Keyin ularning barchasining bir xil maqsadga ega ekanini ko'rasiz.
Biroq, bu uning urush keltirib chiqara olmasligini anglatmaydi.
Afsuski, urush hukmron tabaqa uchun eng yaxshi biznesdir.
Bizga ommaviy tarzda taqdim etilayotgan narsa odatda sabun opera kabi bo'ladi.
Agar men ommaviy axborot vositalarida demokratiya modelini targ'ib qilishni davom ettirib, uni hozirgacha bo'lgan eng yaxshi
demokratiya deb atashni istasam, unda hozir bizda asosan orqa xonada yig'iladigan va butun dunyo uchun
qarorlar qabul qiladigan sakkiz nafar keksa janoblardan iborat jahon hukumatimiz bor, deb ayta olmayman.
Albatta, bu mumkin emas.
Shunday ekan, faol bo'ling, divandan turing va inqirozni xuddi badiiy filmday tomosha qilib o'tiruvmang.
Bu barchamizning hayotimizdir va biz ularni shakllantira olamiz, chunki kelajak oldindan
belgilangan emas; biz uni hozir ham o'zgartira olamiz.
Bugun men Shveytsariyaga sayohat qilib, maxsus bir kishi bilan suhbatlashish uchun bordim.
U tafsilotlarni ham, umumiy manzarani ham biladigan va turli jihatlarni umumiy ipga bog'lab bera oladigan kimsadir.
U 1978 yilda tug'ilgan va musiqachi, turli kitoblar muallifi, operatsiyalar bo'yicha menejer,
radioboshlovchi, tadbirkor hamda boshqaruv konsultanti.
U 20 ta turli mamlakatda yashab va ishlagan, besh tilni biladi va shu jarayonda dunyoni keng qamrovli tushunishga erishgan.
U boshqalarning fikrlarini shunchaki takrorlab yuradigan yoki hikoyalarni davom ettiradigan odam
emas, balki narsalarning tubiga o'zi yetib boradi.
Bugun Studio Churga xush kelibsiz, Tom-Oliver Regenauer.
Taklif uchun katta rahmat. Ha, marhamat.
Bugun biz "qudrat tuzilmalari" yoki "kim dunyoni boshqaradi?" mavzusini muhokama qilmoqdamiz.
Birinchi savolim – global vaziyatdan boshlaymiz – dunyoda yana urush bormoqda: Ukrainada, G'azo
sektorida, Yamanda, va hamma o'zini qurollantirmoqda.
Yevropa Ittifoqi yana qurol va logistika ishlab chiqarish quvvatlarini yaratish uchun 150
milliard investitsiya qilishga qaror qildi.
Shu bilan birga, AQSh, Rossiya va Xitoy kabi yirik davlatlar o'rtasidagi tarangliklar keskin ortib bormoqda.
Ammo Yevropa, Yaqin Sharq, Hindiston, Pokiston, Eron – hamma joyda beqarorlik hukmron.
Va shu bilan bir vaqtda biz mashina asrining cho'qqisiga qarab poyga qilmoqdamiz.
Raqamlashtirish mumkin bo'lgan hamma narsa raqamlashtiriladi – valyuta, markaziy raqamli valyutalardan
tortib, oxir-oqibat hamma narsaga va har bir kishiga singib ketadigan sun'iy intellektgacha.
Biz odamlarni bir turdagi kiborgga – texnik jihatdan to'ldirilgan yoki kuchaytirilgan tirik mavjudotga – aylantiradigan
miya implantlari haqida eshitganmiz: inson-mashina yoki mashina-inson, agar u umuman hali ham inson bo'lsa.
Va sizga birinchi savolim: bu rivojlanishlar tasodifiy va bir-biridan mustaqilmi, yoki
ularning ortida qandaydir kun tartibi yoki reja bormi?
Bu har doim sizning nuqtai nazaringizga bog'liq.
Men uni doimo shunday atayman – yoki odamlar shunday deb atashni yoqtirishadi – polykriz .
Shunday qilib, bir tomondan, texnologik jihat mavjud bo'lib, u transgumanizmga tomon
harakatlanmoqda yoki asosan texnokratiya harakati natijasidir.
Bu 1917 yilda AQShning sharqiy sohilida texnokratiya harakati bilan boshlandi , keyin esa – agar uni batafsil kuzatsangiz –
raqamlashtirish sanoatiga va platforma iqtisodiyotiga aylandi. yoki kuzatuv iqtisodiyoti – men qanday tasvirlashimga qarab.
Bu albatta texnologik jihatdir.
Boshqa tomondan, albatta, harbiy jihat ham bor, ya'ni, aytishlaricha, harbiy-sanoat kompleksi.
Urush hech qachon yo'qolmadi. Shuning uchun hozir yana urush boshlangan deyish noto'g'ri. Har doim urush bo'lib kelgan.
Menimcha – agar xotiram xato qilmasa – AQSh tashkil etilganidan beri 17 yoki 14 yil urushsiz o'tgan.
Xoʻp, bu hamma narsani aytib beradi.
Demak, aslida biz 5G urushi, ya'ni beshinchi avlod urushi holatiga duch keldik.
Va bu nafaqat kinetik urush , balki kognitiv urush , bu ham tez-tez muhokama qilinadi.
NATOning NATO Innovation Hub nomli o'z veb-sayti mavjud.
Mana shu yerda kognitiv urush boshlanadi.
Va bu bizni to'g'ridan-to'g'ri texnologiya masalasiga qaytaradi, chunki biz hammamiz men har doim "smombies" deb
ataydigan – smartfon va zombi kombinatsiyasini anglatadigan – ko'chada aylanib yurgan odamlarga yaxshi tanishamiz.
Ko'pchilik odamlar hatto it bilan sayr qilayotganda yoki bolasini sayrga olib chiqayotganda
ham smartfonlari bilan band bo'lib qolishadi.
Va bu faqat invaziv texnologiya.
Va bu tabiiy ravishda miyamizga, jismoniy holatimizga va odamlarning ruhiy holatlariga ta'sir qiladi.
Shu sababli bizda izolyatsiya epidemiyasi deb ataladigan narsa mavjud.
Shunday qilib, odamlar tobora yolg'izlanib bormoqda, ular bu rang-barang, raqamli dunyoga e'tibor qaratmoqda, men uni
"The Truman Show" deb atayman, xuddi kitobdagidek – u oxirgisi.
Xo'sh, bu savolga qisqa javob berish aslida qiyin.
Chunki bu 5G urushi juda keng ko'lamli kun tartibiga ega bo'lib, bir tomondan u aniq kinetik urushga qarab
harakatlanmoqda va shu bilan birga global iqtisodiyot hamda global pul tizimida buzilishlar yuzaga keltiradi.
Boshqa tomondan, kognitiv urushning juda kuchli komponenti mavjud bo'lib, u yerda barcha frontlarda ish olib borilmoqda.
NATO tomonidan, yirik texnologiya kompaniyalari tomonidan va, masalan, transgumanistik kun tartibining
kengroq doirasida, bu yerda biz tezda Neuralink yoki shunga o'xshash tashkilotlarga yetib boramiz.
Elon Musk kompaniyasi aynan shu yerda miya implantlarini yaratib, ularni sun'iy intellekt va bulutga ulashni xohlaydi.
Bu bio-raqamli konvergensiya, ya'ni kengroq ma'noda inson va mashina uyg'unlashuvidir.
Va albatta, bir payt kelganda savol tug'iladi: siz hali ham qanchalik inson bo'lib qolasiz?
Xo'sh, bu juda murakkab savol, men uning ustida osongina ikki soatlik ma'ruza qilishim mumkin.
Shuning uchun bir necha so'z bilan javob berish qiyin.
Ammo uni tahlil qilsak, haqiqat shundaki, biz ko'p inqirozlar o'rtasidamiz va ehtimol ilgari misli
ko'rilmagan miqyosdagi buzilishlarga duch kelamiz.
Savol shuki, bu o'zgarishlar qanchalik tez sodir bo'lmoqda va ular qanday tarzda buzuvchi hisoblanadi?
Shunday qilib, bu raqamlashtirish – yoki texnokratik transgumanizm – albatta asta-sekinlik bilan
kechadigan, avlodlar davomida ildiz otadigan jarayon bo'ladi.
Ikkinchisi ancha tezroq sodir bo'lishi mumkin – kinetik urush – bu yerda, nazariy jihatdan, hal qiluvchi o't to'g'ri joyga yetib
bormaydi va natijada yirik mojaro boshlanishi mumkin – u Yaqin Sharqda bo'ladimi, yoki Tayvan, Xitoy, AQSh stsenariysi
bo'ladimi, yoki Rossiya, NATO, Ukraina bo'ladimi. Shunday ekan, biz albatta buzuvchi davrlarga duch
kelmoqdamiz va, afsuski, ehtimol urush davrlariga ham.
Keling, milliy darajaga qaytamiz.
Mana bu qarama-qarshi davlatlar: AQSh, Rossiya, Xitoy.
Ularning barchasi turli maqsadlarni ko'zlaydimi yoki asosan bir xil narsa?
Yuqori nuqtai nazardan qaraganda, men buni har doim siyosat yoki geosiyosatning 2D, 3D yoki 4D darajasi deb atayman.
2D darajada biz haqiqiy mojarolarni ko'ramiz – hozirda, albatta, Ukraina va Rossiya o'rtasida – odamlar o'lib bormoqda,
juda ko'p odamlar, haqiqiy kinetik urush olib borilmoqda.
Yuqoriroq darajada, shunday deyish mumkinki, 3D darajada, BMT yoki Bazeldagi Xalqaro
Hisob-kitoblar Banki kabi muassasalar mavjud.
Va agar, masalan, Birinchi yoki Ikkinchi Jahon urushi tarixiga nazar tashlasangiz, aynan shu muassasalar va
tashkilotlarda muzokaralar olib borilganini ko'rasiz.
Demak, urush bo'lmagan joyda tegishli qaror qabul qiluvchilar yig'iladi va keyin nima qila olishlarini ko'radi.
Bu, oddiy ishlaydigan, urush olib boradigan aholi vakilining nuqtai nazaridan shunday ko'rinadi, va aslida
ham kinetik to'qnashuv mavjud, urush tahdidi ham bor.
Xitoy, Amerika, Ukrainada urush holati bor.
Boshqa tomondan, shuni qayd etish kerakki, BMTning ushbu 193 ta a'zo davlati barchasi 2030-yil kun tartibiga o'zini bag'ishlagan
va shuning uchun uni qo'llab-quvvatlab, amalga oshirmoqda.
Bu Amerikada hozirda Palantir nomli "immigratsion operatsion tizim", ya'ni migratsion operatsion tizimni joriy etilayotgani
misolida juda ravshan ko'rinadi; u asosan mislsiz miqdordagi ma'lumotlarni to'playdi, katta ma'lumotlarni birlashtiradi va
shu tariqa shaffof fuqaroni deyarli jozibali qilib ko'rsatadi.
Bu undan ham yomondir.
Shunday qilib, fitness-trekerlardan tortib smartfonlargacha bo'lgan, ma'lumotlar nuqtai nazaridan mavjud bo'lgan barcha
narsalar "birlashtiriladi" va keyin, nazariy jihatdan, migratsiya mavzusi orqali shunday tarzda
joriy etiladiki, migratsiya muammosi hal qilinadi.
Albatta, hozir Germaniyada ham xuddi shunday narsa sodir bo'lmoqda, u yerda aytishlaricha, biz endi
Germaniyada raqamli ID va raqamli hamyonlar (smartfonlardagi elektron hamyonlar)ga ega bo'lyapmiz.
Keyin muhojirlar uchun mos to'lov kartalari kerak bo'ladi.
Shundan so'ng bularning barchasini muammosiz kuzatib borish mumkin bo'ladi, va Rossiya ham aynan shu ishni qilmoqda.
Ikki kun oldin kelib tushgan xabarlarda aytilishicha, hozirda migratsiya masalasi Rossiyada ham dolzarb munozara
mavzusiga aylangan, u yerda raqamli ID joriy etilmoqda va raqamli pul ham raqamli rubl ko'rinishida joriy etiladi.
Shunday qilib, printsip jihatdan kun tartibi muammosiz kechmoqda – agar siz 17 ta barqarorlik maqsadiga va
ularning tegishli kichik maqsadlariga nazar solsangiz.
16-band ayniqsa juda qiziqarli, chunki u muassasalar va hokazolar bilan bog'liq.
Keyin ularning barchasining bir xil maqsadga ega ekanini ko'rasiz.
Biroq, bu uning urush keltirib chiqara olmasligini anglatmaydi.
Afsuski, urush hukmron tabaqa uchun eng yaxshi biznesdir.
Bir tomondan, qurollanish sohasida, korporatsiyalar farmakologik-raqamli-moliyaviy kompleksda ilgari qilganlari kabi
qurollanishni rag'batlantirish orqali o'zlarini boyitishlari mumkin: ReArm Europe , va hokazo, von der Leyen bilan.
Bu milliardlab, yuzlab milliardlab dollar bo'lib, keyin ular ushbu korporatsiyalarga va shishirilgan fond bozor infratuzilmasiga
hamda aksiyalar narxlarining oshishiga yo'naltiriladi.
Boshqa tomondan, urush o'zi, albatta, yuqoridagi uchinchi darajadagi odamlar uchun yaxshi biznesdir.
Bir tomondan, ular normal tinchlik davrida hech qachon mumkin bo'lmaydigan narsalarni joriy qilishlari mumkin.
Urushda ham, muhabbatda ham hamma narsa ruxsat etiladi, va afsuski, shunday bo'ladi.
Urushda ular aks holda hech qachon amalga oshmaydigan narsalarni joriy qilishlari mumkin; masalan, Ikkinchi jahon
urushidan keyingi Bretton-Vud moliyaviy tizimini ko'ring.
Yoki aniqrog'i, bu rasmiy Ikkinchi jahon urushi tugashidan ikki kun oldin bo'lib, o'sha paytda yangi global moliyaviy
tizim bo'yicha muzokaralar allaqachon olib borilayotgan edi.
– Bu ham aniq ustuvorlik ekanligini ko'rsatadi.
Urush tugaydi va o'lim to'xtaydi, deyilmaydi, balki aynan shu tizim joriy etiladi; Bretton Vuds (1944 yilda tashkil etilgan
xalqaro pul-kredit va moliyaviy tizim) va shu bilan birga hozirgi global moliyaviy tizim hamda, yuqori
darajada qaralganda, Xalqaro Hisob-kitoblar Banki (BIS) ham.
Urush avj olarkan, bu mamlakatlarning elchilari va vakillari juda hamohang muhitda yig'ilib, boshqaruv kengashi
yig'ilishlarini o'tkazadilar, u yerda ular butunlay boshqa masalalarni hal qiladilar va rejalashtiradilar:
Urush davomida va undan keyin nima qilasiz va kim eng ko'p pul topadi?
Men sizni "BRICS blufi" nomli maqolamga yo'naltira olaman.
Bu moliyaviy darajadagi konglomeratga, ya'ni Osiyo banklariga, Xalqaro Hisob-kitoblar Bankiga, Xalqaro Valyuta Jamg'armasiga,
Jahon Bankiga va ularning o'zaro bog'liqligiga taalluqlidir.
Shuningdek, Xitoy markaziy bankining sobiq rahbaridan ham quyidagi yoqimli iqtibos keltirilgan:
Biz G'arbiy moliyaviy tizim bilan raqobat qilmaymiz, biz uni to'ldiramiz.
Va odamlar doim: "Ha, lekin muqobil tizim bor, xitoyning muqobil SWIFT tizimi", deyishadi; u shunchalik muqobildiki, uni oddiygina
boshqa nom bilan atashadi va u SWIFT tarmog'ida ishlaydi.
Texnik jihatdan, bu shunchaki boshqa nom bilan ataladigan SWIFT tarmog'idir.
Boshqa iloji yo'q.
Ular bu darajada juda uyg'un ishlaydilar va o'tmishdagidek har ikki tomon urushlarini moliyalashtirishlarini ta'minlaydilar.
Ular har ikki tomonda buzilishlarni moliyalashtiradilar va ularni shunday tashkil etadilar hamda
tuzadilar-ki, bu barcha ishtirokchilarga foyda keltiradi.
Ha. Demak, siz hozir turli buzuvchi voqealar haqida gapirdingiz – ular o'zaro bog'limi yoki men allaqachon so'raganimdek,
ular parallel ravishda sodir bo'lib, tasodifan bog'langanmi?
Yoki bularning barchasida umumiy ipni ko'rishingiz mumkinmi?
Shunday qilib, umumiy ipni aniq ko'rishingiz mumkin, va bu asosan qancha orqaga borishingizga bog'liq.
Shunday qilib, agar biz 19-asr oxiri va 20-asr boshiga qaytsak, asosiy mavzulardan biri albatta eugenika bo'lgan .
Eugenika britaniyaliklarning ixtiroi edi.
Prinsip jihatdan, bu irqiy doktrina, inson turini ko'paytirish va inson turini optimallashtirish edi.
Bu ham Buyuk Britaniyadan Amerikaga tarqalgan narsa edi.
U yerda ham eugenika harakati va Eugenika kengashi tashkil etildi.
Demak, bu turlarni optimallashtirish uchun mas'ul bo'lgan rasmiy hukumat muassasalari edi.
Va, albatta, bu eugenika modelini sezilarli darajada nazorat qilgan va afzal ko'rgan tabaqa nisbatan zerikarli, kam
talabchan, itoatkor ishchi sinfi hamda bu sarflanadigan ommaga tayanadigan hukmron tabaqaga ega bo'lishni maqsad qilgan.
Shunday qilib, bir hal qiluvchi omil albatta eugenika bo'lib, uni bugun biz bioetika, ya'ni
bio-raqamli uyg'unlashuv sifatida uchratamiz.
Va ayniqsa transgumanizm atamasi Britaniya Eugenika jamiyati rahbari Julian Huxley tomonidan kiritilgan.
U ikki marta Britaniya Eugenika Jamiyati direktori bo'lgan va keyinchalik UNESCOning birinchi bosh direktori bo'lgan.
Yunusko asos solish hujjatida "eugenika" atamasi juda ko'p uchraydi va, albatta, bu atama 100 yildan ortiq davom
etgan butun tarix bo'ylab asosiy umumiy ip bo'lib kelgan.
Adolf Gitler va NSDAP (Adolf Gitler boshchiligidagi Milliy sotsialist nemis ishchilar partiyasi) rejimi hamda natsist davri
o'tgach, eugenika haqida endi gapirmaslik ma'qul ekani anglanib yetgach – chunki, albatta, Adolf Gitler o'z irqiy doktrinasi
doirasida aynan shuni targ'ib qilgan edi – o'shanda, aytaylik, Julian Haksli shunday dedi: "buni transgumanizm deb ataymiz."
Bu ancha rivojlanganroq eshitiladi, irqiy doktrinaga shubhali darajada o'xshamaydi, lekin printsip
jihatidan bugun biz yangi ko'rinishda aynan shu kun tartibidagi masalalar bilan yuzlashamiz.
Oxir-oqibat, ularning barchasi eugenika asosida.
Va ikkinchi komponent – texnokratiya .
Bu 1917 yilda Nyu-Yorkda paydo bo'ldi va 1930-yillarda Technocracy Inc. ga aylandi.
Va menimcha, ana shu ikkita asosiy, ichki – men ularni reja deb atamayapman, ular kontseptsiyalar –
oxir-oqibat avlodlar davomida takror-takror qo'llanib, turli usullarda qadoqlangan kontseptsiyalardir.
Ammo oxir-oqibat, aynan shu omillar poydevor topib, davrni belgilaydi – kinetik urushda ham, kognitiv urushda
ham, shuningdek ijtimoiy, sotsial va psixologik darajalarda yuz berayotgan o'zgarish va buzilishlarda ham.
Agar uni tahlil qilmoqchi bo'lsangiz, bu eugenika va texnokratiya.
Albatta, bu ikki harakat oxir-oqibat insoniyatga qarshi yo'naltirilgan.
Insonlarni miya implantlari orqali takomillashtirish haqida gap ketmoqda, chunki ular bu "zerikarli omma"ga aylanmoqda.
Ko'rishingiz mumkinki, odamlar ataylab ularga zararli bo'lgan narsalarga – masalan, ularni 'smombie'ga aylantiradigan
smartfonlarga – duchor etilmoqda, keyin esa ularga oxir-oqibat yana ularga qarshi ishlaydigan yechim taklif etilmoqda.
Bu ishni kimlar oldinga surmoqda?
Qiyin, ha. Ishtirok etgan odamlarning fikrlarini o'qiy olmaysiz, shuning uchun faqat taxmin qilishingiz mumkin.
Ammo yozuvlardan ko'p narsani anglab olishingiz mumkin.
Va oxir-oqibat, unda hanuzgacha shunga o'xshash narsa bor – ha, hozir odamlar shuni aytishni
yoqtirishadi – neofeodalizm yoki neokolonializm.
Men har doim aytaman: bu aslida har doim mavjud bo'lgan bir xil mustamlakachilik va
feodalizm, faqat bu tabaqaning vositalari o'zgardi.
– Demak, bugungi kunda propaganda va ommaviy axborot vositalarini manipulyatsiya qilish orqali, oxir-oqibat
kognitiv urushga olib keladigan narsani qilishingiz mumkin.
Axir, odatda muammo xabar mazmunida emas, balki ma'lumotning katta hajmidadir.
Juda kam odamlar hanuzgacha qaysi yangiliklarni qabul qilishni ustuvor qilishni va muhim hamda muhim
bo'lmagan yangiliklarni saralashni uddalay oladi.
Shunday qilib, shu nuqtai nazardan qaraganda, o'z rejalari haqida ochiqchasiga yozadigan bu tabaqaning adabiyoti
asosan feodalizm g'oyasi mavjudligini va ular o'zlarini tanlangan deb hisoblashlarini doim aytib turadi.
Odamlar "ko'k qon" haqida gapirishni yaxshi ko'radi, o'zini oddiy aholidan ustun deb biladigan aristokratiya
haqida, lekin men har doim aytaman: hech kimda boshqalar ustidan hukmronlik qilish huquqi yo'q.
Hech kim qilmagan, hech qachon bo'lmagan va hech qachon bo'lmaydi.
Barcha odamlar teng, lekin bu odamlar aniq buni shunday ko'rmaydi.
Ha. Keyin, muqobil ommaviy axborot vositalarida ko'pincha yangi jahon tartibi haqida gap ketadi – avtoritar, markazlashgan
hukumat ma'nosida – ba'zi klublar/klanlar yopiq eshik ortida masalalarni muhokama qilib, keyin dunyoga foyda keltirishadi.
Asosiy ommaviy axborot vositalari, albatta, buni fitna nazariyasi deb rad etadi.
Savol shuki, bu haqda sizning fikringiz qanday? Qaysi biri to'g'ri?
Ha, ya'ni, "konspiratsiya nazariyasi" atamasi CIA hujjatiga borib taqaladi, men uni hozirgi maqolada yana havola qildim.
Albatta, bu o'sha paytda Jon F. Kennedi voqeasining tanqidchilarini obro'sizlantirish maqsadida ishga tushirilgan edi
– boshqacha qilib aytganda, rasmiy bayonot va Uorren hisobotiga shubha bildirgan har kim konspiratsiya nazariyachisi
deb kamsitilgan, shunday qilib, asosan, qarama-qarshi fikr bildiruvchilarni jim qilishga urinishlar bo'lgan.
Albatta, bu ham kontekstlash atamasi , xuddi koronavirus inqirozi paytida 'korona
inkorchisi' yoki shunga o'xshash atama ishlatilganidek.
Buni jiddiy qabul qilmaslik kerak.
Bundan tashqari, buni shunday ko'rishingiz kerak: fitna – istisno emas, balki qoida.
Agar men xodim bo'lsam va bir kompaniyada ishlasam, rahbarim meni qandaydir tarzda bezovta
qilsa, beshta hamkasbim bilan nima qilishim kerak?
Men boshqalar bilan maslahatlashaman va bu masalani hal qila oladigan yoki siz yolg'iz emasligingizni
aniq ko'rsata oladigan guruh tuzishga harakat qilaman.
Xo'p, buni fitna deb atash mumkin.
Ammo oxir-oqibat bu hamkorlikdir.
Shunday qilib, hamkorlik bizni inson sifatida belgilaydi.
Bu o'z-o'zidan tartib.
Jamiyatda yoki do'stlarimiz doirasida biror narsani tashkil qilmoqchi bo'lsak, biz yordam bera oladiganlarni
chaqirib, o'z-o'zidan ishlarni tartibga solamiz va keyin ishlarni bajaradigan kichik guruh tuzamiz.
Shunday qilib, bu odamlar ham xuddi shunday ish qilishadi.
Va albatta, sanab bitmaydigan doiralar mavjud.
Ularning ko'pchiligi hozir yaxshi tanilgan.
Eng mashhur bo'lgani Jahon Iqtisodiy Forumi.
Menga esa bu ko'proq marketing bo'limiga o'xshaydi, u ham jamoatchilikka ochiq.
Keyin Bilderberg konferensiyalari bor.
Keyin Bohemian Grove bor.
Le Cercle bor.
Cheksiz miqdordagi muassasalar, fikr markazlari va jamg'armalar mavjud, u yerda odamlar kichik guruhlarda
yig'ilib, kengroq ma'noda eugenika va transgumanizmni qo'llab-quvvatlaydigan kun tartibini shakllantiradilar.
Va men buni hamkorlik deb atayman. Bu dunyodagi eng oddiy narsa.
Muammo, albatta, shundaki, biz, umumiy aholi sifatida, e'tibor qaratishimiz kerak bo'lgan boshqa narsalarimiz bor.
Shunday qilib, biz ijobiy tomonga e'tibor qaratamiz.
Hamkorlik o'rnatayotganimizda, biz kooperativ tuzishni, do'stlarimiz doirasida o'zgarish qilishni, ehtimol
jamoatda va mahalla kengashida nimadir qilishni xohlaymiz.
Bu ijobiy jihatlar.
Bu siz a'zo bo'lgan guruhning manfaatlari uchun hamkorlikdir.
Bu ayniqsa aniqki, hamkorlik qilish uchun yopiq eshik ortida uchrashadigan bu doiralar
odatda aholining manfaatlariga qarshi ishlaydi.
Chunki ular biz hech kim ovoz bermagan va biz ko'pincha undan bexabar bo'ladigan, faqat uni faol izlab,
tadqiq qilib va unda ishtirok etibgina bilib oladigan kun tartibini majburan ilgari surishyapti.
Bu menga hech qanday konspiratsiya bilan bog'liq emasligini anglatadi.
Bu asosan tashkil etilgan jinoyatchilikdir.
Agar men siyosatchi sifatida mandatga ega bo'lsam va xalq irodasini ifodalashim kerak bo'lsa – agar
buni shunday qabul qilsangiz – unda men albatta xalq irodasini tinglashim kerak bo'ladi.
Ammo men doimo tilga olishni yoqtiradigan, 2017-yildan – menimcha, 2015-yildan – olingan mashhur Princeton tadqiqoti bor:
u saylovchilarning afzalliklari bilan realpolitik o'rtasidagi bog'liqlikni o'rganib, uning nol ekanligini aniqladi.
O'sha paytda AQSh nashrida sarlavha shunday bo'lgan: "Amerika endi demokratiya emas; Yevropa
kelajakda nima bo'lishidan ehtiyot bo'lishi kerak."
Xohlasangiz, buni fitna nazariyasi deb atashingiz mumkin, lekin bu shunchaki propagandada faol
ishtirok etib, bizni obro'sizlantirmoqchi bo'lgan odamlar.
Yoki bu masala bilan hali shug'ullanmagan va kengroq ma'noda, o'zini ishlab chiqarish vositalari, texnologiya va sanoatning
aksariyat qismini egalaydigan yoki hech bo'lmaganda nazorat qiladigan kasta a'zosi deb hisoblaganingda hamkorlik
nima ekanligini tushunishga harakat qilayotgan odamlardir.
Shunday ekan, ha, men bu atamaga kulishga moyilman.
Men buni jiddiy qabul qilmayman.
Haqiqat shundaki, bu tabaqa o'zaro aynan "yashil" emas, chunki hokimiyat ularni o'zlari uchun tobora ko'proq narsani
egallashga undaydi – har doim eng ustun bo'lishni xohlashadi.
Bularning barchasi qanday birga bog'lanadi?
Qanday qilib odam shuni tasavvur qilishi mumkinki, ular avlodlar davomida bir reja bo'yicha harakat qilib kelayotgandek ko'rinadi,
garchi ular haqiqatan ham hamkorlik qila olmasalar – masalan, hozir jamoa darajasida
odamlar qishloq uchun nimadir qilmoqchi bo'lganida?
Buni qanday tasavvur qilish kerak?
Bu uyg'unlik qanday ishlaydi?
Boshqaruvda odamlar siyosat asosidagi boshqaruv haqida gapirishni yoqtirishadi.
Demak, siz himoya to'siqlarini o'rnatasiz, va nazariy jihatdan bu transgumanizm, eugenika yoki texnokratiyaga o'xshash narsa.
Bu shuni anglatadiki, kimdir hikoya, mafkura yoki tushunchaga asoslanib ma'lum bir yo'nalishda harakat qiladi.
Albatta, yo'lda burilishlar va to'siqlar bo'ladi.
Keyin, albatta, ichki ziddiyatlar ham mavjud.
Bu Amerikada juda ravshan, u yerda konservativ blok mavjud bo'lib, o'sha paytda unga Jorj Bush, Dik Cheni va hokazo kirgan.
Va bu butun guruh konservativ kuch bloki va 100 yildan ortiq vaqtdan beri Amerikada hokimiyatni qo'lga kiritib
kelayotgan oilaviy klan bo'lib, xususan Bush oilasidir.
Va albatta, yanada demokratik yo'nalishdagi hokimiyat bloki ham mavjud – masalan, Biden (hozir yosh avlod
vakili), Jorj Soros va Bill Geytlar, ular aynan shu chap qanotli pufakchaning moliyachilari.
Hozirda hokimiyatda konservatorlar turibdi.
Keyin Peter Thiel kabi moliyachilar bor, u o'zini liberal-konservativ deb biladi.
Albatta, ichki hokimiyat kurashi mavjud, chunki oxir-oqibat hammasi kim stol boshida o'tirishi va yangi jahon
tartibida yoki hozirgi tizimda kimning so'zi o'tishiga bog'liq.
Demak, ular orasida albatta ziddiyatlar mavjud.
Ammo juda izchil narsa shundaki, siz har doim ma'lum bir kun tartibi bo'yicha harakat qilasiz.
Shunday qilib, u har doim texnokratiya sari harakat qilaversin.
Siz buni hozir Germaniyada ham ko'rishingiz mumkin.
Prinsip jihatdan, hokimiyatda kim bo'lishi muhim emas, hattoki saylovdan keyin ham.
Keyingi bosqichda CO2ni kuzatish va emissiyalar savdosi bilan yashil iqtisodiyot rivojlantirilmoqda.
Bularning hech biri bekor qilinmaydi yoki o'zgartirilmaydi.
– Aksincha, hozirda e-ID va smartfonlardagi elektron hamyonlar hamda shunga o'xshash vositalar
yordamida to'liq vaqtli biometrik kuzatuv mavjud.
Sabablar: Hozirda biz ushbu migratsiya inqirozi bilan yuzlashmoqdamiz, ichki xavfsizlikni
mustahkamlashimiz va o'z pozitsiyamizni yaxshilashimiz kerak.
Endi biz saylov firibgarliklari va hokazolarni oldini olish uchun AQShdagidek biometrik identifikatsiya va elektron IDni joriy
etyapmiz, avvalgi hukumat esa xuddi shu tizimni joriy qilib, xuddi shu biometrik ma'lumotlarni va ommaviy
kuzatuvni xohlagandi, faqat boshqa xavf – virus tufayli.
Shunday qilib, sog'liqni saqlash va global sog'liqni saqlash uchun endi bizga biometrik kuzatuv, 2G yoki 3G
orqali kuzatuv va QR-kod distopiyasi zarurligi aytildi.
Oxir-oqibat, siz bir xil modelni olasiz; u umuman o'zgarmaydi.
Prinsip jihatdan, yagona o'zgaradigan narsa marketing vositasidir.
Uni aholiga qandaydir qilib maqbul qilishga urinish.
Bu turli guruhlar, bir-biri bilan fikrlashmasligi mumkin bo'lsa-da, baribir umumiy maqsadga ega ekanligini anglatadi.
Menda shunday tuygʻu bor: ular umumiy aholidan iloji boricha koʻproq narsani tortib olmoqchi.
Kognitiv bo'lsin yoki moddiy, uni o'zida saqlash uchun.
Ular ko'proq yakka shaxslar, oilalar yoki yirik korporatsiyalar bo'lishi ehtimoli qanday?
Bu hokimiyat tuzilmalari qanday ko'rinadi?
Voy, bu ma'ruza qancha davom etadi?
Katta tarmoq mavjud, shuning uchun aniq javob berish mumkin emas.
Bir tomondan, masalan, Bushlar kabi oilaviy klanlar mavjudki, ular 100 yildan beri Amerika siyosatida ishtirok etib, asosan
resurslarni to'plab, takror-takror hokimiyatga kelib yoki hokimiyatda bo'lib, asosan
jinoyatchi klan sifatida faoliyat yuritmoqda.
Kennedilar ham unchalik yaxshi emas.
Ular afyun, qurol-yarog' va alkogol kontrabandasi orqali pul topib, sanoatda yirik o'yinchilarga aylanishdi.
Bu butun AQSh Sharqiy Sohili bo'lib, asosan Sharqiy Hindiston Kompaniyasi vorislari va afyun savdosiga asoslangan.
Siz buni ommaviy axborot vositalarida ham o'qishingiz mumkin: Harvard, Princeton va boshqa barcha universitetlar
asosan sobiq opiy baronlari tomonidan asos solingan.
Va Kennedilar ham bundan mustasno emas.
Demak, bir tomondan, albatta, bunday oilaviy klanlar mavjud.
Boshqa tomondan, Bilderberg konferensiyasi kabi tarmoqlar mavjud.
Albatta, bu qiziqki, bir tomondan Jorj Soros, Piter Tiel yoki Erik Shmidt bor, ular nazariy jihatdan
jamoat oldida qarama-qarshi ideologiyalarni ifodalaydi.
Biri chap qanot liberal – Google'ning sobiq bosh direktori Erik Shmidt misolida – ikkinchisi
esa o'ng qanot liberal-konservator, Piter Tiel.
Shunday qilib, ular jamoat oldida va ommaviy axborot vositalarida bir-biriga keskin qarshi bo'lishadi, ammo keyin
Bilderberg konferensiyasida uchrashadilar, u yerda ikkalasi ham Boshqaruv qo'mitasi a'zolaridir.
Bu esa media orqali ko'rayotganimizdan mutlaqo boshqa narsa muhokama qilinayotganini anglatadi; u yerda uning aksariyati
ehtimol faqat ko'rsatish uchun bo'lib, aslida odamlar omma oldida ovoz yoki hokimiyatni qo'lga kiritishga harakat qilishadi.
– Orqa fonda raqamlashtirish va transgumanizm kabi yo'nalishlar izchil rivojlanishda davom etmoqda va barchada fikr bir.
Shunday qilib, odamlar odatda shaxsiy hayotlarida ham do'st bo'lishadi.
Bundestagda buni doimo ko'rasiz: ular "biz talk-shoudagi bahsda – qandaydir qilib
Yashillar CDUga, Chaplar va AfDga qarshi" deyishadi.
Va oxir-oqibat ular biror panel atrofida turib, birga kulib, zavqlanishadi.
Aslida bu klub.
Va bizga ommaviy tarzda taqdim etilayotgan narsa odatda sabun opera kabi bo'ladi.
Ha. Siz bu narsalarni ommaga oshkor qilishda juda yaxshisiz.
Odamlarni sizga quloq solishga qanday undaysiz?
Avvalo, hech kim meni tinglamasin.
Men aslida odamlar o'zlariga va o'zlarining intuitsiyasiga, ichki ovoziga hamda vijdoniga quloq tutishlarini xohlayman.
Chunki, avval aytganimdek, hukmronlik qilish huquqi yo'q.
Senga yoki menga hech kim hech narsani buyurib bo'lmaydi.
Hayotda bizni boshqarishi kerak bo'lgan yagona narsa – bu haqiqatni shaxsiy tushunchamizdir.
Va bu har bir kishi o'zi uchun juda sub'ektiv tarzda qaror qilishi kerak bo'lgan narsa.
Bu shuni anglatadiki, men asosan ma'lumot to'playman, keyin uni ochiq qilaman – va eng muhimi, xulosaga kelishda foydalangan
barcha manbalarni keltiraman – shunda o'quvchilar mening mantiqiy izohlarimni o'zlari kuzatib, xuddi
shu xulosaga kelishlariga qaror qilishlari mumkin.
Men ularni odatda juda mantiqiy deb bilaman va boshqasini qanday o'ylab topishni bilmayman.
Ammo har kim o'zi uchun qaror qilishga erkin.
Men umuman odamlarning menga ishonishini istamayman.
Eng yomoni shuki, fikrlarni shunchaki qabul qilib, moslab olish va boshqalarga ishonishdir.
Siz faqat o'zingizga quloq solishingiz kerak.
Va men uchun muhim bo'lgan narsa shundaki, biz ham to'g'ri atamalarni ishlataylik.
Shunday qilib, o'zimni fitna nazariyachisi yoki shunga o'xshash narsa deb ataganimda, men albatta odamlarga yordam berayapman.
Siz bu atamalarni mening matnlarimda topa olmaysiz.
Chunki bu har doim fitnalar haqida emas, balki tashkillashtirilgan jinoyatchilik haqida.
Va printsip jihatdan juda oddiy ibora bor: pulni quvg'ing.
Shunday qilib, pul izidan borasiz, har qanday jinoyat tergovchisi yoki jinoyatni fosh etmoqchi bo'lgan detektiv qilgani kabi.
Men ham shunday qilaman.
Va har bir maqolam bo'yicha siz sudda da'vo arizasi berishingiz va yutish uchun yaxshi imkoniyatga ega bo'lishingiz
mumkin, chunki asosan hamma narsa hujjatlashtirilgan.
Va bu oddiygina XY janobining kimdir shunday bo'lishi mumkinligini eshitgan YouTube videosida emas, balki odatda UNESCO,
CIA va hokazo kabi tashkilotlarning asl hujjatlarida bo'ladi.
Keyin o'zingiz o'qishingiz mumkin: bu odamlar aslida nima qilayotganini va nima yozayotganini, nima e'lon qilayotganini,
nima tan olayotganini va keyinchalik – bu ko'pincha faqat o'n yillar o'tgach sodir bo'ladi – nima tan olishayotganini.
Shunday qilib, siz to'g'ri atamalarni ishlatishingiz kerak.
Shuning uchun men "kuzatuv iqtisodiyoti" kabi atamalardan foydalanaman .
Prinsip jihatdan, bu faqat to'liq vaqtli kuzatuv emas, balki to'liq vaqtli kuzatuvdan daromad olishdir.
Axir, bizning davrimiz oltinini – ya'ni ma'lumotlarni – qazib olayotgan yirik texnologiya
kompaniyalari albatta undan katta miqdorda pul topmoqda.
Biroq, ular bu ma'lumotlarni hukumatga yoki maxfiy xizmatlarga ham uzatadilar.
Ular esa o'z navbatida alohida bid'atkorlarga, davlatni noqonuniy deb ko'rsatadigan tarzda o'zini ifoda
etadigan iymon keltirmaydigan tanqidchilarga tabiiy ravishda kirish imkoniyatiga ega.
Bu juda zararli tarmoq ekanligini anglatadi.
Va Benito Mussolini o'sha paytda buni fashizmning mukammal shakli deb atagan: "Korporatizm."
"Davlat va korporatsiyalar sog'lom bo'lmagan hokimiyat tuzilmasiga birlashganda." Va aynan shunday narsaga biz ega.
Shu sababli bu hokimiyat tuzilmasi shunchalik ulkan, chalkash va aniqlash uchun qiyin, chunki siyosat,
asosan, allaqachon hech qanday qaror qabul qilmaydi.
Prinsip jihatdan, xalqaro tashkilotlar, ularning agentliklari, tadqiqot markazlari va BMT kabi organlar uzoq vaqtdan beri
qarorlar qabul qilib keladi, keyin esa biz hech qachon ovoz bermagan 2030-yil kun tartibi va barqarorlik
maqsadlarini bizga taqdim etadi, ammo ular tegishli milliy hukumatlar tomonidan amalga oshiriladi va majburiy qiladi.
Prinsip jihatdan, bu aholining irodasiga zid, chunki ular bunga ovoz bermagan va bu
masalada hech qanday so'z huquqiga ega emaslar.
Shunday qilib, men uchun siyosat dunyo hukumat deb atalmaydigan, balki global boshqaruv deb
nomlanadigan transmilliy tuzilmaning ijroiya bo'limi xolos.
Va bu albatta bir payt kelib tobora mustahkamlanayotgan global boshqaruv tuzilmasiga olib keladi.
Eng so'nggi muddatda, nihoyat BMTga barqarorlik solig'ini to'lashimiz kerak bo'ladi, bu allaqachon muhokama qilingan.
Ammo milliy hukumatlar, albatta, mavjud bo'lishda davom etadi.
Chunki sen shuni ko'rasan.
Mana shu yerda men demokratiyani simulyatsiya qilib, ovoz bera olaman va saylovchilarga ishtirok
etayotgandek tuyg'u beraman, lekin oxir-oqibat bu rost emas.
Demak, ba'zi odamlar qo'rqadigan, Jeneva yoki Nyu-Yorkda joylashishi mumkin bo'lgan yagona jahon hukumati
ehtimol mavjud bo'lmaydi, balki hozirgi kunda mavjud bo'lgan bo'linmalarimizni saqlab qolamizmi?
Aynan shunday, bu ham sotuvda emas.
Demak, agar men ommaviy axborot vositalarida demokratiya modelini targ'ib qilishni davom ettirib, uni hozirgacha bo'lgan eng yaxshi
demokratiya deb atashni istasam, unda men hozir bizda dunyo hukumatimiz bor, deb ayta olmayman; aslida u orqa
xonada yig'iladigan sakkiz nafar keksa janobdan iborat va ular butun dunyo uchun qarorlar qabul qiladi.
Albatta, bu shunday ishlamaydi. Odamlar ham buni bilishadi.
Shuning uchun milliy hukumatlar, albatta, mavjud bo'lib qoladi, lekin har doim yuqori millatlararo suverenitetni
talab qiluvchi va ta'minlovchi yangi vositalar paydo bo'ladi.
Masalan, bunday JSST shartnomasi tabiiy ravishda shuni ta'minlaydiki, endi milliy hukumatlar emas, balki
sog'liqni saqlash sohasida alohida mamlakatlarda nima bo'lishini belgilaydigan ustmilliy tuzilma hukmron bo'ladi.
Ha.
Nega siz o'ylaysizki, odamlar bunga chidashadi?
Hukumatlaridan norozi ekanliklarini anglayotgan va ehtimol yangi boshlanishni xush kelar, hatto jahon hukumatini
ham ma'qullashga tayyor odamlar soni tobora ortib bormoqda.
Ha, bu unchalik yomon emas deb o'ylaydigan odamlarning hayratlanarli darajada ko'p ekan.
Ammo odatda bunday odamlar diqqat bilan qaramaydilar.
O'zini demokrat deb biladigan har kim – ayniqsa hozir Shveysariyada oddiy xalq demokratlari safida
– o'z jamoasida ta'sirga ega bo'lishni xohlaydi.
Boshqacha qilib aytganda, u o'z fikrini bildirishni, qaror qabul qilishda ishtirok etishni, o'zining – afzalliklari va
kamchiliklari – fikrlarini taqdim etishni va keyin qandaydir qilib umumiy kelishuvga erishishni xohlaydi.
Aslida demokratiya aynan shundan iborat.
Bu jarayon, ko'pincha mojaro ham, muhokama ham, diskurs ham bo'lib, uni biror joyda hal qilish kerak.
Va, albatta, bunday bo'lmaydi.
Menimcha, ko'pchilik odamlar buni haqiqatan ham tushunmaydi, chunki ularning odatiy ish hayotida bunga vaqtlari yo'q.
Kitobda uni yaxshi bayon qilib bera olmasa, kechqurun nimadir ustida to'rt, olti, sakkiz soat tadqiq qilishga kimda vaqt bor?
Ko'chada odamlar bilan gaplashganingizda, hamma shunchaki voqealarga moslashib ketayotgandek, ich-ichidan
norozi bo'lsa-da, aslida hech narsa qilmayotgandek tuyuladi.
Ommaviy axborot vositalari aytishicha, siz va men kabi mustaqil jurnalistlar aholining ko'pi bilan 20 foizini tashkil etadi.
Bu haqiqatan ham shundaymi?
Yo'q, men buni shunday ko'rmayman.
Men har doim Shveytsariyadagi referendumlar misolini keltirishni yoqtiraman – o'sha paytda koronavirus va Covid qonuni mavzusida.
Birinchi referendum bo'lib o'tdi, u dastlab qonunni ham rad etdi.
Men bu prognozlarga – yoki bashoratlarga – qaradim va bir payt kelib, natija shuki, 47 foiz odamlar bu qonunni rad
etdi, bu esa oxir-oqibat qonun qabul qilinishini anglatdi.
Ammo aholining 47 foizi birinchi referendumda bu rejimni – ya'ni kuzatuv va nihoyat
nazorat tizimini – joriy etishga qarshi chiqdi.
Va men ishonamanki, bu muhim pufakchaga oid ommaviy axborot vositalaridagi
yoritishning katta qismi mutlaqo oshirib yuborilgan.
Chunki, albatta, odamlarga o'zlarini aholining g'alati, aqldan ozgan, tanqidiy qismi ekanliklarini va ular
mutlaq ozchilik ekanliklarini his qildirishingiz kerak, ha.
Keyin o'zingizni mos ravishda qudratsiz his qilasiz.
Bu tabiiy ravishda qudratсизlik va yordamсизlik hissi tug'diradi, odamlarni uyda harakatsiz qolishga, divanda befarq o'tirishga
va, albatta, hech narsa qila olmaslikdan ranjishga majbur qiladi.
Ammo men buni butunlay boshqacha ko'raman, chunki aytganimdek, shaharda, analog dunyoda odamlar bilan suhbatlashayotganingda,
hamma narsa ajoyib deb o'ylaydigan, nemis hukumati, amerikalik hukumat – Trump bo'lsin yoki uning oldingi rahbarlari
– yoki shveysariyalik hukumatga chin dildan ishtiyoq bilan qaraydigan odamni uchratish juda kam uchraydi.
Jamoat joylarida, publarda, poyezdlarda buni chin dildan qiziquvchi odamni deyarli uchratmaysiz.
U yerda uchratadigan va bu haqda juda ijobiy gapiradigan odamlar, mening kuzatishimcha, ozchilikni tashkil etadi.
Bu 20, 18, 25, 15 foizni tashkil etadi, qayerga borayotganingizga qarab, ehtimol hatto 30 foiz bo'lishi mumkin.
Biroq, menimcha, bu ozchilikdir.
Va men aholining 60–70 foizi aldanganini, bularning barchasi faqat ko'rinish ekanini va katta
norozilik mavjudligini anglab yetganiga ishonaman.
Menimcha, ularning – aytaylik, 60 foiz yoki 70 foiz – katta qismi hanuzgacha buni omma oldida aytishga jur'at eta olmaydi.
Chunki, albatta, ish beruvchingiz buni bilib qolishidan, ishda noqulayliklarga duch kelishingizdan, tennis yoki otish klubiga
a'zo bo'lishingizga ruxsat berilmasligidan, do'stlaringiz esa sizni g'alati nazariyalarni tarafdori
bo'lgan chetlanishgan kishi deb hisoblashidan qo'rqasiz.
Biroq, menimcha, agar siz bu haqda ochiqchasiga gapirsangiz – va bu mening tajribam – tezda ko'pchilik
odamlarning juda tanqidiy ekanligini sezib qolasiz.
Muhim narsa hukmron sinf bizga taklif qilgan va propaganda mashinasi tomonidan ishlatiladigan atamalardan foydalanmaslikdir.
Shunday ekan, iqlim o'zgarishi haqida gapirmang; kimdir siz bilan iqlim o'zgarishi haqida
gapirsa, atrof-muhitni muhofaza qilish haqida gapiring.
Kimdir kapital to'planishi va Elon Musk kabi yovuz milliardyerlar haqida gapirganda, Soros va Gates kabi yovuz milliardyerlar
haqida ham gapiring, ular oxir-oqibat jinoyatkorona tashkil topib, hech kimga ovoz bermagan
narsalarni joriy etish uchun hamkorlik qiladilar.
Va narsalarni aniqroq atamalar yordamida tasvirlashga harakat qiling.
Bu fitna nazariyalari emas; bu tashkil etilgan jinoyatchilik va tergov jurnalistikasi; bu kriminalistika.
Kuzatuv davlati bo'lsa ham, bu doimo aynan davlatning o'zi haqida emas, balki kuzatuv iqtisodiyoti haqida,
chunki korporatsiyalar, davlat apparati va maxfiy xizmatlar o'rtasida juda yaqin hamkorlik mavjud.
Shunday qilib, agar siz odamlarga to'g'ri lug'at bilan yondashsangiz, – tilga olingan – boshqa tomon
bilan ham juda konstruktiv ravishda gaplasha olasiz.
Men buni doimiy ravishda boshdan kechiraman: siz ularni to'liq "woke" (irqchilik va ijtimoiy adolatsizlikka bo'lgan xabardorlik
darajasi oshgan) yoki "butunlay boshqa tomondan" deb atashingiz mumkin bo'lgan odamlar bilan gaplashganimda. Ular bu haqda men
bilan ajoyib suhbatlashishadi, chunki men ham atrof-muhitni muhofaza qilishni qo'llab-quvvatlayman va hech
kim oziq-ovqatida mikroplastik bo'lishini istamaydi.
Men Musk, Soros yoki Gates kabi super-milyarderlar tarafdori emasman, chunki ular pullaridan shunchalik katta ta'sir sotib
olish uchun foydalanadiki, asosan zararli bo'lgan kampaniyalar orqali Amerikada va
Afrikada odamlarni dori-darmon bilan o'ldiradilar.
Sterilizatsiyadan o'limlargacha, o'tmishda sodir bo'lgan hamma narsa.
Shunday qilib, odamlarni shunchaki yuqoriga ko'tarishga harakat qilganingizda – va menimcha, bu yerda har bir kishi o'ziga biroz
nazar solishi kerak – chunki, albatta, ko'pchilik odamlar hanuzgacha koronavirus inqirozi,
qo'shnilari va ish beruvchilari tufayli juda xafa.
Agar siz biroz ko'proq xabardor, biroz ko'proq tushuncha va boshqalarga nisbatan ozroq idrokga ega bo'lsangiz va bu narsalarni
anglab yetgan bo'lsangiz, unda biroz bo'ysunib, oqilona bo'lish va odamlar bilan aloqada bo'lish mas'uliyatingiz ham bor.
Chunki biz bitta turmiz, shuning uchun bu yashash makonini qandaydir qilib birga bo'lishishimiz kerak.
Agar biz Germaniyada koronani qo'llab-quvvatlovchilar va unga qarshi bo'lganlar, migratsiyani qo'llab-quvvatlovchilar va unga
qarshi bo'lganlar, shuningdek Trampni qo'llab-quvvatlovchilar va unga qarshi bo'lganlar, Merz va BlackRock o'rtasida bo'linishni
davom ettirsak. Bunday bo'linishni keltirib chiqaruvchi narrativlar aholi orasiga qancha ko'p kiritilsa,
o'zimiz bilan va gorizontal ziddiyatlar bilan shuncha ko'p shug'ullanishimizga to'g'ri keladi.
2008 yilda Occupy Wall Street harakati misolida ko'rib turganimizdek, muammo eng yuqorida yotadi.
Va oxirgi marta odamlar, chap ham o'ng ham, birgalikda boshlarini ko'tarib qaraganlari Occupy Wall Street edi.
Keng ko'lamli konsensus paydo bo'ldi: odamlar tushundiki, aynan markaziy banklar va yirik banklarni bizning pulimiz,
milliardlab soliq mablag'imiz bilan qutqarishimiz kerak.
Va ularning bunday gorizontal mojarosi bo'lmagan.
Va keyin, ayniqsa Amerikada, Tea Party harakati va keyinchalik progressiv "woke" harakati deb atalgan,
irqchilik va ijtimoiy adolatsizlikka nisbatan progressiv darajada oshgan xabardorlik paydo bo'ldi.
Yana bir bor odamlar gorizontal mojaro ichida qamalib, bir-birlarining boshini urish bilan band, muammoni haqiqatan hal
qilish o'rniga esa odatda yuqoriga qarashni talab qilishadi.
Ha.
Va hozir biz bu jarayonning ixtiyorida qanchalikmiz yoki uning bizga nima qilishi kutilayotganiga
qarshi o'zimizni himoya qilib, qurollana olamizmi?
Biz bunga rozimiz va shuning uchun unga hokimiyatni beramiz.
Boshqa tomondan, biz hokimiyatni o'zimizga olsak, bu imkoniyatlarni, deyish mumkinki, ulardan tortib olamiz.
Qancha ko'p odamlar buni qilsa, bu jarayon shuncha kattaroq va keng qamrovli bo'ladi.
Odamlarga qanday maslahat berasiz? Ular nima qilishlari kerak?
Avvalo, tushunishingiz kerakki, propagandaning qancha ko'p bo'lsa, shuncha ko'proq shubhali, shizofrenik
hikoyalar aralashadi va g'azabni boshqarish kuchayadi.
Shunday qilib, bugungi mavzu A, va biz bunga g'azablanishimiz kerak.
Keyingi kuni kun tartibida B mavzusi turadi va unga norozi bo'lish kerak.
Bu qancha ko'p sodir bo'lsa, fil suyagi minorasida ma'lum darajada vahima borligidan darak beradi, chunki siyosatga va
davlatga bo'lgan ishonch o'nlab yillar davomida kamayib kelmoqda.
Jamoat xizmatlari bo'yicha efirga ishonch kamaymoqda.
Saylovchilarning saylovda qatnashishi kamaymoqda va pasaymoqda.
Bu shuni anglatadiki, tobora ko'proq odamlar o'z hukumatlarining qanday ekanligini aniq anglab yetishmoqda va u
aslida demokratiya bilan deyarli bog'liq emasligini tushunishmoqda. Ular hafsalasi pir bo'lib, yuz o'girmoqda.
Va albatta, ko'pchilik buni ma'lum darajada azob-uqubat (taslim bo'lish) – ya'ni umidsizlik – bilan qiladi, chunki ular
shunchaki bunga endi e'tibor berishni xohlamaydi, balki shaxsiy hayotlariga, o'z ta'sir eta oladigan narsalarga e'tibor qaratadi.
Va bu aslida to'g'ri.
Agar hozir bu haqda yozmayotganimda, ko'pincha bu narsalarga hatto qaramasdim, chunki ko'pincha sizga
taqdim etilayotgan narsa – bu sizning aqlingizga haqorat bo'lib, g'alati hikoyalash uslubi bilan .
Lekin odamlarga haqiqatan ham maslahat berishingiz kerak bo'lgan narsa shuki: biz hali ham ko'proqmiz!
Shunday qilib, agar hukumatning politsiya kuchlari yoki davlat xizmati kabi tuzilmalarini olib, uni mamlakatdagi aholi soni
bilan solishtirsangiz, ya'ni davlat apparati, tizim yoki xohlagancha atang, aslida hokimiyatni ushlab
turgan aholi bilan katta nomuvofiqlikni ko'rasiz.
Aslida demokratiyaning mohiyati ham shunda: suveren qaror qiladi.
Bu tuygʻu Shveytsariyada ayniqsa kuchli.
Va keyin, agar sizni u yerga chaqirmasa, federal Bern tomonidan qandaydir tarzda sizga buyruq
berilayotgandek tuyg'u juda tez paydo bo'ladi.
Endi bizda ushbu Yevropa Ittifoqi ramka kelishuvlari mavjud bo'lib, ularda shunday deyilgan: "Biz qandaydir
qilib referendumni aylanib o'tishga harakat qilmoqdamiz va bu Davlatlar Palatasi oldiga borishi shart emas."
Siz qandaydir qilib undan qutulishga harakat qilasiz.
Va odamlar shunchaki faol ishtirok etishlari kerak.
Demokratiya jarayonidir. Agar siz uni allaqachon "eng yaxshi model" deb bilsangiz – va u, ehtimol, biz biladigan va qo'llagan
eng yaxshi modellardan biri bo'lib, bizda unga oid amaliy tajriba ham mavjud – unda ishtirok etishni va ijobiy
natijalarni faol ravishda amalga oshirishni istasangiz, faol qatnashishingiz va buni mahalliy darajada qilishingiz kerak.
Chunki Churdan Bern shahridagi Federal Kengashga ta'sir o'tkaza olmaysiz.
Ammo siz mahalliy kengashni hushyor tortib, e'tibor qaratishga, fikr-mulohaza bildirishga
va ustuvorliklarni belgilashga majbur qilasiz.
Agar yetarli miqdordagi mahalliy hokimiyatlar buni amalga oshirsa, va yetarli mahalliy hokimiyat rahbarlari
kantonda choralar ko'rsa, va kanton keyin Bernda choralar ko'rsa, unda sizda albatta farq yaratish qudrati bo'ladi.
Shunday qilib, agar shunchalik ko'p bepul ommaviy axborot vositalari va qarshilik
bo'lmaganda, Korona albatta butunlay boshqacha bo'lardi.
Shunday ekan, faol bo'ling, divandan turing va inqirozni xuddi badiiy filmday tomosha qilib o'tiruvmang.
Bu barchamizning hayotimizdir va biz ularni shakllantira olamiz, chunki kelajak oldindan
belgilangan emas; biz uni hozir ham o'zgartira olamiz.
Ha, bahongiz va bilimlaringizni biz bilan bo'lishganingiz uchun katta rahmat.
Xulosa qilish uchun tomoshabinlarga aytmoqchi bo'lgan boshqa biror narsangiz bormi?
Ha, bu deyarli yakuniy bayonot edi, lekin siz o'zingiz kuch, o'zgarish, ijobiy kelajak
ekanligingizni va hayot go'zal ekanligini anglashingiz kerak.
Hayot go'zal, va odamlar bizni ishontirishga harakat qiladigan boshqa barcha narsalar – xavotirmi, urushlardan
qo'rqitishmi, raqamlashtirishdan qo'rqitishmi va hokazo – bularning barchasi nazorat vositasidir.
Hayot go'zal.
Oilangiz va mahalliy jamoangiz bilan birga motivatsiyaga to'la, baxtli va ma'noli hayot kechiring va hech qachon o'zingizni
ommaviy axborot vositalari – propaganda mashinasi bizni qo'rquv yoki azob-uqubat (taslim bo'lish) kayfiyatiga solishga
undayotgan holatga – itarib qo'yishiga yo'l qo'ymang, chunki shunda oxir-oqibat ular o'z maqsadlariga erishib bo'ladi.
Shunday qilib, kelajakni bashorat qilish emas, balki uni shakllantirish uchun
yaratilgan – degan edi Antoniy de Sent-Ekzüperi.
Va menimcha, bu faol bo'lib, baxtli hayot kechirish orqali amalga oshirilishi kerak, chunki baxtli hayot haqiqiy inqilobdir.
Ushbu intervyu uchun katta rahmat. Sizga eng yaxshi tilaklar, janob Regenauer.
Taklif uchun rahmat.