მაშინ ხვდები, რომ ყველას ერთი და იგივე დღის წესრიგი აქვს.
თუმცა, ეს არ ნიშნავს, რომ მას არ შეუძლია ომის გამოწვევა.
სამწუხაროდ, ომი მმართველი კლასისთვის საუკეთესო ბიზნესია.
საჯაროდ ჩვენთვის წარმოდგენილი, როგორც წესი, საპნის ოპერას ჰგავს.
თუ მე მინდა, გავაგრძელო მედიაში დემოკრატიის მოდელის პოპულარიზაცია და ვთქვა, რომ ეს საუკეთესო დემოკრატიაა, მაშინ ძნელად თუ შევძლებ
იმის თქმას, რომ ახლა ჩვენ გვაქვს მსოფლიო მთავრობა, რომელიც, ფაქტობრივად, რვა ხანდაზმული ჯენტლმენისგან
შედგება, რომლებიც უკანა ოთახში იკრიბებიან და შემდეგ მთელი მსოფლიოსთვის იღებენ გადაწყვეტილებებს.
რა თქმა უნდა, ეს შეუძლებელია.
ასე რომ, გააქტიურდით, ადექით დივნიდან და ნუ უყურებთ კრიზისს, თითქოს სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყოს.
ეს ჩვენი ყველას ცხოვრებაა და ჩვენ შეგვიძლია მისი ფორმირება, რადგან მომავალი წინასწარგანსაზღვრული არ
არის; ჩვენ ჯერ კიდევ შეგვიძლია მისი შეცვლა ახლა.
დღეს შვეიცარიაში გავემგზავრე, რათა ერთ განსაკუთრებულ კაცს ესაუბრა.
ის არის ადამიანი, რომელმაც იცის როგორც დეტალები, ასევე საერთო სურათი და რომელსაც შეუძლია
სხვადასხვა ასპექტის ერთიან, საერთო ძაფში ჩაკვთა.
ის დაიბადა 1978 წელს და არის მუსიკოსი, სხვადასხვა წიგნის ავტორი, ოპერაციების მენეჯერი,
რადიოწამყვანი, მეწარმე და მენეჯმენტის კონსულტანტი.
ის 20 სხვადასხვა ქვეყანაში ცხოვრობდა და მუშაობდა, საუბრობს ხუთ ენაზე და ამ გზაზე მსოფლიოს სრულყოფილი გაგება შეიძინა.
ის არ არის ის, ვინც უბრალოდ იმეორებს სხვების აზრს ან ავრცელებს ნარატივებს, არამედ თავად იკვლევს საკითხების არსს.
მოგესალმებით სტუდია "ჩურში", ტომ-ოლივერ რეგენაუერ.
დიდი მადლობა მოწვევისთვის. დიახ, გთხოვთ.
დღეს ჩვენ განვიხილავთ თემას "ძალაუფლების სტრუქტურები" ან "ვინ მართავს მსოფლიოს?".
ჩემი პირველი კითხვა – მოდით, გლობალური ვითარებით დავიწყოთ – მსოფლიოში ისევ ომია
უკრაინაში, ღაზის სექტორში, იემენში და ყველა იარაღდება.
ევროკავშირმა ახლა კვლავ გადაწყვიტა 150 მილიარდის ინვესტირება იარაღისა და ლოგისტიკის საწარმოო სიმძლავრეების შესაქმნელად.
ამავდროულად, მსხვილ ძალებს, აშშ-ს, რუსეთსა და ჩინეთს შორის დაძაბულობა იზრდება უზარმაზარი ტემპით.
მაგრამ ევროპაში, ახლო აღმოსავლეთში, ინდოეთში, პაკისტანში, ირანში – ყველგან არეულობაა.
და ამავდროულად, ჩვენ მივრბივართ მანქანათა ეპოქის კულმინაციისკენ.
ყველაფერი, რისი დიგიტალიზებაც შესაძლებელია, დიგიტალიზებული იქნება – ვალუტიდან და ცენტრალური ციფრული ვალუტებიდან
დაწყებული, ხელოვნური ინტელექტით დამთავრებული, რომელიც საბოლოოდ ყველაფერსა და ყველას მოიცავს.
ჩვენ გვსმენია ტვინის იმპლანტების შესახებ, რომლებიც ადამიანებს ერთგვარ კიბორგად აქცევს – ადამიანი-მანქანად
ან მანქანა-ადამიანად, თუ ის საერთოდ კვლავ ადამიანია.
და ჩემი პირველი კითხვა თქვენთვის არის: არის თუ არა ეს მოვლენები შემთხვევითი და ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი,
თუ მათ უკან რაიმე სახის დღის წესრიგი ან გეგმა დგას?
ეს ყოველთვის თქვენს პერსპექტივაზეა დამოკიდებული.
მე მას ყოველთვის ასე ვუწოდებ – ან, როგორც ხალხს უყვარს მისი დასახელება, პოლიკრიზისს .
ასე რომ, ერთი მხრივ, არსებობს ტექნოლოგიური ასპექტი, რომელიც ტრანსჰუმანიზმისკენ მიისწრაფვის ან რომელიც,
პრინციპში, ტექნოკრატიული მოძრაობიდან მომდინარეობს.
ის 1917 წელს აშშ-ის აღმოსავლეთ სანაპიროზე ტექნოკრატიის მოძრაობით დაიწყო , რომელიც შემდეგ – თუ დეტალურად მივყვებით –
ციფრულიზაციის ინდუსტრიად, პლატფორმულ ეკონომიკად განვითარდა ან თვალთვალის ეკონომიკა – იმის მიხედვით, თუ როგორ აღვწერ ამას.
ეს, რა თქმა უნდა, ტექნოლოგიური ასპექტია.
მეორე მხრივ, რა თქმა უნდა, არსებობს სამხედრო ასპექტი, ანუ, როგორც ამბობენ, სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსი.
ომი არასდროს გამქრალა. ასე რომ, ახლა ისევ ომი დაიწყოო, ასე არ არის. ომი ყოველთვის იყო.
მგონი – თუ სწორად მახსოვს – რომ აშშ-ის დაარსებიდან მოყოლებული, 17 ან 14 წელი ომის გარეშე იყო.
ეს ბევრს ამბობს.
ასე რომ, ჩვენ, ფაქტობრივად, 5G ომის, ანუ მეხუთე თაობის ომის, სიტუაცია გვაქვს.
და ეს მხოლოდ კინეტიკური ომი არ არის , არამედ კოგნიტური ომიც , რომელზეც ასევე ხშირად საუბრობენ.
ნატოს აქვს საკუთარი ვებსაიტი სახელწოდებით NATO Innovation Hub.
სწორედ აქ შემოდის კოგნიტური ომი.
და ეს ძალიან სწრაფად გვაბრუნებს ტექნოლოგიის საკითხთან, რადგან ჩვენ ყველას გვახსოვს ის, რასაც მე ყოველთვის "სმომბებს" ვუწოდებ
– სმარტფონისა და ზომბის შერწყმა – რომლებიც ქუჩაში დადიან. –
ადამიანების უმეტესობა სმარტფონებითაა გართული, მაშინაც კი, როცა ძაღლს ასეირნებენ ან შვილს ატარებენ.
და ეს მხოლოდ ინვაზიური ტექნოლოგიაა.
და ეს, ბუნებრივია, მოქმედებს ჩვენს ტვინზე, ფიზიკურ მდგომარეობასა და ასევე ადამიანების ფსიქიკურ მდგომარეობაზე.
სწორედ ამიტომ გვაქვს ის, რასაც იზოლაციის ეპიდემიას უწოდებენ.
ასე რომ, ადამიანები სულ უფრო მარტოსულები ხდებიან, ყურადღებას ამ ფერად, ციფრულ სამყაროზე ამახვილებენ, რომელსაც მე "ტროუმენის
შოუს" ვუწოდებ, ისევე, როგორც წიგნშია – ეს უკანასკნელი წიგნი.
ისე, ამ კითხვაზე მოკლე პასუხის გაცემა სინამდვილეში რთულია.
რადგან 5G ომის დღის წესრიგი იმდენად ფართოა, რომელიც, ერთი მხრივ, აშკარად კინეტიკური ომისკენ მიიწევს და,
შესაბამისად, გლობალურ ეკონომიკასა და გლობალურ მონეტარულ სისტემაში შეფერხებებს აც იწვევს.
მეორე მხრივ, არსებობს კოგნიტური ომის ძალიან ძლიერი კომპონენტი, სადაც მუშაობა ყველა ფრონტზე მიმდინარეობს.
ნატოს მხრიდან, დიდი ტექნოლოგიური კომპანიების მხრიდან და ასევე, მაგალითად, ტრანსჰუმანისტური დღის წესრიგის უფრო ფართო ფორმაში,
სადაც სწრაფად ვხვდებით ნეირალინკთან ან მსგავს სტრუქტურებთან.
სადაც ილონ მასკის კომპანიას სურს, შექმნას ტვინის იმპლანტები და დააკავშიროს ისინი
ხელოვნურ ინტელექტთან და ღრუბლოვან ტექნოლოგიებთან.
ეს არის ბიო-ციფრული კონვერგენცია, ანუ, უფრო ფართო გაგებით, ადამიანისა და მანქანის შერწყმა.
და შემდეგ, რა თქმა უნდა, ერთ მომენტში ჩნდება კითხვა: რამდენად ადამიანი ხარ კიდევ?
ეს ძალიან რთული კითხვაა, რომელზეც ადვილად შემეძლო ორსაათიანი ლექციის ჩატარება.
ასე რომ, რთულია მოკლე პასუხის გაცემა.
თუმცა, თუ დეტალურად გავაანალიზებთ, რეალობა ისაა, რომ ჩვენ პოლიკრიზისის შუაგულში ვართ და,
სავარაუდოდ, უპრეცედენტო მასშტაბის შეფერხებებს შევეჯახებით.
საკითხავი ისაა, რამდენად სწრაფად ხდება ეს ცვლილებები და რა სახის დესტრუქციულები არიან ისინი?
ასე რომ, ეს ციფრული ტრანსფორმაცია – ანუ ტექნოკრატიული ტრანსჰუმანიზმი – უდავოდ იქნება თანდათანობითი პროცესი,
თანდათანობითი ცვლილება, რომლის დამკვიდრებასაც თაობები დასჭირდება.
მეორე შეიძლება ბევრად უფრო სწრაფად მოხდეს – კინეტიკური ომი – როდესაც, პრინციპში, გადამწყვეტი ცეცხლი სწორ ადგილას არ არის და
შემდეგ მას შეუძლია დიდი კონფლიგაციის პროვოცირება – იქნება ეს ახლო აღმოსავლეთში, თუ სცენარი ეხება ტაივანს, ჩინეთს, აშშ-ს,
თუ რუსეთს, ნატოს, უკრაინას. ასე რომ, ჩვენ, უდავოდ, რთული დრო გველის და, სამწუხაროდ, სავარაუდოდ, ომის დროც.
დავუბრუნდეთ ეროვნულ დონეს.
არსებობენ ეს დაპირისპირებული ქვეყნები: აშშ, რუსეთი, ჩინეთი.
ყველა მათგანი სხვადასხვა დღის წესრიგს ემსახურება, თუ, არსებითად, ერთი და იგივეა?
უფრო მაღალი პერსპექტივიდან, მე ამას ყოველთვის პოლიტიკის ან გეოპოლიტიკის 2D, 3D ან 4D დონეს ვუწოდებ.
2D დონეზე ჩვენ ვხედავთ რეალურ კონფლიქტებს – ახლა, რა თქმა უნდა, უკრაინასა და რუსეთს შორის – სადაც ხალხი
კვდება, ძალიან ბევრი ადამიანი, რეალურ, კინეტიკურ ომში.
ზედა დონეზე, ასე ვთქვათ, 3D დონეზე, არსებობს ისეთი ინსტიტუტები, როგორიცაა გაერო ან ბაზელში
მდებარე საერთაშორისო სავალუტო განრიგების ბანკი.
და თუ, მაგალითად, პირველი ან მეორე მსოფლიო ომის ისტორიას გადავხედავთ, სწორედ ამ ინსტიტუტებსა
და ორგანიზაციებში მიმდინარეობს მოლაპარაკებები.
ასე რომ, იქ, სადაც ომი არ არის, სადაც შესაბამისი გადაწყვეტილებების მიმღები მხარეები
ხვდებიან და შემდეგ ხედავენ, რისი გაკეთება შეუძლიათ.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვეულებრივი, მშრომელი, ომის მწარმოებელი მოსახლეობის წევრისთვის, რა თქმა უნდა, ეს
ასე ჩანს, და ასევე ფაქტია, რომ არსებობს კინეტიკური კონფლიქტი, რომ არსებობს ომის საფრთხე.
ჩინეთი, ამერიკა, რომ უკრაინაში ომის მდგომარეობაა.
მეორე მხრივ, თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ გაეროს ეს 193 წევრი სახელმწიფო ყველა ვალდებულებას იღებს 2030 წლის დღის
წესრიგის მიმართ და, შესაბამისად, მას მხარს უჭერს და ახორციელებს.
ეს ძალიან ნათლად ჩანს იმ ფაქტში, რომ ამერიკა ამჟამად ნერგავს "Palantir"-ს, "საიმიგრაციო ოპერაციულ სისტემას", ანუ მიგრაციულ
ოპერაციულ სისტემას, რომელიც, არსებითად, აგროვებს უპრეცედენტო რაოდენობის მონაცემებს, ახდენს დიდი მონაცემების გაერთიანებას და
ამგვარად, გამჭვირვალე მოქალაქე თითქმის მიმზიდველად წარმოაჩენს.
ეს ბევრად უარესია.
ასე რომ, ყველაფერი – ფიტნეს ტრეკერებიდან სმარტფონებამდე – ყველაფერი, რაც მონაცემების თვალსაზრისით ხელმისაწვდომია,
"გაერთიანებულია" და შემდეგ, პრინციპში, მიგრაციის თემის მეშვეობით დანერგილია ისე, რომ მიგრაციის პრობლემა მოგვარდეს.
რა თქმა უნდა, ახლა იგივე ხდება გერმანიაში, სადაც ამბობენ, რომ ჩვენ ახლა ვიღებთ ციფრულ პირადობას და ციფრულ საფულეებს .
შემდეგ ჩვენ დაგვჭირდება შესაბამისი საგადახდო ბარათები მიგრანტებისთვის.
ამ ყველაფრის მონიტორინგი შემდეგ უწყვეტად იქნება შესაძლებელი და რუსეთიც ზუსტად იმავეს აკეთებს.
ორი დღის წინ გავრცელდა ინფორმაცია, რომ რუსეთშიც მიგრაცია ახლა ცხარე დებატების საგანია, ციფრული პირადობის მოწმობა იქაც
შემოდის და ციფრული ფულიც ციფრული რუბლების სახით დაინერგება.
ასე რომ, პრინციპში, დღის წესრიგი გამართულად მუშაობს – თუ შეხედავთ მდგრადი განვითარების 17 მიზანს და შემდეგ შესაბამის ქვემიზნებს.
16-ე პუნქტი, კერძოდ, ძალიან საინტერესოა, რადგან ის ინსტიტუტებსა და სხვა საკითხებს ეხება.
მაშინ ხვდები, რომ ყველას ერთი და იგივე დღის წესრიგი აქვს.
თუმცა, ეს არ ნიშნავს, რომ მას არ შეუძლია ომის გამოწვევა.
სამწუხაროდ, ომი მმართველი კლასისთვის საუკეთესო ბიზნესია.
ერთი მხრივ, შეიარაღებაში, სადაც კორპორაციებს შეუძლიათ გამდიდრება ისევე, როგორც ეს ადრე გააკეთეს
ფარმაცევტულ-ციფრულ-ფინანსური კომპლექსის ხელშეწყობით, შეიარაღების ხელშეწყობით, ReArm Europe-ით , და ა.შ. ფონ დერ ლეიენთან ერთად.
ეს არის მილიარდები, ასობით მილიარდი, რომელიც შემდეგ მიედინება ამ კორპორაციებში, გაბერილი საფონდო
ბირჟის ინფრასტრუქტურისა და აქციების ფასების ზრდისკენ.
მეორე მხრივ, ომი თავისთავად, რა თქმა უნდა, კარგი ბიზნესია იმ ხალხისთვის, ვინც ერთი საფეხურით მაღლა დგას.
ერთი მხრივ, მათ შეუძლიათ შემოიღონ ისეთი რამ, რაც ჩვეულებრივ, მშვიდობიან პერიოდში შეუძლებელი იქნებოდა.
ომსა და სიყვარულში ყველაფერი ნებადართულია და, სამწუხაროდ, ასეა.
ომის დროს მათ შეუძლიათ განახორციელონ ისეთი რამ, რაც სხვაგვარად არასდროს იქნებოდა შესაძლებელი, იხილეთ
ბრეტონ-ვუდსის ფინანსური სისტემა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.
სწორედ ორი დღით ადრე, სანამ ოფიციალურად დასრულდებოდა მეორე მსოფლიო ომი, როდესაც ახალი გლობალური ფინანსური
სისტემის შესახებ მოლაპარაკებები უკვე მიმდინარეობდა.
– რაც ასევე აჩვენებს, რომ ეს აშკარად პრიორიტეტი იყო.
არა იმისათვის, რომ ომი დასრულდეს და სიკვდილი შეწყდეს, არამედ იმისთვის, რომ დაინერგოს ეს სისტემა; ბრეტონ-ვუდსი და მასთან ერთად
თანამედროვე გლობალური ფინანსური სისტემა და, ამ პერსპექტივიდან — რომელიც უფრო მაღალი დონიდან უნდა განიხილებოდეს
— ასევე საერთაშორისო ანგარიშსწორებათა ბანკი (სააბ).
სანამ ომი მძვინვარებს, ამ ქვეყნების შუამავლები და წარმომადგენლები ძალიან ჰარმონიულ ატმოსფეროში ხვდებიან და
ატარებენ თავიანთ საბჭოს სხდომებს, სადაც სრულიად განსხვავებულ საკითხებს წყვეტენ და გეგმავენ:
რას აკეთებთ ომის დროს და მის შემდეგ, და ვინ გამოიმუშავებს ყველაზე მეტს?
შემიძლია მოგაწოდოთ ჩემი სტატია სათაურით "ბრიკსის ბლეფი".
ეს ეხება კონგლომერატს ფინანსურ დონეზე, ანუ აზიის ბანკებს, საერთაშორისო სავალუტო გარიგებათა ბანკს,
საერთაშორისო სავალუტო ფონდს, მსოფლიო ბანკს და მათ შორის კავშირს.
ასევე არსებობს კარგი ციტატა ჩინეთის ცენტრალური ბანკის ყოფილი ხელმძღვანელისგან, რომელმაც თქვა:
ჩვენ არ ვუწევთ კონკურენციას დასავლურ ფინანსურ სისტემას, ჩვენ მას ვავსებთ.
და როდესაც ადამიანები სულ იმეორებენ: "დიახ, მაგრამ არსებობს ალტერნატიული სისტემა, ჩინური ალტერნატიული
SWIFT-ის სისტემა", ის იმდენად ალტერნატიულია, რომ უბრალოდ სხვანაირად ეწოდება და SWIFT-ის ქსელზე მუშაობს.
ტექნიკურად, ეს უბრალოდ SWIFT-ის ქსელია სხვა სახელით.
ალტერნატივა არ არსებობს.
ისინი ამ დონეზე ძალიან ჰარმონიულად მუშაობენ და უზრუნველყოფენ, რომ, წარსულის მსგავსად, ორივე მხარის ომებს აფინანსებენ.
ისინი ორივე მხარეს აფინანსებენ რყევებს და ორგანიზებას უწევენ და აწყობენ ისე, რომ სარგებელი მოუტანონ ყველა ჩართულ მხარეს.
დიახ. მაშასადამე, ესენი – თქვენ ახლა სხვადასხვა შემაფერხებელ მოვლენაზე ისაუბრეთ – ერთმანეთთანაა დაკავშირებული, თუ
ეს ისეთი რამეებია, რაც – როგორც უკვე გკითხეთ – პარალელურად ხდება და მხოლოდ დამთხვევით უკავშირდება ერთმანეთს?
ან ხედავთ თუ არა ამ ყველაფერში საერთო ძაფს?
ასე რომ, თქვენ ნათლად ხედავთ საერთო ძაფს, და ეს, ძირითადად, დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად შორს უკან წახვალთ.
ასე რომ, თუ მე-19 საუკუნის ბოლოსა და მე-20 საუკუნის დასაწყისს დავუბრუნდებით, ერთ-ერთი
განმსაზღვრელი თემა, უდავოდ, ევგენიკა იყო .
ეუგენიკა ბრიტანელების გამოგონება იყო.
პრინციპში, ეს იყო რასობრივი დოქტრინა, ადამიანის სახეობის გამრავლება და ადამიანის სახეობის ოპტიმიზაცია.
სწორედ ეს გავრცელდა დიდ ბრიტანეთიდან ამერიკაში.
იქაც დაარსდა ევგენიკის მოძრაობა და ევგენიკის საბჭო.
ასე რომ, ეს იყო ოფიციალური სამთავრობო დაწესებულებები, რომლებიც სახეობების ოპტიმიზაციაზე იყვნენ პასუხისმგებელნი.
და, რა თქმა უნდა, კასტა, რომელიც მნიშვნელოვნად აკონტროლებდა და ხელს უწყობდა ევგენიკის ამ მოდელს, ბუნებრივად ისწრაფოდა, ჰყოლოდა
შედარებით უფერული, უმოთხოვნო, მორჩილი მუშათა კლასი და მმართველი კასტა, რომელსაც ამ ერთჯერადი მასის გამოყენება შეეძლებოდა.
ასე რომ, ერთ-ერთი გადამწყვეტი ფაქტორი, რა თქმა უნდა, ეუგენიკაა, რომელსაც დღეს ვაწყდებით,
როგორც ბიოეთიკას, როგორც ბიო-ციფრულ კონვერგენციას.
და ტერმინი ტრანსჰუმანიზმი, კერძოდ, ჯულიან ჰაქსლის, ბრიტანეთის ეუგენიკის საზოგადოების ხელმძღვანელის მიერ იქნა შემოღებული.
ის ორჯერ იყო ბრიტანეთის ეუგენიკის საზოგადოების დირექტორი და მოგვიანებით იუნესკოს პირველი გენერალური დირექტორი გახდა.
ტერმინი "ეუგენიკა" იუნესკოს დამფუძნებელ დოკუმენტში ძალიან ხშირად გვხვდება და, რა თქმა უნდა, ის, ფაქტობრივად, საერთო ძაფია,
რომელიც 100 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში მთელ ისტორიას გასდევს.
და როდესაც, ადოლფ ჰიტლერისა და ნსდაპ-ის რეჟიმისა და ნაცისტური ეპოქის შემდეგ, გააცნობიერეს, რომ ევგენიკაზე საუბარი უკვე აღარ
შეიძლებოდა – რადგან ეს, რა თქმა უნდა, სწორედ ის იყო, რასაც ადოლფ ჰიტლერი თავის რასობრივ დოქტრინაში უჭერდა
მხარს – მაშინ ითქვა, ასე ვთქვათ – ანუ, ჯულიან ჰაქსლიმ თქვა – ამას ტრანსჰუმანიზმი ვუწოდოთ.
ეს ბევრად უფრო პროგრესულად ჟღერს, ნაკლებად საეჭვოდ ჰგავს რასობრივ დოქტრინას, მაგრამ, პრინციპში,
სწორედ ეს დღის წესრიგები გვხვდება დღეს ახალი სახით.
საბოლოო ჯამში, ყველა მათგანი ევგენიკაზეა დაფუძნებული.
და მეორე კომპონენტია ტექნოკრატია .
სწორედ ეს გაჩნდა ნიუ-იორკში 1917 წელს და შემდეგ 1930-იან წლებში "ტექნოკრატია ინკ." გახდა.
და ეს არის ორი დომინანტური, ვფიქრობ, ფუძემდებლური – არ ვამბობ, რომ გეგმებია, ისინი კონცეფციებია – საბოლოო
ჯამში, ეს არის კონცეფციები, რომლებიც თაობიდან თაობას გადაეცემოდა და სხვადასხვაგვარად იყო წარმოდგენილი.
მაგრამ საბოლოო ჯამში, სწორედ ეს არის განმსაზღვრელი ფაქტორები, რომლებიც იკიდებენ ფეხს და განსაზღვრავენ ეპოქას, როგორც
კინეტიკურ, ისე კოგნიტურ ომში, ასევე საზოგადოებრივ, სოციალურ და ფსიქოლოგიურ დონეებზე მიმდინარე ცვლილებებსა და ძვრებში.
ასე რომ, თუ გინდათ, რომ დაშალოთ, ეს არის ეუგენიკა და ტექნოკრატია.
ესენი, რა თქმა უნდა, ორი მოძრაობაა, რომლებიც საბოლოო ჯამში კაცობრიობის წინააღმდეგაა მიმართული.
საუბრობენ ადამიანების გაუმჯობესებაზე ტვინის იმპლანტატებით, რადგან ისინი ამ "მონოტონურ მასად" იქცევიან.
ნახავთ, რომ ადამიანებს განზრახ აფხიზლებენ ისეთ რამეების წინაშე, რაც მათთვის საზიანოა – მაგალითად, სმარტფონების, რომლებიც
მათ "სმონბიებად" აქცევს – მხოლოდ იმისთვის, რომ შემდეგ შესთავაზონ გამოსავალი, რომელიც საბოლოოდ კვლავ მათ საზიანოდ მუშაობს.
რა სახის ადამიანები მიიწევენ ამას წინ?
რთულია, დიახ. ჩართული ადამიანების აზრებს ვერ წაიკითხავ, ამიტომ მხოლოდ ვარაუდების გაკეთება შეგიძლია.
მაგრამ წერილებიდან ბევრის სწავლა შეგიძლიათ.
და საბოლოო ჯამში, მას მაინც აქვს რაღაც ამის მსგავსი – დიახ, ახლა ხალხს უყვარს ამის თქმა – ნეო-ფეოდალიზმის ან ნეო-კოლონიალიზმის.
და მე ყოველთვის ვამბობ, რომ ეს სინამდვილეში იგივე კოლონიალიზმი და ფეოდალიზმია, რომელიც ყოველთვის
არსებობდა, მხოლოდ ამ კასტის ინსტრუმენტები შეიცვალა.
– ანუ, რა შეგიძლიათ გააკეთოთ დღეს პროპაგანდისა და მედიის მანიპულაციის კუთხით, რაც საბოლოო ჯამში კოგნიტურ ომამდე დადის.
ბოლოს და ბოლოს, საქმე, როგორც წესი, შეტყობინების შინაარსში კი არა, უბრალოდ ინფორმაციის უზარმაზარ მოცულობაშია.
დღესდღეობით ძალიან ცოტას თუ შეუძლია, პრიორიტეტები დაადგინოს მიღებულ სიახლეებში და
გაფილტროს, რა არის მნიშვნელოვანი და რა — არა.
ასე რომ, ამ თვალსაზრისით, ამ კასტის ლიტერატურა, რომელიც ძალიან ღიად საუბრობს იმაზე, თუ რის გაკეთებას გეგმავს,
ფაქტობრივად, გამუდმებით იმეორებს, რომ არსებობს ფეოდალიზმის იდეა და რომ თავს რჩეულებად მიიჩნევენ.
ხალხს უყვარს საუბარი "ლურჯ სისხლზე", არისტოკრატიაზე, რომელიც თავს დანარჩენ მოსახლეობაზე მაღლად მიიჩნევს, მაგრამ მე
ყოველთვის ვამბობ, რომ არავის აქვს უფლება, სხვებს ბატონობდეს.
არავის არ აქვს, არასდროს არსებობდა და არასდროსც იქნება.
ყველა ადამიანი თანასწორია, მაგრამ ეს ხალხი აშკარად ასე არ ფიქრობს.
დიახ. შემდეგ, ალტერნატიულ მედიაში, ხშირად საუბრობენ ახალ მსოფლიო წესრიგზე – ავტორიტარული, ცენტრალიზებული მთავრობის გაგებით
– რომ გარკვეული კლუბები/კლანები დახურულ კარს მიღმა განიხილავენ საკითხებს, რათა შემდეგ მსოფლიოს სარგებელი მოუტანონ.
მთავარი მედია საშუალებები, რა თქმა უნდა, ამას შეთქმულების თეორიად მიიჩნევენ.
საკითხავი ისაა, რა არის თქვენი აზრი ამაზე? რა არის სწორი?
დიახ, ანუ, ტერმინი "კონსპირაციის თეორია" მოდის CIA-ს დოკუმენტიდან, რომელზეც მე ახლახან დავბრუნდი ბმული მიმდინარე სტატიაში.
რა თქმა უნდა, ეს იმ დროს წამოიწყეს ჯონ ფ. კენედის ისტორიის კრიტიკოსების დისკრედიტაციის მიზნით – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ,
ნებისმიერი, ვისაც ოფიციალურ ნარატივსა და უორენის ანგარიშში ეჭვი ეპარებოდა, მაშინ შეთქმულების თეორეტიკოსად მოიხსენიებდნენ, რათა,
პრინციპში, განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანები გაემდუმებინათ.
ასე რომ, რა თქმა უნდა, ეს არის ფრეიმინგის ტერმინი, ისევე როგორც ტერმინი "კორონას უარმყოფელი" ან რაღაც
ამდაგვარი გამოიყენებოდა კორონავირუსის კრიზისის დროს.
ეს სერიოზულად არ უნდა მიიღო.
გარდა ამისა, ამას ასე უნდა შეხედო: შეთქმულება წესია და არა გამონაკლისი.
თუ მე თანამშრომელი ვარ, ვმუშაობ კომპანიაში და ჩემი ხელმძღვანელი რაიმე სახით მაწუხებს, რა უნდა ვუყო ჩემს ხუთ კოლეგას?
მე ამაზე სხვებს ვესაუბრები და ვცდილობ, შევქმნა ჯგუფი, რომელიც ან რამეს იღონებს, ან მაინცდამაინც დამადასტურებს, რომ მარტო არ ვარ.
ისე, ამას შეთქმულებაც შეიძლება ვუწოდოთ.
მაგრამ საბოლოო ჯამში, ეს თანამშრომლობაა.
ასე რომ, თანამშრომლობა არის ის, რაც ადამიანებად გვაღიარებს.
ეს არის სპონტანური წესრიგი.
როდესაც რაიმეს ორგანიზება გვსურს საზოგადოებაში ან მეგობრებს შორის, ჩვენ სპონტანურად ვამზადებთ ყველაფერს:
ვურეკავთ მათ, ვინც დახმარებას შეძლებს, და შემდეგ ვქმნით მცირე ჯგუფს, რომელიც საქმეს ასრულებს.
ასე რომ, ეს ხალხიც იგივეს აკეთებს.
და, რა თქმა უნდა, უამრავი წრე არსებობს.
მათგან ბევრი ახლა კარგად არის ცნობილი.
ყველაზე ცნობილია მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი.
ჩემთვის ეს უფრო მარკეტინგის დეპარტამენტს ჰგავს, რომელიც ასევე ძალიან საჯაროა.
შემდეგ კი არიან ბილდერბერგის კონფერენციები.
შემდეგ არის ბოჰემური ალპურა.
არსებობს ლე სერკლი.
არსებობს უამრავი ინსტიტუტი, ანალიტიკური ცენტრი და ფონდი, სადაც ადამიანები მცირე ჯგუფებში ხვდებიან, რათა
ჩამოაყალიბონ დღის წესრიგი — რომელიც, ფართო გაგებით, ევგენიკისა და ტრანსჰუმანიზმის პრინციპებს ეფუძნება.
აი, ამას ჰქვია თანამშრომლობა. ეს მსოფლიოში ყველაზე ნორმალური რამაა.
პრობლემა, რა თქმა უნდა, ისაა, რომ ჩვენ, როგორც ზოგადმა მოსახლეობამ, ყურადღება სხვა რამეებზე გვაქვს გამახვილებული.
რათა დადებითზე გავამახვილოთ ყურადღება.
როდესაც პარტნიორობას ვამყარებთ, გვსურს, ჩამოვაყალიბოთ კოოპერატივი, გვსურს, ცვლილება მოვახდინოთ ჩვენს მეგობართა წრეში,
შესაძლოა, რაიმე გავაკეთოთ საზოგადოებასა და ადგილობრივ საბჭოში.
ეს დადებითი ასპექტებია.
ეს არის თანამშრომლობა თქვენი ჯგუფის სასარგებლოდ.
მიუხედავად იმისა, რომ სრულიად ნათელია, რომ ეს წრეები, რომლებიც თანამშრომლობის მიზნით დახურულ კარს მიღმა იკრიბებიან,
ზოგადად მოსახლეობის უმრავლესობის საზიანოდ მოქმედებენ.
იმიტომ, რომ ისინი ატარებენ დღის წესრიგს, რომელსაც არცერთ ჩვენგანს ხმა არ მიუცია და რომლის შესახებაც ხშირად არაფერი
ვიცით, თუკი აქტიურად არ ვეძებთ, არ ვიკვლევთ და არ ვერთვებით.
ეს ნიშნავს, რომ ჩემთვის ამას შეთქმულებასთან არაფერი აქვს საერთო.
ეს ძირითადად ორგანიზებული დანაშაულია.
რადგან, თუ პოლიტიკოსს მანდატი მაქვს და, ასე ვთქვათ, ხალხის ნების გამომხატველი უნდა ვიყო,
მაშინ, ბუნებრივია, ხალხის ნებას უნდა მოვუსმინო.
მაგრამ არსებობს პრინსტონის ეს ცნობილი კვლევა, რომელსაც ყოველთვის მიყვარს ხოლმე ხსენება, 2017 წლის – მგონი, ან 2015-ის –
რომელიც ამომრჩევლის განზრახვასა და რეალპოლიტიკას შორის კორელაციას იკვლევდა და დაადგინა, რომ ის ნულოვანი იყო.
მაშინ ერთ-ერთ ამერიკულ გამოცემაში სათაური იყო: "ამერიკა აღარ არის დემოკრატია; ევროპა სიფრთხილით უნდა მოეკიდოს მომავალს".
ასე რომ, თუ გინდათ, შეთქმულების თეორია უწოდეთ, მაგრამ ეს უბრალოდ ადამიანები არიან, რომლებიც ან აქტიურად არიან
ჩართულნი პროპაგანდაში და ამით ჩვენი დისკრედიტაცია სურთ.
ან ეს ის ადამიანები არიან, რომლებსაც ამ საკითხთან არ უმუშავებიათ და, ფართო გაგებით, ცდილობენ გაიგონ, რას ნიშნავს თანამშრომლობა,
როდესაც საკუთარ თავს მიიჩნევენ კასტის ნაწილად, რომელიც ფლობს ან, სულ მცირე, აკონტროლებს წარმოების
საშუალებების, ტექნოლოგიებისა და ინდუსტრიის უმრავლესობას.
ასე რომ, დიახ, ამ ტერმინზე ხშირად ვიცინი.
მე ამას სერიოზულად არ აღვიქვამ.
ფაქტია, რომ ეს კასტა ერთმანეთთან სულაც არ არის "მწვანე", რადგან ძალაუფლება მათ აიძულებთ, სულ უფრო და უფრო მეტი მიითვისონ საკუთარი
თავისთვის – და ყოველთვის სურთ, რომ ერთადერთი მათგანი იყვნენ.
როგორ კავშირდება ეს ყველაფერი?
როგორ შეიძლება წარმოვიდგინოთ, რომ თითქოს არსებობს გეგმა, რომელსაც ისინი თაობების განმავლობაში მისდევენ, მიუხედავად იმისა, რომ
რეალურად არ შეუძლიათ თანამშრომლობა – როგორც, მაგალითად, ახლა, სათემო დონეზე, სადაც ხალხს სურს, სოფლისთვის რამე გააკეთოს?
როგორ უნდა წარმოვიდგინოთ ეს?
როგორ მუშაობს ეს კოჰეზია?
მენეჯმენტში ადამიანებს უყვართ პოლიტიკაზე დაფუძნებულ მართვაზე საუბარი.
ასე რომ, თქვენ აღმართეთ დამცავი მოაჯირები და, პრინციპში, ეს რაღაც ტრანსჰუმანიზმის, ეუგენიკის ან ტექნოკრატიის მსგავსია.
ეს ნიშნავს, რომ ადამიანი გარკვეული მიმართულებით მოქმედებს ნარატივის, იდეოლოგიის ან კონცეფციის საფუძველზე.
რა თქმა უნდა, გზად გვხვდება შემოვლითი გზები და დაბრკოლებები.
შემდეგ, რა თქმა უნდა, ასევე არსებობს შიდა კონფლიქტები.
ეს ძალიან აშკარაა ამერიკაში, სადაც არსებობს კონსერვატიული ბლოკი, რომელიც იმ დროს
შედგებოდა ჯორჯ ბუშისგან, დიკ ჩეინისგან და ასე შემდეგ.
და ეს მთელი კლიკა არის კონსერვატიული ძალაუფლების ბლოკი და საოჯახო კლანი, რომელიც ამერიკაში 100 წელზე
მეტია, რაც ძალაუფლებას იყენებს – კერძოდ, ბუშების ოჯახი.
და შემდეგ, რა თქმა უნდა, არსებობს უფრო დემოკრატიულად ორიენტირებული ძალაუფლების ბლოკი – მაგალითად, ბაიდენი
(ახლა ახალგაზრდა თაობიდან), ჯორჯ სოროსი და ბილ გეიტსი, რომლებიც ამ უფრო მემარცხენე ბუშტის ფინანსისტები არიან.
ამჟამად ხელისუფლებაში კონსერვატორები არიან.
შემდეგ გვყავს ისეთი ფინანსისტები, როგორებიც არიან პიტერ ტილი, რომელიც საკუთარ თავს ლიბერალ-კონსერვატორად მიიჩნევს.
რა თქმა უნდა, არსებობს შიდა ძალაუფლებისთვის ბრძოლა, რადგან საბოლოო ჯამში ყველაფერი იმას ეხება, თუ ვინ
დაიკავებს სათავეში ადგილს და ვისი სიტყვა იქნება კანონად ქცეული ახალ მსოფლიო წესრიგში ან არსებულ სისტემაში.
ასე რომ, მათ შორის ნამდვილად არსებობს კონფლიქტები.
მაგრამ ის, რაც ძალიან თანმიმდევრულია , არის ის, რომ ადამიანი ყოველთვის თავისი დღის წესრიგის შესაბამისად მოქმედებს.
რათა ის ყოველთვის ტექნოკრატიისკენ მიიწევდეს.
ახლა ამას გერმანიაშიც ხედავთ.
პრინციპში, არ აქვს მნიშვნელობა, ვინ არის ხელისუფლებაში, ახლაც, არჩევნების შემდეგ.
შემდგომში განვითარების საგანია მწვანე ეკონომიკა CO2-ის აღრიცხვითა და ემისიების ვაჭრობით.
ამ ყველაფერს არავინ გააუქმებს და არავინ შეცვლის.
– პირიქით, ახლა არსებობს სრულ განაკვეთზე ბიომეტრიული თვალთვალის სისტემა e-ID-ით, ციფრული
სამოქალაქო საფულეებით და მსგავსი ინსტრუმენტებით.
მიზეზები: ჩვენ ამჟამად ამ საიმიგრაციო კრიზისის წინაშე ვდგავართ, გვჭირდება შიდა უსაფრთხოების
ხელშეწყობა და საკუთარი პოზიციების გაუმჯობესება.
ახლა კი ბიომეტრიასა და ელექტრონულ პირადობის მოწმობას (e-ID) ნერგავთ საარჩევნო თაღლითობისა და სხვა პრობლემების თავიდან
ასაცილებლად, ისევე, როგორც ამერიკაში, მაშინ, როცა წინა მთავრობას იგივე სისტემის დანერგვა, იგივე ბიომეტრია და იგივე მასობრივი
თვალთვალის განხორციელება სურდა სხვა რისკის გამო, კერძოდ, ვირუსის.
ამის შემდეგ ითქვა, რომ ჯანმრთელობისა და გლობალური ჯანმრთელობისთვის ჩვენ სასწრაფოდ გვჭირდება ბიომეტრიული
ზედამხედველობა, 2G ან 3G თვალთვალისა და QR კოდების დისტოპია .
ასე რომ, საბოლოოდ, თქვენ იგივე მოდელს იღებთ; ეს სულაც არ იცვლება.
პრინციპში, ერთადერთი, რაც იცვლება, მარკეტინგული ინსტრუმენტია.
როგორც იქნა, მოსახლეობისთვის მისაღები გავხადოთ.
ეს ნიშნავს, რომ სხვადასხვა ჯგუფებს, რომლებიც ერთმანეთს შეიძლება არ ეთანხმებოდნენ, მაინც აქვთ საერთო მიზანი.
მგონია, რომ მათ სურთ, რაც შეიძლება მეტი წაართვან მოსახლეობას.
იქნება ეს კოგნიტური თუ მატერიალური, საკუთარ თავში შესანახად.
ისინი უფრო სავარაუდოდ ინდივიდები, ოჯახები თუ დიდი კორპორაციები არიან?
როგორია ეს ძალაუფლების სტრუქტურები?
ოჰ, ღმერთო, რა ხანგრძლივი იქნება ეს ლექცია?
არსებობს უზარმაზარი ქსელი, ამიტომ ზუსტი პასუხის გაცემა შეუძლებელია.
ერთი მხრივ, არსებობენ საოჯახო კლანები, როგორიცაა ბუშები, რომლებიც 100 წელია ჩართულნი არიან ამერიკულ პოლიტიკაში, ფაქტობრივად
აგროვებენ რესურსებს და, არსებითად, მოქმედებენ როგორც კრიმინალური კლანი, რომელიც არაერთხელ
მოდის ხელისუფლებაში ან უკვე ხელისუფლებაშია.
კენედებიც ბევრად უკეთესები არ არიან.
მათ ფული ოპიუმის, იარაღისა და ალკოჰოლის კონტრაბანდით იშოვეს და ინდუსტრიაში დიდი მოთამაშეები გახდნენ.
ეს არის მთლიანი აშშ-ის აღმოსავლეთი სანაპირო, რომელიც, პრინციპში, დაფუძნებულია აღმოსავლეთ
ინდოეთის კომპანიის მემკვიდრეებსა და ოპიუმის ვაჭრობაზე.
ამის შესახებ ასევე შეგიძლიათ წაიკითხოთ ძირითად მედიაში, რომ ჰარვარდი, პრინსტონი და ყველა ეს უნივერსიტეტი,
ფაქტობრივად, ყოფილი ოპიუმის ბარონების მიერ დაარსდა.
და კენედებიც არ არიან გამონაკლისი.
ასე რომ, ერთი მხრივ, რა თქმა უნდა, არსებობენ ეს საოჯახო კლანები.
მეორე მხრივ, არსებობს ისეთი ქსელები, როგორიცაა ბილდერბერგის კონფერენცია.
რა თქმა უნდა, საინტერესოა, რომ, ერთი მხრივ, გყავთ ჯორჯ სოროსი, პიტერ ტილი ან ერიკ შმიდტი, რომლებიც, პრინციპში,
ძალიან ღიად წარმოადგენენ ერთმანეთის საპირისპირო იდეოლოგიებს.
ერთი მემარცხენე ლიბერალია – ერიკ შმიდტის შემთხვევაში, Google-ის ყოფილი აღმასრულებელი დირექტორი – ხოლო
მეორე მემარჯვენე ლიბერალ-კონსერვატორი, პიტერ ტილი.
ასე რომ, ისინი საჯაროდ და მედიაში ერთმანეთის პირდაპირი საპირისპირონი არიან, მაგრამ შემდეგ ხვდებიან ბილდერბერგის
კონფერენციაზე, სადაც ორივე მმართველი კომიტეტის წევრია.
რაც, თავის მხრივ, ნიშნავს, რომ იქ განიხილება სხვა რამ, ვიდრე ის, რასაც მედიაში ვხედავთ, სადაც ამის უმეტესობა, ალბათ,
მხოლოდ შოუა, ან, უფრო სწორად, სადაც ადამიანები უბრალოდ ცდილობენ საჯაროდ ხმების ან ძალაუფლების მოპოვებას.
– ამასობაში, ფონზე ისეთი საკითხები, როგორიცაა დიგიტალიზაცია და ტრანსჰუმანიზმი,
ხორციელდება და ყველას ერთსა და იმავეზე აქვს შეთანხმება.
ასე რომ, ადამიანები, როგორც წესი, პირად ცხოვრებაშიც მეგობრები არიან.
თქვენ ყოველთვის ხედავთ ამას ბუნდესტაგში, როდესაც ამბობენ, რომ ჩვენ ვკამათობთ ტოკ-შოუში – თითქოს
"მწვანეები" CDU-ს, "ლეფტსა" და AfD-ს წინააღმდეგ.
და ბოლოს, ისინი სადღაც პანელის გარშემო დგანან, ერთად იცინიან და ერთობიან.
ეს, ძირითადად, კლუბია.
და ის, რაც საჯაროდ გვიჩვენებენ, როგორც წესი, საპნის ოპერას ჰგავს.
დიახ. თქვენ ძალიან კარგად ააშკარავებთ ამ საკითხებს.
როგორ უნდა მიიყვანო ხალხი შენს მოსმენამდე?
პირველ რიგში, არ მინდა, რომ ვინმემ მომისმინოს.
მე სინამდვილეში მინდა, რომ ადამიანებმა მოუსმინონ საკუთარ თავს, საკუთარ ინტუიციას, შინაგან ხმასა და საკუთარ სინდისს.
რადგან, როგორც ადრე ვთქვი, მმართველობის უფლება არ არსებობს.
ასევე არავინ არის, ვისაც შეუძლია რაიმე გადმოგდოს შენ ან მე.
ერთადერთი, რაც ცხოვრებაში უნდა გვიძღვოდეს, რეალობის ჩვენი პირადი გაგებაა.
და ეს ის არის, რის შესახებაც ყველამ თავად უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება, ძალიან სუბიექტურად.
ეს ნიშნავს, რომ მე, ფაქტობრივად, ვაგროვებ ინფორმაციას, შემდეგ კი ხელმისაწვდომს ვხდი – და, რაც მთავარია, ვიყენებ ყველა იმ წყაროს,
რომელსაც ჩემს დასკვნამდე მისასვლელად ვიყენებ – რათა მკითხველებმა თავად შეძლონ ჩემი მსჯელობის მიყოლა და
შემდეგ თავად გადაწყვიტონ, იზიარებენ თუ არა იმავე დასკვნას.
ზოგადად, ისინი ძალიან ლოგიკურები მეჩვენება და არ ვიცი, როგორ მოვიფიქრო განსხვავებული.
მაგრამ ყველას თავისუფლად შეუძლია გადაწყვეტილების მიღება.
არ მინდა, რომ ხალხი სულაც არ დამიჯეროს.
ყველაზე ცუდი, რაც შეგიძლიათ გააკეთოთ, არის უბრალოდ სხვისი აზრების მიღება და ადაპტირება და სხვას დაუჯეროთ.
მხოლოდ საკუთარ თავს უნდა უსმენდე.
და რაც ჩემთვის მნიშვნელოვანია, არის ის, რომ ჩვენ ასევე სწორ ტერმინებს ვიყენებთ.
ასე რომ, როდესაც საკუთარ თავს შეთქმულების თეორეტიკოსს ან რამე მსგავსს ვუწოდებ, ცხადია, ადამიანებს სასიკეთოს ვუკეთებ.
ჩემს ტექსტებში ამ ტერმინებს ვერ იპოვით.
რადგან საქმე ყოველთვის შეთქმულებებში კი არ არის, არამედ ორგანიზებულ დანაშაულში.
და არსებობს, პრინციპში, ძალიან მარტივი ფრაზა: მიჰყევით ფულს.
ასე რომ, ფულს მიჰყვებით, როგორც ამას ნებისმიერი სისხლის სამართლის გამომძიებელი გააკეთებდა,
ნებისმიერი დეტექტივი, რომელსაც დანაშაულის გახსნა სურს.
მეც ასე ვაკეთებ.
და ჩემს თითოეულ სტატიასთან დაკავშირებით შეგიძლიათ სასამართლოში იჩივლოთ და მოგების კარგი შანსი
გექნებათ, რადგან, პრინციპში, ყველაფერი დოკუმენტირებულია.
და არა უბრალოდ რომელიმე YouTube-ის ვიდეოთი ბატონი XY-სგან, რომელმაც ვიღაცისგან გაიგო, რომ შესაძლოა ასეა,
არამედ, როგორც წესი, იუნესკოს, ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) და ა.შ. თავდაპირველი დოკუმენტებით.
შემდეგ უკვე თავად შეგიძლიათ წაიკითხოთ, რას აკეთებენ და წერენ სინამდვილეში ეს ადამიანები, რას აცხადებენ,
რას აღიარებენ და რას თანხმდებიან მოგვიანებით — რაც ხშირად მხოლოდ ათწლეულების შემდეგ ხდება.
ასე რომ, თქვენ უნდა გამოიყენოთ სწორი ტერმინები.
სწორედ ამიტომ ვიყენებ ისეთ ტერმინებს, როგორიცაა "დაკვირვების ეკონომიკა" .
პრინციპში, ეს მხოლოდ სრულ განაკვეთზე თვალთვალი კი არა, სრულ განაკვეთზე თვალთვალით ფულის შოვნაა.
ბოლოს და ბოლოს, დიდი ტექნოლოგიური კომპანიები, რომლებიც ჩვენი დროის ოქროს – ანუ მონაცემებს –
მოიპოვებენ, ბუნებრივია, ამით უზარმაზარ ფულს შოულობენ.
თუმცა, ისინი ამ მონაცემებს მთავრობას ან საიდუმლო სამსახურებსაც გადასცემენ.
ესენი, თავის მხრივ, ბუნებრივად უკავშირდებიან ცალკეულ მწვალებლებს, არამორწმუნე კრიტიკოსებს, რომლებიც თავიანთი
გამოხატვის მანერით somehow სახელმწიფოს ლეგიტიმურობას ამცირებენ.
ეს ნიშნავს, რომ ის ძალიან არასასურველი ქსელია.
ბენიტო მუსოლინიმ კი იმ დროს ეს ფაშიზმის სრულყოფილ ფორმად აღწერა: "კორპორატიზმი".
როდესაც სახელმწიფო და კორპორაციები არაჯანსაღ ძალაუფლების სტრუქტურად ერთიანდებიან. და სწორედ ეს გვაქვს ჩვენ.
სწორედ ამიტომ არის ეს ძალაუფლების სტრუქტურა ასეთი უზარმაზარი, დამაბნეველი და რთული განსაზღვრადი, რადგან პოლიტიკამ,
პრინციპში, დიდი ხნის წინ შეწყვიტა რაიმე გადაწყვეტილების მიღება.
პრინციპში, ზემოლაციური ორგანიზაციები, მათი აგენტები, ანალიტიკური ცენტრები და ისეთი სტრუქტურები, როგორიცაა გაერო, დიდი ხანია იღებენ
გადაწყვეტილებებს, რომლებიც შემდეგ გვთავაზობენ "დღის წესრიგს 2030-ს" და მდგრადი განვითარების მიზნებს, რომლებსაც
არცერთ ჩვენგანს არასდროს მისცემია ხმა, მაგრამ რომლებსაც შემდეგ შესაბამისი ეროვნული მთავრობები ნერგავენ და აიძულებენ.
პრინციპში, ეს მოსახლეობის ნებას ეწინააღმდეგება, რომელმაც მას არც ხმა მისცა და ამ საკითხზე არანაირი გავლენის მოხდენა არ შეუძლია.
ასე რომ, ჩემთვის პოლიტიკა უბრალოდ იმ ზემოეროვნული სტრუქტურის აღმასრულებელი შტოა, რომელსაც მსოფლიო
მთავრობა არ ჰქვია, არამედ გლობალური მმართველობა.
და ეს, რა თქმა უნდა, გარკვეულ ეტაპზე უფრო და უფრო ძლიერი გლობალური მმართველობის სტრუქტურის ჩამოყალიბებას გამოიწვევს.
სულ მცირე, როდესაც საბოლოოდ მოგვიწევს გაეროსთვის მდგრადობის გადასახადი გადავიხადოთ, რაზეც უკვე განიხილებოდა.
მაგრამ ეროვნული მთავრობები, რა თქმა უნდა, კვლავაც იარსებებენ.
რადგან ეს არის ის, რასაც ხედავ.
სწორედ იქ შემიძლია დემოკრატია მომაჩვენო, ხმა მივცე და ამომრჩევლებს მაინც შევუქმნა განცდა, რომ პროცესში
მონაწილეობენ, რაც, საბოლოო ჯამში, სიმართლეს არ შეესაბამება.
ეს ნიშნავს, რომ ერთიანი მსოფლიო მთავრობა, რომლისაც ზოგიერთს ეშინია, რომელიც სავარაუდოდ ჟენევაში ან ნიუ-იორკში იქნებოდა
დაფუძნებული, ალბათ არ იარსებებს, მაგრამ მის ნაცვლად ჩვენ კვლავ შევინარჩუნებთ იმ დაყოფას, რომელიც ახლა უკვე გვაქვს?
ზუსტად, ისიც არ იყიდება.
ასე რომ, თუ მე მინდა მედიაში დემოკრატიის მოდელის პოპულარიზაციას გავაგრძელებ და ვიტყვი, რომ ეს საუკეთესო დემოკრატიაა, მაშინ არ
შეიძლება, შემდეგ წავიდე და ვთქვა, რომ ახლა ჩვენ გვაქვს მსოფლიო მთავრობა, რომელიც, ფაქტობრივად, რვა ხანდაზმული
ჯენტლმენისგან შედგება, რომლებიც უკანა ოთახში იკრიბებიან და შემდეგ მთელი მსოფლიოსთვის იღებენ გადაწყვეტილებებს.
რა თქმა უნდა, ასე არ მუშაობს. ხალხმა ესეც იცის.
სწორედ ამიტომ ეროვნული მთავრობები, რა თქმა უნდა, კვლავაც იარსებებენ, მაგრამ ყოველთვის იარსებებს ახალი ინსტრუმენტები,
რომლებიც მოითხოვენ და უზრუნველყოფენ ზემოეროვნულ სუვერენიტეტს.
მაგალითად, ეს ჯანმოს ხელშეკრულება, რომელიც, ბუნებრივია, უზრუნველყოფს, რომ ჯანდაცვის სექტორში ცალკეულ
ქვეყნებში მომხდარზე ზეგავლენას ეროვნული მთავრობები კი არა, ზემოლამაზი სტრუქტურა მოახდენს.
დიახ.
რატომ, თქვენი აზრით, იტანენ ადამიანები ამას?
სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი აცნობიერებს, რომ უკმაყოფილოა თავისი მთავრობებით და, შესაძლოა, მიესალმოს ახალ
დასაწყისს და მსოფლიო მთავრობის შექმნასაც კი დათანხმდეს.
დიახ, გასაკვირად ბევრია ისეთი ადამიანი, ვისაც არ მიაჩნია, რომ ეს ასე ცუდია.
მაგრამ ასეთები, როგორც წესი, ის ხალხია, ვინც კარგად არ უყურებს.
ყველა, ვინც თავს დემოკრატად მიიჩნევს – განსაკუთრებით ახლა შვეიცარიაში, როგორც რიგითი
დემოკრატი – სურს, გავლენა იქონიოს თავის საზოგადოებაზე.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მას სურს, რომ მისი აზრიც გაითვალისწინონ, გადაწყვეტილების მიღებაში მიიღოს
მონაწილეობა, თავისი მოსაზრებები — დადებითი და უარყოფითი მხარეები — გამოთქვას და შემდეგ როგორმე კონსენსუსს მიაღწიოს.
სინამდვილეში, დემოკრატია სწორედ ეს არის.
ეს არის პროცესი, ხშირად ასევე კონფლიქტი, დისკუსია, დისკურსი, რომელიც სადღაც უნდა გადაწყდეს.
და, რა თქმა უნდა, ეს არ ხდება.
ვფიქრობ, ბევრს ეს ნამდვილად არ ესმის, რადგან ჩვეულებრივ სამუშაო ცხოვრებაში უბრალოდ არ აქვთ ამის დრო.
ვის აქვს დრო, საღამოს ოთხი, ექვსი, რვა საათი რაღაცის კვლევაში დახარჯოს, როდესაც ამის შესახებ კარგად დაწერილი წიგნი არსებობს?
როდესაც ქუჩაში ხალხს ესაუბრები, ისეთი შთაბეჭდილება გრჩება, რომ ყველა უბრალოდ დინებას მიჰყვება, რომ ისინი ფარულად უკმაყოფილოები
არიან, მაგრამ ამასთან დაკავშირებით არაფერს აკეთებენ.
მედია გვეუბნება, რომ ისეთი თავისუფალი ჟურნალისტები, როგორებიც თქვენ და მე ვართ, მოსახლეობის მაქსიმუმ 20 პროცენტს შეადგენთ.
ნამდვილად ასეა?
არა, მე ასე არ ვხედავ.
ყოველთვის მიყვარს შვეიცარიაში რეფერენდუმების მაგალითის მოყვანა – იმ დროს, რომელიც
კორონავირუსისა და Covid-ის კანონის საკითხს ეხებოდა.
იყო პირველი რეფერენდუმი, რომელმაც თავდაპირველად კანონიც კი უარყო.
მე ამ პროგნოზებს – ანუ წინასწარმეტყველებებს – ვუყურე და, როგორც მახსოვს, საბოლოოდ შედეგი ის იყო, რომ 47 პროცენტმა ეს
კანონი არ დაამტკიცა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ის მაინც მიიღეს.
მაგრამ მოსახლეობის 47 პროცენტი უკვე პირველი რეფერენდუმით გამოვიდა ამ რეჟიმის — ამ სათვალთვალო და,
საბოლოო ჯამში, საკონტროლო სისტემის — დანერგვის წინააღმდეგ.
და მე მჯერა, რომ ამ კრიტიკული ბუშტის შესახებ მედიაში გავრცელებული ინფორმაციის დიდი ნაწილი სრულიად გადაჭარბებულია.
რადგან, რა თქმა უნდა, ხალხს უნდა აგრძნობინო, რომ ისინი რაღაცნაირად მოსახლეობის უცნაური, გიჟური,
კრიტიკული ნაწილი არიან და რომ აბსოლუტური უმცირესობაა, დიახ.
მაშინ თავს შესაბამისად უძლურად გრძნობ.
ეს, ბუნებრივია, უძლურებისა და უმწეობის გრძნობას ბადებს და ადამიანებს აიძულებს, სახლში უმოქმედოდ დარჩნენ,
დივანზე აპათიურად იჯდნენ და, რა თქმა უნდა, გაღიზიანებულები იყვნენ იმის გამო, რომ ვერაფერს აკეთებენ.
მაგრამ მე ამას სრულიად სხვანაირად ვხედავ, რადგან, როგორც ვთქვი, როდესაც ქალაქში ხარ, ანალოგურ სამყაროში, ადამიანებს ესაუბრები,
ძალიან იშვიათია, შეხვდე ვინმეს, ვინც ნამდვილად ფიქრობს, რომ ყველაფერი შესანიშნავია, ვინც მართლა აღფრთოვანებულია
გერმანიის მთავრობით, ამერიკის მთავრობით, იქნება ეს ტრამპი, მისი წინამორბედები თუ შვეიცარიის მთავრობა.
საზოგადოებრივ სივრცეებში, პაბებში, მატარებლებში ძლივს შეხვდებით ვინმეს, ვინც ამით ნამდვილად აღფრთოვანებულია.
ჩემი დაკვირვებით, იქ რომ ხვდებით ადამიანები, რომლებიც მის შესახებ ძალიან დადებითად საუბრობენ, უმცირესობაში არიან.
ეს არის 20, 18, 25, 15 პროცენტი, იმის მიხედვით, თუ საით მიდიხართ, შესაძლოა 30 პროცენტიც კი.
თუმცა, ვფიქრობ, რომ ეს უმცირესობაა.
და მე მჯერა, რომ მოსახლეობის 60-70 პროცენტმა გააცნობიერა, რომ მათ ატყუებენ, რომ ეს
ყველაფერი ფასადი არის და რომ დიდი უკმაყოფილებაა.
მიმაჩნია, რომ მათგან – ვთქვათ, 60 თუ 70 პროცენტი – დიდი ნაწილი ჯერ კიდევ ვერ ბედავს ამის საჯაროდ გამოხატვას.
რადგან, რა თქმა უნდა, არსებობს შიში, რომ თქვენმა დამსაქმებელმა გაიგოს, რომ სამსახურში უარყოფით შედეგებს განიცდით, რომ შეიძლება
აღარ დაგიშვან ჩოგბურთის ან სროლის კლუბში, რომ თქვენი მეგობრები შესაძლოა უცნაური თეორიების
მომხრედ, საზოგადოებისგან გარიყულ ადამიანად მიგიჩნიონ.
თუმცა, მე მჯერა, რომ თუ ამაზე ღიად ისაუბრებთ – და ეს ჩემი გამოცდილებაა – მალევე
შეამჩნევთ, რომ ბევრი ადამიანი ძალიან კრიტიკულია.
მთავარია, არ გამოვიყენოთ ტერმინები, რომლებსაც მმართველი კლასი გვთავაზობს და რომლებსაც პროპაგანდისტული მანქანა იყენებს.
ასე რომ, ნუ ისაუბრებთ კლიმატის ცვლილებაზე; როდესაც ვინმე კლიმატის ცვლილებაზე დაგელაპარაკებათ, ისაუბრეთ გარემოს დაცვაზე.
როდესაც ვინმე საუბრობს კაპიტალის დაგროვებაზე და ისეთ ბოროტ მილიარდერებზე, როგორებიც არიან ელონ მასკი, მაშინ ისაუბრეთ
სოროსისა და გეიტსის მსგავს ბოროტ მილიარდერებზე, რომლებიც საბოლოოდ კრიმინალურად ორგანიზდებიან და თანამშრომლობენ, რათა დანერგონ
ისეთი რაღაცები, რომლებსაც არცერთ ჩვენგანს ხმა არ მისცეს.
და შეეცადე, აღწერო რაღაცები უფრო ზუსტი ტერმინებით.
ეს არ არის შეთქმულების თეორიები; ეს ორგანიზებულ დანაშაულს, საგამოძიებო ჟურნალისტიკასა და კრიმინალისტიკას ეხება.
თუნდაც თვალთვალის სახელმწიფოს პირობებში, საქმე სულაც არ არის თავად სახელმწიფოში, არამედ თვალთვალის ეკონომიკაში,
რადგან კორპორაციებს, სახელმწიფო აპარატსა და საიდუმლო სამსახურებს შორის ძალიან მჭიდრო თანამშრომლობა არსებობს.
ასე რომ, თუ ადამიანებთან სწორი ლექსიკით მიხვალთ, შეგიძლიათ ძალიან კონსტრუქციულად
ისაუბროთ – ფრჩხილებში მოქცეულ – "სხვა მხარესთანაც".
ამას მრავალჯერ ვაწყდები, როდესაც ვესაუბრებ ადამიანებს, რომლებსაც აღწერდით, როგორც სრულიად "ვოკს" ან "სრულიად სხვა მხრიდან",
რომლებსაც ამ თემაზე ჩემთან შესანიშნავი საუბრები შეუძლიათ, რადგან მეც გარემოს დაცვის მომხრე
ვარ და არავის მოსწონს საკვებში მიკროპლასტმასა.
მე ასევე არ ვარ სუპერ-მილიარდერების, როგორიცაა მასკი, სოროსი ან გეიტსი, მომხრე, რომლებსაც შეუძლიათ თავიანთი ფულით იმდენი
გავლენა შეიძინონ, რომ, ფაქტობრივად მხოლოდ საზიანო კამპანიების მეშვეობით, ამერიკასა და აფრიკაში ადამიანებს წამლებით კლავენ.
სტერილიზაციიდან დაღუპვებამდე, ყველაფერი, რაც წარსულში მოხდა.
ასე რომ, როდესაც ცდილობ, უბრალოდ ხალხი აიჩემო – და ვფიქრობ, აქ ყველამ საკუთარ თავს უნდა გადახედოს – რადგან, რა თქმა
უნდა, ბევრი ადამიანი ჯერ კიდევ ძალიან იმედგაცრუებულია კორონავირუსის კრიზისით, მეზობლებით, დამსაქმებლებით.
მაგრამ თუ თქვენ ცოტა უფრო ინფორმირებული ხართ, სხვებზე მეტი ხედვა გაქვთ და ეს საკითხები გაარკვიეთ, მაშინ თქვენც
გაქვთ პასუხისმგებლობა, ცოტათი დათმოთ, იყოთ უფრო გონივრულები და მაინც დაუკავშირდეთ ადამიანებს.
რადგან ერთი სახეობა ვართ, ამ სიცოცხლის სივრცეს somehow ერთად უნდა ვინაწილებდეთ.
და თუ ჩვენ გერმანიაში კვლავაც დაყოფილები ვიქნებით პრო- და ანტი-კორონად, პრო- და ანტი-მიგრაციად, და პრო-ტრამპებად და
ანტი-ტრამპებად, მერცად და BlackRock-ად. რაც უფრო მეტად შემოაქვთ მოსახლეობაში ასეთი გამთიშველი ნარატივები, მით უფრო მეტად
გვიწევს საკუთარ თავთან და ჰორიზონტალურ კონფლიქტებთან გამკლავება.
როგორც 2008 წელს "ოკუპაირეი ვოლ სტრიტის" მოძრაობისას ვნახეთ, პრობლემა მწვერვალებზეა.
და ბოლოს, როდესაც ხალხი, მემარცხენეებიც და მემარჯვენეებიც, ერთდროულად ასწიეს თავი, ეს "უოლ სტრიტის ოკუპაციის" დროს იყო.
იყო უზარმაზარი, ფართო საზოგადოებრივი მხარდაჭერა, როდესაც ხალხმა გააცნობიერა: სწორედ ცენტრალური ბანკები და
დიდი ბანკები უნდა გადავარჩინოთ ჩვენი ფულით, ჩვენი გადასახადებიდან მიღებული მილიარდებით.
და მათ არ ჰქონდათ ეს ჰორიზონტალური კონფლიქტი.
და შემდეგ, განსაკუთრებით ამერიკაში, გაჩნდა "ჩაის პარტიის" მოძრაობა და ის, რაც ცნობილი გახდა, როგორც პროგრესული "ვოუკ" მოძრაობა .
ხალხი კვლავ ჰორიზონტალურ კონფლიქტშია ჩართული და ერთმანეთს თავს ურტყამს იმის ნაცვლად, რომ რეალურად გადაჭრას
პრობლემა, რომელიც, როგორც წესი, ზემოთ ყურებას მოითხოვს.
დიახ.
და რამდენად ვართ ახლა ამ პროცესის ხელში, თუ შეგვიძლია თავის დაცვა, შეიარაღება იმის წინააღმდეგ, რაც მას ჩვენთვის უნდა მოუხერხოს?
ჩვენ ამას ვეთანხმებით და, შესაბამისად, მას ძალაუფლებას ვანიჭებთ.
მეორე მხრივ, როდესაც ძალაუფლებას ჩვენთვის ვიღებთ, მას მათ ვართმევთ — ამ შესაძლებლობებს, ასე ვთქვათ.
რაც უფრო მეტი ადამიანი აკეთებს ამას, მით უფრო მასშტაბური და ყოვლისმომცველი ხდება ეს პროცესი.
რა რჩევას აძლევთ ადამიანებს? რა უნდა გააკეთონ?
პირველ რიგში, უნდა გესმოდეთ, რომ რაც უფრო მეტია პროპაგანდა, მით უფრო მეტი საეჭვო, შიზოფრენიული ნარატივი
ერევა საქმეში და მით უფრო მეტი აღშფოთების მართვა ხდება.
ასე რომ, დღევანდელი თემაა A, და ჩვენ ამაზე აღშფოთებულები უნდა ვიყოთ.
მომდევნო დღეს დღის წესრიგში თემა B დევს და ამაზე აღშფოთებული უნდა იყო.
რაც უფრო ხშირად ხდება ეს, მით უფრო მეტად არის ეს იმის ნიშანი, რომ მარფოთეთრში გარკვეული პანიკაა, რადგან, რა თქმა უნდა, პოლიტიკისა
და სახელმწიფოსადმი ნდობა ათწლეულების განმავლობაში მცირდებოდა.
საზოგადოებრივ სამსახურის მაუწყებლობისადმი ნდობა მცირდება.
არჩევნებში მონაწილეთა რაოდენობა მცირდება და კლებულობს.
ეს ნიშნავს, რომ სულ უფრო მეტი ადამიანი აცნობიერებს, თუ როგორი მთავრობა ჰყავს და რომ მას დემოკრატიასთან ბევრი
საერთო არ აქვს. ისინი იმედგაცრუებულნი არიან და ზურგს აქცევენ.
და ადამიანების უმეტესობა ამას, რა თქმა უნდა, გარკვეული ხარისხის ტკივილით აკეთებს — ანუ იმედგაცრუებით — რადგან მათ უბრალოდ აღარ
სურთ ამ საკითხთან გამკლავება, არამედ საკუთარ პირად ცხოვრებასა და იმ საკითხებზე ამახვილებენ
ყურადღებას, რომლებზეც გავლენის მოხდენა შეუძლიათ.
და ეს, ფაქტობრივად, სწორია.
ახლა რომ ამაზე არ ვწერდე, ხშირად ამ ყველაფერს თვალსაც არ გადავავლებდი, რადგან ხშირად ის, რასაც გთავაზობენ, უბრალოდ
თქვენი ინტელექტის შეურაცხყოფაა თავისი გროტესკული თხრობით .
მაგრამ, რასაც რეალურად უნდა ურჩიოთ ადამიანებს, არის ის, რომ გააცნობიერონ: ჩვენ ჯერ კიდევ მეტი ვართ!
ასე რომ, თუ მთავრობის გარემოებებს, მის საპოლიციო ძალებსა და სამოქალაქო სამსახურს, ქვეყანაში მცხოვრებ ადამიანთა რაოდენობას,
ანუ მოსახლეობას, შეადარებთ, დაინახავთ უზარმაზარ შეუსაბამობას აპარატურასა — სახელმწიფო აპარატურას, სისტემას,
როგორც გინდათ, ისე დაარქვით — და მოსახლეობას შორის, რომელიც, სინამდვილეში, ფლობს ძალაუფლებას.
სინამდვილეში, დემოკრატიის იდეაც სწორედ ეს არის, რომ გადაწყვეტილებას სუვერენი იღებს.
ეს გრძნობა შვეიცარიაში განსაკუთრებით ძლიერია.
და მაშინვე იგრძნობთ, რომ, თუ იქ არ გკითხავენ, თითქოს ფედერალური ბერნი გიწესებთ პირობებს.
ახლა ჩვენ გვაქვს ევროკავშირის ეს ჩარჩო შეთანხმებები, რომლებიც აცხადებენ: "ჩვენ შევეცდებით რამენაირად
ავარიდოთ თავი რეფერენდუმს და ის არ არის სავალდებულო წარდგენილ იქნას სახელმწიფოთა პალატის წინაშე".
რაღაცნაირად ცდილობ თავის დაძვრენას.
და ხალხი უბრალოდ აქტიურად უნდა ჩაერთოს.
დემოკრატია პროცესია. თუ ის უკვე გაქვთ, როგორც "საუკეთესო მოდელი" – და ის, ალბათ, ერთ-ერთი საუკეთესო მოდელია, რომელიც ვიცით და
გვაქვს, და მასთან დაკავშირებით გარკვეული პრაქტიკული გამოცდილებაც გვაქვს – თუ გსურთ, მასში მონაწილეობა მიიღოთ და
აქტიურად შეუწყოთ ხელი დადებით შედეგებს, მაშინ უნდა ჩაერთოთ და ეს ადგილობრივ დონეზე უნდა გააკეთოთ.
რადგან კურდან ბერნში ფედერალურ საბჭოზე გავლენის მოხდენა არ შეგიძლია.
მაგრამ თქვენ შეგიძლიათ აიძულოთ ადგილობრივი საბჭო, ყურადღება მიაქციოს, ჩაერთოს და დაადგინოს პრიორიტეტები.
და თუ საკმარისი რაოდენობის მუნიციპალიტეტი ასე მოიქცევა, შემდეგ საკმარისი რაოდენობის მუნიციპალური ლიდერი
იმოქმედებს კანტონში, და კანტონი — ბერნში, მაშინ თქვენ ნამდვილად გაქვთ ძალა, რომ ცვლილება მოახდინოთ.
ასე რომ, კორონა ნამდვილად სულ სხვაგვარად განვითარდებოდა, მედიაში იმდენი თავისუფალი გამოცემა და ოპოზიცია რომ არ ყოფილიყო.
ასე რომ, გააქტიურდით, ადექით დივნიდან და ნუ უყურებთ კრიზისს, თითქოს სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყოს.
ეს ჩვენი ყველას ცხოვრებაა და ჩვენ შეგვიძლია მისი ფორმირება, რადგან მომავალი წინასწარგანსაზღვრული არ
არის; ჩვენ ჯერ კიდევ შეგვიძლია მისი შეცვლა ახლა.
დიახ, გმადლობთ ძალიან თქვენი შეფასებისთვის და ჩვენთან ცოდნის გაზიარებისთვის.
სასურველია თუ არა, რომ დასასრულს მაყურებელს კიდევ რამე უთხრათ?
დიახ, ეს თითქმის დასკვნითი სიტყვა იყო, მაგრამ უნდა გააცნობიეროთ, რომ თქვენ თავად ხართ ძალა,
ცვლილება, პოზიტიური მომავალი და რომ ცხოვრება მშვენიერია.
ცხოვრება მშვენიერია და ყველაფერი დანარჩენი, რითაც ადამიანები ცდილობენ ჩვენი დარწმუნებას – იქნება ეს შიში, ომების,
დიგიტალიზაციის და ა.შ. შეშინების მცდელობა – კონტროლის საშუალებაა.
ცხოვრება მშვენიერია.
თქვენ უნდა იცხოვროთ მოტივირებული, ბედნიერი, სრულფასოვანი ცხოვრებით თქვენი ოჯახისა და ადგილობრივი საზოგადოებისთან ერთად და
არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მისცეთ უფლება, რომ ამ შიშის ან აგონიის განწყობაში ჩაგითრიონ, რომელში ჩაგვაგდოს
მედია — პროპაგანდის მანქანა — რადგან ამ შემთხვევაში, საბოლოოდ, მათ უკვე მიაღწიეს თავიანთ მიზანს.
ასე რომ, მომავალი არა იმისთვისაა, რომ იწინასწარმეტყველოს, არამედ იმისთვის, რომ შეიქმნას –
როგორც ერთხელ თქვა ანტუან დე სენ-ექსუპერიმ.
და მე მჯერა, რომ ეს აქტიურობითა და ბედნიერი ცხოვრებით უნდა გავაკეთოთ, რადგან ბედნიერი ცხოვრება ნამდვილი რევოლუციაა.
გმადლობთ ძალიან ამ ინტერვიუსთვის. ყოველივე საუკეთესოს გისურვებთ, ბატონო რეგენაუერ.
გმადლობთ მოწვევისთვის.