Тогаш можете да видите дека сите тие имаат иста агенда.
Сепак, тоа не значи дека не може да предизвика војна.
За жал, војната е најдобар бизнис за владејачката класа.
Она што ни се претставува јавно обично е нешто како сапунска опера.
Ако сакам да продолжам да го промовирам моделот на демократија во медиумите и да кажам дека тоа е најдобрата демократија досега,
тогаш не можам баш да одам и да кажам дека сега имаме светска влада, која во основа се состои од осум
стари господа што се состануваат во задната соба и потоа донесуваат одлуки за целиот свет.
Секако, тоа не е можно.
Затоа активирајте се, станете од каучот и не ја консумирајте кризата како да е игран филм.
Тоа се нашите животи и ние можеме да ги обликуваме, бидејќи иднината не е предодредена; сè уште можеме да ја промениме сега.
Денес патував во Швајцарија за да разговарам со еден посебен човек.
Тој е некој што ги познава и деталите и големата слика, и е способен да ги поврзе различните аспекти во една заедничка нишка.
Роден е во 1978 година и е музичар, автор на различни книги, оперативен менаџер,
радиоводител, претприемач и консултант за менаџмент.
Тој живеел и работел во 20 различни земји, зборува пет јазици и притоа стекнал сеопфатно разбирање за светот.
Тој не е некој што едноставно ги повторува туѓите мислења или ги одржува нарациите, туку сам доаѓа до дното на работите.
Добредојдовте во Студио Чу денес, Том-Оливер Регенауер.
Многу ви благодарам за поканата. Да, нема за што.
Денес дискутираме на тема "структури на моќта" или "кој го владее светот?".
Моето прво прашање – да почнеме со глобалната ситуација – повторно има војна во светот, во Украина, во
Појасот Газа, во Јемен, и насекаде се вооружуваат.
ЕУ сега повторно одлучи да инвестира 150 милијарди за да воспостави производствени капацитети за оружје и логистика.
Во исто време, постојат тензии меѓу главните сили, САД, Русија и Кина, кои се зголемуваат огромно.
Но Европа, Блискиот Исток, Индија, Пакистан, Иран – секаде владее немирност.
И во исто време, ние трчаме кон кулминацијата на машинската ера.
Сè што може да се дигитализира, ќе биде дигитализирано – од валута, централни дигитални валути, до вештачка
интелигенција, која на крајот ќе проникне во сè и во секого.
Сме слушнале за импланти во мозокот кои ги претвораат луѓето во еден вид киборг – во човек-машина или
машина-човек, ако воопшто сè уште е човечко суштество.
И моето прво прашање до вас е: Дали овие случувања се случајни и независни едни од
други, или зад нив стои некаква агенда или план?
Тоа секогаш зависи од вашата перспектива.
Јас секогаш го нарекувам – или луѓето сакаат да го нарекуваат – поликриза .
Значи, од една страна, постои технолошкиот аспект, кој се движи кон трансхуманизам или кој, во
принцип, произлегува од технократското движење.
Почна во 1917 година на источниот брег на САД со технократското движење , кое потоа – ако го следите детално – се разви во
индустријата за дигитализација, платформската економија или економијата на надзор – во зависност од тоа како ја опишувам.
Тоа е секако технолошкиот аспект.
Од друга страна, секако постои и воениот аспект, односно воено-индустрискиот комплекс – како што велат.
Војната никогаш не исчезна. Значи, не е како сега повторно да има војна. Секогаш имало војна.
Верувам – ако добро се сеќавам – дека од основањето на САД имало 17 или 14 години без војна.
Па, тоа зборува многу.
Значи, всушност имаме ситуација на 5G војување, односно војување од петта генерација.
И не е само кинетичка војна , туку и когнитивна војна , која исто така често се дискутира.
НАТО има своја веб-страница наречена NATO Innovation Hub.
Тука стапува во игра когнитивната војна.
И тоа многу брзо нè враќа на аспектот на технологијата, бидејќи сите сме запознаени со она што јас секогаш го нарекувам "смомби"
– комбинација од паметен телефон и зомби – кои шетаат по улиците.
Повеќето луѓе се зафатени со своите паметни телефони, дури и кога го шетаат кучето или го водат детето на прошетка.
А тоа е само инвазивна технологија.
И тоа природно влијае на нашиот мозок, на нашата физичка состојба и исто така на менталните состојби на луѓето.
Токму затоа имаме она што е познато како епидемија на изолација.
Луѓето стануваат сè по-самотни, фокусирајќи се на овој шарен, дигитален свет, кој јас го нарекувам "Шоуто
на Труман", исто како и книгата – тоа е последната.
Па, всушност е тешко кратко да се одговори на тоа прашање.
Бидејќи ова е толку широка агенда на 5G војување, која – од една страна – јасно се движи во насока на кинетичко
војување и со тоа предизвикува нарушувања во глобалната економија и глобалниот монетарен систем.
Од друга страна, постои многу силна компонента на когнитивната војна, каде што се работи на сите фронтови.
Од страна на НАТО, од страна на големите технолошки компании, а потоа и, на пример, во поширока форма на трансхуманистичката
агенда, каде што брзо доаѓаме до Neuralink или слични ентитети.
Каде што компанијата на Илон Маск сака да создаде импланти во мозокот и да ги поврзе со вештачка интелигенција и со облакот.
Тоа е био-дигитална конвергенција, односно спојување на човекот и машината, во поширока смисла.
И потоа, секако, во еден момент се поставува прашањето: до кој степен сè уште си човек?
Па, тоа е многу сложено прашање, на кое лесно би можел да одржам двочасовно предавање.
Значи, тешко е да се даде краток одговор.
Сепак, ако го разложиме, реалноста е дека сме во средиште на поликриза и најверојатно ќе
се соочиме со нарушувања од невидени размери.
Прашањето е, колку брзо се случуваат овие промени и на кој начин се тие нарушувачки ?
Значи, оваа дигитализација – или технократски трансхуманизам – сигурно ќе биде постепен процес,
постепена промена која ќе бара генерации за да се зацврсти.
Другото може да се случи многу побрзо – кинетичка војна – каде, во принцип, одлучувачкиот оган недостасува на вистинското место и
потоа може да предизвика пожар – дали тоа е на Блискиот Исток или дали сценариото е Тајван, Кина, САД, или дали е Русија,
НАТО, Украина. Значи, ние сигурно се соочуваме со разорни времиња и, за жал, веројатно и со времиња на војна.
Да се вратиме на национално ниво.
Постојат овие спротивставени нации: САД, Русија, Кина.
Дали сите служат на различна агенда, или во основа е истото нешто?
Од повисока перспектива, јас секогаш го нарекувам ова 2Д, 3Д или 4Д ниво на политика или геополитика.
На 2D ниво гледаме вистински конфликти – сега, секако, меѓу Украина и Русија – каде што луѓе умираат,
премногу луѓе, во кинетичка војна што навистина се води.
На повисоко ниво, така да се каже, на 3Д-ниво, постојат институции како ОН или Банката за меѓународни поравнавања во Базел.
И ако ја погледнете историјата на Првата или Втората светска војна, на пример, токму во овие
институции и организации се одвиваат преговорите.
Значи, таму каде што нема војна, каде што релевантните носители на одлуки се среќаваат и потоа гледаат што можат да направат.
Тоа значи дека, од перспектива на обичниот работник и борец во војна, тоа, секако, така изгледа, а исто така
постои и кинетички конфликт, односно постои закана од војна.
Кина, Америка, дека во Украина постои воена состојба.
Од друга страна, сепак, треба да се напомене дека сите 193 држави членки на ОН се обврзаа на
Агендата 2030 и затоа ја поддржуваат и ја спроведуваат.
Ова многу јасно се гледа во фактот што Америка во моментов воведува Palantir, "имиграциски оперативен систем", односно
оперативен систем за миграција, кој во суштина собира невидена количина податоци, врши спојување на големи
податоци и со тоа проѕирниот граѓанин изгледа речиси привлечен.
Многу е полошо од тоа.
Значи, сè – од фитнес-тракери до паметни телефони – сè што е достапно во поглед на податоци се "спулува" и потоа,
во принцип, се применува преку темата миграција на таков начин што проблемот со миграцијата се решава.
Истото се случува сега и во Германија, се разбира, каде што велат дека сега добиваме дигитален
идентитет и дигитални паричници таму во Германија.
Потоа ќе ни требаат соодветни платежни картички за мигрантите.
Тоа потоа ќе може беспрекорно да се следи, а Русија прави токму истото.
Пред два дена пристигнаа извештаи дека миграцијата сега е и жешка тема на дебата во Русија, дека и таму се
воведува дигиден идентитет и дека и таму ќе се воведат дигитални пари во форма на дигитални рубљи.
Значи, во принцип, агендата се одвива непречено – ако ги погледнете 17-те цели за одржливост и потоа соодветните подцели.
Точка 16 особено е многу интересна затоа што се занимава со институции и така натаму.
Потоа гледаш дека сите имаат иста агенда.
Сепак, тоа не значи дека не може да предизвика војна.
За жал, војната е најдобар бизнис за владејачката класа.
Од една страна, во вооружувањето, каде што корпорациите можат да се збогатат исто како што претходно правеа со
фармаколошко-дигитално-финансискиот комплекс преку промовирање на вооружувањето, ReArm Europe , итн. со фон дер Лејен.
Тоа се милијарди, стотици милијарди, кои потоа се влеваат во овие корпорации и во надуената
инфраструктура на берзата и во растечките цени на акциите.
Од друга страна, војната сама по себе, секако, е добар бизнис за луѓето на третото ниво погоре.
Од една страна, тие можат да воведат работи што никогаш не би биле можни во нормално време на мир.
Во војна и во љубов сè е дозволено, и за жал така е.
Во војна, тие можат да спроведат работи кои инаку никогаш не би биле изводливи, видете го
финансискиот систем Бретон Вудс по Втората светска војна.
Поточно, тоа беше два дена пред крајот на официјалната Втора светска војна, кога веќе се
преговараше за новиот глобален финансиски систем.
– Што исто така покажува дека ова очигледно беше приоритет.
Не дека војната ќе заврши и умирањето ќе престане, туку дека овој систем ќе биде применет ; Бретон Вудс и со него сегашниот
глобален финансиски систем и, од таа перспектива – која мора да се разгледува на повисоко ниво –
исто така Банката за меѓународни поравнавања (BIS).
Додека војната беснее, пратениците и претставниците на овие земји се состануваат во многу хармонична атмосфера и
ги одржуваат своите состаноци на одборот, каде што одлучуваат и планираат сосема различни прашања:
Што правите за време на и по војната, и кој заработува најмногу?
Можам да ве упатам на мојата статија насловена "Блуфот на БРИКС ".
Ова се однесува на конгломератот на финансиско ниво, односно на азиските банки, Банката за меѓународни поравнавања, Меѓународниот
монетарен фонд, Светската банка и како тие се поврзани.
Има и убав цитат од поранешниот шеф на кинеската централна банка, кој рече:
Ние не се натпреваруваме со западниот финансиски систем, ние го дополнуваме.
И кога луѓето постојано велат: "Да, но постои алтернативен систем, кинескиот алтернативен SWIFT-систем", тој е толку алтернативен
што едноставно се нарекува поинаку и работи на SWIFT-мрежата.
Технички, тоа е едноставно SWIFT мрежата со поинакво име.
Нема алтернатива.
Тие на ова ниво работат многу хармонично и се грижат, како и порано, да ги финансираат војните на двете страни.
Тие ги финансираат прекините на двете страни и ги организираат и структурираат на таков начин што им користи на сите вклучени.
Да. Значи, овие – вие сега спомнавте различни нарушувачки настани – дали се поврзани, или се работи што – како што
веќе прашав – се паралелни и само случајно поврзани меѓу себе?
Или можете ли да забележите заедничка нишка што се провлекува низ сето ова?
Значи, јасно можете да ја видите заедничката нишка, и тоа во основа зависи од тоа колку далеку назад ќе одите.
Значи, ако се вратиме на крајот на 19-тиот век и почетокот на 20-тиот век, една од дефинирачките теми сигурно беше евгениката .
Еугениката беше изум на Британците.
Во принцип, ова беше расна доктрина, размножување на човечкиот вид и оптимизација на човечкиот вид.
Токму тоа се прелеа од Велика Британија во Америка.
И таму беа основани евгеничко движење и Евгенички совет.
Значи, ова беа официјални владини институции кои беа одговорни за оптимизирање на видовите.
И, секако, кастата што значително го контролираше и го фаворизираше овој модел на еугеника, природно се стремеше да
има релативно здодевна, неизискувачка, послушна работничка класа и владејачка каста која може да ја искористи оваа фрлачка маса.
Значи, еден одлучувачки фактор е секако еугениката, која денес ја среќаваме како биоетика, како био-дигитална конвергенција.
И терминот трансхуманизам особено беше создаден од Џулијан Хаксли, претседателот на Британското друштво за еугеника.
Тој двапати беше директор на Британското друштво за еугеника и подоцна стана прв генерален директор на УНЕСКО.
Терминот еугеника се појавува многу често во основниот документ на УНЕСКО, и потоа, секако, тој е суштинска заедничка нишка
што се провлекува низ целата историја повеќе од 100 години.
И кога, по Адолф Хитлер и режимот на НСДАП и нацистичката ера, се сфати дека е подобро повеќе да не се зборува за еугеника –
бидејќи тоа, секако, беше она што Адолф Хитлер го застапуваше во својата верзија на расна доктрина – тогаш се
рече, да го наречеме така – односно Џулијан Хаксли рече – ќе го наречеме трансхуманизам.
Тоа звучи многу по-прогресивно, помалку сомнително како расна доктрина, но во принцип тоа се
агендите со кои се среќаваме денес во нов облик.
На крајот, сите тие се засновани на еугеника.
А втората компонента е технократија .
Тоа е она што се појави во Њујорк во 1917 година и потоа во 1930-тите стана Technocracy Inc.
И тоа се двете доминантни, мислам, основни – не велам планови, туку концепти – кои, на крајот, се концепти
што се користеле повторно и повторно низ генерации и се пакувале на различни начини.
Но на крајот, токму овие се одлучувачките фактори кои заземаат тло и ги дефинираат времињата, како во кинетичката,
така и во когнитивната војна, како и во промените и нарушувањата на општествено, социјално и психолошко ниво.
Значи, ако сакате да го разложите, тоа е еугеника и технократија.
Ова се, секако, две движења кои на крајот се насочени против луѓето.
Се зборува за подобрување на луѓето преку импланти во мозокот, бидејќи тие се претвораат во оваа "тупава маса".
Можете да видите дека луѓето намерно се изложуваат на работи што не им се добри – како паметните телефони, кои
ги претвораат во "смомби" – само за потоа да им понудат решение што на крајот повторно им штети.
Какви луѓе го движат ова напред?
Тешко, да. Не можете да ги читате мислите на вклучените луѓе, па можете само да шпекулирате.
Но можете да извлечете многу од напишаното.
И на крајот, сепак има нешто од ова – да, луѓето сега сакаат да го кажат – неофеудализам или неоколонијализам.
И јас секогаш велам дека всушност е истиот колонијализам и феудализам што секогаш постоел,
само што се променија алатките на оваа каста.
– Значи, што можете да направите денес во поглед на пропаганда и медиумска манипулација,
што на крајот се сведува на когнитивна војна.
На крајот на краиштата, обично не станува збор за содржината на пораката, туку едноставно за огромниот обем на информации.
Многу малку луѓе навистина сè уште можат да ги постават во приоритет вестите што ги примаат и да ги
филтрираат оние што се важни од оние што не се важни.
Значи, од тој аспект, литературата на оваа каста, која многу отворено пишува за тоа што планира да направи,
во суштина постојано тврди дека постои идеја за феудализам и дека тие се чувствуваат како избрани.
Луѓето сакаат да зборуваат за "сина крв", аристократијата која се смета за супериорна во однос на општата популација, но
јас секогаш велам дека никој нема право да владее над другите.
Никој не е, тоа никогаш не се случило и никогаш нема да се случи.
Сите луѓе се еднакви, но овие луѓе очигледно не го гледаат тоа така.
Да. Потоа, во алтернативните медиуми често се зборува за нов светски поредок – во смисла на авторитарна, централизирана
влада – каде што одредени клубови/кланови дискутираат зад затворени врати за потоа да му користат на светот.
Главните медиуми, секако, го отфрлаат ова како теорија на заговор.
Прашањето е, какво е вашето мислење за ова? Што е точно?
Да, мислам, терминот "теорија на заговор" потекнува од документ на ЦИА, на кој штотуку повторно се повикав во тековната статија.
Се разбира, ова беше лансирано во тоа време за да се дискредитираат критичарите на приказната за Џон Ф. Кенеди – со
други зборови, секој што имаше сомнежи за официјалниот наратив и за Извештајот на Ворн, итн., беше омаловажуван како
теоретичар на заговор, така што, во принцип, беше направен обид да се замолчат дисидентските гласови.
Значи, секако, ова е термин за оцрнување , исто како што терминот "негирач на ковид" или нешто слично
се користеше за време на кризата со коронавирусот.
Тоа не треба да се сфаќа сериозно.
Понатаму, мораш да го гледаш ова вака: заговорот е правило, а не исклучок.
Ако сум вработен и работам во компанија, а мојот надзорник ме вознемирува на некој
начин, што треба да направам со моите пет колеги?
Разговарам за тоа со другите и се обидувам да формираме група која или може да направи нешто
во врска со тоа, или да покаже дека не си сам.
Па, тоа би можело да се нарече заговор.
Но на крајот, тоа е соработка.
Значи, соработката е она што нè дефинира како човечки суштества.
Тоа е спонтанен ред.
Кога сакаме да организираме нешто во заедницата или меѓу нашите пријатели, спонтано ги организираме работите така
што ги повикуваме луѓето кои можат да ни помогнат, а потоа формираме мала група која ги завршува работите.
Значи, овие луѓе го прават истото.
И, секако, постојат безброј кругови.
Многумина од нив сега се добро познати.
Најпознат е Светскиот економски форум.
За мене, тоа е повеќе како маркетинг одделот, кој исто така е многу јавен.
Потоа постојат конференциите Билерберг.
Потоа е Бохемски Гроув.
Постои Ле Серкл.
Постојат безброј институции, тинк-танкови и фондации каде луѓето се среќаваат во мали групи за да обликуваат агенда
– која во поширока смисла следи еугеника и трансхуманизам.
И тоа го нарекувам соработка. Тоа е најнормалната работа на светот.
Проблемот, секако, е што ние, како општа популација, имаме други работи на кои треба да се фокусираме.
За да се фокусираме на позитивното.
Кога воспоставуваме партнерства, сакаме да формираме кооператив, сакаме да направиме разлика во нашиот круг на пријатели,
можеби да направиме нешто во заедницата и во локалниот совет.
Тоа се позитивни аспекти.
Ова е соработка за доброто на групата во која сте.
Иако е сосема јасно дека овие кругови, кои се состануваат зад затворени врати за да
соработуваат, генерално работат против општата популација.
Бидејќи тие спроведуваат агенда за која никој од нас не гласаше, и за која често не знаеме ништо, освен ако не ја
бараме активно, не истражуваме и не се вклучуваме во неа.
Тоа значи дека, за мене, ова нема никаква врска со заговор.
Ова во голема мера е организиран криминал.
Зашто ако имам мандат како политичар и треба да ја претставувам волјата на народот – ако го сфатите така –
тогаш природно би морал да ја слушам волјата на народот.
Но постои оваа добро позната студија на Принстон, која секогаш сакам да ја споменам, од 2017 година – мислам, или од
2015 – која ја испита корелацијата помеѓу намерите на гласачите и реалполитиката и утврди дека таа е нула.
Тогаш наслов во една американска публикација беше: "Америка повеќе не е демократија; Европа треба да внимава на она што доаѓа."
Па, можете да го наречете теорија на заговор ако сакате, но ова се само луѓе кои се или активно вклучени
во пропаганда и сакаат да нè дискредитираат со тоа.
Или пак станува збор за луѓе кои не се занимавале со ова прашање и, во поширока смисла, се обидуваат да разберат што значи
соработка кога се сметаат себеси за дел од каста која поседува или барем контролира мнозинството од
средствата за производство, технологијата и индустријата.
Па, да, обично се смеам на тој термин.
Не го сфаќам тоа баш сериозно.
Факт е дека оваа каста не е баш "зелена" меѓу себе, бидејќи моќта ги примамува да заграбуваат сѐ повеќе и
повеќе за себе – секогаш сакајќи да бидат единствените.
Како сè тоа се држи заедно?
Како може да се замисли дека постои некој план кој тие го спроведуваат со генерации, иако навистина не можат да
соработуваат – како што е случајот сега, на пример, на ниво на заедницата, каде што луѓето сакаат да направат нешто за селото?
Како треба да се замисли ова?
Како функционира оваа кохезија?
Во менаџментот, луѓето сакаат да зборуваат за управување преку политики.
Значи, поставувате заштитни огради, и во принцип тоа е нешто како трансхуманизам или еугеника или технократија.
Ова значи дека некој се движи во одредена насока врз основа на наратив, идеологија или концепт.
Се разбира, по патот има обиколки и пречки.
Потоа, секако, постојат и внатрешни конфликти.
Ова е многу очигледно во Америка, каде што постои конзервативниот блок, кој во тоа време се
состоеше од Џорџ Буш и Дик Чејни и така натаму.
И целата оваа клика е конзервативниот владејачки блок и семеен клан кој веќе повеќе од 100 години ја
држи власта во Америка – особено семејството Буш.
И потоа, секако, постои и повеќе демократски ориентиран моќен блок – на пример, Бајден (сега од помладата генерација), Џорџ
Сорос и Бил Гејтс, кои се финансиери на овој по-левичарски меур.
Во моментов, на власт се конзервативците.
Потоа имаме финансиери како Питер Тиел, кој себеси се смета за либерално-конзервативен.
Се разбира, постои внатрешна борба за моќ, бидејќи на крајот сè се сведува на тоа кој седи на чело на масата и кој
има збор во новиот светски поредок или во сегашниот систем.
Значи, дефинитивно има конфликти меѓу нив.
Но она што е многу доследно е дека секогаш се дејствува според агенда.
За да се движи секогаш кон технократија.
Можете да го видите тоа сега и во Германија.
Во принцип, не е важно кој е на власт, дури и сега по изборите.
Она што понатаму се промовира е зелената економија со следење на CO2 и тргување со емисии.
Ништо од ова нема да биде укинато или променето.
– Напротив, сега постои целосно биометриско надгледување со е-лична карта и дигитални
граѓански паричници и слични инструменти.
Причини: Во моментов се соочуваме со оваа миграциска криза, треба да ја промовираме
внатрешната безбедност и подобро да се позиционираме.
Сега воведуваме биометрија и е-лична карта за да спречиме изборни измами и слично, како во Америка, додека претходната влада го
воведе истиот систем, ја посакуваше истата биометрија, истото масовно надгледување,
поради поинаков потенцијален ризик, имено вирусот.
Па потоа се рече дека за здравјето и глобалното здравје сега итно ни се потребни биометриски надзор,
следење преку 2G или 3G и дистопија со QR-кодови .
Значи, на крајот добиваш истиот модел; тоа воопшто не се менува.
Во принцип, единственото што се менува е маркетиншката алатка.
Како некако да се обидеме да го направиме прифатливо за населението.
Тоа значи дека различните групи, кои можеби не се согласуваат меѓу себе, сепак имаат заедничка цел.
Имам чувство дека сакаат да одземат што е можно повеќе од општата популација.
Било когнитивно или материјално, за да го задржиш за себе.
Дали е поверојатно дека се поединци, семејства или големи корпорации?
Како изгледаат овие моќни структури?
О, боже, колку долго ќе трае ова предавање?
Постои огромна мрежа, па невозможно е да се даде прецизен одговор.
Од една страна, постојат семејни кланови, како Буш, кои веќе 100 години се вклучени во американската политика,
суштински акумулирајќи ресурси и делувајќи како криминален клан што повторно доаѓа на власт или веќе бил на власт.
Кенеди не се многу подобри.
Тие заработија пари од шверц на опиум, оружје и алкохол и станаа големи играчи во тој бизнис.
Тоа е целиот источен брег на САД, во основа заснован на наследниците на
Источноиндиската компанија и на трговијата со опиум.
Можете исто така да прочитате за ова во мейнстрим медиумите, дека Харвард, Принстон и сите овие универзитети
всушност биле основани од поранешни опиумски барони.
И Кенеди не се исклучок.
Значи, од една страна, секако постојат овие семејни кланови.
Од друга страна, постојат мрежи како Конференцијата Билерберг.
Значи, секако, интересно е што од една страна ги имате Џорџ Сорос, Питер Тиел или Ерик Шмит, кои во
принцип многу јавно претставуваат спротивставени идеологии.
Едниот е лево-либерален – во случајот со Ерик Шмит, поранешен извршен директор на Google – а
другиот е десно-либерално-конзервативен, Питер Тил.
Значи, тие се дијаметрално спротивставени еден на друг во јавноста и во медиумите, но потоа се среќаваат на Конференцијата
Билерберг, каде што и двајцата се членови на Управниот комитет.
Што потоа значи дека таму се дискутира нешто друго отколку што гледаме во медиумите, каде што поголемиот дел е
веројатно само за претстава, или поточно, каде што луѓето едноставно се обидуваат јавно да обезбедат гласови или моќ.
– Додека во позадина се промовираат работи како дигитализацијата и трансхуманизмот и сите се на иста страница.
Значи, луѓето обично се пријатели и во својот приватен живот.
Секогаш го гледате ова во Бундестагот, кога велат: "Се расправаме во ток-шоуто" – некако Зелените против ЦДУ, Левите и АФД.
И потоа, на крајот, тие стојат некаде околу панелот, се смеат заедно и си поминуваат убаво.
Тоа е во основа клуб.
А она што ни се претставува јавно обично е нешто како сапунска опера.
Да. Многу добро умеете да ги објавувате овие работи.
Како да ги натерате луѓето да ве слушаат?
Прво и основно, не сакам никој да ме слуша.
Всушност сакам луѓето да слушаат себеси и својата интуиција, својот внатрешен глас и својата совест.
Затоа, како што штотуку реков, нема право на владеење.
Исто така, нема никој што може да ти или на мене диктира што било.
Единственото што треба да нè води во животот е нашето лично разбирање на реалноста.
И ова е нешто што секој мора да го одлучи за себе на многу субјективен начин.
Тоа значи дека она што го правам е во основа собирање информации, потоа нивно објавување – и, пред сè, вклучување на сите извори
што ги користам за да дојдам до својот заклучок – за читателите сами да можат да го следат моето
размислување и потоа да одлучат дали доаѓаат до истиот заклучок.
Обично ги сметам за многу логични и не би знаел како да смислам некој друг.
Но секој е слободен да одлучи за себе.
Воопшто не сакам луѓето да ми веруваат.
Најлошото нешто што можете да го направите е едноставно да ги прифатите и прилагодите
туѓите мислења и да верувате некому другому.
Треба да слушаш само себеси.
И она што го сметам за важно е дека исто така ги користиме точните термини.
Значи, кога се опишувам како теоретичар на заговор или нешто слично, очигледно им правам услуга на луѓето.
Нема да ги најдете овие термини во моите текстови.
Затоа што не е секогаш за заговори, туку за организиран криминал.
И постои, во принцип, многу едноставна фраза: следете ги парите.
Значи, го следиш парите, како што би правел секој криминален истражител, секој детектив кој сака да реши злосторство.
Јас го правам истото.
И за секој мој напис можете да покренете судска постапка и имате добри шанси за победа, бидејќи во принцип сè е документирано.
И не со кое било видео на YouTube од г-дин XY, кој слушнал од некој дека можеби е така, туку
обично со оригинални документи од УНЕСКО, ЦИА итн.
Потоа можете сами да прочитате што всушност прават и пишуваат овие луѓе, што објавуваат, што признаваат и попуштаат со
поглед наназад – што често се случува дури по неколку децении.
Значи, мора да ги користиш вистинските термини.
Затоа користам термини како "економија на набљудување" .
Во принцип, ова не е само целодневно надгледување, туку и заработка од целодневно надгледување.
На крајот на краиштата, големите технолошки компании кои го копаат златото на нашето време – односно
податоците – природно заработуваат огромни суми пари од тоа.
Сепак, тие ги пренесуваат и овие податоци на владата или на тајните служби.
Тие, пак, природно имаат пристап до поединечни еретици, неверувачки критичари кои на некој начин се
изразуваат на начин што ја делегитимира државата.
Тоа значи дека е многу нездрава мрежа.
И Бенито Мусолини го опиша тоа во тоа време како совршена форма на фашизам: "Корпорационизам."
"Кога државата и корпорациите се спојуваат во нездрава структура на моќ." И токму тоа го имаме.
Токму затоа оваа властова структура е толку огромна, збунувачка и тешка за дефинирање, бидејќи политиката,
во принцип, одамна престана да носи какви било одлуки.
Во принцип, супранационалните организации, нивните агенти, нивните тинк-танкови и тела како ОН одамна донесуваат одлуки кои
потоа ни ја претставуваат Агенда 2030 и целите за одржливост за кои никој од нас никогаш не гласал, но кои потоа се
спроведуваат и наметнуваат од соодветните национални влади.
Во принцип, ова е спротивно на волјата на населението, кое ниту гласало за тоа, ниту има каков било збор во врска со тоа.
За мене, политиката е само извршната гранка на натционална структура која не се
нарекува светска влада, туку глобално управување.
И тоа сигурно ќе доведе до сè посилна структура на глобално управување во одреден момент.
Најдоцна кога конечно ќе мораме да платиме данок за одржливост на ОН, што веќе е дискутирано.
Но националните влади, секако, ќе продолжат да постојат.
Затоа што тоа е она што го гледаш.
Токму таму можам да симулирам демократија и да гласам, а сепак да им дадам на гласачите
чувство дека учествуваат, што на крајот не е вистина.
Значи тоа значи дека светската влада за која некои луѓе се плашат, која би била базирана некаде во Женева или
Њујорк, веројатно нема да постои, туку наместо тоа ќе продолжиме да ги имаме поделбите што ги имаме сега?
Точно, ни тоа не е за продажба.
Значи, ако сакам да продолжам да го промовирам моделот на демократија во медиумите и да кажам дека тоа е најдобрата
демократија досега, тогаш не можам баш да одам и да кажам дека сега имаме светска влада, која во основа се состои
од осум постари господа што се состануваат во задна просторија и потоа донесуваат одлуки за целиот свет.
Се разбира, тоа не функционира така. Луѓето тоа исто така го знаат.
Затоа националните влади, секако, ќе продолжат да постојат, но секогаш ќе има нови инструменти кои
бараат и обезбедуваат супранационален суверенитет.
Како, на пример, овој договор на СЗО, кој природно ќе обезбеди дека повеќе не националните влади, туку
супранационален конструкт ќе диктира што се случува во поединечните земји во здравствениот сектор.
Да.
Зошто мислите дека луѓето го трпат ова?
Сè повеќе луѓе сфаќаат дека се незадоволни од своите влади и можеби дури би поздравиле нов
почеток, па дури и би се согласиле со светска влада.
Да, има изненадувачки голем број луѓе кои не мислат дека е толку лошо.
Но тоа обично се луѓето кои не гледаат внимателно.
Секој што се смета за демократ – особено сега во Швајцарија, како демократ од основата
– сака да има влијание во својата заедница.
Со други зборови, тој сака да има право на глас, да учествува во донесувањето одлуки, да ги изнесе своите аргументи – предности
и недостатоци – и потоа некако да се постигне консензус.
Тоа е всушност она што е демократија.
Тоа е процес, често и конфликт, дискусија, дискурс што треба да се реши некаде.
И, секако, тоа не се случува.
Мислам дека многу луѓе навистина не го разбираат ова затоа што едноставно немаат време во својот обичен работен живот.
Кој има време да помине четири, шест, осум часа истражувајќи нешто навечер, кога не може да го претстави добро во книга?
Кога разговарате со луѓе на улица, добивате впечаток дека сите само се согласуваат со работите, дека се латентно
незадоволни, но навистина не прават ништо по тоа прашање.
Медиумите ни велат дека фриленс новинари како тебе и мене сочинуваат најмногу 20 проценти од населението.
Дали е навистина така?
Не, јас не гледам така.
Секогаш сакам да го наведам примерот со референдумите во Швајцарија – во тоа време на тема коронавирус и законот за Ковид.
Имаше прв референдум, кој првично дури го отфрли законот.
Гледав ги овие проекции – или прогнози – и во еден момент, мислам дека резултатот беше дека 47 проценти го
отфрлија овој закон, што потоа значеше дека сепак е усвоен.
Но 47 проценти од населението веќе се изјаснија против спроведувањето на овој режим на првиот
референдум – овој систем за следење и, на крајот, контрола.
И верувам дека голем дел од медиумското известување за овој критичен меур е целосно преувеличено.
Зашто, секако, мора да ги натерате луѓето да се чувствуваат дека се некако чудниот, луд и критички дел
од населението и дека се апсолутно малцинство, да.
Потоа се чувствуваш соодветно беспомошен.
Ова природно создава чувство на беспомошност и немоќ, и ги тера луѓето да останат неактивни дома, апатично
седејќи на каучот и, секако, чувствувајќи се изнервирани што не можат ништо да направат.
Но јас го гледам тоа сосема поинаку, бидејќи, како што реков, кога си надвор низ градот, во аналогниот свет, разговарајќи со
луѓе, ретко е да сретнеш некој кој навистина мисли дека сè е одлично, кој е навистина ентузијастичен за
германската влада, за американската влада, без разлика дали е Трамп или претходниците, или за швајцарската влада.
Тешко ќе сретнете некој во јавни простори, во пабови, во возови кој навистина е ентузијастичен за тоа.
Луѓето што ги среќавате таму и кои навистина зборуваат позитивно за тоа, според моето набљудување, се во малцинство.
Тоа се 20, 18, 25, 15 проценти, во зависност од тоа каде одите, можеби дури и 30 проценти.
Сепак, верувам дека ова е малцинството.
И верувам дека 60, 70 проценти од населението сфатиле дека се измамени, дека сè е фасада и дека има големо незадоволство.
Верувам дека од овие – да речеме 60 проценти или 70 проценти – голем дел од оваа група сè
уште не се осмелува јавно да го изрази тоа.
Затоа, се разбира, постои страв дека вашиот работодавец ќе дознае, дека ќе претрпите неповолности на работа, дека можеби
повеќе нема да ви биде дозволено да се приклучите на тенискиот или стрелачкиот клуб, дека вашите пријатели може
да ве сметаат за изопштеник кој застапува чудни теории.
Сепак, верувам дека ако зборувате отворено за тоа – и тоа е моето искуство – брзо ќе
забележите дека многу луѓе се многу критични.
Важно е да не ги користиме термините што ни ги сугерира владејачката класа и ги користи пропагандната машина.
Значи, не зборувај за климатските промени; кога некој ќе ти зборува за климатските
промени, зборувај за заштита на животната средина.
Кога некој зборува за акумулација на капитал и за злите милијардери како Илон Маск, тогаш зборувајте за злите милијардери
како Сорос и Гејтс, кои на крајот се организираат криминално и соработуваат за да воведат работи за кои никој од нас не гласаше.
И обиди се да ги опишеш работите со попрецизни термини.
Ова не се теории на заговор; ова е организиран криминал и истражувачко новинарство; ова е криминалистика.
Дури и со државата на надзор, не станува збор нужно за самата држава на надзор, туку за економијата на
надзорот, бидејќи постои многу тесна соработка меѓу корпорациите, државниот апарат и тајните служби.
Значи, ако се обидете да им пристапите на луѓето со соодветен речник, можете исто така многу
конструктивно да разговарате со – во наводници – другата страна.
Го доживувам ова одново и одново кога зборувам со луѓе кои би ги опишале како целосно "воук" или "од сосема друга страна на
оградата", кои можат да имаат одлични разговори со мене за ова, бидејќи и јас сум за заштита на животната
средина и никој не сака микропластика во својата храна.
Јас исто така не сум за супер-милијардери како Маск, Сорос или Гејтс, кои можат да ги искористат своите пари за да купат
толку големо влијание што убиваат луѓе во Америка и Африка со лекови, преку кампањи кои во основа се само штетни.
Од стерилизација до смрт, сè што се случило во минатото.
Значи, кога се обидувате едноставно да ги понижувате луѓето – и мислам дека секој треба малку да се загледа во себе – бидејќи,
секако, многумина сè уште се многу разочарани од кризата со коронавирусот, од своите соседи, од своите работодавци.
Но ако си малку подобро информиран, имаш малку повеќе увид од другите и си ги сфатил овие работи, тогаш
имаш и одговорност да попуштиш малку, да бидеш поразумен и сепак да се обратиш до луѓето.
Бидејќи сме еден вид, мораме некако да го делиме овој животен простор заедно.
И ако продолжиме да бидеме поделени меѓу про- и анти-корона, про- и анти-миграција, и про-Трамп, анти-Трамп, Мерц и БлекРок во
Германија. Колку повеќе такви поделувачки наративи се внесуваат во населението, толку повеќе ќе мораме да се
справуваме со самите себе и со хоризонтални конфликти.
Како што видовме во 2008 година со движењето "Окупирај го Волстрит", проблемот е на врвот.
И последниот пат кога луѓето, од левицата и десницата, заедно погледнаа нагоре, беше Окупирај го Волстрит.
Имаше огромен подем низ целиот спектар каде што луѓето сфатија: тоа се централните банки, тоа се големите банки кои треба да
ги спасиме со нашите пари, со милијарди од нашите даночни пари.
И тие немаа овој хоризонтален конфликт.
А потоа, особено во Америка, се појави движењето "Чај партија" и она што стана познато како прогресивното "воук" движење .
Повторно, луѓето се заклучени во хоризонтален конфликт и си ги удираат главите еден со друг наместо навистина
да го решат проблемот, кој обично бара поглед нагоре.
Да.
И до кој степен сега сме на милост и немилост на овој процес, или можеме ли да се одбраниме, да
се вооружиме против она што треба да ни се случи?
Се согласуваме со ова и затоа му ја даваме моќта.
Од друга страна, кога ја преземаме моќта за себе, ја одземаме од нив – овие можности, така да се каже.
Колку повеќе луѓе го прават ова, толку поголем и поопфатен станува овој процес.
Какви совети им давате на луѓето? Што треба да направат?
Прво, мора да разберете дека колку повеќе има пропаганда, толку повеќе сомнителни, шизофренични наративи се вметнуваат
во мешавината и толку повеќе се управува со негодувањето.
Значи, денешната тема е А, и мораме да бидеме згрозени поради тоа.
Следниот ден, темата Б е на дневен ред, и човек мора да биде вознемирен поради неа.
Колку повеќе се случува ова, толку повеќе е знак дека таму горе во слоновата кула владее одредена паника, бидејќи, се
разбира, довербата во политиката и во државата опаѓа со децении.
Довербата во јавното радиодифузно емитување опаѓа.
Излезноста на гласачите опаѓа и се намалува.
Ова значи дека сè повеќе луѓе јасно сфаќаат каков вид влада имаат и дека таа всушност нема многу
заедничко со демократијата. Тие се разочарани и се одвраќаат.
И повеќето луѓе, секако, го прават ова со одредена мера на агонија – односно разочарување – затоа што едноставно
повеќе не сакаат да се занимаваат со тоа, туку се фокусираат на своите приватни животи, на работите што можат да ги влијаат.
И тоа е всушност точно.
Ако сега не пишував за тоа, често дури и не би ги погледнал овие работи, бидејќи често се случува она што ви се
нуди едноставно да биде навреда за вашата интелигенција, со своето гротескно раскажување .
Но она што навистина треба да им го советувате на луѓето е да сфатат: ние сè уште сме повеќе!
Значи, ако ги земете околностите на една влада со нејзините полициски сили или цивилна служба и потоа го споредите тоа со
бројот на луѓе што живеат во таа земја, односно со населението, ќе забележите огромна разлика помеѓу апаратот –
државниот апарат, системот, како и да го наречете – и населението, кое всушност ја држи моќта.
Тоа е всушност идејата зад демократијата, дека суверенот одлучува.
Ова чувство е особено силно во Швајцарија.
И многу брзо добивате чувство дека некако ви се диктира од федералниот Берн ако не сте поканети таму.
Сега ги имаме овие рамковни договори на ЕУ, кои велат: "Се обидуваме на некој начин да го заобиколиме
референдумот, и тој не мора да оди пред Домот на советниците."
Се обидуваш некако да се извлечеш од тоа.
И луѓето едноставно мора да се вклучат активно.
Демократијата е процес. Ако веќе ја имате како "најдобар модел" – и веројатно е еден од најдобрите модели што ги познаваме и ги
имаме, а имаме и практично искуство со неа – ако сакате да учествувате во неа и активно да постигнете позитивни
резултати, тогаш мора да се вклучите, и тоа на локално ниво.
Бидејќи не можете да влијаете на Федералниот совет во Берн од Чурум.
Но она што можете да го направите е да го натерате локалниот совет да се разбуди и да обрне
внимание, да даде придонес и да постави приоритети.
И ако доволно општини го сторат ова, и доволно општински лидери потоа преземат мерки во кантонот, а кантонот потоа преземе
мерки во Берн, тогаш сигурно имате моќ да направите разлика.
Значи, Корона сигурно ќе се одвиваше многу поинаку ако немаше толку многу бесплатни медиуми и толку многу опозиција.
Затоа активирајте се, станете од каучот и не ја консумирајте кризата како да е игран филм.
Тоа се нашите животи и ние можеме да ги обликуваме, бидејќи иднината не е предодредена; сè уште можеме да ја промениме сега.
Да, многу ви благодариме за вашата проценка и за споделувањето на вашето знаење со нас.
Има ли уште нешто што би сакале да им кажете на гледачите за крај?
Да, тоа беше речиси завршна изјава, но мораш да сфатиш дека ти самиот си моќта, промената,
позитивната иднина и дека животот е прекрасен.
Животот е прекрасен, а сè друго со што луѓето се обидуваат да нè убедат – дали е страв, дали сакаат да нè плашат од
војни, од дигитализација итн. – е само средство за контрола.
Животот е прекрасен.
Треба да водиш мотивиран, среќен и исполнет живот со своето семејство и со локалната заедница и под никакви околности да не
дозволиш да бидеш турнат во овој став на страв или агонија во кој медиумите – пропагандната машина – сакаат да нè турнат,
бидејќи тогаш, на крајот, тие веќе ќе ја постигнат својата цел.
Значи, иднината не е тука за да се предвиди, туку за да се обликува – како што еднаш рече Антуан де Сент-Екзюпери.
И верувам дека ова треба да се направи преку активност и водење среќен живот, бидејќи среќниот живот е вистинската револуција.
Ви благодарам многу за ова интервју. Сѐ најдобро, господине Регенауер.
Ви благодарам за поканата.