Pastaj sheh që të gjithë kanë të njëjtën agjendë.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë se nuk mund të shkaktojë një luftë.
Fatkeqësisht, lufta është biznesi më i mirë për klasën sunduese.
Ajo që na prezantohet publikisht zakonisht është diçka si një telenovelë.
Nëse dua të vazhdoj të promovoj modelin e demokracisë në media dhe të them se është demokracia më e mirë ndonjëherë, atëherë me
vështirësi mund të them se tani kemi një qeveri botërore, e cila në thelb përbëhet nga tetë zotërinj të moshuar që takohen në një
dhomë të pasme dhe pastaj marrin vendime për të gjithë botën.
Sigurisht, kjo nuk është e mundur.
Prandaj bëhu aktiv, zbres nga divani dhe mos e konsumoni krizën sikur të ishte një film artistik.
Janë të gjitha jetët tona, dhe ne mund t'i formësojmë ato, sepse e ardhmja nuk është e
paracaktuar; ne ende mund ta ndryshojmë tani.
Sot udhëtova në Zvicër për të biseduar me një njeri të veçantë.
Ai është dikush që njeh si detajet ashtu edhe pamjen e përgjithshme, dhe që është në gjendje të lidhë
aspektet e ndryshme së bashku në një fije të përbashkët.
Ai lindi në vitin 1978 dhe është muzikant, autor i disa librave, menaxher operativ, prezantues
radiofonik, sipërmarrës dhe konsulent menaxhimi.
Ai ka jetuar dhe punuar në 20 vende të ndryshme, flet pesë gjuhë dhe ka fituar një kuptim të gjerë të botës gjatë rrugës.
Ai nuk është dikush që thjesht përsërit mendimet e të tjerëve ose përhap narrativat, por
përkundrazi vetë shkon në thelb të çështjeve.
Mirë se vini në Studio Chur sot, Tom-Oliver Regenauer.
Faleminderit shumë për ftesën. Po, mirë se erdhe.
Sot po diskutojmë temën "struktura të pushtetit" ose "kush sundon botën?".
Pyetja ime e parë – le të fillojmë me situatën globale – përsëri ka luftë në botë, në Ukrainë, në
Rripin e Gazës, në Jemen, dhe kudo po armatoset.
BE-ja ka vendosur sërish të investojë 150 miliardë për të krijuar kapacitete prodhuese për armë dhe logjistikë.
Në të njëjtën kohë, ekzistojnë tensione midis fuqive të mëdha, SHBA-së, Rusisë dhe
Kinës, të cilat po rriten jashtëzakonisht shumë.
Por Europa, Lindja e Mesme, India, Pakistani, Irani – kudo ka trazira.
Dhe në të njëjtën kohë, po garojmë drejt kulmit të epokës së makinave.
Çdo gjë që mund të digjitalizohet do të digjitalizohet – nga monedhat, monedhat qendrore digjitale, te
inteligjenca artificiale, e cila në fund do të depërtojë në gjithçka dhe në të gjithë.
Kemi dëgjuar për implantet në tru që i kthejnë njerëzit në një lloj kiborgu – në një njeri-makinë ose një
makinë-njeri, nëse ai fare edhe është ende një qenie njerëzore.
Dhe pyetja ime e parë për ju është: A janë këto zhvillime rastësore dhe të pavarura nga
njëra-tjetra, apo fshihet pas tyre ndonjë agjendë apo plan?
Kjo gjithmonë varet nga perspektiva juaj.
Unë gjithmonë e quaj – ose njerëzit pëlqejnë ta quajnë – polikrizën .
Pra, nga njëra anë, ekziston aspekti teknologjik, i cili po lëviz drejt transhumanizmit ose i
cili, në parim, rrjedh nga lëvizja e teknokracisë.
Ajo filloi në vitin 1917 në Bregun Lindor të SHBA-së me lëvizjen teknokrate , e cila më pas – nëse e ndiqni në detaje – u zhvillua
në industrinë e dixhitalizimit, ekonominë e platformave ose ekonomia e mbikëqyrjes – në varësi të mënyrës se si e përshkruaj.
Kjo është padyshim aspekti teknologjik.
Nga ana tjetër, natyrisht ekziston aspekti ushtarak, domethënë kompleksi ushtaro-industrial – siç thonë.
Lufta nuk u largua kurrë. Pra, nuk është se tani ka përsëri luftë. Gjithmonë ka pasur luftë.
Besoj – nëse më kujtohet saktë – se që nga themelimi i SHBA-së, kanë pasur 17 ose 14 vjet pa luftë.
Epo, kjo flet shumë.
Pra, në të vërtetë kemi një situatë lufte 5G, dmth. luftë e gjeneratës së pestë.
Dhe nuk është vetëm luftë kinetike , por edhe luftë kognitive , e cila gjithashtu diskutohet shpesh.
NATO ka faqen e vet të internetit të quajtur NATO Innovation Hub.
Këtu hyn lufta kognitive.
Dhe kjo na kthen shumë shpejt te aspekti i teknologjisë, sepse të gjithë jemi të njohur me atë që unë gjithmonë e quaj "smombies"
– një kombinim i smartfonit dhe zombit – që ecin nëpër rrugë.
Shumica e njerëzve janë të zënë me telefonat e tyre inteligjentë, madje edhe kur shëtisin qenin ose çojnë fëmijën për shëtitje.
Dhe kjo është vetëm teknologji invazive.
Dhe kjo natyrisht ndikon në trurin tonë, gjendjen tonë fizike dhe gjithashtu në gjendjet mendore të njerëzve.
Prandaj kemi atë që njihet si epidemi izolimi.
Pra, njerëzit po bëhen gjithnjë e më të vetmuar, duke u përqendruar në këtë botë digjitale e shumëngjyrëshe, që
unë e quaj "The Truman Show", ashtu si libri – ai i fundit.
Epo, në fakt është vërtet e vështirë të përgjigjesh shkurtimisht në atë pyetje.
Sepse është një agjendë kaq e gjerë e kësaj lufte 5G, e cila – nga njëra anë – qartë po lëviz në drejtim të
luftës kinetike dhe kështu edhe ndërprerjeve në ekonominë globale dhe sistemin monetar global.
Nga ana tjetër, ekziston një komponent shumë i fortë i luftës kognitive, ku po punohet në të gjitha frontet.
Nga ana e NATO-s, nga ana e kompanive të mëdha të teknologjisë, dhe gjithashtu, për shembull, në formën më të
gjerë të agjendës transhumaniste, ku shpejt arrijmë te Neuralink ose entitete të ngjashme.
Ku kompania e Elon Musk dëshiron të krijojë implantet e trurit dhe t'i lidhë ato me inteligjencën artificiale dhe cloud-in.
Kjo është konvergjenca bio-digjitale, domethënë bashkim i njeriut dhe makinës, në një kuptim më të gjerë.
Dhe pastaj, natyrisht, në një moment lind pyetja: në çfarë mase je ende njeri?
Mirë, kjo është një pyetje shumë komplekse, për të cilën mund të mbaja lehtësisht një ligjëratë dy-orëshe.
Prandaj është e vështirë të japësh një përgjigje të shkurtër.
Megjithatë, për ta shpjeguar më qartë, realiteti është se jemi në mes të një polikrise dhe ka të ngjarë të
përballemi me ndërprerje në një shkallë të paprecedentë.
Pyetja është, sa shpejt po ndodhin këto ndryshime dhe në çfarë mënyre janë ato prishëse ?
Kështu që kjo dixhitalizim – ose transhumanizëm teknokratik – padyshim do të jetë një proces gradual, një
ndryshim gradual që do të marrë breza për t'u rrënjosur.
Tjetra mund të ndodhë shumë më shpejt – lufta kinetike – ku, në parim, mungon zjarri vendimtar në vendin e duhur dhe atëherë mund
të shkaktojë një përplasje të gjerë – qoftë në Lindjen e Mesme apo në skenarin e Tajvanit, Kinës, SHBA-së, apo Rusisë,
NATO-s, Ukrainës. Pra, padyshim po përballemi me kohë të trazuar dhe, fatkeqësisht, ndoshta edhe me kohë lufte.
Le të kthehemi në nivelin kombëtar.
Ekzistojnë këto kombe në konflikt: SHBA, Rusia, Kina.
A shërbejnë të gjithë një agjendë të ndryshme, apo në thelb është e njëjta gjë?
Nga një perspektivë më e lartë, unë gjithmonë e quaj këtë nivelin 2D, 3D ose 4D të politikës ose gjeopolitikës.
Në nivelin 2D, shohim konflikte reale – tani, natyrisht, midis Ukrainës dhe Rusisë – ku njerëzit po vdesin, shumë më tepër
njerëz, në një luftë kinetike që po zhvillohet me të vërtetë.
Në nivelin më të lartë, në atë që mund të quhet niveli 3D, ekzistojnë institucione të tilla si OKB-ja ose
Banka për Zhvillimin Ndërkombëtar të Pagesave në Bazel.
Dhe nëse shikoni historinë e Luftës së Parë ose të Dytë Botërore, për shembull, janë këto
institucione dhe organizata ku zhvillohen negociatat.
Pra, aty ku nuk ka luftë, ku vendimmarrësit e përfshirë takohen dhe më pas shohin se çfarë mund të bëjnë.
Kjo do të thotë, nga perspektiva e një anëtari të zakonshëm të popullsisë që punon dhe lufton, se natyrisht
kështu duket, dhe gjithashtu ekziston një konflikt kinetik, ekziston një kërcënim lufte.
Kina, Amerika, se ekziston një gjendje lufte në Ukrainë.
Nga ana tjetër, megjithatë, duhet të theksohet se këto 193 shtete anëtare të OKB-së i janë përkushtuar të gjitha Agjendës
2030 dhe, për rrjedhojë, e mbështesin dhe e zbatojnë atë.
Kjo shihet shumë qartë në faktin se Amerika aktualisht po prezanton Palantir, një "OS imigracioni", dmth një sistem
operativ migracioni, i cili në thelb grumbullon një sasi të paprecedentë të të dhënave, kryen bashkim të
të dhënave të mëdha dhe kështu e bën qytetarin transparent të duket pothuajse tërheqës.
Është shumë më keq se kaq.
Pra, gjithçka – nga pajisjet për ndjekjen e formës fizike deri te smartfonët – çdo të dhënë të disponueshme "bashkohet"
dhe pastaj, në parim, zbatohet përmes temës së migracionit në mënyrë që problemi i migracionit të trajtohet.
E njëjta gjë po ndodh tani në Gjermani, natyrisht, ku thonë se tani po marrim atje ID digjitale dhe portofolë digjitalë .
Pastaj do të na duhen karta pagesash të përshtatshme për migrantët.
Kjo do të jetë më pas e monitorueshme në mënyrë të pandërprerë, dhe Rusia po bën pikërisht të njëjtën gjë.
Para dy ditësh, mbërritën raporte se migracioni tani është gjithashtu një temë e nxehtë debati në Rusi, se atje po
prezantohet ID digjitale dhe se paratë digjitale gjithashtu do të prezantohen në formën e rubleve digjitale.
Pra, në parim, agjenda po shkon pa probleme – nëse shikoni 17 qëllimet e qëndrueshmërisë dhe pastaj nëntë qëllimet përkatëse.
Pika 16 në veçanti është shumë interesante sepse merret me institucionet dhe kështu me radhë.
Pastaj sheh që të gjithë kanë të njëjtën agjendë.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë se nuk mund të shkaktojë një luftë.
Fatkeqësisht, lufta është biznesi më i mirë për klasën sunduese.
Nga njëra anë, në armatim, ku korporatat mund të pasurohen ashtu siç bënë më parë me kompleksin farmako-digjital-financiar
duke promovuar armatimin, ReArm Europe , etj. me von der Leyen.
Janë miliarda, qindra miliarda, të cilat më pas derdhen në këto korporata dhe në një infrastrukturë të fryrë
të tregut të aksioneve dhe në çmime aksionesh në rritje.
Nga ana tjetër, lufta vetë është, natyrisht, një biznes i mirë për njerëzit në nivelin e tretë më lart.
Nga njëra anë, ata mund të prezantojnë gjëra që kurrë nuk do të ishin të mundura në kohë normale paqeje.
Në luftë dhe në dashuri gjithçka lejohet, dhe fatkeqësisht kështu është.
Në luftë, ata mund të zbatojnë gjëra që përndryshe kurrë nuk do të ishin të mundura, si sistemi
financiar i Bretton Woods pas Luftës së Dytë Botërore.
Ose më saktë, kjo ishte dy ditë para përfundimit zyrtar të Luftës së Dytë Botërore, kur
sistemi i ri financiar global tashmë po negociohej.
– Gjë që tregon gjithashtu se kjo ishte padyshim prioriteti.
Jo që lufta të përfundojë dhe vdekjet të ndalen, por që ky sistem të zbatohet ; Bretton Woods dhe me të sistemi aktual
financiar global dhe, prej aty – kjo duhet parë në një nivel më të lartë – edhe Banka për Zhvillime Ndërkombëtare (BIS).
Ndërsa lufta përshkon, të dërguarit dhe përfaqësuesit e këtyre vendeve takohen në një atmosferë shumë
harmonike dhe mbajnë mbledhjet e bordit, ku vendosin dhe planifikojnë çështje krejtësisht të ndryshme:
Çfarë bën gjatë dhe pas luftës, dhe kush fiton më shumë?
Mund t'ju referoj te artikulli im me titullin "Blufi i BRICS-it ".
Kjo ka të bëjë me konglomeratin në nivel financiar, dmth bankat aziatike, Banka për Rregullime Ndërkombëtare, Fondi
Monetar Ndërkombëtar, Banka Botërore dhe si janë të lidhura.
Dhe ka gjithashtu një citat të bukur nga ish-kreu i bankës qendrore kineze, i cili tha:
Ne nuk konkurrojmë me sistemin financiar perëndimor, ne e plotësojmë atë.
Dhe kur njerëzit vazhdojnë të thonë, "Po, por ekziston sistemi alternativ, sistemi kinez alternativ i
SWIFT-it," ai është kaq alternativ sa thjesht quhet ndryshe dhe funksionon në rrjetin SWIFT.
Teknikisht, është thjesht rrjeti SWIFT me një emër tjetër.
Nuk ka alternativë.
Ata punojnë shumë në mënyrë harmonike në këtë nivel dhe sigurojnë që, ashtu si në të
kaluarën, të financojnë luftëra në të dyja palët.
Që ata financojnë ndërprerje në të dyja anët dhe i organizojnë e strukturojnë në mënyrë që të përfitojnë të gjithë të përfshirët.
Po. Pra, këto – tani keni folur për ngjarje të ndryshme prishëse – a janë të lidhura, apo janë gjëra që – siç kam pyetur tashmë
– janë paralele dhe lidhen vetëm rastësisht me njëra-tjetrën?
A mund të shihni një fije të përbashkët që kalon nëpër të gjitha këto?
Pra, mund ta shihni qartë fijen e përbashkët, dhe kjo në thelb varet nga sa larg në të kaluarën ktheheni.
Pra, nëse kthehemi në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të, një
nga temat përcaktuese ishte padyshim eugenika .
Eugenika ishte një shpikje e britanikëve.
Në parim, kjo ishte doktrinë racore, shumimi i specieve njerëzore dhe optimizimi i specieve njerëzore.
Kjo ishte pikërisht ajo që u përhap nga Britania e Madhe në Amerikë.
Edhe atje u themelua një lëvizje eugenike dhe një Këshillë Eugenike.
Pra, këto ishin institucione zyrtare qeveritare që ishin përgjegjëse për optimizimin e specieve.
Dhe, natyrisht, kasta që kontrollonte dhe favorizonte në mënyrë të konsiderueshme këtë model eugenike synonte të kishte një klasë
punëtore relativisht të mërzitshme, pa shumë kërkesa dhe të bindshme, si dhe një kastë
sunduese që mund të përdorte këtë masë të hedhur.
Pra, një faktor vendimtar është padyshim eugenika, të cilën e hasim sot si bioetikë, si konvergjencë bio-digjitale.
Dhe termi transhumanizëm në veçanti u krijua nga Julian Huxley, kreu i Shoqërisë Britanike të Eugjenikës.
Ai ka qenë dy herë drejtor i Shoqërisë Britanike për Eugjenikë dhe më vonë u bë Drejtori i Përgjithshëm i UNESCO-s.
Termi "eugjenikë" shfaqet shumë shpesh në dokumentin themelues të UNESCO-s, dhe pastaj, natyrisht, ai është
në thelb një fije e përbashkët që ka përshkuar tërë historinë për më shumë se 100 vjet.
Dhe kur, pas regjimit të Adolf Hitlerit dhe NSDAP-së dhe epokës naziste, u kuptua se ishte më mirë të mos flitej më për eugenikë
– sepse, natyrisht, kjo ishte ajo që Adolf Hitleri promovonte në versionin e tij të doktrinës racore – atëherë u tha, le ta quajmë
– domethënë, Julian Huxley tha – do ta quajmë transhumanizëm.
Kjo tingëllon shumë më progresive, më pak dyshimshëm si doktrinë racore, por në parim këto
janë agjendat që hasim sot në një pamje të re.
Në fund, të gjitha bazohen në eugenikë.
Dhe komponenti i dytë është teknokracia .
Kjo është ajo që u shfaq në Nju Jork në vitin 1917 dhe më pas u bë Technocracy Inc. në vitet 1930.
Dhe këto janë dy konceptet dominuese, mendoj, themelore – nuk po i quaj plane, janë koncepte – në fund të fundit,
janë koncepte që janë përdorur përsëri e përsëri gjatë brezave dhe janë paketuar në mënyra të ndryshme.
Por në fund, këta janë faktorët vendimtarë që fitojnë terren dhe përcaktojnë kohën, si në luftën kinetike ashtu edhe
në luftën kognitive, si dhe në ndryshim dhe ndërprerje në nivelet shoqërore, sociale dhe psikologjike.
Pra, nëse dëshiron ta shpërndash, janë eugenika dhe teknokracia.
Këto janë, natyrisht, dy lëvizje që në fund të fundit janë drejtuar kundër njerëzimit.
Po flitet për përmirësimin e njerëzve me implante në tru, sepse ata po shndërrohen në këtë "masë të zbehtë".
Mund të shihni se njerëzit po ekspozohen qëllimisht ndaj gjërash që nuk janë të mira për ta – si smartfonët, që i
kthejnë ata në 'smombies' – vetëm për t'u ofruar më pas një zgjidhje që në fund funksionon përsëri kundër tyre.
Çfarë lloj njerëzish po e çojnë përpara këtë?
E vështirë, po. Nuk mund të lexosh mendjet e njerëzve të përfshirë, kështu që mund të spekulosh vetëm.
Por mund të nxjerrësh shumë nga shkrimet.
Dhe në fund, ai ende ka diçka nga ky – po, njerëzit tani pëlqejnë ta thonë – neo-feudalizëm ose neo-kolonializëm.
Dhe gjithmonë them se në të vërtetë është i njëjti kolonializëm dhe feudalizëm që ka ekzistuar
gjithmonë, vetëm mjetet e kësaj kaste kanë ndryshuar.
– Pra, çfarë mund të bëni sot në aspektin e propagandës dhe manipulimit të mediave, që
në fund të fundit përbën një luftë kognitive.
Më në fund të fundit, zakonisht nuk bëhet fjalë për përmbajtjen e mesazhit, por thjesht për vetë sasinë e madhe të informacionit.
Shumë pak njerëz në të vërtetë janë ende në gjendje të vendosin se cilat lajme t'i marrin dhe t'i
filtrojnë ato që janë të rëndësishme dhe ato që nuk janë.
Pra, nga ky këndvështrim, letërsia e kësaj kaste, e cila shkruan shumë hapur për atë që planifikon të bëjë, në
thelb vazhdon të thotë se ekziston kjo ide e feudalizmit, dhe ata ndjehen sikur janë të zgjedhurit.
Njerëzit pëlqejnë të flasin për "gjak blu", aristokracinë që e konsideron veten superiore ndaj popullatës së
përgjithshme, por unë gjithmonë them se askush nuk ka të drejtë të sundojë mbi të tjerët.
Askush nuk e ka bërë, nuk ka ndodhur kurrë dhe nuk do të ndodhë kurrë.
Të gjithë njerëzit janë të barabartë, por këta njerëz qartë nuk e shohin kështu.
Po. Pastaj, në mediat alternative, shpesh flitet për një rend të ri botëror – në kuptimin e një qeverie autoritare, të
centralizuar – ku klube/klane të caktuara diskutojnë çështje pas dyerve të mbyllura për t'i sjellë përfitime botës.
Media kryesore, natyrisht, e hedhin poshtë këtë si një teori konspirative.
Pyetja është, cili është mendimi juaj për këtë? Cili është i saktë?
Po, dua të them, termi "teori konspirative" i referohet një dokumenti të CIA-s, të cilit sapo i
kam vendosur sërish lidhjen në artikullin aktual.
Sigurisht, kjo u lansua në atë kohë për të diskredituar kritikët e historisë së John F. Kennedy – me fjalë të tjera, kushdo që
kishte ndonjë dyshim për narrativën zyrtare dhe Raportin Warren, etj., u denigrua si teoricien i konspiracionit, në mënyrë që,
në parim, të bëhej një përpjekje për të heshtur zërat disidentë.
Pra, natyrisht, ky është një term kornizimi , ashtu si termi 'mohoës i koronës' ose diçka e
tillë u përdor gjatë krizës së koronavirusit.
Kjo nuk duhet marrë seriozisht.
Për më tepër, duhet ta shikosh kështu: komploti është rregulli, jo përjashtimi.
Nëse jam punonjës dhe punoj për një kompani dhe mbikëqyrësi im më shqetëson në ndonjë
mënyrë, çfarë duhet të bëj me pesë kolegët e mi?
Diskutoj për këtë me të tjerë dhe përpiqem të formoj një grup që mund të bëjë diçka për
këtë ose të bëjë të qartë se nuk je vetëm.
Epo, mund ta quash atë një komplot.
Por në fund, është një bashkëpunim.
Pra, bashkëpunimi është ajo që na përcakton si qenie njerëzore.
Kjo është rend i vetëpërkohshëm.
Kur duam të organizojmë diçka në komunitet ose mes rrethit tonë të miqve, ne spontanisht e organizojmë duke
thirrur ata që mund të na ndihmojnë, dhe pastaj formojmë një grup të vogël që e kryen punën.
Pra, këta njerëz bëjnë të njëjtën gjë.
Dhe, natyrisht, ka rrethe të panumërta.
Shumë prej tyre tani janë të njohur mirë.
Më i njohuri është Forumi Ekonomik Botëror.
Për mua, kjo është më shumë si departamenti i marketingut, i cili gjithashtu është shumë publik.
Pastaj janë konferencat Bilderberg.
Pastaj është Bohemian Grove.
Ekziston Le Cercle.
Ka institucione të panumërta, think tank-e dhe fonde ku njerëzit takohen në grupe të vogla për të formësuar një agjendë – një që
ndjek eugjenikën dhe transhumanizmin – në një kuptim më të gjerë.
Dhe kjo është ajo që unë e quaj bashkëpunim. Është gjëja më normale në botë.
Problemi, natyrisht, është se ne, si popullsia e përgjithshme, kemi gjëra të tjera për t'u përqendruar.
Që të përqendrohemi në aspektin pozitiv.
Kur krijojmë partneritete, duam të formojmë një kooperativë, duam të bëjmë një ndryshim brenda rrethit tonë të miqve,
ndoshta të bëjmë diçka në komunitet dhe në këshillin lokal.
Këto janë aspekte pozitive.
Kjo është bashkëpunim për të mirën e grupit ku i përkisni.
Ndërsa është mjaft e qartë se këto qarqe, të cilat takohen pas dyerve të mbyllura për të bashkëpunuar,
përgjithësisht veprojnë kundër popullatës në përgjithësi.
Sepse ata po zbatojnë një agjendë për të cilën asnjëri prej nesh nuk ka votuar, dhe për të cilën shpesh nuk dimë asgjë, përveç
nëse e kërkojmë aktivisht, e hulumtojmë dhe angazhohemi me të.
Kjo do të thotë që, për mua, kjo nuk ka asgjë të bëjë me komplot.
Kjo është kryesisht krim i organizuar.
Sepse nëse kam një mandat si politikan dhe supozohet të përfaqësoj vullnetin e popullit – nëse e merrni kështu – atëherë
natyrisht do të më duhej të dëgjoja vullnetin e popullit.
Por ekziston ky studim i njohur i Princetonit, që gjithmonë më pëlqen ta përmend, nga viti 2017 – mendoj, ose
2015 – i cili shqyrtoi korrelacionin midis qëllimit të votuesit dhe realpolitikës, dhe e gjeti atë zero.
Pra, atëherë, titulli në një publikim amerikan ishte: "Amerika nuk është më një demokraci; Europa
duhet të jetë e kujdesshme për atë që do të vijë."
Pra, mund ta quani teori konspirative nëse dëshironi, por këta janë thjesht njerëz që janë ose aktivisht të
përfshirë në propagandë dhe duan të na diskreditojnë me të.
Ose janë njerëzit që nuk janë marrë me këtë çështje dhe, në një kuptim më të gjerë, po përpiqen të kuptojnë se çfarë do të thotë
bashkëpunim kur e konsideron veten pjesë të një kaste që zotëron ose të paktën kontrollon shumicën e
mjeteve të prodhimit, teknologjisë dhe industrisë.
Pra, po, kam prirje të qesh me këtë term.
Nuk e marr vërtet seriozisht.
Tani, e vërteta është se kjo kastë nuk është saktësisht "e gjelbër" mes vete, sepse pushteti i josh ata të marrin gjithnjë
e më shumë për vete – gjithmonë duke dashur të jenë të parët.
Si mbahet gjithçka bashkë?
Si mund të imagjinohet që duket sikur ekziston një plan që ata e kanë ndjekur për breza, edhe pse në të vërtetë nuk janë në
gjendje të bashkëpunojnë – siç është rasti tani, për shembull, në nivel komuniteti, ku njerëzit duan të bëjnë diçka për fshatin?
Si duhet ta imagjinosh këtë?
Si funksionon kjo kohezion?
Në menaxhim, njerëzit pëlqejnë të flasin për menaxhimin me politika.
Pra, vendosni barriera mbrojtëse, dhe në parim është diçka si transhumanizëm, eugenika ose teknokracia.
Kjo do të thotë që dikush lëviz në një drejtim të caktuar bazuar në një rrëfim, një ideologji ose një koncept.
Sigurisht, ka devijime dhe pengesa gjatë rrugës.
Pastaj, natyrisht, ka gjithashtu konflikte të brendshme.
Kjo është shumë e dukshme në Amerikë, ku ekziston blloku konservator, i cili në atë kohë përbëhej
nga George Bush dhe Dick Cheney e kështu me radhë.
Dhe e gjithë kjo klikë është blloku konservator i pushtetit dhe një klan familjar që ka ushtruar pushtet në
Amerikë për më shumë se 100 vjet – veçanërisht familja Bush.
Dhe pastaj, natyrisht, ekziston blloku i pushtetit më me orientim demokratik – për shembull, Biden (tani në
gjeneratën më të re), George Soros dhe Bill Gates, të cilët janë financuesit e kësaj flluske më të majtë.
Aktualisht, janë Konservatorët ata që janë në pushtet.
Pastaj kemi financues si Peter Thiel, i cili e sheh veten si liberal-konservator.
Sigurisht që ekziston një luftë e brendshme për pushtet, sepse në fund të fundit gjithçka ka të bëjë me atë se
kush ulet në krye të tavolinës dhe kush ka fjalën në rendin e ri botëror ose në sistemin aktual.
Pra, padyshim që ka konflikte midis tyre.
Por ajo që është shumë e qëndrueshme është se njeriu gjithmonë vepron sipas një agjende.
Që të lëvizë gjithmonë drejt teknokracisë.
Tani mund ta shihni edhe në Gjermani.
Në parim, nuk ka rëndësi kush është në pushtet, madje edhe tani pas zgjedhjeve.
Ajo që po ndiqet më tej është ekonomia e gjelbër me gjurmimin e CO2 dhe tregtimin e emetimeve.
Asgjë nga kjo nuk do të hiqet apo ndryshohet.
– Përkundrazi, tani ka mbikëqyrje biometrike me kohë të plotë me e-ID dhe portofolë
digjitalë qytetarësh dhe instrumente të ngjashme.
Arsyet: Aktualisht po përballemi me këtë krizë migracioni, duhet të promovojmë sigurinë e brendshme dhe të pozicionohemi më mirë.
Tani po zbatojmë biometrinë dhe e-ID-në për të parandaluar mashtrimet zgjedhore, etj., ashtu si në Amerikë, ndërsa qeveria e
mëparshme vendosi të njëjtin sistem, dëshironte të njëjtën biometri, të njëjtën mbikëqyrje masive,
për shkak të një rreziku tjetër potencial, virusit.
Atëherë u tha se për shëndetin dhe shëndetin global tani na nevojitet urgjentisht mbikëqyrje
biometrike, gjurmim me 2G ose 3G dhe distopia e kodit QR .
Pra, në fund, merrni të njëjtin model; ai nuk ndryshon aspak.
Në parim, e vetmja gjë që ndryshon është mjeti i marketingut.
Si të përpiqemi në njëfarë mënyre ta bëjmë të pranueshëm për popullsinë.
Kjo do të thotë se grupet e ndryshme, të cilat mund të mos bien dakord me
njëra-tjetrën, megjithatë kanë një qëllim të përbashkët.
Kam ndjesinë se ata duan t'u marrin sa më shumë të jetë e mundur popullatës së përgjithshme.
Qoftë kognitive apo materiale, për ta mbajtur për vete.
A janë më të prirur të jenë individë, familje apo korporata të mëdha?
Si duken këto struktura pushteti?
O Zot, sa gjatë do të zgjasë ky ligjëratim?
Ekziston një rrjet i madh, kështu që është e pamundur të jepet një përgjigje e saktë.
Nga njëra anë, ekzistojnë klane familjare, si Bushët, të cilët kanë qenë të përfshirë në politikën amerikane për 100 vjet, në
thelb duke grumbulluar burime dhe duke vepruar si një klan kriminal që herë pas here vjen në pushtet ose ka qenë në pushtet.
Kennedyët nuk janë shumë më të mirë.
Ata fituan para nga kontrabanda e opiumit, armëve dhe alkoolit dhe u bënë lojtarë të mëdhenj në këtë industri.
Kjo është e gjithë Bregu Lindor i SHBA-së, i bazuar në parim mbi pasardhësit e Kompanisë
së Indisë Lindore dhe mbi tregtinë e opiumit.
Ju gjithashtu mund ta lexoni këtë në mediat kryesore, se Harvard-i, Princeton-i dhe të gjitha këto
universitete në thelb u themeluan nga ish-baronët e opiumit.
Dhe Kennedyt nuk janë përjashtim.
Pra, nga njëra anë, padyshim që ekzistojnë këto klane familjare.
Nga ana tjetër, ekzistojnë rrjete të tilla si Konferenca Bilderberg.
Pra, është interesante, natyrisht, që nga njëra anë ke George Soros, Peter Thiel apo Eric Schmidt, të cilët në
parim shumë publikisht përfaqësojnë ideologji kundërshtare.
Njëri është liberal i majtë – në rastin e Eric Schmidt, ish-CEO i Google – dhe tjetri
është liberal-konservator i djathtë, Peter Thiel.
Pra, ata janë diametralisht të kundërt me njëri-tjetrin në publik dhe në media, por më pas takohen në Konferencën
Bilderberg, ku të dy janë anëtarë të Komitetit Drejtues.
Gjë që nënkupton se aty po diskutohet diçka tjetër nga ajo që shohim në media, ku shumica e saj ndoshta është
thjesht për shfaqje, ose më saktë, ku njerëzit thjesht përpiqen të sigurojnë vota ose pushtet në publik.
– Ndërkohë që në sfond ndiqen gjëra si dixhitalizimi dhe transhumanizmi, të gjithë janë në të njëjtën faqe.
Pra, njerëzit zakonisht janë miq edhe në jetën e tyre private.
Ju e shihni gjithmonë këtë në Bundestag, kur thonë: po debatojmë në emisionin e bisedave – në njëfarë
mënyre të Gjelbërtët kundër CDU-së, të Majtët dhe AfD-së.
Dhe pastaj, në fund, ata qëndrojnë diku rreth një paneli, duke qeshur së bashku dhe duke u argëtuar.
Në thelb është një klub.
Dhe ajo që na prezantohet publikisht zakonisht është diçka si një telenovelë.
Po. Ju jeni shumë të mirë në bërjen publike të këtyre gjërave.
Si bën që njerëzit të të dëgjojnë?
Së pari, nuk dua që askush të më dëgjojë.
Unë në të vërtetë dua që njerëzit të dëgjojnë veten e tyre dhe intuitën e tyre, zërin e brendshëm dhe ndërgjegjen e tyre.
Sepse, siç thashë më parë, nuk ka të drejtë për të sunduar.
As nuk ka askush që mund t'i diktojë asgjë as ty as mua.
E vetmja gjë që duhet të na udhëheqë në jetë është kuptimi ynë personal i realitetit.
Dhe kjo është diçka që secili duhet ta vendosë vetë në një mënyrë shumë subjektive.
Kjo do të thotë se ajo që bëj në thelb është të mbledh informacion, pastaj ta bëj të disponueshëm – dhe, mbi të gjitha,
të përfshij të gjitha burimet që përdor për të arritur në përfundimin tim – në mënyrë që lexuesit të
mund të ndjekin vetë arsyetimin tim dhe pastaj të vendosin nëse arrijnë në të njëjtin përfundim.
Unë përgjithësisht i gjej shumë logjike dhe nuk do të dija si të propozoja një tjetër.
Por të gjithë janë të lirë të vendosin vetë.
Nuk dua që njerëzit të më besojnë fare.
Gjëja më e keqe që mund të bësh është thjesht të adoptosh dhe përshtatësh mendimet e të tjerëve dhe t'u besosh atyre.
Duhet të dëgjosh vetëm veten tënde.
Dhe ajo që e konsideroj të rëndësishme është që ne gjithashtu të përdorim termat e duhur.
Pra, kur e përshkruaj veten si një teoricien komploti apo diçka e tillë, unë padyshim po u bëj njerëzve një nder.
Nuk do t'i gjeni këto terma në tekstet e mia.
Sepse nuk bëhet gjithmonë fjalë për komplote, por për krimin e organizuar.
Dhe ka, në parim, një shprehje shumë e thjeshtë: ndiq paratë.
Pra, ndjek paratë, ashtu si do ta bënte çdo hetues kriminal, çdo detektiv që dëshiron të zgjidhë një krim.
Unë bëj të njëjtën gjë.
Dhe me çdo artikull tim, mund të ndërmerrni veprime ligjore në gjykatë dhe keni një shans të mirë për
të fituar, sepse në parim gjithçka është dokumentuar.
Dhe jo me ndonjë video të rastësishme në YouTube nga z. XY, i cili ka dëgjuar nga dikush se mund të jetë kështu,
por zakonisht me dokumente origjinale nga UNESCO, CIA, etj.
Pastaj mund të lexoni vetë se çfarë po bëjnë dhe po shkruajnë në të vërtetë këta njerëz, çfarë po njoftojnë,
çfarë pranojnë dhe lëshojnë në retrospektivë – gjë që shpesh ndodh vetëm dekada më vonë.
Pra, duhet të përdorni termat e duhura.
Prandaj përdor terma të tillë si "ekonomia e vëzhgimit" .
Në parim, kjo nuk është thjesht mbikëqyrje me kohë të plotë, por fitim nga mbikëqyrja me kohë të plotë.
Më në fund të fundit, kompanitë e mëdha të teknologjisë që po nxjerrin arin e kohës sonë – pra të dhënat –
natyrisht që fitojnë shuma të mëdha parash prej tij.
Megjithatë, ata gjithashtu i kalojnë këto të dhëna te qeveria ose shërbimet sekrete.
Këta, nga ana e tyre, natyrisht kanë akses te heretikë individualë, kritikë jo-besimtarë që në njëfarë mënyre
shprehin veten në një mënyrë që delegjitimon shtetin.
Kjo do të thotë se është një rrjet shumë i dëmshëm.
Dhe Benito Mussolini e përshkroi këtë në atë kohë si formën e përsosur të fashizmit: "Korporatizëm."
Kur shteti dhe korporatat bashkohen në një strukturë pushteti të pashëndetshme. Dhe pikërisht këtë kemi.
Prandaj kjo strukturë pushteti është kaq e madhe, konfuze dhe e vështirë për t'u përcaktuar, sepse politika në
thelb nuk ka marrë asnjë vendim për një kohë të gjatë.
Në parim, organizatat supranacionale, agjentët e tyre, grupet e tyre të mendimit dhe organe të tilla si OKB prej kohësh marrin
vendime që më pas na paraqesin Agjendën 2030 dhe objektivat e qëndrueshmërisë për të cilat asnjëri prej nesh
nuk ka votuar kurrë, por që më pas zbatohen dhe imponohen nga qeveritë kombëtare përkatëse.
Në parim, kjo shkon kundër vullnetit të popullit, i cili as nuk ka votuar për të, as nuk ka asnjë fjalë në këtë çështje.
Pra, për mua, politika është thjesht dega ekzekutive e një strukture supranacionale që nuk
quhet qeveri botërore, por qeverisje globale.
Dhe kjo padyshim do të çojë në një strukturë qeverisjeje globale gjithnjë e më të fortë në një moment.
Të paktën kur më në fund të na duhet të paguajmë një taksë qëndrueshmërie për OKB-në, e cila tashmë është diskutuar.
Por qeveritë kombëtare do të vazhdojnë, natyrisht, të ekzistojnë.
Sepse kështu e sheh.
Atje mund të simuloj demokracinë dhe të votoj, dhe gjithsesi t'u jap votuesve ndjesinë se po
marrin pjesë, gjë që në fund nuk është e vërtetë.
Pra kjo do të thotë që qeveria botërore e vetme, nga e cila disa njerëz kanë frikë, e cila do të ishte e vendosur diku në Gjenevë
ose Nju Jork, ndoshta nuk do të ekzistojë, por në vend të saj ne do të vazhdojmë të kemi ndarjet administrative që kemi tashmë?
Pikërisht, as kjo nuk është për shitje.
Pra, nëse dua të vazhdoj të promovoj modelin e demokracisë në media dhe të them se është demokracia më e mirë ndonjëherë,
atëherë nuk mund të shkoj e të them se tani kemi një qeveri botërore, që në thelb përbëhet nga tetë
zotërinj të moshuar që takohen në një dhomë të pasme dhe pastaj marrin vendime për të gjithë botën.
Sigurisht, nuk funksionon kështu. Edhe njerëzit e dinë këtë.
Prandaj qeveritë kombëtare natyrisht do të vazhdojnë të ekzistojnë, por gjithmonë do të ketë instrumente të
reja që kërkojnë dhe sigurojnë sovranitet supranacionale.
Si ky traktat i OBSH-së, për shembull, i cili natyrisht do të sigurojë që nuk janë më qeveritë kombëtare, por një
konstruksion supranacionale që dikton se çfarë ndodh në vendet individuale në sektorin e shëndetësisë.
Po.
Pse mendon se njerëzit e durojnë këtë?
Ka gjithnjë e më shumë njerëz që kuptojnë se janë të pakënaqur me qeveritë e tyre dhe ndoshta madje do të mirëprisnin
një fillim të ri dhe do të pajtoheshin me një qeveri botërore.
Po, ka një numër befasueshëm njerëzish që nuk mendojnë se është kaq i keq.
Por ata zakonisht janë njerëzit që nuk shikojnë me vëmendje.
Çdokush që e konsideron veten demokrat – veçanërisht tani në Zvicër, si një demokrat i nivelit
bazë – dëshiron të ketë ndikim në komunitetin e tij.
Me fjalë të tjera, ai dëshiron të ketë një fjalë në vendimmarrje, të marrë pjesë në procesin e vendimmarrjes, të
kontribuojë me pikat e tij – përparësitë dhe të metat – dhe pastaj në njëfarë mënyre të arrijë një konsensus.
Kjo është në të vërtetë ajo që është demokracia.
Është një proces, shpesh edhe një konflikt, një diskutim, një diskurs që duhet të zgjidhet diku.
Dhe, natyrisht, kjo nuk ndodh.
Mendoj se shumë njerëz nuk e kuptojnë vërtet këtë sepse thjesht nuk kanë kohë në jetën e tyre normale të punës.
Kush ka kohë të kalojë katër, gjashtë, tetë orë duke kërkuar diçka në mbrëmje, kur nuk mund ta paraqesë mirë në një libër?
Kur flet me njerëzit në rrugë, ke përshtypjen se të gjithë thjesht po e pranojnë gjendjen ashtu siç është,
se janë në mënyrë të fshehtë të pakënaqur, por në të vërtetë nuk bëjnë asgjë për ta ndryshuar.
Media na thotë se gazetarët e pavarur si ti dhe unë përbëjnë maksimumi 20 për qind të popullsisë.
A është vërtet kështu?
Jo, nuk e shoh kështu.
Unë gjithmonë më pëlqen të përmend shembullin e referendumeve në Zvicër – në atë kohë mbi temën e koronavirusit dhe ligjit Covid.
Ishte referendumi i parë, i cili në fillim madje e refuzoi ligjin.
Shikova këto projeksione – ose parashikime – dhe në një moment, mendoj se rezultati ishte që 47 për qind e
refuzuan këtë ligj, gjë që në fund bëri që ai të miratohej.
Por 47 për qind e popullsisë tashmë u shpreh kundër zbatimit të këtij regjimi në referendumin e parë – këtij sistemi të
ndjekjes së mbikëqyrjes dhe, në fund të fundit, të kontrollit.
Dhe besoj se shumica e mbulimit mediatik të kësaj flluske kritike është krejtësisht e tepruar.
Sepse, natyrisht, duhet t'i bësh njerëzit të ndjehen se në njëfarë mënyre janë pjesa e çuditshme, e çmendur
dhe kritike e popullsisë dhe se janë pakica absolute, po.
Atëherë ndihesh përkatësisht i pafuqishëm.
Kjo natyrisht krijon një ndjenjë të fuqisë dhe të pafuqisë, dhe bën që njerëzit të qëndrojnë të paaktivë në
shtëpi, ulur apatikisht në divan dhe, natyrisht, të ndihen të irrituar që nuk mund të bëjnë asgjë.
Por unë e shoh krejt ndryshe, sepse, siç thashë, kur je në qytet, në botën analoge, duke biseduar me njerëz, është mjaft e rrallë
të takosh dikë që me të vërtetë mendon se gjithçka është e shkëlqyer, që është me të vërtetë entuziast për
qeverinë gjermane, qeverinë amerikane, qoftë Trump apo paraardhësit e tij, apo për qeverinë zvicerane.
Me vështirësi do të takoni dikë në hapësirat publike, në pub-e, në tren, që është me të vërtetë entuziast për të.
Njerëzit që takoni atje dhe që flasin me të vërtetë pozitivisht për të, sipas vëzhgimit tim, janë në pakicë.
Janë 20, 18, 25, 15 për qind, në varësi të vendit ku po shkoni, ndoshta edhe 30 për qind.
Megjithatë, besoj se kjo është pakica.
Dhe besoj se 60, 70 për qind e popullsisë kanë kuptuar se po mashtrohen, se gjithçka
është një fasadë dhe se ka shumë pakënaqësi.
Besoj se nga këta – le të themi 60 për qind ose 70 për qind – një pjesë e madhe ende nuk guxon ta shprehë këtë publikisht.
Sepse, natyrisht, ekziston frika se punëdhënësi yt do ta zbulojë, se do të pësoni disavantazhe në punë, se mund të mos ju lejohet
më të anëtarësoheni në klubin e tenisit ose të qitjes, se miqtë tuaj mund t'ju konsiderojnë
të përjashtuar që mbështesni teori të çuditshme.
Megjithatë, besoj se nëse flisni hapur për këtë – dhe kjo është përvoja ime – do të vini
re shpejt se shumë njerëz janë shumë kritikë.
Gjëja e rëndësishme është të mos përdorim termat që na sugjeron klasa sunduese dhe që përdoren nga makineria e propagandës.
Pra, mos flisni për ndryshimet klimatike; kur dikush të flasë me ju për ndryshimet klimatike, flisni për mbrojtjen e mjedisit.
Kur dikush flet për akumulimin e kapitalit dhe për miliarderët e ligë si Elon Musk, atëherë flisni për miliarderët e ligë si Soros
dhe Gates, të cilët në fund organizohen në mënyrë kriminale dhe bashkëpunojnë për të sjellë
gjëra për të cilat asnjëri prej nesh nuk ka votuar.
Dhe përpiqu të përshkruash gjërat duke përdorur terma më të saktë.
Këto nuk janë teori konspirative; ky është krim i organizuar dhe gazetari hetimore; kjo është kriminalistika.
Edhe në rastin e shtetit mbikëqyrës, nuk bëhet domosdoshmërisht fjalë për vetë shtetin mbikëqyrës, por më tepër për ekonominë
e mbikëqyrjes, sepse ekziston një ndërveprim shumë i ngushtë midis korporatave, aparatit shtetëror dhe shërbimeve sekrete.
Pra, nëse përpiqeni t'u afroni njerëzve me fjalorin e duhur, mund të flisni gjithashtu shumë
konstruktivisht me – në thonjëza – anën tjetër.
E përjetoj këtë herë pas here kur flas me njerëz që do t'i përshkruaje si plotësisht "woke" ose "nga një anë krejt tjetër e
gardhit", të cilët mund të kenë biseda të shkëlqyera me mua rreth kësaj, sepse edhe unë jam në favor të mbrojtjes së mjedisit
dhe askujt nuk i pëlqejnë mikroplastikat në ushqimin e tyre.
Unë gjithashtu nuk jam në favor të super-miliarderëve si Musk, Soros apo Gates, të cilët mund të përdorin paratë e tyre për të
blerë kaq shumë ndikim sa të vrasin njerëz në Amerikë dhe Afrikë me ilaçe, përmes fushatave që në thelb janë vetëm të dëmshme.
Nga sterilizimi deri te vdekjet, gjithçka që ka ndodhur në të kaluarën.
Pra, kur përpiqeni thjesht t'i nxirrni njerëzit – dhe mendoj se të gjithë duhet të bëjnë një vetëvlerësim këtu – sepse,
natyrisht, shumë njerëz janë ende shumë të zhgënjyer nga kriza e koronavirusit, nga fqinjët e tyre, nga punëdhënësit e tyre.
Por nëse je pak më i informuar, ke pak më shumë njohuri dhe ke kuptuar këto gjëra se të tjerët, atëherë ke edhe
përgjegjësinë të bësh pak kompromis, të jesh më i arsyeshëm dhe të vazhdosh të afrohesh tek njerëzit.
Sepse jemi një specie, duhet në njëfarë mënyre të ndajmë këtë hapësirë të jetesës së bashku.
Dhe nëse vazhdojmë të jemi të ndarë midis pro-korona dhe anti-korona, pro-migracion dhe anti-migracion, si dhe pro-Trump,
anti-Trump, Merz dhe BlackRock në Gjermani. Sa më shumë që t'i fusin popullatës narrativa të tilla ndarëse, aq më
shumë duhet të merremi me veten dhe me konflikte horizontale.
Siç pamë në vitin 2008 me lëvizjen Occupy Wall Street, problemi qëndron në krye.
Dhe hera e fundit që njerëzit, nga e majta e djathta, ngritën sytë së bashku ishte gjatë lëvizjes Occupy Wall Street.
Ishte një momentum i jashtëzakonshëm në të gjithë spektrin, ku njerëzit kuptuan: janë bankat qendrore, janë
bankat e mëdha që duhet t'i shpëtojmë me paratë tona, me miliarda nga paratë tona të taksave.
Dhe ata nuk kishin këtë konflikt horizontal.
Dhe pastaj, veçanërisht në Amerikë, u shfaq lëvizja Tea Party dhe ajo që u bë e njohur si lëvizja progresive "woke" .
Edhe një herë, njerëzit janë të bllokuar në një konflikt horizontal dhe po përplasin kokat me njëri-tjetrin në vend që të
adresojnë problemin, i cili zakonisht kërkon të shikosh lart.
Po.
Dhe në çfarë mase jemi tani në mëshirën e këtij procesi, apo mund të mbrohemi, të armatosemi kundër asaj që supozohet të na bëjë?
Ne pajtohemi me këtë dhe prandaj i japim atij fuqinë.
Nga ana tjetër, kur marrim pushtetin për vete, ia marrim atyre – këto mundësi, për të thënë kështu.
Sa më shumë njerëz ta bëjnë këtë, aq më i madh dhe më gjithëpërfshirës bëhet ky proces.
Çfarë këshille u jepni njerëzve? Çfarë duhet të bëjnë ata?
Së pari, duhet të kuptoni se sa më shumë propagandë të ketë, aq më shumë narrativa të dyshimta dhe skizofrenike
hidhen në përzierje, dhe aq më shumë menaxhohet indinjata.
Pra, tema e sotme është A, dhe ne duhet të zemërohemi për të.
Ditën tjetër, pika B është në rendin e ditës, dhe duhet të indinjohesh për të.
Sa më shumë që ndodh kjo, aq më shumë është një shenjë se atje lart në kullën prej fildishi ka njëfarë paniku, sepse, natyrisht,
besimi në politikë dhe në shtet ka qenë në rënie për dekada.
Besimi në transmetimin e shërbimit publik po bie.
Pjesëmarrja e votuesve po bie dhe po zvogëlohet.
Kjo do të thotë që gjithnjë e më shumë njerëz po e kuptojnë qartë se çfarë lloj qeverie kanë dhe se ajo në të
vërtetë nuk ka shumë të bëjë me demokracinë. Ata janë të zhgënjyer dhe po i kthejnë shpinën.
Dhe shumica e njerëzve e bëjnë këtë, natyrisht, me njëfarë mjerimi – domethënë zhgënjimi – sepse thjesht nuk
duan më të merren me të, por përqendrohen në jetën e tyre private, në gjërat që mund të ndikojnë.
Dhe kjo në të vërtetë është e saktë.
Po të mos po shkruaja për të tani, shpesh as që do ta shikoja këtë gjë, sepse shpesh ndodh që ajo që të paraqitet është thjesht
një fyerje për inteligjencën tënde, me rrëfimin e saj grotesk .
Por ajo që me të vërtetë duhet t'u këshilloni njerëzve është të kuptojnë: ne jemi ende më shumë!
Pra, nëse merrni rrethanat e një qeverie me forcat e saj të policisë ose shërbimin civil dhe i krahasoni me numrin e njerëzve
që jetojnë në atë vend, domethënë popullsinë, do të shihni një mospërputhje të madhe midis aparatit – aparatit
shtetëror, sistemit, çfarëdo që ta quani – dhe popullsisë, e cila në të vërtetë mban pushtetin.
Kjo në të vërtetë është ideja pas demokracisë, që sovrani vendos.
Kjo ndjenjë është veçanërisht e fortë në Zvicër.
Dhe pastaj shumë shpejt ndjen se në njëfarë mënyre po të diktojnë nga Berna federale nëse atje nuk të pyesin.
Tani kemi këto marrëveshje kornizë të BE-së, të cilat thonë: "Po përpiqemi ta anashkalojmë referendumin në njëfarë
mënyre, dhe nuk duhet të shkojë para Këshillit të Shteteve."
Ti përpiqesh të shpëtosh prej saj në ndonjë mënyrë.
Dhe njerëzit thjesht duhet të përfshihen aktivisht.
Demokracia është një proces. Nëse e ke tashmë si "modelin më të mirë" – dhe ndoshta është një nga modelet më të mira që njohim
dhe kemi, dhe gjithashtu kemi njëfarë përvoje praktike me të – nëse dëshiron të marrësh pjesë në të dhe të sjellësh
në mënyrë aktive disa rezultate pozitive, atëherë duhet të përfshihesh, dhe duhet ta bësh këtë në nivel lokal.
Sepse nuk mund të ndikosh në Këshillin Federal në Bernë nga Çur.
Por ajo që mund të bëni është t'i bëni këshillit lokal të marrë vesh dhe të marrë parasysh,
të japë kontribute dhe të vendosë prioritete.
Dhe nëse mjaft komuna bëjnë këtë, dhe mjaft udhëheqës komunalë pastaj ndërmarrin veprime në kanton, dhe
kantoni pastaj ndërmerr veprime në Bernë, atëherë padyshim keni fuqinë për të bërë ndryshim.
Pra, Corona padyshim do të kishte dalë shumë ndryshe sikur të mos kishte pasur kaq shumë media të lira dhe kaq shumë opozitë.
Prandaj bëhu aktiv, ngrihu nga divani dhe mos e konsumoni krizën sikur të ishte një film artistik.
Janë jetët tona të gjitha, dhe ne mund t'i formësojmë, sepse e ardhmja nuk është e paracaktuar; ne ende mund ta ndryshojmë tani.
Po, faleminderit shumë për vlerësimin tuaj dhe për ndarjen e njohurive me ne.
A ka diçka tjetër që dëshironi t'u thoni shikuesve për t'i përfunduar?
Po, kjo ishte pothuajse një deklaratë përmbyllëse, por duhet të kuptosh se ti vetë je fuqia,
ndryshimi, e ardhmja pozitive, dhe se jeta është e bukur.
Jeta është e bukur, dhe çdo gjë tjetër me të cilën njerëzit përpiqen të na bindin – qoftë frika, qoftë
dëshira për të na trembur nga luftërat, nga dixhitalizimi, etj. – është thjesht një mjet kontrolli.
Jeta është e bukur.
Duhet të udhëhiqni një jetë të motivuar, të lumtur dhe të përmbushur me familjen tuaj dhe komunitetin tuaj lokal, dhe në
asnjë rrethanë mos lejoni veten të shtyheni drejt kësaj qëndrimi frike ose agonie që mediat – makineria e
propagandës – duan të na fusin – sepse atëherë, në fund, ata do ta kenë arritur tashmë qëllimin e tyre.
Pra, e ardhmja nuk është aty për t'u parashikuar, por për t'u formësuar – siç tha njëherë Antoine de Saint-Exupéry.
Dhe besoj se kjo duhet bërë duke qenë aktiv dhe duke jetuar një jetë të lumtur, sepse
një jetë e lumtur është revolucioni i vërtetë.
Faleminderit shumë për këtë intervistë. Të gjitha të mirat, zoti Regenauer.
Faleminderit për ftesën.