Op 29 Maart 2025 het die Kulturhaus Dornbirn die geleentheid "Vryheid & Selfbeskikking – Die
Verantwoordelike Burger" aangebied met interessante bydraes oor die regstaat, soewereiniteit en kontant.
Die geleentheid is deur die Akademie vir Persoonlike Ontwikkeling in Dornbirn georganiseer.
HOCH2.TV het al die verslae vir u opgeneem en geredigeer, liewe kykers.
Vandag bied Kla.TV 'n onderhoud met Hansjörg Stützle oor die verdringing van kontant.
Nou kom ons by mnr. Hansjörg Stützle en die onderwerp van kontantbehoud en die afskaffing van kontant.
Ook tematies verwant, al is daar 'n klein verskuiwing.
Geagte mnr. Stützle, miskien eers 'n vinnige vraag vir u.
Hoe het dit gebeur dat jy so intens betrokke geraak het by die onderwerp om kontant af te skaf of te behou?
Ja, wel, vir my was dit nogal lank gelede, beslis ongeveer 25 jaar.
En eerstens vanuit 'n logiese oogpunt, omdat daar teenstanders van 'n vrye betalingsisteem is.
En dit is hoofsaaklik die finansiële bedryf.
Ongeveer 25 jaar gelede was dit vir my duidelik dat hierdie onderwerp op 'n stadium sou opduik.
Omdat kontant hul besigheidsmodel in gevaar stel in die vorm van moontlike bankruns.
Dit beteken dat die finansiële bedryf in wese altyd onder druk is om 'n sekere vlak van
openbare vertroue in die monetêre stelsel te handhaaf.
As dit onder 'n sekere drempel daal, raak burgers angstig en gaan na die bank.
Hy wil die geld hê, wil dit in sy eie invloedssfeer bring.
En dan vorm daar toue, dan is daar 'n run op die banke, en so voorts.
En dan, natuurlik, ontstaan daar 'n groot krisis.
Dit was vir my destyds eenvoudig duidelik dat daar geen manifestasie van die afskaffing van kontant was nie.
Maar toe, gedurende die finansiële krisis van 2007–2009, was daar 'n tamlike sterk manifestasie hiervan.
Byna niemand het dit opgemerk nie, naamlik met werklike kontantverbod.
En dit het nie veel aandag getrek nie omdat dit beskryf is met 'n mooi eufemisme, naamlik kontantlimiete.
'n kontantlimiet is reeds 'n kontantverbod bo 'n sekere drempel.
In Europa – dit is waar dit begin het – het ons 18 lande met kontantverbod bo 'n sekere limiet.
Griekeland, byvoorbeeld, is die land met die laagste kontantlimiet van slegs €500.
Dit beteken dat as jy nou na Griekeland gaan en 'n hotelrekening van 501 euro wil betaal, dit onwettig
is en volgens die wet strafbaar om kontant te betaal.
Griekeland het reeds twee pogings aangewend om die kontantlimiet tot €200 te verlaag.
Maar dit was nie moontlik nie omdat die 500-euro-noot steeds wettige betaalmiddel is.
En dit is die enigste rede waarom ons nie 'n laer kontantlimiet het nie.
Ja, en hierdie ontwikkelings is duidelik nie by baie burgers in hul daaglikse lewens bekend nie.
Sommige mense aanvaar dit net.
Ek dink in Duitsland is dit ongeveer 10 000 euro.
Of is dit my inligting?
Nee, daar is tans geen klassieke kontantlimiet by POS (verkooppunt) in Duitsland nie.
Nie eens vir deposito's nie, so is dit dan die verpligting om bewyse te verskaf vir belastinggeldwassery en sulke dinge?
Presies, kleinhandelaars het dus 'n plig om rekords by te hou, maar vanaf 2027 sal 'n
kontantlimiet van 10 000 euro dwarsdeur Europa van krag wees.
Dit is die onderwerp.
Die lande wat reeds onder daardie vlak is, mag dit behou.
U kan die kontantlimiet onder £10,000 te eniger tyd stel.
En hoe verduidelik jy die feit dat daar steeds relatief min bewustheid van die probleem in hierdie gebied is?
Is burgers dalk nog nie bewus van die omvang van die bedreiging vir hul kontant nie?
Beslis nie.
Ek het pas teruggekeer van 'n lang, lang lesingstoer.
Sedert Januarie reis ek uitsluitlik om lesings te gee.
Wanneer ek twee uur lank praat oor die meganismes agter die afskaffing van kontant, sê baie mense:
Ek het geweet dit was 'n probleem, maar ek het nie besef dit was so kontroversieel nie.
Maar as jy na die Deutsche Bundesbank luister, lyk dit of alles in perfekte orde is.
Hulle verseker ons dat daar genoeg kontant is en dat sy voortbestaan verseker is.
Oor die algemeen neem mens net in ag wat die bevolking na bewering wil hê.
Ons het 'n klein opname vir jou voorberei.
Verlede somer, ek glo jy was 'n gas by Südwestrundfunk, 'n openbare Duitse uitsaaier wat by ARD behoort.
Dit was presies die onderwerp.
Miskien kyk ons nog 'n keer vinnig.
Wel, ek het net die regte gas in die ateljee om daardie vraag te beantwoord.
Stefan Hardt is by ons.
Hy is die hoof van die Sentrale Kontantafdeling by die Bundesbank.
Goeie aand.
Hoe lank sal jy, hoe lank sal die Bundesbank voortgaan om vir ons vars kontant te voorsien?
Solank burgers kontant wil gebruik.
Geld dit vir alle banknote, vir alle kleingeld?
Ja, natuurlik.
Basies sê die oorweldigende meerderheid van burgers dat hulle die opsie wil hê om met kontant te betaal.
Dit is ongeveer 93 persent van die bevolking wat dit wil hê.
En nie almal doen dit nie.
Maar hulle wil ten minste die opsie hê om kontant te betaal.
En solank mense met kontant wil betaal, sal ons dit bly voorsien.
Kontant-entoesiaste kan nou 'n sug van verligting slaan.
Hoor ek hoe 'n gewig van jou skouers afgehaal word, mnr. Stützle?
Absoluut nie, want dit is heel duidelik gestel: solank daar vraag is, sal die Deutsche Bundesbank daaraan vashou.
En dit is die hele probleem.
Jy wil dalk ook definieer wat vraag is.
Hoe hoog moet die kontantbetalingsverhouding wees?
En so is dit uiteindelik aan ons as burgers om te besluit – betaal ons met 'n kaart of kontant?
Dit is in wese wat ons hier sê met betrekking tot kaartbetalings.
Ek is daarvoor om kontant af te skaf, of ek is daarvoor om kontant te behou.
Dit is dus 'n belangrike punt wat ons hier in ag moet neem.
En ongelukkig het burgers nie meer kontant in hul eie hande nie omdat die ekonomie oorgeskakel het na die verwerping van kontant.
Dit beteken dat daar nou kleinhandelaars hier in Duitsland is wat weier om kontant te aanvaar.
En ons weet dat kontant op hierdie grondslag op die lang termyn geen kans op oorlewing het nie.
Want die ekonomie bepaal of ons, as burgers, die opsie het om kontant te betaal.
Wel, ek dink die bankier het nie te gelukkig gelyk toe jy daardie laaste deel gesê het nie, of hoe?
Ja, dit was nie heeltemal wat hy in gedagte gehad het nie.
Soms kry ek die gevoel dat die Deutsche Bundesbank verantwoordelik is om mense altyd te gerusstel, hulle te gerusstel:
Die kontant is veilig.
Maar uiteindelik koppel hulle dit aan vraag.
Ek het die vraag gevra: Wat verstaan die Deutsche Bundesbank onder vraag – en hy het nie geantwoord nie.
Daar is eenvoudig 'n sekere meganisme betrokke by die afskaffing van kontant, wat ek graag 'n bietjie wil verduidelik.
Ons het ook die diagram hiervoor voorberei.
Dit is 'n baie belangrike punt.
Dit is die geval dat, natuurlik, die strukture kontant afskaf.
En ek probeer iets verduidelik wat my gewoonlik twee uur neem.
Ek sal dit oor vyf minute probeer.
Die tyd raak op, oké.
So, aan die linkerkant kan ons sien dat 'n infrastruktuur opgestel moet word vir kontantlose betalings.
Dit was 'n reuse projek wat dekades geneem het om te voltooi.
In Duitsland kan mens ten minste sê dat dit volledig is.
En hier in Oostenryk, dalk nog nie in berghutte nie.
Maar andersins is die infrastruktuur in plek.
Dit is basies al besluit.
Aan die regterkant kan ons sien dat bemarking en klankversterking natuurlik deur bemarking plaasvind.
Miljarde is belê in die bevordering van digitale betalings.
En baie mense kom uiteindelik in hierdie stelsel in sonder om daar baie oor na te dink.
Wat ook 'n bietjie hartseer is, is dat 'n advertensieveldtog teen kontant ook geïmplementeer is.
Ongelukkig het ons dit tydens die koronaviruspandemie opgemerk, toe tekens in winkels opgesit is:
Om higiëniese redes, betaal asseblief nie met kontant, ensovoorts nie.
En baie mense het daaraan geglo en het toe eintlik die digitale stelsel binnegegaan.
Dan het ons die onderwerp: die verwerping van kontant deur die ekonomie.
Dit is 'n baie kontroversiële onderwerp.
Kontant is eintlik in die wet vervat in drie baie magtige wette:
Eintlik is dit in die Bundesbankwet vervat; dit is in die ECB-statuut en ook in die EU-verdrag vasgelê in die
vorm dat dit die voorreg van wettige betaalmiddel het en eintlik verpligtend is om in handel te aanvaar.
Dit is in 2010 in werking gestel deur 'n Kommissie-aanbeveling – met die argument van
kontrakvryheid dat kleinhandelaars kontant kan weier.
Hulle beskou dus die vryheid van kontrak in besigheid en handel as belangriker.
Dit is ook deur die Deutsche Bundesbank bevestig.
Ons het dit ook in die onderhoud bespreek.
Dit is ontplofbaar, baie gevaarlik, want hierdie interpretasie beteken dat dit nou 'n feit is dat
kleinhandelaars toegelaat word om kontant te weier.
Dit beteken dat ons, as burgers, nie meer kontant in ons eie hande het nie – d.w.s. vryheid van keuse – maar dat die
ekonomie nou besluit of ons met kontant mag betaal of nie.
Dit is 'n feit.
Dan het ons nog 'n aspek, naamlik die bekendstelling van die e-euro.
Daar word verwag dat die e-euro in Oktober vanjaar sy derde fase sal betree.
Daar is 'n voorgestelde regulasie vir die e-euro, dit wil sê 'n wetsontwerp.
Daar word verwag dat die EU-parlement hieroor in Oktober sal besluit.
En dan mag dit wees dat ons in die volgende een, twee of drie jaar eintlik 'n direkte mededinger van kontant by die
POS, by die verkooppunt, d.w.s. in die kleinhandel, sal hê.
En dit veroorsaak natuurlik alles.
Hierdie drie blokke veroorsaak dat burgers toenemend in hierdie stelsel gedruk word en gekondisioneer word tot digitale betaling.
En nou kom dit hier – en dit is die belangrikste ding
– naamlik, die "kontantbetalingsverhouding" is 'n baie belangrike term.
Die Deutsche Bundesbank het ook hier in 'n onderhoud gesê dat hulle dit aan vraag koppel.
Soos ek gesê het, het ek die Deutsche Bundesbank gevra wat hulle met vraag bedoel.
Volgens my berekeninge is dit 15 persent.
Mens kan argumenteer tussen 10 en 15 persent.
Dan begin die kontantinfrastruktuur te duur word.
Dan geld die sogenaamde "beginsel van proporcionaliteit":
Is die infrastruktuur te duur in verhouding tot hoe mense steeds met kontant betaal – en dan stort dit in.
Ons het tans 'n situasie waar die kontantbetalingsverhouding in Duitsland met 4 persent per jaar daal, of 3,8
persent in totaal – maar ek rond dit op na 4 persent.
Wanneer die e-euro bekendgestel word, sal dit eksponensieel toeneem en sal ons relatief vinnig in dieselfde situasie beland
as ander lande, soos Swede, ensovoorts, waar kontantbetalings dan moontlik slegs 10 of 15 persent van alle transaksies uitmaak.
En dan, om die redes wat ek hier kortliks uiteengesit het, wat my gewoonlik twee uur neem, is kontant ongelukkig verouderd.
Wat ek graag sou wil weet, is: Hoe beïnvloed die algemene tendens na kriptogeldeenhede die kontantbetalingsgedrag?
Daar is al hoe meer verskaffers wat reeds kripto gebruik – dit is dus dalk nog in sy kinderskoene, ten minste in aanlyn handel.
Maar in kontanttransaksies in die kleinhandel is dit reeds in sommige gevalle in Duitsland
moontlik om byvoorbeeld iets met Bitcoin te betaal?
As jy uitgaan vir pizza, betaal met kripto.
Kan dit 'n bykomende bedreiging vir kontant inhou, langs die digitale betaalmiddele wat deur nasionale banke uitgereik word?
Oor die algemeen gesproke, minder.
So wanneer dit by betaalmiddele kom, moet jy 'n bietjie onderskei.
Dit gaan oor geld belê:
Dus wanneer daar hoë wisselvalligheid is, is dit nie regtig geskik vir betalings nie.
Mense wil nie iets as betaling gebruik wanneer dit aan intense spekulasie onderwerp is nie.
Dus gaan dit óf oor geldbelegging óf oor 'n betaalmiddel.
'n Goeie betaalmiddel het geen wisselvalligheid nie, d.w.s. geen waardeskommelinge, ens.
So vanuit die huidige perspektief – ons sal sien hoe dinge met kriptogeldeenhede ontwikkel – ek sien geen gevaar daarin nie.
Die e-euro is eintlik 'n baie groter gevaar.
Die e-euro sal die voorreg van wettige betaalmiddel verleen word, ensovoorts.
Ek wil nou nie alles verduidelik nie, dit is baie, baie kompleks.
'n Uiters interessante onderwerp. Iets wat beslis baie kykers sal interesseer:
Waarom doen mense dit?
Waarom word kontant eintlik verminder?
Is dit net 'n kwessie van gerief?
Of sien jy dit duidelik as deel van 'n agenda wat uiteindelik daarop gemik is om burgers afhanklik te maak en hulle
van hul regte te beroof, byvoorbeeld deur sosiale beheer?
Dat dit op 'n stadium natuurlik baie makliker sal wees om toegang tot elektroniese betaalmiddele te reguleer as met kontant?
Daarom sê mense: "Kontant is vryheid in muntvorm," en elektroniese geld is natuurlik
onvermydelik beperk teen eksterne toegang, so om te sê.
Is dit die motief daaragter?
Wel, daar is natuurlik baie redes.
Jy moet die "Cui Bono"-aspek in ag neem, d.w.s. wie daarby baat vind?
En dan, natuurlik, kom jy by sekere antwoorde uit.
Ek self gaan nie in hierdie onderwerp baie diep in nie, omdat dit eintlik op 'n manier van die hoofonderwerp aflei.
Wat ek eintlik oor praat, is die meganika en strukture agter die afskaffing van kontant, agter die siklus.
Dit is baie meer subtiel as dit: jy skep 'n omgewing vir kontant waarin kontant nie kan oorleef nie.
Dit beteken dat kontant tans onder aanval is.
Aan die een kant kan dit deur die ekonomie verwerp word.
Maar wat selfs meer dramaties is, is na my mening dat die staat al hoe meer ingryp deur kontant te verwerp.
Ek verwys na Duitsland omdat ek 'n bietjie meer daaroor weet.
Byvoorbeeld, swembaddens aanvaar nie meer kontant nie, en die eerste buitelug-swembaddens aanvaar nie meer kontant nie.
Dat parkeerterreine en parkeerplekke nie meer kontant aanvaar nie, en selfs openbare kantore nie meer kontant aanvaar nie.
In Düsseldorf, byvoorbeeld, het ons 'n situasie waar al die burgerkantoore kontantloos gemaak is
– behalwe een, wat by die treinstasie geleë is.
Dit is baie gevaarliker omdat jy dit glad nie kan vermy nie.
Dit beteken dat burgers al hoe meer in hierdie stelsel ingedwing word, wat baie, baie gevaarlik is.
Dit beteken dat ons uiteindelik ook moet hê dat die staat verplig is om kontant weer te aanvaar.
Ek vra ook hierdie vraag met betrekking tot die gebeurtenisonderwerp 'Verantwoordelike Burgers'.
Want een ding is duidelik: as jy nie meer kontant betaal nie, maak nie saak hoe jy elektronies
betaal nie, is dit uiteindelik nie meer anoniem nie.
Ja, beslis.
Dis die punt.
Kontant is altyd 'n anonieme betaling.
Ek kan oral gaan, ek kan vir enigiets betaal. Niemand vra wie ek is nie. Hulle vat my geld en stel nie in my belang nie.
Wanneer ek met my kaart betaal, word prakties my hele portefeulje, my hele finansiële
geskiedenis, saam met die betaling gelewer, so om te sê.
Vanwaar ek nou is tot wat in my rekening gebeur en wat ek doen.
Daarom het ek gevra of die onderliggende doel nie heeltemal duidelik was nie: om hier 'n vorm van totalitarisme te
vestig, waardeur burgers deur die staat te eniger tyd en op alle plekke effektief opgespoor en deursigtig gemaak word.
Wel, ek wil dit nou eers oop laat.
Maar een ding kan ek met sekerheid sê: 'n vrye samelewing het absoluut 'n vrye
betalingsisteem nodig wat nie gemonitor kan word nie.
En alles wat digitaal is, kan natuurlik baie maklik gemonitor word. In werklikheid begin
die samelewing dan skaam en onderdanig raak.
So as hierdie geleentheid vandag net digitaal betaal word, sal dit aangeteken word dat jy vandag hier is.
Teoreties kan dit wees dat jy nou ook 'n persona non grata sal word of aangewys sal word.
Ek neem aan ons is almal.
Nee, gelukkig is ek nog nie. Ek moet daaroor heeltemal eerlik wees.
Wel, ek het tot Januarie glad geen aanvalle gehad nie, omdat ek alles op 'n baie feitegebaseerde wyse betoog het.
Maar sedert my laaste lesingstoer het dit ongelukkig begin, en dit is nie op feite gebaseer
nie, maar eerder word dinge by die storie gevoeg.
En dit is baie, baie gevaarlik, wat ek 'n bietjie jammer vind.
Beslis.
En daarom is dit ook belangrik dat jy alles op so 'n objektiewe wyse aanbied.
Dit maak jou ook onaantastbaar, en niemand kan dit weerlê nie.
Dit is alles objektief feitegebaseerd, wat dit 'n baie belangrike bydrae tot hierdie debat maak.
So, baie dankie weer van my kant af.
Dankie.
Ons het die volgorde effens verander om by die onderwerpe te pas, so ek wil nou graag
mnr. Stützle vra om weer by my aan te sluit.
Ja, wat jy vroeër oor kontant gesê het, is nog vars in my gedagtes.
Dit is wanneer die tydinterval tussen die twee lesings die kortste is.
Daarom is die oorgang na die oplossingsgedeelte hier die maklikste, omdat ons naatloos kan voortgaan.
So die probleem is, soos ons vroeër beskryf het, dat kontant onder toenemende druk kom.
En nou die deurslaggewende vraag: wat kan ons individueel doen, wat kan elkeen van ons doen
om te verhoed dat kontant verdwyn of agterbly?
Ja, 'n kort vraag, 'n lang antwoord: dit is uiters moeilik.
Ons het regtig 'n situasie waar die ekonomie eerstens kontant kan verwerp en tweedens die staat kontant verwerp.
Wat dit betref, is die enigste suiwer deur die staat uitgereikte geld kontant!
En die staat verwerp sy eie geld. Dit is op sigself reeds absurd.
Die afgelope paar jaar was ek al lankal gefrustreerd omdat kontant feitlik in vryval is.
Volgens statistieke van die Deutsche Bundesbank hou kontant nie sy waarde nie.
Die jongste statistieke is in 2023 gepubliseer. Wat die kontantbetalingsyfer in Duitsland betref,
word 51 persent van produkte steeds kontant betaal.
Dit word met vier persent per jaar verminder.
Dit beteken dat ons nou, in 2025, basies by 43 persent is.
As die direkte mededinger van die e-euro hierby gevoeg word, kan ons teen 2030 baie vinnig sien
hoe kontantbetalings tot 15 persent of minder daal.
En dit is die hele probleem.
Ek was self baie gefrustreerd dat daar absoluut geen politieke wil was om kontant deur die wet te beskerm nie.
Kontant het absoluut regsbeskerming nodig!
En een regsbeskerming is dat ons weer die vryheid sal hê om te kies om met kontant te betaal.
Dat dit uiteindelik in die hande van die burgers terugkeer.
Om dit te bereik, benodig ons in wese 'n verpligte aanvaardingbeleid in die
handel en ook onder regeringsagentskappe.
Vanaf nou – en vandag praat ons oor verantwoordelike burgers – het burgers uiteindelik weer die geleentheid om te stem.
So ons het weer vryheid van keuse nodig, en ek dink dis belangrik.
Daar is vandag nog steeds geen politieke wil nie.
Maar 'n unieke geleentheid het ontstaan om kontant in die wet te veranker.
Nie omdat dit polities wenslik is nie, maar omdat diegene in mag en politici iets anders wil.
Hulle wil die e-euro hê.
verpligtend
Hulle gaan daarmee voort – so lyk dit op die oomblik.
Daarom is 'n "voorgenome regulasie" vir die e-euro uitgereik en hulle wil hê dat die e-euro wettige betaalmiddel moet wees.
Dit beteken dat hulle verplig was om dieselfde dag 'n voorgestelde regulasie vir kontant uit te reik. Dit is
omdat kontant tans die enigste wettige betaalmiddel is.
Dit beteken dus basies dat die bekendstelling van die e-euro paradoksaal genoeg aanvanklik
kontant sal beskerm en waarborg, om so te sê?
Nee, absoluut nie.
So normaal sou dit lekker wees. Ons kan dit nou hier sien.
Volgens die konsepregulasie sal die e-euro in winkels as wettige betaalmiddel aanvaar
word – ten minste volgens die konsep-ooreenkoms.
Ja, maar omdat jy gesê het hulle is gedwing om ook die ander ding in die regulasie op te neem.
So is albei in die regulasie gewaarborg, reg?
Nee, daar is twee voorgestelde regulasies.
Daar is twee voorgestelde regulasies – een vir die e-euro en een vir kontant.
Dit is 'n baie belangrike punt.
Dit is interessant om op te let dat die voorgestelde regulasie oor kontant geen verpligting of dwang
oplê om kontant in die kleinhandel te aanvaar nie.
Ten minste is dit wat daar staan.
Dit is eintlik op sigself absurd.
Dit beteken dat ons in die toekoms twee verskillende wettige betaalmiddele sal hê – die e-euro
en 'n minder bevoorregte een, naamlik kontant.
En alles, soos altyd met die afskaffing van kontant, gebeur per toeval.
Die Europese Kommissie is vol prokureurs, ekonome en besigheidsadministrateurs.
En hulle het per ongeluk 'n fout gemaak, naamlik: kontant – geen verpligting om dit in winkels te aanvaar nie.
Wel, ek vind dit nogal merkwaardig.
Maar nou het ons 'n geleentheid, naamlik om op te tree.
Die deur sal in die komende maande weer gesluit word.
Daardie kontant sal ook met die e-euro gelykgestel word, en dit sal verpligtend wees vir kleinhandelaars om dit te aanvaar.
Dit is absoluut noodsaaklik, absoluut noodsaaklik.
Ons moet nou basies baie druk op die besluitnemers plaas om te verseker dat dit ook die wil van die mense is.
En so het ek 'n petisie vir hierdie doel opgestel.
- Dit is 'n petisie by www.bargelderhalt.eu, waar ons tans 126 000 handtekeninge het.
Die probleem is dat dit nie genoeg is nie.
Ons moet verseker dat dit die bevolking verteenwoordig.
En so vra ek eenvoudig – en dit is ook 'n oproep om vandag hulp te verleen – dat u die petisie teken, dit deurstuur, ensovoorts.
Toe ons die petisie geloods het, het ons 'n persartikel aan 350 koerante gestuur. En ons het net drie antwoorde ontvang.
En die antwoord was: Skryf asseblief in die toekoms nie weer aan ons nie.
Dit is natuurlik 'n aanduiding dat dinge baie sleg is.
En tog het ons tot dusver 126 000 stemme ontvang.
Maar ons het ten minste 300 000 nodig.
Ek bedoel, ons sou eintlik die miljoenmerk moes bereik hê voordat ek druk op die betrokke regeringsagentskappe kan uitoefen.
In beginsel kan enigiemand hierdie petisie teken, ongeag of hulle Oosterrykse burgers is –
Switserse burgers kan dit ook in beginsel doen.
Ons moet eenvoudig ten gunste van hierdie petisie stem.
En hier is die eis dat kontant as wettige betaalmiddel in winkels en, natuurlik, deur regeringsagentskappe aanvaar moet word.
Dit is basies die vraag en die oplossing.
Die probleem is dat dit hierdie jaar besluit sal word!
Dit beteken dat ons baie, baie min tyd het.
Dit vra natuurlik die vraag: in watter mate bestaan die Europese Parlement werklik uit verantwoordelike
lede wat self besluit wat hulle regtig dink en wil hê?
Baie mense ontbreek ook die nodige tegniese vaardighede.
Ons weet dat in sommige gevalle parlementsgroepbesluite eenvoudig net afgestempel word.
En dat dit agter geslote deure in die Europese Parlement uitgewerk word, selfs meer as in nasionale parlamente, so om te sê.
Dit beteken dat die druk hier aansienlik sou moes wees. Boonop sou die openbare druk aansienlik moes wees.
So nou, om 'n syfer te gee, die orde van grootte. Wat sou jy sê is die aantal "petisiante" wat nodig is om 'n
werklike deurbraak te bewerkstellig – om regtig tot 'n kritieke beweging in die Parlement te lei?
Parlement is een.
Die voorgestelde regulasie word tans deur die ECON-komitee van die Europese Parlement bespreek, en
veranderinge kan nog op hierdie stadium aangebring word.
Dit beteken dat die eerste stap is om die druk op die ECON-komitee te verhoog.
Ek doen baie dinge om dit te bereik.
Miskien net vir jou inligting: danksy die kontantpetisie het ons 'n gemeenskap ontwikkel wat tans 'n totaal van 65 000 lede het.
Dit beteken dat ons probeer om 'n kontantlobby te vestig sodat ons gesamentlike optrede kan uitvoer.
En ons doen sekere deelnemende aktiwiteite.
Ons probeer tans om die ECON-komitee nader aan die wil van die mense te bring deur
grootskaalse briefskryfveldtogte te organiseer.
1 300 mense het aan die laaste brieweskryfveldtog deelgeneem. En natuurlik word die ooreenstemmende briewe uitgestuur.
Dit beteken dat ons eers druk op die ECON-komitee moet plaas.
Nietemin moet 'n nuwe bewustheid van hierdie kwessie onder die bevolking en ook onder politici geskep word.
So, 'n baie, baie belangrike punt.
Kontant moet in die wet veranker word – dit wil sê dit moet in winkels en deur regeringsagentskappe aanvaar word.
Ek vra net omdat, soos ek gesê het, 146 000 – as jy sê dit is eintlik regoor Europa – nie regtig so baie is nie.
Dit beteken dat daar aansienlik meer moet wees.
So die vraag is, wat sou jy sê: wat is die doel hier om regtig punte te behaal?
Wel, ek dink ons moet die miljoenmerk bereik.
Ek verwys tans baie sterk na Duitsland.
Dit is tans amper nie sigbaar nie.
En by 'n miljoen begin ons die druk voel.
Dit is nie wensdenkery nie; ons moet net iets doen.
Ek was op 'n lektuurtoer en het probeer om nader kontak met multiplikatore te vestig.
Dit beteken dat ek vanaf vandag my lesingstoer beëindig.
Oor die volgende twee maande sal ek my sterk toespits op YouTube-kanale wat my na onderhoude nooi, om
bewustheid van hierdie petisie te skep – sodat ons werklik daardie miljoen-merk kan bereik.
Ek vra eintlik om hulp: as jy kontakte met vermenigvuldigers, koerante, ensovoorts het, stel asseblief 'n
kontak tot stand sodat ek hierdie petisie kan voorlê – en sodat dit sigbaarheid kan kry.
Dan kan dit maklik die miljoenmerk bereik.
Ek het almal se hulp hiermee nodig.
Dit is ook een van die hoofredes waarom ek vandag hier staan.
Baie dankie daarvoor.
En jy het dit vroeër kortliks in die probleembeskrywing genoem.
– Natuurlik, die vraag: kaart aan een kant, kontant aan die ander kant?
In beginsel is dit soos 'n soort verkiesingsbesluit.
Dit beteken dat jy in beginsel ook self iets kan doen deur soveel as moontlik kontant te betaal, nie waar nie?
So vandag se titel is "Die Verantwoordelike Burger".
Dit beteken dat ons, om verantwoordelik te kan optree, eers vryheid van keuse en 'n
bewustheid van wat ons veroorsaak, nodig het.
Ons weet dat sentrale banke die toekoms van kontant aan vraag koppel.
Uit hierdie perspektief is dit inderdaad so dat ons tans direkte demokrasie ten opsigte van kontant het
– omdat daar 'n stembiljet is om kontant te behou.
En die stembiljet lyk byvoorbeeld so.
Dit beteken dat ons nie elke vier jaar stem nie, soos in die geval van federale verkiesings, ensovoorts, maar eerder:
Ons kies elke dag kontant met elke aankoop wat ons doen!
Dit beteken dat dit 'n kwessie is van verantwoordelike burgers wat besef dat ons die
vraag na kontant so hoog as moontlik moet hou.
Dit is die deurslaggewende ding, naamlik die bewustheid van hierdie feit.
Dit beteken dus dat wanneer ons volgende keer inkopies doen, ons ons stembiljet indien, óf om kontant te behou
– maar daar is ook 'n stembiljet om kontant af te skaf.
En jy het ook die opsie om te sê: Okay, ek sal met my kaart of selfoon betaal.
En deur dit te sê, sê jy niks anders as: Ek is daarvoor om kontant af te skaf.
Dit is die kern daarvan.
Die rede waarom ek hier voor jou staan, is bloot om vir mense te verduidelik wat hulle met hul optrede veroorsaak.
Ja, en ek wil graag verantwoordelike burgers sien wat hieroor nadink:
Wat ek veroorsaak met hierdie stembiljet, en wat ek veroorsaak met hierdie stembiljet.
Dit is die enigste rede – ek wil burgers hê wat in staat is om hul eie besluite te neem.
En dit is belangrik dat verantwoordelike burgers oor hierdie onderwerp baie, baie goed ingelig is.
Die vraag word tans gevra hoe lank die petisie sal duur.
Dit sal voortduur totdat die Europese Parlement daaroor stem.
Ek sou sê dit sal tot Oktober 2025 op die laatste loop.
Ons moet kyk of dit voor daardie tyd kom.
Maar dit sal heel waarskynlik nie in 2025 wees nie, want dit is wanneer die e-euro sy derde ontwikkelingsfase gaan betree.
Ja, baie dankie vir u beoordeling.
En daarom is geleenthede soos hierdie, wat deur Erwin Rigo gereël is, so belangrik, sodat ons die bewustheid van
hierdie kwessies onder die algemene publiek kan verhoog.
Omdat baie mense dit wel doen, beslis 'n onewewigtig groot aantal hier in hierdie vertrek, maar baie in
die algemene publiek doen dit nie. Ja, ongelukkig.
Ja, en ek wil graag iets daaraan toevoeg.
Jy kan dit self teken by www.bargelderhalt.eu.
En as jy daardie boksie afmerk, sal jy outomaties deel van die gemeenskap wees.
Dit dui aan of u in kennis gestel wil word oor die verdere vordering van die petisie.
en dan is jy deel van die gemeenskap.
Die gemeenskap is uiters belangrik.
Want selfs al slaag ons met die petisie, sal dit net die vryval van kontant stop.
Maar die bemarkingsmaatreëls van die finansiële bedryf gaan verder.
Dit beteken dat ons onsself moet voorberei; ons moet 'n lobby skep vir kontant, vir ons vryheid.
Baie mooi slotopmerkings en opsomming.
Sterkte daarmee, en hou aan met die goeie werk aan hierdie saak.
Dankie.
Om die vrae wat in die onderhoud onbeantwoord gebly het, te beantwoord: Hoekom doen jy dit?
Waarom word kontant eintlik verminder?
- nog beantwoord, sal ons mnr. Stützle se interessante bydrae afsluit deur die Kla.TV-program te wys.
Kash-afskaffing deur roekelose strewe na mag
Die Amerikaanse regering is een van die magtige kragte wat verantwoordelik is vir die al
hoe vinniger afskaffing van kontant wêreldwyd.
Met die hulp van die Amerikaanse Agentskap vir Internasionale Ontwikkeling (USAID) is
die Better than Cash Alliance in 2012 gestig.
Sedertdien is dit gebruik om wêreldwyd massaal die afskaffing van kontant te bevorder.
Die rede vir hierdie verbintenis deur die VSA is dat kontantlose betalingstransaksies
wêreldwyd oorheers word deur Amerikaanse maatskappye.
Dit stel die Amerikaanse regering indirek in staat om die finansiële transaksies van individuele lande, banke, maatskappye
en selfs individue te monitor, en om hulle uit kontantlose betalingstransaksies uit te
sluit as hulle nie volgens haar wense optree nie.
Dit verteenwoordig 'n formidabele magsfaktor wat nou waarskynlik byna so groot is soos die militêre oorheersing van die VSA.
Deur die gebruik van kontant te verminder, groei die mag van die VSA outomaties.
Ons gaan nou die benadering ondersoek wat hierdie finansiële stratege gevolg het om hul mag uit te brei deur
groot betaaldiensteverskaffers of internasionale bankstelsels, met 'n paar voorbeelde van regoor die wêreld:
Die internasionale betaaldiensteverskaffer VISA het intensiewe maatreëls ingestel om kontantbetalings te vervang.
Met 'n begroting van tot $500 000 sal kroeë, kafees en restaurante in die Verenigde State
ondersteun word as hulle ophou om kontant te aanvaar.
Verder het VISA probeer om die Bulgaarse regering te beïnvloed om die kontantlimiet in twee stappe tot ongeveer €500 te verlaag.
Syfers uit die VSA bewys dat hier tasbare ekonomiese belange op die spel staan.
In 2018 het kredietkaartbetalings alleen daar koste van 90 miljard Amerikaanse dollar gegenereer.
Geld wat hoofsaaklik deur kliënte betaal is en in die sakke van kontantlose betaaldienverskaffers gevloei het.
Maar dit is nie die enigste gevolge van die toenemende verplaas van kontant nie.
Die drastiese ontwikkelings in Griekeland gee 'n idee van die gevolge van die afskaffing van kontant.
Daar word burgers met belastingboetes gekonfronteer as hulle nie genoeg kontantlose betalings doen nie, en besighede word feitlik
gedwing om kontrakte met maatskappye soos VISA aan te gaan.
Kontant wat by die huis bewaar word, moet ook aan die owerhede gemeld word en sal gekonfiskeer word
as die oorsprong daarvan nie bewys kan word nie.
En dit is hier waar die belange van twee gebiede – dié van betalingsdiensverskaffers en
internasionale banksisteme – hand aan hand gaan:
Die volgende afdeling maak dit duidelik dat hierdie gebiede soos die ratte van 'n klokwerkmeganisme inmekaar gryp om beheer te
verkry oor finansiële hulpbronne, selfs tot by privaat eiendom.
Om die ekonomie te stimuleer, werk die ECB al jare lank met dalende sleutelrentekoerse.
Aangesien negatiewe rentekoerse op spaarrekeninge neerkom op sluipende onteiening, kan beleggers hulself
teen waardeverlies beskerm deur hul geld te onttrek.
Hierdie selfbeskikking oor 'n mens se eie bates beperk egter die ECB se invloed.
'n werkspapier van die IMF oor die implementering van die negatiewe rentekoersestelsel stel nou voor om 'n
wisselkommissie op kontant te hef wat ooreenstem met dieselfde rentekoers wat op belêde bates van toepassing is.
Met 'n negatiewe rentekoers van byvoorbeeld -5% sou jy €95 kontant ontvang wanneer jy €100 by 'n geldautomaat onttrek.
Die gevolg sou wees dat die aantreklikheid van kontant as 'n spaarmiddel en betaalmiddel dramaties sou afneem, wat
die weg baan vir die uiteindelike afskaffing van kontant.
Prof. Hans-Werner Sinn, voormalige president van die ifo-instituut en ekonomiese raadgewer, sê:
As die ECB euro-kontant wil afskaf, moet Duitsland die DM herintroduseer.
Kontant is 'n belangrike deel van vryheid.
Geld beteken vryheid van keuse.
Dit is dus tien keer meer waardevol vir die persoon wat daarvan heeltemal beroof is.
Fjodor M. Dostojevski, Russiese skrywer.
Geagte kykers, verdere berigte oor hierdie gebeurtenis in Dornbirn is reeds beskikbaar om op HOCH2.TV te besigtig.
Jy sal die skakels onder hierdie program vind.
Ons wil graag hierdie geleentheid benut om HOCH2.TV te bedank vir hul uitstekende samewerking.