan sing luwih berorientasi demokratis – contone, Biden (saiki kalebu
generasi enom), George Soros lan Bill Gates, sing dadi panyokong dana gelembung kiwa iki.
Saiki, Partai Konservatif sing lagi nguwasani.
Banjur ana para investor kaya Peter Thiel, sing nganggep awake dhewe minangka liberal-konservatif.
Mesthi wae ana perebutan kekuwatan internal, amarga pungkasane kabeh babagan sapa sing lungguh ing pucuk
meja lan sapa sing nduweni hak ngomong ing tatanan donya anyar utawa ing sistem saiki.
Dadi mesthi ana konflik antarane wong-wong mau.
Nanging sing pancen konsisten yaiku manawa saben wong tansah tumindak manut karo agenda.
Supaya tansah maju marang tekhnokrasi.
Sampeyan saiki uga bisa ndeleng kuwi ing Jerman.
Miturut prinsip, ora masalah sapa sing nduwèni kuwasa, sanajan saiki sawisé pamilihan.
Sing saiki digoleki luwih lanjut yaiku ekonomi ijo kanthi pelacakan CO2 lan perdagangan emisi.
Ora ana siji waé saka iki sing bakal dibusak utawa diowahi.
Kosok baline, saiki ana pangawasan biometrik full-time nganggo e-ID lan dompet warga digital lan piranti sing padha.
Alasan: Saiki kita lagi ngadhepi krisis migrasi iki, kita perlu nguatake keamanan
internal lan ngposisikake awake dhewe luwih apik.
Saiki kita ngetrapake biometrik lan e-ID kanggo nyegah panipuan pemilu lan sapiturute, kaya ing Amerika, dene pamrentah sadurunge
wis ngluncurake sistem sing padha, kepengin biometrik sing padha, pengawasan massal sing
padha, amarga potensi risiko sing beda, yaiku virus.
Mula banjur diomongake yen kanggo kesehatan lan kesehatan global, saiki kita kanthi mendesak butuh pengawasan
biometrik, pelacakan 2G utawa 3G, lan distopia kode QR .
Dadi ing pungkasan, kowe entuk model sing padha; kuwi ora owah babar pisan.
Ing prinsipé, siji-sijiné sing owah mung piranti pemasaran.
Kepiye carane supaya bisa ditampa dening masyarakat.
Iku ateges manawa macem-macem kelompok, sanajan ora padha pamanggih, nanging padha duwe tujuan sing padha.
Aku krasa yen padha kepengin njupuk sak akeh-akehé saka masyarakat umum.
Apa iku kognitif utawa materi, kanggo disimpen kanggo awake dhewe.
Apa padha luwih kamungkinan dadi individu, kulawarga, utawa korporasi gedhe?
Kepiye wujud struktur kekuwatan iki?
Astaga, kuliah iki bakal suwé pira?
Ana jaringan sing gedhé banget, mula ora mungkin menehi jawaban sing tepat.
Saka siji sisih, ana klan kulawarga kaya Bush, sing wis melu politik Amerika suwéné 100 taun, sejatine nglumpukaké
sumberdaya lan sejatine tumindak kaya klan kriminal sing bola-bali teka ing kuwasa utawa wis tau nguwasani.
Kulawarga Kennedy ora luwih apik.
Padha entuk dhuwit saka penyelundupan opium, senjata, lan alkohol lan banjur dadi pemain gedhe ing industri kasebut.
Iku sakabehe Pesisir Wétan AS, adhedhasar prinsip marang para penerus Perusahaan Hindia Wétan lan marang perdagangan opium.
Sampeyan uga bisa maca babagan iki ing media arus utama, manawa Harvard, Princeton, lan kabeh
universitas iki sejatine diadegake dening mantan baron opium.
Lan kulawarga Kennedy uga ora kecualèkaké.
Dadi, ing siji sisih, mesthi ana klan-klan kulawarga iki.
Ing sisih liya, ana jaringan kaya Konferensi Bilderberg.
Dadi menarik, mesthi wae, yen ing siji sisih ana George Soros, Peter Thiel, utawa Eric Schmidt, sing sacara
prinsip makili ideologi sing sacara umum bertentangan.
Siji iku liberal sayap kiwa – ing kasus Eric Schmidt, mantan CEO Google – lan sijine
liberal-konservatif sayap tengen, Peter Thiel.
Dadi padha bertentangan banget siji lan sijine ing ngarepe umum lan ing media, nanging banjur padha ketemu ing Konferensi
Bilderberg, ing ngendi loro-lorone dadi anggota Panitia Pengarah.
Sing banjur nuduhake yen ing kana lagi dirembug bab sing beda karo sing kita deleng ing media, ing ngendi umume mung
kanggo pamer, utawa luwih tepaté, ing ngendi wong-wong mung nyoba ngamanake swara utawa kuwasa ing ngarep umum.
– Nalika ing latar mburi, perkara kaya digitalisasi lan transhumanisme lagi digoleki lan kabeh wong padha setuju.
Dadi, wong-wong biasane uga dadi kanca ing urip pribadine.
Kowe mesthi weruh iki ing Bundestag, nalika padha kandha, "kita padha debat ing acara talk show" – entah
kenapa Partai Ijo nglawan CDU lan Partai Kiri lan AfD.
Lan banjur, ing pungkasan, padha ngadeg ing sawijining panel, padha ngguyu bareng lan seneng-seneng.
Iki saktenane klub.
Lan apa sing ditampilake marang kita sacara umum biasane kaya opera sabun.
Ya. Sampeyan pancen trampil nggawe perkara-perkara iki dadi umum.
Kepiye carane supaya wong padha ngrungokake kowe?
Sepisan, aku ora pengin sapa-sapa ngrungokake aku.
Sejatine aku kepengin wong-wong padha ngrungokake awake dhewe lan intuisi, swara batin, lan nuranié.
Amarga, kaya sing wis tak kandhakake sadurunge, ora ana hak kanggo mrentah.
Uga ora ana siji-sijia sing bisa maringi dhawuh apa wae marang kowe utawa aku.
Siji-sijine sing kudu nuntun kita ing urip yaiku pangerten pribadhi kita babagan kasunyatan.
Lan iki iku bab sing saben wong kudu mutusake kanggo awake dhewe kanthi cara sing banget subyektif.
Iku ateges apa sing tak lakoni yaiku nglumpukake informasi, banjur ndadekake kasedhiya – lan sing paling penting, nyakup
kabeh sumber sing tak gunakake kanggo nggayuh kesimpulanku – supaya para pamaca bisa ngetutake alur pikiranku dhewe
lan banjur mutusake apa padha tekan kesimpulan sing padha.
Aku biasane nemokake kuwi banget logis lan aku ora ngerti carane nggawe sing beda.
Nanging saben wong bebas mutusake kanggo awake dhewe.
Aku ora pengin wong padha pracaya marang aku sakabehe.
Bab paling awon sing bisa kowe lakoni yaiku mung nampa lan nyetel pendapat wong liya lan pracaya marang wong liya.
Kowe mung kudu ngrungokake awakmu dhéwé.
Lan sing tak anggep penting yaiku kita uga nggunakake istilah sing bener.
Dadi nalika aku nyebut awaké dhéwé konspirasi teoris utawa semacam kuwi, mesthi aku lagi nulungi wong-wong.
Sampeyan ora bakal nemokake istilah-istilah iki ing teks-teksku.
Amarga ora mesthi babagan konspirasi, nanging babagan kejahatan terorganisir.
Lan ana, sacara prinsip, ukara sing prasaja banget: ngetutake dhuwit.
Mula kowe ngetutake dhuwit, kaya sing ditindakake saben penyidik kriminal, saben detektif sing kepengin ngrampungake kejahatan.
Aku uga nindakake sing padha.
Lan karo saben artikelku, sampeyan bisa nggawa perkara menyang pengadilan lan duwe kasempatan apik
kanggo menang, amarga sacara prinsip kabeh wis kacathet.
Lan ora mung karo sembarang video YouTube saka Pak XY, sing krungu saka wong liya manawa iki bisa uga bener, nanging
biasane nganggo dokumen asli saka UNESCO, CIA, lan sapiturute.
Banjur kowe bisa maca dhéwé apa sing saktenané ditindakake lan ditulis déning wong-wong iki, apa sing diumumaké,
apa sing diaku lan diserahaké nalika mbalèk ndelok – sing asring mung kelakon puluhan taun sawisé.
Dadi kowe kudu nggunakake istilah sing bener.
Mulane aku nggunakake istilah kaya "ekonomi observasi" .
Sacara prinsip, iki ora mung pengawasan sakabehe wektu, nanging uga ngasilake dhuwit saka pengawasan sakabehe wektu.
Sawise kabeh, perusahaan teknologi gedhe sing nglumpukake emas jaman kita – yaiku data –
mesthi wae entuk dhuwit akèh banget saka kono.
Nanging, padha uga nerusake data iki marang pamaréntah utawa layanan rahasia.
Iki banjur kanthi alamiah nduwé akses marang para heretik individu, para kritikus sing ora precaya sing kanthi cara
tartamtu nyatakaké dhéwé kanthi cara sing nglegitimasi negara.
Iku ateges jaringan iki ora sehat banget.
Lan Benito Mussolini nerangake iki nalika semana minangka wangun fasis sing paling sampurna: "Korporatisme."
Nalika negara lan korporasi nyawiji dadi struktur kekuwatan sing ora sehat. Lan kuwi persis sing kita duwé.
Mula saka iku struktur kekuwatan iki amba banget, mbingungake, lan angel ditemtokake, amarga
politik sejatine wis suwe ora nggawe keputusan.
Miturut prinsip, organisasi supranasional, agén-agéné, lembaga pamikir, lan badan kaya PBB wis suwé njupuk kaputusan sing banjur
maringi kita Agenda 2030 lan tujuan kelestarian sing ora tau kita pilih, nanging banjur ditrapaké lan
dikuatké déning pamaréntah nasional masing-masing.
Miturut prinsip, iki bertentangan karo karsa rakyat, sing ora milih lan ora duwe hak bicara babagan iki.
Dadi, kanggo aku, politik mung cabang eksekutif saka struktur supranasional sing ora diarani
pamaréntahan donya, nanging tata kelola global.
Lan kuwi mesthi bakal nuntun marang struktur tata kelola global sing saya kuwat ing sawijining wektu.
Paling akhir nalika kita pungkasane kudu mbayar pajak kelestarian marang PBB, sing wis tau dibahas.
Nanging pamaréntah nasional mesthi bakal terus ana.
Amarga kuwi sing kowe deleng.
Ing kono aku bisa nyimulasikake demokrasi lan milih, lan isih maringi para pemilih rasa melu, sing sejatine ora bener.
Dadi kuwi ateges pamaréntahan donya siji sing ditakuti sawatara wong, sing mesthiné bakal adhedhasar ing Geneva utawa
New York, kamungkinan ora bakal ana, nanging tinimbang kuwi kita bakal terus nduwèni subdivisi sing saiki wis ana?
Persis, kuwi uga ora didol.
Dadi yen aku kepengin terus promosi modhèl demokrasi ing media lan ngomong yèn iki demokrasi paling apik sing tau ana, aku ora
bisa ngomong yèn saiki kita wis nduwèni pamaréntahan donya, sing sakjatiné wolu bapak-bapak tuwa sing ketemu ing
kamar mburi lan banjur nggawe keputusan kanggo kabèh donya.
Mesthi wae, ora kaya ngono carane. Wong-wong uga ngerti kuwi.
Mulane pamaréntah nasional mesthi bakal terus ana, nanging bakal tansah ana piranti anyar
sing nuntut lan njamin kedaulatan supranasional.
Kaya perjanjian WHO iki, umpama, sing mesthi bakal njamin manawa ora maneh pamaréntah nasional sing mimpin, nanging
sawijining konstruksi supranasional sing nemtokake apa sing kelakon ing saben negara ing sektor kesehatan.
Ya.
Napa sampeyan mikir wong-wong gelem nampa iki?
Luwih akèh wong sing nyadari yèn padha ora puas karo pamaréntahané lan bisa uga malah nampani
wiwitan anyar lan sarujuk marang pamaréntahan donya.
Ya, ana akèh wong sing nggumunake sing ora nganggep iki ala banget.
Nanging kuwi biasane wong-wong sing ora ndeleng luwih teliti.
Sapa waé sing nganggep dhéwé dadi demokrat – utamané saiki ing Swiss, minangka demokrat akar
rumput – péngin nduwé pangaruh ing komunitasé.
Kanthi tembung liya, dhèwèké péngin nduwé swara, mèlu ing proses njupuk kaputusan, nyumbangaké panemuné – kauntungan lan
kekurangan – lan banjur kanthi cara apa waé nggayuh kesepakatan.
Iku sejatine demokrasi.
Iki sawijining proses, asring uga dadi konflik, diskusi, utawa wacana sing kudu dirampungake ing panggonan tartamtu.
Lan mesthi wae, kuwi ora kelakon.
Aku mikir akèh wong ora tenan ngerti iki amarga padha ora duwe wektu ing urip kerjane saben dinane.
Sapa sing duwe wektu kanggo ngentekake patang, enem, utawa wolu jam kanggo neliti bab apa wae ing wayah
bengi, yen ora bisa disajikake kanthi apik ing buku?
Nalika kowe ngomong karo wong-wong ing dalan, kowe krasa yen kabeh mung manut bae, padha ora puas nanging ora nindakake apa-apa.
Media ngandhani kita yèn wartawan lepas kaya kowe lan aku paling akèh mung 20 persen saka populasi.
Apa pancen kaya ngono?
Ora, aku ora ndeleng kaya ngono.
Aku mesthi seneng nyebutaké tuladhané referendum ing Swiss – nalika semana babagan coronavirus lan undang-undang Covid.
Ana referendum pisanan, sing ing wiwitan malah nolak undhang-undhangé.
Aku ndeleng proyeksi-proyeksi iki – utawa ramalan – lan ing sawijining wektu, aku kira asilé 47 persen nolak undang-undang
iki, sing tegese pungkasane undang-undang iki disahaké.
Nanging 47 persen saka populasi wis padha mbantah penerapan rezim iki ing referendum kapisan – sistem
pelacakan pengawasan iki lan, pungkasane, sistem kontrol iki.
Lan aku yakin manawa akèh liputan media bab gelembung kritis iki pancèn dibesar-besarké.
Amarga mesthi wae kowe kudu nggawe wong-wong krasa yèn dhèwèké kuwi bagéan sing aneh, edan, lan kritis
saka populasi lan yèn dhèwèké iku minoritas mutlak, ya.
Banjur kowe krasa ora kuwasa miturut kahanan.
Iki mesthi nyebabake rasa ora duwe daya lan kebingungan, lan ndadekake wong tetep ora aktif ing omah, lungguh ing sofa kanthi
apatis lan mesthi kroso nesu amarga ora bisa nindakake apa-apa.
Nanging aku ndeleng iki kanthi cara sing beda banget, amarga kaya sing wis tak kandhakake, nalika kowe mlaku-mlaku ing kutha, ing
donya analog, ngobrol karo wong, arang banget ketemu wong sing pancen mikir kabeh apik banget, sing pancen semangat
banget marang pamaréntah Jerman, pamaréntah Amerika, apa kuwi Trump utawa para pendahulune, utawa pamaréntah Swiss.
Kowe meh ora bakal ketemu sapa waé ing papan umum, ing pub, utawa ing sepur, sing pancen semangat bab iki.
Wong-wong sing kowe temoni ing kana lan ngomong kanthi positif banget babagan kuwi, miturut pengamatanku, mung sithik.
Iku 20, 18, 25, 15 persen, gumantung ing endi kowe arep, bisa uga nganti 30 persen.
Nanging aku yakin yen iki mung minoritas.
Lan aku pracaya yèn 60 nganti 70 persen saka populasi wis nyadari yèn padha ditipu, yèn kabèh
mau mung sandiwara, lan ana akèh rasa ora puas.
Aku yakin saka iki – ayo padha kandha 60 persen utawa 70 persen – persentase gedhé isih ora wani ngungkapaké iki sacara umum.
Amarga mesthi ana wedi yèn majikanmu bakal ngerti, yèn kowe bakal nandhang kerugian ing pakaryan, yèn kowe bisa uga ora diijini
manèh mlebu klub tenis utawa klub nembak, yèn kanca-kancamu bisa nganggep kowe wong pinggiran sing ndhukung teori-teori aneh.
Nanging aku yakin yèn kowe ngomong kanthi terbuka bab iki – lan iki pengalaman pribadiku – kowe
bakal cepet nyadari yèn akèh wong sing banget kritis.
Sing penting yaiku aja nggunakake istilah-istilah sing disaranake marang kita dening kelas
panguwasa lan digunakake dening mesin propaganda.
Dadi aja ngomong babagan owah-owahan iklim; nalika ana wong ngomong karo kowe babagan owah-owahan
iklim, omongna babagan perlindungan lingkungan.
Nalika ana wong sing ngomong babagan akumulasi modal lan milyarder jahat kaya Elon Musk, banjur omongna uga babagan
milyarder jahat kaya Soros lan Gates, sing pungkasane uga ngatur awake dhewe kanthi cara kriminal lan kerja
bareng kanggo ngenalake prekara-prekara sing ora ana siji-sijia saka kita sing wis milih.
Lan nyoba nerangake barang-barang nganggo istilah sing luwih akurat.
Iki dudu teori konspirasi; iki kejahatan terorganisir lan jurnalisme investigasi; iki kriminialistika.
Sanajan ing kasus negara pengawasan, ora mesthi babagan negara pengawasan kasebut dhéwé, nanging luwih babagan
ékonomi pengawasan, amarga ana kerjasama sing raket banget antarane perusahaan, aparatur negara, lan dinas rahasia.
Dadi, yen kowe nyoba nyedhaki wong nganggo kosakata sing pas, kowe uga bisa ngomong kanthi
konstruktif banget karo – ing tanda petik – pihak liyane.
Aku kerep ngalami iki bola-bali nalika aku ngomong karo wong-wong sing kowe bisa sebut pancen "woke" utawa "saka sisih pager sing
beda banget", sing bisa nduwé obrolan apik karo aku babagan iki amarga aku uga ndhukung perlindungan
lingkungan lan ora ana sing seneng mikroplastik ing panganané.
Aku uga ora ndhukung para milyarder super kaya Musk, Soros, utawa Gates, sing bisa nggunakake dhuwité kanggo tuku pengaruh
gedhé nganti padha matèni wong ing Amerika lan Afrika nganggo obat-obatan, liwat kampanye sing sejatine mung nimbulaké cilaka.
Saka sterilisasi nganti pati, kabeh sing wis kelakon ing jaman kepungkur.
Dadi nalika kowe nyoba mung ngremehake wong – lan aku mikir saben wong kudu nyawang awake dhewe kéné – amarga
mesthi akèh wong isih kuciwa banget karo krisis coronavirus, karo tanggane, karo majikane.
Nanging yen kowe rada luwih paham lan nduwé wawasan luwih jero tinimbang wong liya lan wis bisa mangertèni bab-bab
iki, kowe uga nduwé tanggung jawab kanggo rada ngalah lan dadi sing luwih wicaksana, lan tetep nyedhaki wong liya.
Amarga kita iku siji spesies, kita kudu bareng-bareng nggunakake papan urip iki.
Lan yen kita terus-terusan pecah dadi pro-korona lan anti-korona, pro-migrasi lan anti-migrasi, uga pro-Trump lan anti-Trump, Merz
lan BlackRock ing Jerman. Luwih akèh narasi pemecah kaya ngono sing mlebu ing masyarakat, luwih akèh kita kudu
ngadhepi konflik horisontal lan masalah ing antarané kita.
Kaya sing kita deleng ing taun 2008 karo gerakan Occupy Wall Street, masalahé ana ing pucuk.
Lan wektu pungkasané wong-wong saka kabeh pihak padha ndelok munggah bebarengan yaiku nalika Occupy Wall Street.
Ana momentum lintas spektrum sing gedhe nalika wong-wong padha nyadari: iki bank sentral, iki bank-bank
gedhe sing kudu kita nylametake nganggo dhuwit kita, nganggo milyaran dhuwit pajak kita.
Lan padha ora nduwé konflik horisontal iki.
Lan banjur, utamane ing Amerika, ana gerakan Tea Party lan sing banjur dikenal minangka gerakan progresif "woke" .
Sekali maneh, wong-wong kejebak konflik horisontal lan padha nggebuk sirah siji lan sijiné tinimbang
tenanan ngatasi masalah, sing biasané kudu ndelok munggah.
Ya.
Lan nganti sepira saiki kita ana ing kersané proses iki, utawa apa kita bisa mbela awak dhéwé, nyiapaké senjata
nglawan apa sing dikarepake bakal ditindakake marang kita?
Kita sarujuk marang iki lan mulane maringi dheweke kuwasa.
Ing sisih liya, nalika kita njupuk kuwasa kanggo awake dhewe, kita nyopot saka wong-wong mau
– kesempatan-kesempatan iki, bisa diomongake.
Luwih akèh wong sing nindakake iki, proses iki dadi luwih gedhé lan luwih komprehensif.
Apa pitutur sing kowe wenehake marang wong-wong? Apa sing kudu padha ditindakake?
Sepisan, sampeyan kudu mangerteni manawa luwih akèh propaganda, luwih akèh narasi sing diraguhi lan skizofren dilebokake ing
campuran, lan luwih akèh manajemen kegeraman sing ditindakake.
Dadi topik dina iki yaiku A, lan kita kudu nesu babagan iki.
Esuké, topik B ana ing agenda, lan wong kudu nesu bab kuwi.
Luwih kerep iki kelakon, luwih dadi pratandha yèn ana rasa panik ing menara gading, amarga mesthi waé kapercayan marang
politik lan negara wis suwé mudhun pirang-pirang dasawarsa.
Kapercayan marang siaran layanan umum saya mudhun.
Partisipasi pemilih saya mudhun lan saya nyusut.
Iki ateges saya akèh wong sing cetha nyadari jinis pamaréntahan sing diduwèni lan manawa sejatiné ora akèh
gandhèngané karo demokrasi. Padha kuciwa lan padha ngalih.
Lan umume wong nindakake iki, mesthi wae, kanthi sawetawis rasa lara ati – yaiku kuciwa – amarga padha ora
kepengin ngurusi maneh, nanging luwih milih fokus marang urip pribadine lan bab-bab sing bisa dipengaruhi.
Lan kuwi pancen bener.
Yen aku saiki ora nulis bab iki, asring aku malah ora bakal ndelok barang-barang iki, amarga asring apa sing ditampilake
mung ngina kecerdasanmu, kanthi carita sing nggilani .
Nanging sing pancen kudu sampeyan saranake marang wong-wong yaiku supaya padha nyadari: kita isih luwih akeh!
Dadi yen sampeyan njupuk kahanan sawijining pamaréntahan karo pasukan pulisi utawa abdi nagara lan mbandhingaké karo cacahé
wong sing manggon ing nagara kuwi, ya iku populasi, sampeyan bakal weruh ana prabédan gedhé antarané aparatus –
aparatus nagara, sistem, apa waé sing arep sampeyan sebut – lan populasi sing saktenané nduwèni kuwasa.
Iku sejatine gagasan ing balik demokrasi, yaiku rakyat sing mutusake.
Rasane iki utamane kuwat ing Swiss.
Lan banjur kowe cepet banget krasa yen kowe kaya didikte saka Bern federal yen kowe ora dijaluk menyang kana.
Saiki kita duwe perjanjian kerangka EU iki, sing nyatakake: "Kita nyoba ngliwati referendum kanthi cara apa
wae, lan ora kudu diajukake marang House of States."
Kowe nyoba nglepas awakmu saka kahanan kuwi kanthi cara apa wae.
Lan wong-wong kudu melu kanthi aktif.
Demokrasi iku sawijining proses. Yen kowe wis nganggep iku minangka "modhèl paling apik" – lan mesthi iku kalebu salah siji
modhèl paling apik sing kita kenal lan duwé, lan kita uga wis nduwé pengalaman praktis karo iku – yen kowe péngin
melu lan kanthi aktif ngasilaké asil positif, kowe kudu melu langsung, lan kudu nindakake saka tingkat lokal.
Amarga sampeyan ora bisa ngaruhake Dewan Federal ing Bern saka Chur.
Nanging sing bisa sampeyan lakoni yaiku nggawe dewan lokal supaya tangi lan merhatiin, menehi masukan, lan netepake prioritas.
Lan yen cukup akèh pamaréntah kutha sing nindakake iki, lan cukup akèh pamimpin kutha banjur tumindak ing
kanton, lan kanton banjur tumindak ing Bern, mula kowe mesthi duwé kuwasa kanggo nggawé prabédan.
Dadi, Corona mesthi bakal metu beda banget yen ora ana akèh media gratis lan akèh oposisi.
Mula aktifna awakmu, metu saka sofa lan aja nganggep krisis iki kaya film layar amba.
Iku urip kita kabèh, lan kita bisa mbentuké, amarga masa depan ora wis ditemtokaké; kita isih bisa ngganti saiki.
Inggih, matur nuwun sanget kanggo panjenengan sampun maringi panilaian lan nuduhake kawruh panjenengan dhumateng kita.
Apa ana bab liya sing pengin sampeyan ucapake marang pamirsa minangka kesimpulan?
Ya, kuwi meh dadi pratelan pungkasan, nanging kowe kudu nyadari yèn kowe dhéwé iku kekuwatan,
owah-owahan, masa depan sing positif, lan yèn urip iku éndah.
Urip iku ayu, lan kabèh sing didol marang kita – apa kuwi rasa wedi, apa padha kepéngin nggawe kita wedi
marang perang, wedi marang digitalisasi, lan sapituruté – kabèh mau mung cara kanggo ngontrol.
Urip iku ayu.
Sampeyan kudu nglakoni urip sing termotivasi, seneng, lan wareg bebarengan karo kulawarga lan masyarakat lokal, lan ing kahanan
apa wae aja nganti sampeyan dipaksa mlebu ing sikap wedi utawa sangsara (pasrah) sing arep didorong marang kita dening media –
mesin propaganda – amarga pungkasane dheweke wis nggayuh tujuane.
Mula mangsa ngarep ora ana kanggo diprediksi, nanging kanggo dibentuk – kaya sing tau diomongake Antoine de Saint-Exupéry.
Lan aku pracaya yèn iki kudu ditindakake kanthi aktif lan nglakoni urip sing bahagia,
amarga urip sing bahagia iku revolusi sejati.
Matur nuwun sanget kanggo wawancara iki. Mugi-mugi ingkang sae, Pak Regenauer.
Matur nuwun kanggo undhangan.