Пас мебинед, ки ҳамаи онҳо ҳамон як барнома доранд.
Аммо ин маънои онро надорад, ки он наметавонад ҷангро ба вуҷуд орад.
Мутаассифона, ҷанг беҳтарин тиҷорат барои синфи ҳукмрон аст.
Он чизе, ки ба мо оммавӣ пешкаш мешавад, одатан мисли як операи собунӣ аст.
Агар ман хоҳам, ки таблиғи модели демократияро дар ВАО идома диҳам ва бигӯям, ки ин беҳтарин демократияи ҳама давру замон аст,
пас ман қариб наметавонам бигӯям, ки ҳоло мо ҳукумати ҷаҳонӣ дорем, ки аслан аз ҳашт марди пир иборат аст,
ки дар як ҳуҷраи паси саҳна ҷамъ мешаванд ва сипас барои тамоми ҷаҳон қарорҳо қабул мекунанд.
Албатта, ин ғайриимкон аст.
Пас фаъол шавед, аз диван бархезед ва ин буҳронро гӯё ки филми бадеӣ бошад, тамошо накунед.
Ин ҳама ҳаётҳои мост ва мо метавонем онҳоро шакл диҳем, зеро оянда пешакӣ муайян нашудааст;
мо ҳанӯз ҳам метавонем онро ҳоло тағйир диҳем.
Имрӯз ман ба Швейтсария сафар кардам, то бо як марди махсус сӯҳбат кунам.
Ӯ шахсест, ки ҳам ҷузъиёти хурдро ва ҳам манзараи умумиро медонад ва метавонад ҷанбаҳои
гуногунро дар як риштаи муштарак ба ҳам пайваст кунад.
Ӯ дар соли 1978 таваллуд шудааст ва мусиқидон, муаллифи китобҳои гуногун, мудири амалиёт,
радиопрезентер, соҳибкор ва машваратчии идоракунӣ мебошад.
Ӯ дар 20 кишвари гуногун зиндагӣ ва кор кардааст, панҷ забонро медонад ва дар ин роҳ
дарки ҳамаҷонибаи ҷаҳонро ба даст овардааст.
Ӯ на он шахс аст, ки танҳо ақидаҳои дигаронро такрор мекунад ё ҳикояҳоро паҳн менамояд, балки худаш ба амиқи масъала мерасад.
Хуш омадед ба Studio Chur имрӯз, Том-Оливер Регенауэр.
Аз даъват бисёр ташаккур. Бале, лутфан.
Имрӯз мо мавзӯи «сохторҳои қудратӣ» ё «кист, ки ҷаҳонро идора мекунад?»-ро муҳокима мекунем.
Саволи аввалини ман – биёед аз вазъи ҷаҳонӣ оғоз кунем – дар ҷаҳон боз ҷанг аст, дар Украина, дар
Сектори Ғазо, дар Яман ва ҳама ҷо худро мусаллаҳ мекунад.
Иттиҳоди Аврупо ҳоло боз қарор кардааст, ки 150 миллиард сармоягузорӣ кунад, то иқтидорҳои
истеҳсоли силоҳ ва логистикаро таъсис диҳад.
Дар ҳамин замон байни қудратҳои асосӣ — ИМА, Русия ва Чин — танишҳо вуҷуд доранд, ки ба таври назаррас меафзоянд.
Аммо Аврупо, Шарқи Миёна, Ҳиндустон, Покистон, Эрон – дар ҳама ҷо нооромӣ ҳукмфармо аст.
Ва ҳамзамон мо ба самти авҷи давраи мошинҳо босуръат ҳаракат мекунем.
Ҳама чизе, ки метавонад рақамӣ карда шавад, рақамӣ хоҳад шуд – аз пул ва асъорҳои рақамии марказӣ то зеҳни
сунъӣ, ки дар ниҳоят ҳама чиз ва ҳар касро фаро хоҳад гирифт.
Мо дар бораи имплантҳои мағз шунидаем, ки одамонро ба як навъ киборг табдил медиҳанд — ба
инсон-мошин ё мошин-инсон, агар онҳо ҳанӯз ҳам инсон бошанд.
Ва саволи аввалини ман ба шумо чунин аст: Оё ин таҳаввулот тасодуфӣ ва мустақил аз ҳамдигар ҳастанд,
ё дар паси онҳо ягон барнома ё нақша вуҷуд дорад?
Ин ҳамеша ба нуқтаи назари шумо вобаста аст.
Ман ҳамеша онро – ё одамон дӯст доранд онро – поликризис меномам .
Пас, аз як тараф, ҷанбаи технологӣ вуҷуд дорад, ки ба трансгуманизм равона мешавад ё
ки, дар асл, аз ҳаракати технократия бармеояд.
Он дар соли 1917 дар соҳили шарқии ИМА бо ҳаракати технократия оғоз ёфт, ки сипас – агар шумо онро ба таври муфассал пайгирӣ
кунед – ба саноати рақамисозӣ ва иқтисоди платформавӣ табдил ёфт ё иқтисоди назоратӣ –
вобаста ба он, ки ман онро чӣ гуна тавсиф мекунам.
Албатта, ин ҷанбаи технологӣ аст.
Аз тарафи дигар, албатта, ҷанбаи низомӣ вуҷуд дорад, яъне комплекси низомӣ-саноатӣ – чунон ки мегӯянд.
Ҷанг ҳеҷ гоҳ аз байн нарафт. Пас ин тавр нест, ки ҳоло боз ҷанг шуда бошад. Ҳамеша ҷанг буд.
Ман бовар дорам – агар дуруст ёд дорам – ки аз замони таъсисёбии Иёлоти Муттаҳидаи Амрико 17 ё 14 сол бе ҷанг гузаштааст.
Хуб, ин бисёр чизҳоро мегӯяд.
Пас, дар асл мо бо вазъияти ҷангҳои 5G, яъне ҷангҳои насли панҷум рӯ ба рӯ ҳастем.
Ва ин на танҳо ҷангҳои кинетикӣ (амалиётҳои низомӣ ва ҷанги ҷисмонӣ) аст, балки ҷангҳои когнитивӣ (равона ба
таъсиррасонӣ ба равандҳои зеҳнӣ ва эҳсосии душман) низ ҳастанд, ки онҳо низ аксар вақт баррасӣ мешаванд.
НАТО вебсайти худро дорад, ки онро NATO Innovation Hub меноманд.
Инҷост, ки ҷангҳои маърифатӣ шурӯъ мешаванд.
Ва ин моро хеле зуд ба ҷанбаи технология бармегардонад, зеро мо ҳама бо он чизе, ки ман ҳамеша «смомбиҳо» меномам –
омезиши смартфон ва зомби – дар кӯчаҳо гашта мегарданд, ошноем.
Аксари одамон бо смартфонҳояшон машғуланд, ҳатто вақте ки сагро сайр мекунанд ё кӯдакашонро ба сайр мебаранд.
Ва ин танҳо технологияи дахолаткунанда аст.
Ва ин, албатта, ба мағзи мо, ҳолати ҷисмонии мо ва инчунин ҳолати равонии одамон таъсир мерасонад.
Зеро ҳамин аст, ки он чизеро дорем, ки онро эпидемияи изолятсия меноманд.
Аз ин рӯ, одамон рӯз ба рӯз бештар танҳо мешаванд, зеро ба ин ҷаҳони рангин ва рақамӣ, ки ман онро «Шоуи Труман»
меномам, мисли он китоб – ки он охирин аст – тамаркуз мекунанд.
Хуб, дар асл ҷавоб додан ба ин савол кӯтоҳ душвор аст.
Зеро ин барномаи васеи ҷангҳои 5G аст, ки аз як тараф равшан ба самти ҷангҳои кинетикӣ ҳаракат мекунад ва ҳамзамон дар
иқтисоди ҷаҳонӣ ва низоми пулии ҷаҳонӣ халалҳо ба бор меорад.
Аз тарафи дигар, ҷузъи хеле қавии ҷангҳои маърифатӣ вуҷуд дорад, ки дар он дар ҳама ҷабҳаҳо кор ба амал оварда мешавад.
Аз ҷониби НАТО, аз ҷониби ширкатҳои бузурги технологӣ ва инчунин, масалан, дар шакли васеи барномаи трансгуманистӣ,
ки дар он мо зуд ба Neuralink ё субъектҳои монанд мерасем.
Ҷое, ки ширкати Илон Маск мехоҳад имплантҳои мағз эҷод кунад ва онҳоро ба зеҳни сунъӣ ва абр пайваст намояд.
Ин конвергенсияи био-рақамист, яъне дар маънои васеъ омезиши инсон ва мошин.
Ва сипас, албатта, дар як лаҳза савол ба миён меояд: шумо то чӣ андоза ҳанӯз инсон ҳастед?
Хуб, ин саволи хеле мураккаб аст, ки ман метавонам ба осонӣ ду соат дар бораи он лексия диҳам.
Пас ҷавоб додан ба таври кӯтоҳ душвор аст.
Аммо агар ба тафсилот назар кунем, воқеият ин аст, ки мо дар миёнаи поликризис қарор дорем ва
эҳтимолан бо халалҳо дар миқёси бесобиқа рӯбарӯ хоҳем шуд.
Савол ин аст, ки ин тағйиротҳо то чӣ андоза зуд рӯй медиҳанд ва ба кадом шакл халаловар ҳастанд?
Пас ин рақамигардонӣ – ё технократии трансгуманизм – бешубҳа раванди тадриҷӣ хоҳад буд, як тағйири
тадриҷӣ, ки барои реша давондан наслҳоро талаб мекунад.
Дигараш метавонад хеле зудтар рӯй диҳад – ҷанги кинетикӣ – ки дар он, принсипӣ, оташи ҳалкунанда дар ҷои лозимӣ нест ва он
метавонад оташсӯзиро ба вуҷуд орад – хоҳ дар Шарқи Миёна бошад, хоҳ дар сенарияи Тайван, Чин, ИМА, ё хоҳ Русия, НАТО,
Украина. Пас, мо бешубҳа бо замонҳои ноором рӯбарӯ ҳастем ва, мутаассифона, эҳтимолан бо замонҳои ҷанг низ.
Биёед ба сатҳи миллӣ баргардем.
Ин давлатҳои муқобил ҳастанд: Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, Русия, Чин.
Оё онҳо ҳама манфиатҳои гуногун доранд ё аслан якхелаанд?
Аз назари баландтар, ман ҳамеша инро ҳамчун сатҳи 2D, 3D ё 4D-и сиёсат ё геополитика ном мебарам.
Дар сатҳи 2D мо низоъҳои воқеиро мебинем – албатта ҳоло байни Украина ва Русия – ки дар он одамон мемиранд,
хеле зиёд, дар як ҷанги кинетикӣ, ки воқеан ҷараён дорад.
Дар сатҳи болотар, агар онро сатҳи се-андоза бигӯем, чунин созмонҳо ҳастанд, мисли Созмони Милали
Муттаҳид ё Бонки Байналмилалии Пардохтҳо дар Базел.
Ва агар шумо ба таърихи Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ё Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ назар афканед, масалан, маҳз дар ҳамин
муассисаҳо ва созмонҳо музокирот баргузор мешаванд.
Пас дар он ҷо, ки ҷанг нест, қароргирандагони дахлдор ҷамъ меоянд ва сипас мебинанд, ки чӣ кор карда метавонанд.
Яъне аз назари як шаҳрванди оддии коркунанда ва ҷангҷӯ ин, албатта, ҳамин тавр менамояд, ва ҳамчунин дар асл як
низои кинетикӣ вуҷуд дорад ва таҳдиди ҷанг низ вуҷуд дорад.
Чин, Амрико, ки дар Украина ҳолати ҷанг вуҷуд дорад.
Аз тарафи дигар, бояд қайд кард, ки ин 193 давлати аъзои СММ ҳама худро ба Агендаи 2030
бахшидаанд ва бинобар ин онро дастгирӣ ва амалӣ мекунанд.
Инро метавон хеле возеҳ дар он дид, ки Амрико ҳоло Palantir-ро, яъне «системаи оператсионии муҳоҷират»-ро ҷорӣ мекунад, ки аслан
миқдори беназири маълумотро ҷамъ меорад, маълумоти бузургро муттаҳид мекунад ва бо ин
васила шаҳрванди шаффофро қариб ҷолиб менамояд.
Ин аз ин ҳам бадтар аст.
Пас ҳама чиз – аз трекерҳои фитнес то смартфонҳо – ҳама маълумоте, ки дастрас аст, «ҷамъоварӣ» мешавад ва
сипас, дар принсип, тавассути мавзӯи муҳоҷират паҳн карда мешавад, то масъалаи муҳоҷират ҳал шавад.
Ҳамин ҳолат ҳоло дар Олмон низ рух медиҳад, албатта, ки онҳо мегӯянд, ки мо ҳоло дар Олмон шиносномаи рақамӣ ва
ҳамёни рақамӣ (ҳамёни электронӣ дар смартфонҳо) мегирем.
Пас ба мо барои муҳоҷирон кортҳои мувофиқи пардохт лозим мешаванд.
Пас ҳамаи ин бе ягон монеа назорат карда мешавад, ва Русия низ дақиқ ҳамин корро мекунад.
Ду рӯз пеш хабарҳо расиданд, ки ҳоло муҳоҷират дар Русия низ мавзӯи доғи баҳс шудааст, дар он ҷо шиносномаи рақамӣ ҷорӣ мешавад
ва пули рақамӣ низ дар шакли рублҳои рақамӣ ҷорӣ хоҳад шуд.
Пас, дар принсип, барнома бе мушкил пеш меравад – агар шумо ба 17 ҳадафи устуворӣ ва сипас ба зерҳадафҳои дахлдор назар афканед.
Нуқтаи 16 махсусан хеле ҷолиб аст, зеро он бо муассисаҳо ва ғайра сарукор дорад.
Пас мебинед, ки ҳамаи онҳо ҳамон як барнома доранд.
Аммо ин маънои онро надорад, ки он наметавонад ҷангро ба вуҷуд орад.
Мутаассифона, ҷанг беҳтарин тиҷорат барои синфи ҳукмрон аст.
Аз як тараф, дар соҳаи мусаллаҳсозӣ, ки дар он корпоратсияҳо метавонанд худро ҳамон тавре, ки қаблан бо комплекси фармакологию
рақамию молиявӣ сарватманд мешуданд, бо таблиғи мусаллаҳсозӣ, ReArm Europe , ва ғайра бо фон дер Ляйен сарватманд созанд.
Ин миллиардҳо, садҳо миллиардҳо аст, ки сипас ба ин корпоратсияҳо ва ба инфрасохтори пуфкардашудаи бозори
саҳҳом ва ба болоравии нархи саҳмияҳо ҷорӣ мешаванд.
Аз тарафи дигар, худи ҷанг, албатта, барои онҳое, ки дар сатҳи сеюм қарор доранд, тиҷорати хуб аст.
Аз як тараф, онҳо метавонанд чизҳоеро ҷорӣ кунанд, ки дар замони осоиштагии муқаррарӣ ҳеҷ гоҳ имконнопазир мебуданд.
Дар ҷанг ва дар муҳаббат ҳама чиз иҷозат аст, ва мутаассифона, ҳамин тавр аст.
Дар ҷанг онҳо метавонанд корҳоеро амалӣ кунанд, ки дар дигар ҳолатҳо ҳеҷ гоҳ имконнопазир мебуданд; нигаред ба
низоми молиявии Бреттон-Вудс пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ.
Бале, дурусташ, ин ду рӯз пеш аз поёни расмии Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буд, вақте ки аллакай
системаи нави молиявии ҷаҳонӣ баррасӣ мешуд.
– ки ин низ нишон медиҳад, ки ин албатта афзалият буд.
Не он ки ҷанг хотима ёбад ва маргу музминӣ қатъ шавад, балки он ки ин система татбиқ (ҷорӣ) гардад; Бреттон-Вудс (системаи
байналмилалии пулию молиявие, ки соли 1944 таъсис ёфтааст) ва бо он системаи кунунии молиявии ҷаҳонӣ ва, аз он
нуқтаи назар — ки бояд дар сатҳи болотар баррасӣ шавад — инчунин Бонки байналмилалии ҳисобрасонӣ (BIS).
Дар ҳоле ки ҷанг авҷ мегирад, сафирон ва намояндагони ин кишварҳо дар фазои хеле ҳамоҳанг ҷамъ омада, маҷлисҳои шӯрои
худро баргузор мекунанд, ки дар он ҷо онҳо масъалаҳои комилан дигарро ҳаллу фасл ва барномарезӣ мекунанд:
Шумо дар давраи ҷанг ва пас аз он чӣ кор мекунед ва кӣ бештар даромад мегирад?
Ман метавонам шуморо ба мақолаи худ бо унвони «БЛУФИ БРИКС » раҳнамун созам.
Ин ба конгломерати сатҳи молиявӣ дахл дорад, яъне бонкҳои Осиё, Бонки байналмилалии ҳисоббарорӣ, Фонди байналмилалии
пулӣ, Бонки ҷаҳонӣ ва чӣ гуна онҳо бо ҳам пайвастанд.
Ва инчунин як иқтибоси хубе аз собиқ раиси Бонки марказии Чин вуҷуд дорад, ки гуфтааст:
Мо бо низоми молиявии Ғарб рақобат намекунем, мо онро такмил медиҳем.
Ва вақте мардум ҳамеша мегӯянд: «Бале, аммо системаи алтернативӣ ҳаст, системаи алтернативии чинӣ ба SWIFT», он
қадар алтернативӣ аст, ки онро танҳо бо номи дигар меноманд ва дар шабакаи SWIFT кор мекунад.
Аз ҷиҳати техникӣ, он танҳо шабакаи SWIFT бо номи дигар аст.
Ҳеҷ алтернатива нест.
Онҳо дар ин сатҳ хеле ҳамоҳанг кор мекунанд ва таъмин менамоянд, ки мисли гузашта ҷангҳоро дар ҳар ду тараф маблағгузорӣ кунанд.
Онҳо халалҳоро дар ҳар ду тараф маблағгузорӣ мекунанд ва онҳоро ба тавре ташкил ва сохторбандӣ
мекунанд, ки ба ҳамаи иштирокчиён манфиат расонад.
Бале. Пас, инҳо – шумо ҳоло дар бораи чандин ҳодисаҳои халаловар сухан гуфтед – оё онҳо ба ҳам алоқаманданд,
ё, чунон ки ман аллакай пурсидам, параллелӣ буда, танҳо тасодуфан ба ҳам рабт доранд?
Ё шумо метавонед риштаи умумиеро, ки дар тамоми инҳо ҷорӣ мешавад, бубинед?
Пас шумо метавонед равшан риштаи умумиро бубинед ва ин асосан вобаста аст ба он, ки шумо то куҷо ба қафо меравед.
Пас, агар ба охири асри XIX ва аввали асри XX баргардем, яке аз мавзӯъҳои муайянкунанда бешубҳа эвгеника буд .
Эвгеника ихтирои англисҳо буд.
Дар принсип, ин таълимоти нажодӣ буд: парвариши намуди инсон ва оптимизатсияи он.
Ин низ ҳамон чизе буд, ки аз Британияи Кабир ба Амрико паҳн шуд.
Он ҷо низ ҳаракати эвгеника ва Шӯрои эвгеника таъсис дода шуданд.
Пас инҳо муассисаҳои расмии давлатӣ буданд, ки барои оптимизатсия кардани намудҳо масъул буданд.
Ва, албатта, табақае, ки ин модели эвгеникаро ба таври назаррас назорат ва ҷонибдорӣ мекард, табиист, ки ҳадаф дошт
синфи коргарии нисбатан хомӯш, камталаб ва итоаткор ва табақаи ҳукмрони қобили истифода аз ин оммаро дошта бошад.
Пас, яке аз омилҳои ҳалкунанда бешубҳа эвгеника аст, ки мо имрӯз онро ҳамчун биоэтика ва ҳамчун ҳамгироии био-рақамиро мебинем.
Ва махсусан истилоҳи «трансгуманизм» аз ҷониби Ҷулиан Ҳаксли, раиси Ҷамъияти эвгеникаи Бритониё, эҷод шудааст.
Ӯ ду бор директори Ҷамъияти эвгеникаи Бритониё буд ва баъдтар аввалин Директори генералии ЮНЕСКО шуд.
Истилоҳи «еугеника» дар санадҳои таъсисии ЮНЕСКО хеле зиёд такрор мешавад ва, албатта, он аслан риштаи умумиест, ки
дар тӯли беш аз 100 сол тамоми таърихро фаро гирифтааст.
Ва вақте ки пас аз режими Адолф Гитлер ва НСДАП (Ҳизби миллисоциалисти коргарони Олмон таҳти раҳбарии Адолф Гитлер) ва
давраи нацизм маълум шуд, ки дигар дар бораи эвгеника сӯҳбат кардан беҳтар нест – зеро, албатта, Адолф Гитлер дар версияи
худи доктринаи нажодӣ ҳаминро таблиғ мекард – он гоҳ гуфта шуд, мо онро – яъне Ҷулиан Ҳаксли гуфт – трансгуманизм меномем.
Ин хеле пешрафтатар менамояд, камтар ба таълимоти нажодӣ монанд аст, аммо дар асл ин ҳамон
ҳадафҳоянд, ки мо онҳоро имрӯз дар чеҳраи нав мебинем.
Дар ниҳоят, ҳамаи онҳо бар асоси эвгеника будаанд.
Ва ҷузъи дуюм технократия аст .
Ин ҳамон чизест, ки дар соли 1917 дар Ню-Йорк пайдо шуд ва дар солҳои 1930-ум ба Technocracy Inc. табдил ёфт.
Ва, ба назари ман, ҳамин ду асосианд – ман намегӯям нақшаҳо, онҳо мафҳумҳоянд – дар ниҳоят, ин мафҳумҳоест,
ки дар тӯли наслҳо такрор ба такрор истифода шуда, ба шаклҳои гуногун печонида шудаанд.
Аммо дар ниҳоят, ҳамин омилҳои ҳалкунандаанд, ки пойгоҳи худро мустаҳкам карда, замонро муайян мекунанд, ҳам дар ҷангҳои
кинетикӣ ва ҳам дар ҷангҳои когнитивӣ, инчунин дар тағйирот ва халалрасонӣ дар сатҳҳои иҷтимоӣ, иҷтимоию равонӣ.
Пас, агар хоҳед онро таҳлил кунед, ин эвгеника ва технократия аст.
Инҳо, албатта, ду ҳаракат ҳастанд, ки дар ниҳоят бар зидди башарият равона шудаанд.
Дар бораи такмил додани инсонҳо тавассути имплантҳои мағз сӯҳбатҳо ҳастанд, зеро онҳо ба ин «массаи сустфикр» табдил меёбанд.
Шумо мебинед, ки одамонро бо ният ба чизҳое дучор мекунанд, ки барои онҳо зарароваранд – масалан смартфонҳо, ки онҳоро ба
«смомбиҳо» табдил медиҳанд – ва сипас ба онҳо ҳаллиеро пешниҳод мекунанд, ки дар ниҳоят боз бар зидди онҳо кор мекунад.
Чӣ гуна одамон инро пеш мебаранд?
Душвор аст, ҳа. Шумо наметавонед фикрҳои одамони дар ин кор иштирокдоштаро бихонед, бинобар ин метавонед танҳо тахмин кунед.
Аммо шумо метавонед аз навиштаҳо бисёр чизҳоро омӯзед.
Ва дар ниҳоят, он ҳанӯз ҳам чизе аз ин дорад – ҳа, мардум ҳоло дӯст медоранд инро бигӯянд – неофеодализм ё неоколониализм.
Ва ман ҳамеша мегӯям, ки дар асл ин ҳамон колониализм ва феодализм аст, ки ҳамеша вуҷуд
доштааст, танҳо воситаҳои ин каста тағйир ёфтаанд.
– Пас, он чизе, ки шумо имрӯз метавонед дар соҳаи пропаганда ва манипулятсияи ВАО анҷом
диҳед, ки дар ниҳоят ба ҷангҳои когнитивӣ меояд.
Дар ниҳоят, одатан масъала дар бораи мундариҷаи паём нест, балки танҳо дар бораи ҳаҷми зиёди иттилоъ аст.
Дар асл хеле кам одамон ҳанӯз ҳам метавонанд хабарҳоро афзалиятбандӣ кунанд ва муҳимро аз ғайримуҳим ҷудо кунанд.
Пас, аз ин нуқтаи назар, адабиёти ин табақа, ки хеле ошкоро дар бораи нақшаҳояш менависад, аслан ҳамеша
таъкид мекунад, ки чунин мафҳуми феодализм вуҷуд дорад ва онҳо худро интихобшуда мешуморанд.
Одамон дӯст медоранд дар бораи «хуни кабуд» — аристократияе, ки худро аз аҳолии умумӣ болотар мешуморад —
сӯҳбат кунанд, аммо ман ҳамеша мегӯям, ки ҳеҷ кас ҳақ надорад бар дигарон ҳукмронӣ кунад.
Ҳеҷ кас ин корро накардааст, ин ҳеҷ гоҳ рух надодааст ва ҳеҷ гоҳ ҳам рух нахоҳад дод.
Ҳама одамон баробаранд, аммо ин одамон равшан намебинанд, ки ин тавр аст.
Бале. Сипас, дар ВАО-и алтернативӣ аксаран дар бораи тартиби нави ҷаҳонӣ – дар маънои ҳукумати авторитарӣ ва марказӣ – сухан
меравад, ки клубҳо/кланҳои муайян дар паси дарҳои баста масъалаҳоро баррасӣ
мекунанд, то баъдан ба ҷаҳон манфиат расонанд.
Албатта, ВАО-и асосӣ инро ҳамчун назарияи табаддулот рад мекунанд.
Савол ин аст, ки шумо дар ин бора чӣ назар доред? Кадом дуруст аст?
Бале, яъне истилоҳи «теорияи табаддулот» ба ҳуҷҷати ЦРУ бармегардад, ки ман дар мақолаи ҷории худ боз истинод кардам.
Албатта, ин чора дар он замон роҳандозӣ шуд, то интиқодгарони ҳикояи Ҷон Ф. Кеннедиро бадном кунанд – яъне ҳар касе, ки нисбати
нақли расмӣ ва Ҳисоботи Уоррен шубҳа дошт, ҳамчун назарияпардози табаддулот бадном карда мешуд, то, дар асл,
кӯшиш мешуд, ки овозҳои мухолифон хомӯш карда шаванд.
Пас, албатта, ин як истилоҳи фрейминг аст , мисли истилоҳи «корона-инкоркунанда» ё чизи монанди он,
ки дар давраи буҳрони коронавирус истифода мешуд.
Инро ҷиддӣ нагиред.
Ғайр аз ин, шумо бояд инро ҳамин тавр бубинед: фитна қоида аст, на истисно.
Агар ман корманд бошам ва дар як ширкат кор кунам ва роҳбарам ба ман ба ягон шакл халал расонад, бо панҷ ҳамкорам чӣ кор кунам?
Ман инро бо дигарон муҳокима мекунам ва кӯшиш мекунам гурӯҳе ташкил диҳам, ки ё дар ин бора коре
анҷом диҳад ё нишон диҳад, ки шумо танҳо нестед.
Хуб, шумо метавонед онро як табаддулот ном баред.
Аммо дар ниҳоят, ин ҳамкорӣ аст.
Пас ҳамкорӣ ҳамон чизест, ки моро ҳамчун инсонҳо муайян мекунад.
Ин тартиби худҷӯш аст.
Вақте ки мо мехоҳем дар ҷомеа ё дар байни дӯстонамон чизеро ташкил кунем, мо ба таври худҷӯш корҳоро ба роҳ мемонем: ба
онҳое, ки метавонанд кӯмак кунанд, занг мезанем ва сипас як гурӯҳи хурд ташкил мекунем, ки корҳоро ба анҷом мерасонад.
Пас ин одамон низ ҳамин корро мекунанд.
Ва, албатта, давраҳои бепоён ҳастанд.
Бисёре аз онҳо ҳоло хуб маъруфанд.
Машҳуртарин Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ мебошад.
Барои ман, ин бештар ба шуъбаи маркетинг монанд аст, ки он низ хеле оммавӣ аст.
Сипас конфронсҳои Бильдерберг ҳастанд.
Сипас Боҳемӣ Гроув ҳаст.
Он ҷо Le Cercle ҳаст.
Муассисаҳо, марказҳои таҳлилӣ ва бунёдҳои бепоён вуҷуд доранд, ки дар онҳо одамон дар гурӯҳҳои хурд ҷамъ меоянд,
то дар маънои васеъ рӯзномаиеро таҳия кунанд, ки ба эвгеника ва трансгуманизм асос ёфтааст.
Ва ҳаминро ман ҳамкорӣ меномам. Ин оддитарин чиз дар ҷаҳон аст.
Мушкилот, албатта, дар он аст, ки мо, ҳамчун аҳолии умумӣ, ба дигар чизҳо диққат медиҳем.
То ки мо ба ҷиҳати мусбат тамаркуз кунем.
Вақте ки мо шарикӣ барқарор мекунем, мехоҳем як кооператив ташкил кунем, мехоҳем дар доираи дӯстонамон тағйирот эҷод
кунем, шояд дар ҷомеа ва дар шӯрои маҳаллӣ низ коре анҷом диҳем.
Инҳо ҷанбаҳои мусбатанд.
Ин ҳамкорӣ ба манфиати гурӯҳест, ки шумо дар он ҳастед.
Ҳарчанд хеле равшан аст, ки ин гурӯҳҳо, ки барои ҳамкорӣ дар паси дарҳои баста ҷамъ
меоянд, одатан бар зидди аҳолии умумӣ кор мекунанд.
Зеро онҳо барномаиеро пеш мебаранд, ки ҳеҷ кадоме аз мо барои он раъй надодаем ва мо аксаран дар бораи он чизе
намедонем, агар худи мо фаъолона онро ҷустуҷӯ накунем, таҳқиқ накунем ва бо он машғул нашавем.
Ин маънои онро дорад, ки барои ман ин ҳеҷ рабте ба фитна надорад.
Ин асосан ҷинояти ташкилёфта аст.
Агар ман ҳамчун сиёсатмадор мандат дошта бошам ва бояд иродаи мардумро намояндагӣ кунам – агар шумо онро ҳамин тавр
қабул кунед – пас ман албатта бояд ба иродаи мардум гӯш диҳам.
Аммо як таҳқиқоти маъруфи Принстон ҳаст, ки ман ҳамеша мехоҳам онро зикр кунам: он соли 2017 – ба назарам, ё 2015 –
гузаронида шуд ва робита байни нияти раъйдиҳандагон ва сиёсати амалӣ (realpolitik)-ро баррасӣ карда, онро баробар ба сифр ёфт.
Пас он вақт сарлавҳа дар як нашрияи ИМА чунин буд: «Амрико дигар демократия нест; Аврупо
бояд аз он чӣ дар пеш аст эҳтиёткор бошад.»
Пас, агар хоҳед, метавонед онро назарияи табаддулот ном баред, аммо инҳо танҳо одамонанд, ки ё фаъолона дар
пропаганда даст доранд ва мехоҳанд бо он моро бадном кунанд.
Ё ин мардум ҳастанд, ки бо ин масъала сарукор надоштаанд ва, дар маънои васеъ, кӯшиш мекунанд фаҳманд ҳамкорӣ чӣ маъно дорад,
вақте ки худро узви табақае мешуморанд, ки аксарияти воситаҳои истеҳсол, технология ва
саноатро соҳиб аст ё ҳадди ақал назорат мекунад.
Пас, ҳа, ман одатан ба ин истилоҳ механдам.
Ман воқеан инро ҷиддӣ намегирам.
Ҳақиқат ин аст, ки ин каста дар байни худ чандон «сабз» нест, зеро қудрат онҳоро водор мекунад, ки барои худ бештар ва
бештар чизҳоро ғасб кунанд – ҳамеша мехоҳанд ягона бошанд.
Чӣ тавр ҳамааш якҷоя нигоҳ дошта мешавад?
Чӣ гуна метавон тасаввур кард, ки гӯё нақшае вуҷуд дорад, ки онҳо онро барои наслҳо пайгирӣ кардаанд, ҳарчанд дар асл онҳо
наметавонанд ҳамкорӣ кунанд – мисли ҳолати ҳозира, масалан дар сатҳи ҷамоа, ки мардум мехоҳанд барои деҳа коре анҷом диҳанд?
Чӣ гуна бояд инро тасаввур кард?
Ин ҳамбастагӣ чӣ гуна кор мекунад?
Дар идоракунӣ одамон дӯст медоранд дар бораи идоракунӣ бо сиёсат сӯҳбат кунанд.
Пас шумо монеаҳои муҳофизатӣ мегузоред, ва дар принсип ин чизе монанд ба трансгуманизм ё эвгеника ё технократия аст.
Ин маънои онро дорад, ки касе дар асоси як ҳикоя, идеология ё консепсия дар самти муайян ҳаракат мекунад.
Албатта, дар роҳ роҳҳои канорӣ ва монеаҳо ҳастанд.
Пас, албатта, ихтилофоти дохилӣ низ ҳастанд.
Ин дар Амрико хеле возеҳ аст, ки дар он блокҳои консервативӣ вуҷуд доранд, ки дар он замон аз
Ҷорҷ Буш ва Дик Чейни ва ғайра иборат буданд.
Ва ин тамоми гурӯҳ блоки қудратии консервативӣ ва як қавми оилавист, ки беш аз 100 сол дар Амрико
ҳокимиятро дар даст дорад – махсусан оилаи Буш.
Ва сипас, албатта, блоки қудратии бештар демократӣ вуҷуд дорад – масалан, Байден (ҳоло аз насли ҷавон), Ҷорҷ Сорос
ва Билл Гейтс, ки молиягузорони ин пуфакчаи чапгароёнаанд.
Ҳоло консерваторон дар ҳокимият ҳастанд.
Сипас мо сармоягузороне мисли Питер Тиел дорем, ки худро либерал-консерватив мешуморад.
Албатта, дар дохил муборизаи қудратӣ вуҷуд дорад, зеро дар ниҳоят ҳама чиз ба он вобаста аст, ки кӣ дар сарвари миз менишинад
ва кӣ дар тартиби нави ҷаҳонӣ ё дар низоми ҳозира сухан мегӯяд.
Пас, бешубҳа байни онҳо ихтилофҳо ҳастанд.
Аммо он чизе, ки хеле устувор аст, ин аст, ки ҳар кас ҳамеша мувофиқи як барнома амал мекунад.
Барои он ки он ҳамеша ба сӯи технократия ҳаракат кунад.
Шумо ҳоло дар Олмон низ мебинед.
Принсипӣ, фарқ надорад, ки кӣ дар қудрат аст, ҳатто ҳоло пас аз интихобот.
Он чизе, ки минбаъд пайгирӣ мешавад, иқтисоди сабз бо пайгирии CO2 ва савдои партовҳо мебошад.
Ҳеҷ кадоме аз ин бекор ё тағйир дода намешавад.
– Баръакс, ҳоло назорати биометрии пурравақт бо e-ID ва ҳамёнҳои рақамии шаҳрвандӣ ва асбобҳои монанд ҷорӣ шудааст.
Сабабҳо: Мо ҳоло бо ин буҳрони муҳоҷират рӯбарӯ ҳастем, бояд амнияти дохилиро тақвият диҳем ва мавқеи худро беҳтар созем.
Ҳоло мо биометрия ва e-ID-ро барои пешгирии қаллобии интихоботӣ ва ғайра, мисли Амрико, ҷорӣ мекунем, дар ҳоле ки ҳукумати пешина
ҳамин системаро роҳандозӣ карда, ҳамин биометрия ва ҳамин назорати оммавиро мехост, вале бо сабаби хатари дигар — яъне вирус.
Пас гуфта шуд, ки барои саломатӣ ва саломатии ҷаҳонӣ мо ҳоло фавран ниёз ба назорати биометрӣ,
пайгирии 2G ё 3G ва дистопияи рамзҳои QR дорем .
Пас дар ниҳоят шумо ҳамон моделро мегиред; он ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад.
Дар принсип, ягона чизе, ки тағйир меёбад, воситаи маркетинг аст.
Чӣ тавр онро ба аҳолӣ ба таври қобили қабул пешниҳод кардан мумкин аст.
Ин маънои онро дорад, ки гурӯҳҳои гуногун, ки шояд бо ҳамдигар розӣ набошанд, бо вуҷуди ин ҳадафи муштарак доранд.
Ман чунин эҳсос дорам, ки онҳо мехоҳанд аз аҳолии умумӣ ҳарчӣ бештар чизҳоро бигиранд.
Ҳарчанд маърифатӣ бошад ё моддӣ, барои нигоҳ доштани он барои худ.
Оё онҳо эҳтимолан шахсони алоҳида, оилаҳо ё ширкатҳои калон ҳастанд?
Ин сохторҳои қудратӣ чӣ гунаанд?
Оҳ, ин лексия то кай давом мекунад?
Шабакаи хеле бузург вуҷуд дорад, бинобар ин додани ҷавоби дақиқ ғайриимкон аст.
Аз як тараф, қабилаҳои оилавӣ ҳастанд, масалан Бушҳо, ки дар тӯли 100 сол дар сиёсати Амрико иштирок карда, аслан захираҳоро
ҷамъ карда, амалан ҳамчун як қабилаи ҷиноятӣ амал мекунанд, ки такрор ба такрор ба сари ҳокимият меоянд ё дар ҳокимият буданд.
Кеннедиҳо чандон беҳтар нестанд.
Онҳо аз қочоқи афюн, силоҳ ва машрубот пул ба даст оварданд ва дар ин соҳа ба бозигарони калон табдил ёфтанд.
Ин тамоми соҳили шарқии Иёлоти Муттаҳида аст, ки асосан бар асоси ворисони Ширкати
Ҳиндустони Шарқӣ ва тиҷорати афюн бунёд ёфтааст.
Шумо инчунин метавонед дар ВАО-и асосӣ бихонед, ки Гарвард, Принстон ва ҳамаи ин донишгоҳҳо
аслан аз ҷониби собиқ баронҳои опиум таъсис ёфтаанд.
Ва Кеннедиҳо низ истисно нестанд.
Пас, аз як тараф, бешубҳа ин қабилаҳои оилавӣ ҳастанд.
Аз тарафи дигар, шабакаҳое ҳастанд, ба монанди Конфронси Бильдерберг.
Албатта, ҷолиб аст, ки аз як тараф шумо Ҷорҷ Сорос, Питер Тиел ё Эрик Шмидтро доред, ки дар асл хеле
ошкоро идеологияҳои муқобилро намояндагӣ мекунанд.
Яке либерал-чапгаро аст – дар мавриди Эрик Шмидт, собиқ директори иҷроияи Google – ва
дигаре либерал-консервативи тарафи рост, Питер Тил.
Пас онҳо дар назди омма ва дар васоити ахбори омма комилан баръакс амал мекунанд, аммо сипас дар Конфронси
Билдерберг вохӯрда, ҳарду узви Кумитаи роҳбарӣ ҳастанд.
Ин пас нишон медиҳад, ки дар он ҷо мавзӯи дигаре баррасӣ мешавад, на он чизе, ки мо дар ВАО мебинем, ки эҳтимолан аксари
он танҳо барои намоиш аст, ё дақиқтараш, мардум дар назди омма танҳо кӯшиш мекунанд раъй ё қудрат ба даст оранд.
– Дар пасманзара масъалаҳое мисли рақамисозӣ ва трансгуманизм пайгирӣ мешаванд ва ҳама дар як саҳифа ҳастанд.
Пас, одамон одатан дар ҳаёти шахсии худ низ дӯстанд.
Шумо ҳамеша инро дар Бундестаг мебинед, вақте ки онҳо мегӯянд: «Мо дар ток-шоу баҳс мекунем» –
ба таврие сабзҳо бар зидди CDU ва чапҳо ва AfD.
Ва дар охир онҳо дар атрофи як панел истода, бо ҳам механданд ва вақтхушӣ мекунанд.
Дар асл, ин як клуб аст.
Ва он чизе, ки ба мо оммавӣ пешкаш мешавад, одатан чизе монанди сериал аст.
Бале. Шумо дар ошкор кардани ин чизҳо хеле хуб ҳастед.
Чӣ гуна мекунед, ки мардум ба шумо гӯш кунанд?
Аввалан, ман намехоҳам, ки касе ба ман гӯш диҳад.
Ман воқеан мехоҳам, ки мардум ба худ ва интуицияашон, ба овози ботинӣ ва виҷдонашон гӯш кунанд.
Зеро, чунон ки қаблан гуфтам, ҳуқуқ ба ҳокимият вуҷуд надорад.
Ҳамчунин касе нест, ки ба ту ё ман чизеро фармон диҳад.
Ягона чизе, ки бояд моро дар зиндагӣ роҳнамоӣ кунад, фаҳмиши шахсии мост аз воқеият.
Ва ин чизест, ки ҳар кас бояд ба таври хеле субъективӣ барои худ қарор гирад.
Ин маъно дорад, ки ман асосан маълумот ҷамъ мекунам, сипас онро дастрас мегардонам – ва аз ҳама муҳим ҳамаи манбаъҳое, ки барои
расидан ба хулосаи худ истифода кардам, зикр мекунам – то хонандагон худашон мантиқи манро пайгирӣ кунанд ва
сипас қарор гиранд, ки оё ба ҳамин хулоса мерасанд ё не.
Ман одатан онҳоро хеле мантиқӣ мешуморам ва намедонам, чӣ гуна метавонам якеи дигарро эҷод кунам.
Аммо ҳар кас озод аст, ки барои худ қарор қабул кунад.
Ман умуман намехоҳам, ки мардум ба ман бовар кунанд.
Бадтарин коре, ки шумо карда метавонед, ин аст, ки танҳо ақидаҳоро қабул ва мутобиқ карда, ба каси дигар бовар кунед.
Ту бояд танҳо ба худат гӯш кунӣ.
Ва он чизе, ки ман муҳим мешуморам, ин аст, ки мо низ истилоҳҳои дурустро истифода барем.
Пас вақте ки ман худро назариячии табаддулот ё чизе монанди он меномам, албатта ба мардум ёрӣ мерасонам.
Шумо ин истилоҳотро дар матнҳои ман нахоҳед ёфт.
Зеро ҳамеша дар бораи фитнаҳо нест, балки дар бораи ҷинояти ташкилёфта аст.
Ва, дар асл, як ибораи хеле содда вуҷуд дорад: пулро пайравӣ кунед.
Пас шумо пулро пайгирӣ мекунед, чун ҳар тафтишгари ҷиноятӣ ва ҳар детективе, ки мехоҳад ҷиноятро ҳал кунад.
Ман ҳам ҳамин тавр мекунам.
Ва бо ҳар як мақолаи ман шумо метавонед дар суд даъво бурда, имкони хуби пирӯз шудан
доред, зеро дар асл ҳама чиз ҳуҷҷатгузорӣ шудааст.
Ва на бо ҳар видеои YouTube-и ҷаноби XY, ки аз касе шунидааст, ки шояд ҳамин тавр бошад, балки
одатан бо ҳуҷҷатҳои аслӣ аз ЮНЕСКО, ЦРУ ва ғайра.
Пас шумо метавонед худатон бихонед, ки ин одамон дар асл чӣ кор мекунанд ва чӣ менависанд, чӣ эълон мекунанд,
чӣ дар пас назар эътироф ва қоил мешаванд – ки аксар вақт танҳо пас аз чанд даҳсола рӯй медиҳад.
Пас шумо бояд истилоҳҳои дурустро истифода баред.
Аз ин сабаб ман истилоҳҳое мисли «иқтисоди мушоҳида» -ро истифода мекунам.
Дар асл, ин на танҳо назорати пурравақтӣ аст, балки даромад ба даст овардан аз назорати пурравақтӣ мебошад.
Охир-оқибат, ширкатҳои бузурги технологӣ, ки тиллои замони мо – яъне маълумот – мекананд,
табиатан аз он маблағи зиёде ба даст меоранд.
Аммо онҳо ин маълумотро низ ба ҳукумат ё хадамоти махфӣ мефиристанд.
Инҳо, ба навбати худ, табиатан ба ҳеритикҳои инфиродӣ, интиқодгарони беэътиқод, ки ба таврие худро ифода мекунанд,
ки давлатсияро ғайриқонунӣ мегардонад, дастрасӣ доранд.
Ин маънои онро дорад, ки ин шабака хеле носолим аст.
Ва Бенито Муссолини онро дар он замон ҳамчун шакли комили фашизм тавсиф кард: «Корпоратизм».
Вақте давлат ва корпоратсияҳо ба як сохтори қудратӣ, ки солим нест, муттаҳид мешаванд. Ва ҳамин дақиқ он чизест, ки мо дорем.
Зеро ҳамин сохтори қудратӣ ин қадар бузург, печида ва муайян карданаш душвор аст, зеро сиёсат, дар
асл, аллакай муддате боз ягон қарор қабул намекунад.
Дар асл, созмонҳои фаромиллӣ, намояндагони онҳо, марказҳои таҳлилӣ ва ниҳодҳое мисли Созмони Милали Муттаҳид муддати тӯлонӣ
қарорҳо қабул мекунанд, ки сипас барномаи «Агендаи 2030» ва ҳадафҳои устуворӣеро пеши роҳи мо мегузоранд, ки
ҳеҷ кадоме аз мо барои онҳо раъй надодаем, аммо онҳоро ҳукуматҳои миллӣ татбиқ ва маҷбурӣ мекунанд.
Дар принсип, ин бар хилофи иродаи аҳолӣ аст, ки на барои он раъй додаанд ва на дар ин
масъала ҳеҷ гуна ҳуқуқи изҳор назар надоранд.
Пас, барои ман сиёсат танҳо шохаи иҷроияи як сохтори фаромиллӣ аст, ки онро ҳукумати ҷаҳонӣ
наменоманд, балки идоракунии глобалӣ меноманд.
Ва ин бешубҳа дар оянда ба сохтани сохтори ҳокимияти ҷаҳонии торафт қавитар оварда мерасонад.
На дертар аз он вақт, ки мо ниҳоят бояд ба СММ андози устуворӣ пардохт кунем, ки аллакай баррасӣ шудааст.
Аммо ҳукуматҳои миллӣ, албатта, идома хоҳанд ёфт.
Зеро ҳамин чизест, ки шумо мебинед.
Ин ҷо ман метавонам демократияро тақлид кунам ва раъй диҳам ва ҳамзамон ба раъйдиҳандагон ҳисси
иштирок доданро бидиҳам, ки дар ниҳоят ин дуруст нест.
Пас ин маънои онро дорад, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, ки баъзе одамон аз он метарсанд ва эҳтимолан дар Женева ё
Ню-Йорк воқеъ мешуд, эҳтимолан вуҷуд нахоҳад дошт, балки мо ба тақсимоти зерсохтаҳое, ки ҳоло дорем, идома хоҳем дод?
Дуруст, он низ барои фурӯш нест.
Пас, агар ман хоҳам, ки модели демократияро дар васоити ахбори омма таблиғ кунам ва бигӯям, ки ин беҳтарин демократияи ҳама
давру замон аст, пас ман наметавонам бигӯям, ки ҳоло мо ҳукумати ҷаҳонӣ дорем, ки аслан аз ҳашт марди пир иборат
аст, ки дар як ҳуҷраи паси саҳна ҷамъ мешаванд ва сипас барои тамоми ҷаҳон қарор қабул мекунанд.
Албатта, ин тавр кор намекунад. Одамон ҳам инро медонанд.
Аз ин рӯ, ҳукуматҳои миллӣ, албатта, идома хоҳанд ёфт, аммо ҳамеша асбобҳои нави иловагӣ пайдо мешаванд, ки
талаб мекунанд ва суверенитети фаромиллӣ таъмин менамоянд.
Масалан, ин созишномаи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ, ки табиатан кафолат медиҳад, ки дигар ҳукуматҳои миллӣ на,
балки як сохтори фаромиллӣ муайян хоҳад кард, ки дар соҳаи тандурустӣ дар ҳар як кишвар чӣ рӯй медиҳад.
Бале.
Чаро шумо фикр мекунед, ки мардум инро таҳаммул мекунанд?
Рӯз аз рӯз афзоиш меёбад шумораи одамоне, ки дарк мекунанд, ки аз ҳукуматҳояшон норозӣ ҳастанд ва шояд ҳатто
оғози навро истиқбол карда, бо ҳукумати ҷаҳонӣ розӣ шаванд.
Бале, шумораи ҳайратангезе одамон ҳастанд, ки фикр намекунанд, ки ин чандон бад аст.
Аммо инҳо одатан онҳое ҳастанд, ки бодиққат намебинанд.
Ҳар касе, ки худро демократ мешуморад – бахусус ҳоло дар Швейтсария ҳамчун демократи поёнӣ
– мехоҳад дар ҷомеаи худ таъсир дошта бошад.
Ба ибораи дигар, ӯ мехоҳад назарашро баён кунад, дар раванди қабули қарор иштирок кунад, нуқтаҳои худро – ҷонибҳо ва манфиатҳо
– пешниҳод намояд ва сипас ба таври муайян ба як созиш расад.
Дар асл ҳамин аст он чизе, ки демократия аст.
Ин равандест, ки аксаран ҳамчунин як низоъ, як муҳокима ва як гуфтугӯ аст, ки бояд дар ҷое ҳал карда шавад.
Ва, албатта, ин рӯй намедиҳад.
Ман фикр мекунам, ки бисёре аз мардум воқеан инро намефаҳманд, зеро онҳо дар ҳаёти кории муқаррарии худ вақти кофӣ надоранд.
Кӣ вақт дорад, ки дар шом чор, шаш ё ҳашт соат барои таҳқиқи чизе сарф кунад, вақте ки онро
дар китоб хуб пешниҳод кардан ғайриимкон аст?
Вақте ки бо мардум дар кӯча сӯҳбат мекунед, чунин эҳсос пайдо мешавад, ки ҳама танҳо бо ҷараён мераванд, дар
зери пӯст норозӣ ҳастанд, аммо дар асл ҳеҷ коре намекунанд.
Воситаҳои ахбори омма мегӯянд, ки рӯзноманигорони мустақил мисли шумо ва ман ҳадди аксар 20 фоизи аҳолиро ташкил медиҳанд.
Оё воқеан ҳамин тавр аст?
Не, ман онро чунин намебинам.
Ман ҳамеша дӯст медорам мисоли раъйпурсиҳои Швейтсарияро овардан – дар он замон дар мавзӯи коронавирус ва қонуни Ковид.
Аввалин раъйпурсӣ баргузор шуд, ки ибтидо ҳатто қонунро рад кард.
Ман ба ин пешгӯӣҳо — ё тахминҳо — нигаристам ва дар як лаҳза, ба назарам, натиҷа ин буд, ки 47 фоиз
ин қонунро рад карданд, ки дар ниҳоят он қабул шуд.
Аммо 47 фоизи аҳолӣ аллакай дар раъйпурсии аввал бар зидди татбиқи ин режим — ин низоми назорат ва пайгирии
ҷосусӣ ва, дар ниҳоят, назорат — изҳори назар карданд.
Ва ман бовар дорам, ки аксари инъикоси ВАО дар бораи ин булли муҳим комилан аз ҳад зиёд аст.
Зеро, албатта, шумо бояд мардумро водор созед, ки худро ба таври муайян қисми аҷиб, девона ва интиқодгари аҳолӣ эҳсос кунанд
ва фаҳманд, ки онҳо воқеан аксарияти комилан ночизанд, ҳа.
Пас шумо мутаносибан беқувватӣ эҳсос мекунед.
Ин табиатан ҳисси нотавонӣ ва бечорагӣ эҷод мекунад ва мардумро водор месозад, ки дар хона бефаъол бимонанд,
бепарвоёна рӯи диван нишинанд ва, албатта, асабонӣ шаванд, ки онҳо ҳеҷ коре карда наметавонанд.
Аммо ман инро комилан дигар мебинам, зеро, чунон ки гуфтам, вақте дар шаҳр мегардӣ ва дар ҷаҳони воқеӣ бо мардум сӯҳбат мекунӣ,
хеле кам касеро мебинӣ, ки воқеан бовар дорад, ҳама чиз аъло аст ва нисбат ба ҳукумати Олмон, ҳукумати ИМА —
хоҳ Трамп бошад, хоҳ пешгузаштагонаш — ё ҳукумати Швейтсария ҳаяҷони зиёд дошта бошад.
Шумо қариб дар ҷойҳои ҷамъиятӣ, дар пабҳо, дар қатораҳо касеро намебинед, ки воқеан ба он шавқманд бошад.
Дар мушоҳидаи ман, онҳое, ки дар он ҷо вохӯрда, дар бораи он воқеан мусбат ҳарф мезананд, дар ақаллият қарор доранд.
Ин 20, 18, 25, 15 фоиз аст, вобаста ба он ки ба куҷо меравед, шояд ҳатто 30 фоиз.
Аммо ман бовар дорам, ки ин ақаллият аст.
Ва ман бовар дорам, ки 60–70 фоизи аҳолӣ дарк кардаанд, ки онҳоро фиреб медиҳанд, ки ҳамааш
як намоиш аст ва норозигии зиёд вуҷуд дорад.
Ман бовар дорам, ки аз инҳо – бигӯем 60 фоиз ё 70 фоиз – қисми зиёди онҳо ҳанӯз ҷуръат намекунанд, ки инро ошкоро баён кунанд.
Зеро, албатта, тарс вуҷуд дорад, ки корфармоятон инро фаҳмад, ки шумо дар кор бо нороҳатиҳо рӯбарӯ мешавед, ки шояд дигар ба шумо
иҷозат надиҳанд, ки ба клуби теннис ё тирпаронӣ шомил шавед, ки дӯстонатон шуморо ҳамчун касе, ки
назарияҳои аҷибро ҷонибдорӣ мекунад, рад кунанд.
Аммо ман бовар дорам, ки агар шумо дар бораи он ошкоро сӯҳбат кунед – ва ин таҷрибаи ман аст – шумо зуд
мефаҳмед, ки бисёре аз одамон хеле интиқодӣ ҳастанд.
Муҳим он аст, ки мо истилоҳоте, ки синфи ҳукмрон ва мошини таблиғотӣ ба мо пешниҳод мекунанд, истифода набарем.
Пас дар бораи тағйирёбии иқлим сӯҳбат накунед; вақте касе бо шумо дар бораи тағйирёбии иқлим сӯҳбат
мекунад, дар бораи ҳифзи муҳити зист сӯҳбат кунед.
Вақте касе дар бораи ҷамъшавии сармоя ва миллиардерҳои бад, мисли Илон Маск, сухан мегӯяд, пас бояд дар бораи миллиардерҳои бад,
мисли Сорос ва Гейтс, низ сухан гӯяд, ки дар ниҳоят ба таври ҷиноятӣ созмон ёфта, ҳамкорӣ мекунанд, то чизҳоеро
ворид кунанд, ки ҳеҷ кадоме аз мо барои онҳо раъй надодаем.
Ва кӯшиш кунед, ки чизҳоро бо истилоҳоти дақиқтар тавсиф кунед.
Инҳо назарияҳои табаддулоти пинҳонӣ нестанд; ин ҷинояти ташкилёфта ва рӯзноманигории таҳқиқотиест; ин криминалистика аст.
Ҳатто дар мавриди давлати назоратӣ, масъала ҳатман дар бораи худи он нест, балки дар бораи иқтисодиёти назорат
аст, зеро байни ширкатҳо, механизми давлатӣ ва хадамоти махфӣ робитаи хеле зич вуҷуд дорад.
Пас, агар шумо бо истифода аз луғати дуруст ба мардум муроҷиат кунед, шумо инчунин метавонед бо – дар
иқтибосҳо – тарафи дигар хеле созанда суҳбат кунед.
Ман инро борҳо ва борҳо эҳсос мекунам, вақте ки бо одамоне сӯҳбат мекунам, ки шумо онҳоро комилан «воке» ё «аз тарафи дигари девор»
меномед; онҳо метавонанд бо ман дар ин бора сӯҳбатҳои хуб дошта бошанд, зеро ман низ ҷонибдори ҳифзи муҳити зист
ҳастам ва ҳеҷ кас микропластикаҳоро дар хӯрокаш дӯст намедорад.
Ман низ ҷонибдори супермиллиардерҳо мисли Маск, Сорос ё Гейтс нестам, ки метавонанд бо пулашон таъсири беандоза
бихаранд ва тавассути маъракаҳое, ки аслан танҳо зарароваранд, дар Амрико ва Африка одамонро бо доруҳо мекушанд.
Аз стерилизатсия то маргҳо, ҳама чизе, ки дар гузашта рӯй додааст.
Пас, вақте шумо кӯшиш мекунед, ки одамонро ба осонӣ ба тарафи худ ҷалб кунед – ва ман фикр мекунам, ки ҳар кас бояд дар ин ҷо каме
ба худ назар андозад – зеро, албатта, бисёре аз мардум ҳанӯз ҳам аз буҳрони коронавирус, аз
ҳамсояҳояшон ва аз корфармоёнашон хеле ноумеданд.
Аммо агар шумо каме бештар бохабар бошед, нисбат ба дигарон фаҳмиши бештар дошта бошед ва ин чизҳоро фаҳмида
бошед, пас шумо низ масъулияте доред, ки каме тавр биёед, оқилонатар бошед ва боз ҳам ба мардум наздик шавед.
Азбаски мо як намуди ягонаем, бояд ба як тарз ин фазои зистро якҷоя тақсим кунем.
Ва агар мо дар Олмон байни тарафдорони ва мухолифони коронаврус, тарафдорони ва мухолифони муҳоҷират ва тарафдорони ва мухолифони
Трамп, Мерц ва Блэкрӯк тақсимшуда бошем. Ҳар қадар чунин нақлҳои тақсимкунанда ба миёни мардум ворид шаванд, ҳамон
қадар мо бояд бо худ ва бо низоъҳои уфуқӣ сарукор гирем.
Чуноне ки мо дар соли 2008 бо ҳаракати «Occupy Wall Street» дидем, мушкил дар боло аст.
Ва охирин боре, ки мардум, аз чапу рост, якҷоя сар бардоштанд, ҳаракати «Оккупай Уолл-Стрит» буд.
Як ҳаракати васеи фарогир вуҷуд дошт, ки мардум дарк карданд: маҳз бонкҳои марказӣ ва бонкҳои калон ҳастанд, ки мо бояд онҳоро
бо пулҳои худ, бо миллиардҳо пули андозҳои худ наҷот диҳем.
Ва онҳо ин ихтилофи уфуқӣ надоштанд.
Ва сипас, махсусан дар Амрико, ҳаракати «Tea Party» ва он чизе, ки ҳамчун ҳаракати пешрафтаи «woke» маъруф шуд, ба вуҷуд омад.
Бори дигар мардум дар низои уфуқӣ маҳкам шуда, ба ҷои он ки воқеан ба мушкилот рӯ оранд, сарҳои ҳамдигарро мешикананд,
дар ҳоле ки мушкилот одатан ба боло нигаронида шудааст.
Бале.
Ва то чӣ андоза ҳоло мо дар ихтиёри ин раванд ҳастем, ё оё метавонем худро ҳимоят кунем ва бар зидди он
чизе, ки ин раванд қарор аст бо мо кунад, мусаллаҳ шавем?
Мо бо ин розӣ мешавем ва аз ин рӯ ба ӯ қудрат медиҳем.
Аз тарафи дигар, вақте ки мо қудратро барои худ мегирем, онро аз онҳо мегирем – ин имкониятҳоро, гӯё.
Ҳар қадаре ки одамон ин корро бештар анҷом диҳанд, ин раванд ҳамон қадар калонтар ва ҳамаҷонибатар мешавад.
Шумо ба мардум чӣ маслиҳат медиҳед? Онҳо бояд чӣ кор кунанд?
Аввалан, шумо бояд фаҳмед, ки ҳар қадар пропаганда бештар бошад, ҳамон қадар нақлҳои шубҳанок ва шизофреникӣ ба омехта
ворид мешаванд ва ҳамон қадар идоракунии ғазаб сурат мегирад.
Пас мавзӯи имрӯза A аст ва мо бояд аз ин ғазабгин шавем.
Рӯзи дигар мавзӯи B дар рӯзнома қарор дорад ва бояд аз он ғазаб кард.
Ҳарчӣ ин бештар рӯй диҳад, ҳамон қадар нишонаи он аст, ки дар он манораи филсӣ як миқдори муайяни паника
вуҷуд дорад, зеро, албатта, эътимод ба сиёсат ва давлат дар тӯли даҳсолаҳо коҳиш ёфтааст.
Эътимод ба пахши хизматрасонии давлатӣ коҳиш меёбад.
Ҳузури раъйдиҳандагон коҳиш меёбад ва кам мешавад.
Ин маънои онро дорад, ки рӯз аз рӯз бештари мардум равшан мефаҳманд, ки кадом навъи ҳукумат доранд
ва он воқеан бо демократия чандон алоқаманд нест. Онҳо ноумед шуда, рӯ мегардонанд.
Ва аксари одамон, албатта, ин корро бо як дараҷаи азоб (таслимӣ) – яъне ноумедӣ – мекунанд, зеро онҳо дигар намехоҳанд бо он
сарукор дошта бошанд, балки ба ҳаёти шахсӣ ва ба он чизҳое, ки метавонанд ба онҳо таъсир расонанд, тамаркуз мекунанд.
Ва ин дар асл дуруст аст.
Агар ҳоло дар бораи ин навишта намебудам, аксаран ҳатто ба ин чизҳо назар намекардам, зеро бисёр вақт он чи ба шумо пешкаш
мекунанд, танҳо таҳқири зеҳни шумост, бо ҳикоягӯии даҳшатнокаш .
Аммо он чизе, ки воқеан ба мардум маслиҳат додан лозим аст, ин аст, ки онҳо дарк кунанд: мо ҳанӯз ҳам бештарем!
Пас, агар шумо шароити ҳукуматро бо нерӯҳои полис ё хизмати шаҳрвандӣ бигиред ва онро бо шумораи одамоне, ки дар он кишвар
зиндагӣ мекунанд, яъне аҳолӣ, муқоиса кунед, шумо тафовути бузургеро байни ин механизм – механизми давлатӣ,
система ё ҳар номи дигаре, ки мехоҳед – ва аҳолие, ки воқеан ҳокимиятро дар даст дорад, мебинед.
Дар асл, ҳамин аст ғояи демократия, ки ҳоким қарор қабул мекунад.
Ин ҳиссиёт дар Швейтсария махсусан қавӣ аст.
Ва пас шумо хеле зуд эҳсос мекунед, ки агар дар он ҷо аз шумо пурсанд накунанд, ба шумо
аз Берни федералӣ чизеро фармуда истодаанд.
Ҳоло мо ин созишномаҳои чаҳорчӯбаи Иттиҳоди Аврупоро дорем, ки дар онҳо гуфта шудааст: «Мо кӯшиш дорем, ки ба як тарз референдумро
убур кунем ва он набояд пеш аз Маҷлиси давлатҳо баррасӣ шавад.»
Шумо кӯшиш мекунед, ки ба ҳар сурат аз он халос шавед.
Ва одамон бояд фаъолона иштирок кунанд.
Демократия равандест. Агар шумо аллакай онро ҳамчун «беҳтарин модел» донед – ва эҳтимолан он яке аз беҳтарин моделҳоест, ки мо
мешиносем ва дорем, ва мо инчунин бо он таҷрибаи амалӣ дорем – агар шумо хоҳед дар он иштирок кунед ва фаъолона
натиҷаҳои мусбат ба даст оред, пас шумо бояд ба он шомил шавед ва ин корро дар сатҳи маҳаллӣ анҷом диҳед.
Зеро шумо наметавонед аз Куру ба Шӯрои Федералӣ дар Берн таъсир расонед.
Аммо он чизе, ки шумо карда метавонед, ин аст, ки шӯрои маҳалиро водор созед, то ҳушёр шавад ва диққат диҳад,
пешниҳодҳо пешниҳод кунед ва афзалиятҳоро муайян кунед.
Ва агар шумораи кофии шаҳру ноҳияҳо ин корро анҷом диҳанд ва раҳбарони кофии маҳаллӣ дар кантон чора андешанд
ва сипас кантон дар Берн чора андешад, пас шумо бешубҳа қудрати воқеан тағйирот эҷод карданро доред.
Пас, бешубҳа, ҳодисаи Корона хеле дигар мешуд, агар ин қадар васоити ахбори оммавӣ озод ва мухолифон зиёд намебуданд.
Пас фаъол шавед, аз диван бархезед ва ин буҳронро гӯё ки филми бадеӣ бошад, тамошо накунед.
Ин ҳама ҳаётҳои мост ва мо метавонем онҳоро шакл диҳем, зеро оянда пешакӣ муайян нашудааст;
мо ҳанӯз ҳам метавонем онро ҳоло тағйир диҳем.
Бале, аз шумо хеле сипосгузорем барои арзёбиатон ва барои мубодилаи дониши худ бо мо.
Оё чизе дигар ҳаст, ки шумо мехоҳед дар анҷом ба тамошобинон бигӯед?
Бале, ин қариб як изҳороти хотимавӣ буд, аммо шумо бояд дарк кунед, ки худи шумо қувват,
тағйирот, ояндаи мусбат ҳастед ва ҳаёт зебо аст.
Зиндагӣ зебо аст, ва ҳама чизҳои дигаре, ки мардум мекӯшанд моро бовар кунонанд – хоҳ тарс бошад, хоҳ мехоҳанд моро аз ҷангҳо,
аз рақамисозӣ ва ғайра битарсонанд – ҳамааш воситаи назорат аст.
Зиндагӣ зебо аст.
Шумо бояд бо оила ва ҷомеаи маҳаллии худ ҳаёти пурҳавас, хушбахт ва қаноатманд дошта бошед ва дар ҳеҷ ҳолат нагузоред, ки шуморо
ба ин муносибати тарс ё азоб (таслимшавӣ) тела диҳанд, ки васоити ахбори омма — ин мошини пропаганда —
мехоҳанд моро ба он тела диҳанд, зеро дар ниҳоят онҳо ҳадафи худро аллакай ба даст овардаанд.
Пас оянда на барои пешгӯӣ кардан, балки барои шакл додан аст – чунон ки як бор Антуан де Сент-Экзюпери гуфтааст.
Ва ман бовар дорам, ки ин бояд тавассути фаъол будан ва зиндагии хушбахтона гузаронидан анҷом дода
шавад, зеро зиндагии хушбахтона воқеан инқилоби ҳақиқист.
Аз шумо барои ин мусоҳиба бисёр ташаккур. Бароятон беҳтаринҳоро, ҷаноби Регенауэр.
Ташаккур барои даъват.