Ing tanggal 29 Maret 2025, Kulturhaus Dornbirn nganakake acara "Kamardikan & Nentokake Diri – Warga sing
Bertanggung Jawab" kanthi sumbangan sing menarik babagan pamrentahan hukum, kedaulatan, lan dhuwit tunai.
Acara kasebut diselenggarakaké déning Akademi Pangembangan Pribadi ing Dornbirn.
HOCH2.TV wis ngrékam lan nyunting kabèh laporan kanggo panjenengan, para pamirsa.
Dina iki, Kla.TV nampilake wawancara karo Hansjörg Stützle babagan panggeseran dhuwit tunai.
Saiki kita tekan Pak Hansjörg Stützle lan topik pangreksan dhuwit tunai lan pambubaran dhuwit tunai.
Uga ana gandhèngan tematik, sanajan ana owah-owahan sethithik.
Bapak Stützle ingkang kinurmatan, mbok menawa sepisanan ana pitakon cekak kanggé panjenengan.
Kepiye kowe bisa melu banget ing masalah mbusak utawa njaga pembayaran awis?
Ya, kanggo aku kuwi wis suwé banget, mesthi watara 25 taun.
Lan sepisanan, saka sudut pandang logis, amarga ana sing nentang sistem pambayaran gratis.
Lan iku utamane industri keuangan.
Watara 25 taun kepungkur, aku wis cetha manawa topik iki bakal muncul ing sawijining wektu.
Amarga dhuwit tunai ngancam model bisnisé ing wangun kemungkinan "bank runs".
Iki ateges yèn industri keuangan sejatine tansah ana ing sangisoré tekanan kanggo njaga kapercayan
umum marang sistem moneter ing tingkat tartamtu.
Yen iki mudhun ngisor ambang tartamtu, warga dadi kuwatir lan lunga menyang bank.
Dheweke kepengin dhuwit, kepengin nggawa dhuwit mau menyang lingkup pangaribawa dhéwé.
Lan banjur kabentuk antrian, banjur ana panik narik dhuwit saka bank, lan sateruse.
Lan banjur, mesthi wae, krisis gedhe kedadeyan.
Wektu kuwi aku pancen cetha manawa ora ana pratandha pambubaran dhuwit tunai.
Nanging nalika krisis finansial taun 2007–2009, ana manifestasi sing cukup kuwat saka iki.
Arang banget sing nyadari, yaiku larangan awis nyata.
Lan ora narik kawigaten akèh amarga dijlèntrèhaké nganggo eufemisme sing apik, yaiku watesan dhuwit tunai.
Watesan awis sejatine wis dadi larangan awis kanggo jumlah sing ngluwihi ambang tartamtu.
Ing Éropah – ing kana wiwitané – ana 18 negara sing nglarang panggunaan awis kanggo
transaksi sing nilaine ngluwihi wates tartamtu.
Yunani, umpama, iku negara sing nduwéni watesan awis paling murah mung €500.
Iki ateges yen sampeyan saiki menyang Yunani lan pengin mbayar tagihan hotel 501 euro, mbayar nganggo
awis iku ora sah lan kena paukuman miturut hukum.
Yunani wis nyoba kaping pindho kanggo nyuda watesan dhuwit tunai dadi €200.
Nanging kuwi ora bisa amarga lembaran dhuwit 500 euro isih dadi alat pambayaran sing sah.
Lan iku siji-sijine alesan kenapa kita ora duwe watesan dhuwit tunai sing luwih cilik.
Ya, lan pangembangan iki mesthi ora dingerteni akèh warga ing urip saben dinane.
Dadi sawetara wong mung nampa wae.
Aku kira ing Jerman watara 10.000 euro.
Utawa iku informasi kula?
Ora, saiki ora ana watesan awis klasik ing POS (titik adol) ing Jerman.
Ora malah kanggo setoran, dadi iku kewajiban kanggo nyedhiyakake bukti kanggo pencucian dhuwit pajak lan sapiturute?
Bener, mula para pengecer duwé kewajiban nyimpen cathetan, nanging wiwit taun 2027 mbesuk, watesan
awis €10.000 bakal ditrapaké ing saindenging Éropa.
Iku topiké.
Negara-negara sing wis ana ing ngisor tingkat kuwi bisa njaga iku.
Sampeyan bisa nyetel wates dhuwit tunai ing ngisor £10.000 kapan wae.
Lan piye panjenengan nerangake kasunyatan manawa ing wilayah iki isih relatif sithik kesadaran babagan masalah iki?
Apa warga mbok menawa durung ngerti sepira gedhene ancaman marang dhuwité?
Mesthi ora.
Aku bubar bali saka tur ceramah sing dawa banget.
Wiwit Januari, aku mung lelungan kanggo maringi ceramah.
Nalika aku ngomong rong jam babagan mekanisme ing balik pambubaran dhuwit tunai, akèh wong kandha:
Aku wis ngerti yèn kuwi masalah, nanging aku ora nyadar yèn kuwi dadi kontroversial banget.
Nanging nalika sampeyan ngrungokake Deutsche Bundesbank, kabeh katon sampurna tertata.
Padha njamin marang kita manawa dhuwit tunai cukup lan anané terus aman.
Sacara umum, wong mung nimbang apa sing konon dikarepake déning populasi.
Kita wis nyiapake rekaman cilik kanggo sampeyan.
Ing mangsa panas kepungkur, aku yakin kowe dadi tamu ing Südwestrundfunk, sawijining penyiar umum Jerman sing kalebu ARD.
Iku pancen topiké.
Mbok menawa kita bakal ndelok maneh kanthi cepet.
Ya, aku nduwé tamu sing pas ing studio kanggo mangsuli pitakonan kuwi.
Stefan Hardt ana karo kita.
Dheweke mimpin Divisi Uang Tunai Pusat ing Bundesbank.
Sugeng sonten.
Sak suwéné pira kowe, sak suwéné pira Bundesbank bakal terus nyedhiyakake dhuwit anyar kanggo kita?
Sak suwéné warga pengin nggunakake dhuwit tunai.
Apa kuwi ditrapake kanggo kabeh dhuwit kertas, kanggo kabeh receh cilik?
Ya, mesthi.
Sakjane, mayoritas gedhé warga kandha yèn padha péngin nduwé pilihan mbayar nganggo awis.
Iku watara 93 persen saka populasi sing kepengin kuwi.
Lan ora kabeh padha nindakake kuwi.
Nanging paling ora padha kepengin duwe pilihan mbayar nganggo awis.
Lan salawase wong-wong pengin mbayar nganggo awis, kita bakal terus nyedhiyakake.
Para penggemar dhuwit tunai saiki bisa ambegan lega.
Apa aku krungu bobot sing tiba saka pundhakmu, Pak Stützle?
Ora tenan, amarga wis cetha banget: salawase ana panjaluk, Deutsche Bundesbank bakal tetep nindakake kuwi.
Lan kuwi kabèh masalahé.
Sampeyan uga bisa nemtokake apa iku panjaluk.
Sepira dhuwuré rasio pambayaran awis kudu?
Mula, ing pungkasané, gumantung marang kita warga kanggo mutusaké – mbayar nganggo kertu utawa awis?
Iku sejatine sing kita omongake ing kene babagan pambayaran nganggo kertu.
Aku setuju mbusak dhuwit tunai, utawa aku setuju njaga dhuwit tunai.
Mula iki minangka titik sing penting banget sing kudu kita pertimbangake ing kene.
Lan sayangé, warga saiki ora duwe dhuwit tunai ing tangane dhéwé amarga ékonomi wis ngalih menyang nolak dhuwit tunai.
Dadi saiki ana pengecer ing kene ing Jerman sing nolak nampa awis.
Lan kita ngerti manawa, adhedhasar iki, dhuwit tunai ora duwe kasempatan slamet ing jangka panjang.
Amarga ekonomi nemtokake apa kita, minangka warga, duwe pilihan mbayar nganggo awis.
Ya, aku kira bankir kuwi ora katon seneng banget pas kowe ngomong bagean pungkasan kuwi, ya?
Ya, kuwi ora persis kaya sing dipikirake.
Kadhangkala aku krasa yèn Deutsche Bundesbank sing tanggung jawab kanggo tansah maringi panglipur
marang wong-wong, maringi panglipur marang wong-wong:
Dhuwit kas kuwi aman.
Nanging pungkasané, padha nyambungaké marang panjaluk.
Aku takon pitakon: Apa sing dipahami Deutsche Bundesbank babagan panjaluk – lan dheweke ora mangsuli.
Ana sawijining mekanisme tartamtu sing melu ing pambubaran dhuwit tunai, sing pengin tak terangake sethithik.
Kita uga wis nyiapake diagram kanggo iki.
Iku poin sing penting banget.
Kenyataane, mesthi wae struktur-struktur kuwi ngilangi awis.
Lan aku nyoba nerangake bab sing biasane njupuk rong jam.
Aku bakal nyoba iku sajrone limang menit.
Wektu wis meh entek, ya.
Dadi, ing sisih kiwa, kita bisa weruh yen infrastruktur kudu diadegake kanggo pambayaran tanpa awis.
Iku proyek raksasa sing mbutuhake puluhan taun kanggo rampung.
Ing Jerman, paling ora, bisa diomongake manawa wis rampung.
Lan ing kene ing Austria, mbok menawa durung ana ing gubug gunung.
Nanging kajaba iku, infrastrukturé wis ana.
Iku sejatine wis diputusake.
Ing sisih tengen, kita bisa weruh yen pemasaran lan penguatan swara kanthi alamiah kelakon liwat pemasaran.
Miliaran wis diinvestasikake kanggo ngembangake pambayaran digital.
Lan akèh wong pungkasane mlebu ing sistem iki tanpa mikirake kanthi tliti.
Sing uga rada sedhih yaiku kampanye iklan nglawan awis uga wis dilaksanakake.
Sayangé, kita nyadari iki nalika pandemi coronavirus, nalika ana tandha-tandha sing dipasang ing toko-toko:
Amarga alasan higienis, mangga aja mbayar nganggo awis lan sapiturute.
Lan akèh wong pracaya marang kuwi lan banjur pancèn mlebu ing sistem digital.
Banjur kita duwe topik: panolakan dhuwit tunai dening ekonomi.
Iku topik sing banget kontroversial.
Dhuwit tunai sejatine kaiket ing undang-undang ing telung undang-undang sing kuwat banget:
Sejatine ing Undhang-Undhang Bundesbank; iku kaiket ing Statuta ECB lan uga ing Perjanjian Uni Éropa kanthi
cara sing maringi hak istimewa dadi alat pambayaran sah lan kudu ditampa ing perdagangan.
Iki diwiwiti ing taun 2010 miturut rekomendasi Komisi – kanthi alesan kabebasan kontrak sing ngidini para pengecer nolak awis.
Mula saka iku, padha nganggep kabebasan kontrak ing bisnis lan perdagangan luwih penting.
Iki uga wis dikonfirmasi déning Deutsche Bundesbank.
Kita uga wis mbahas iki ing wawancara.
Iki njeblug, banget mbebayani, amarga interpretasi iki ateges saiki wis dadi fakta yèn para pengecer diijini nolak awis.
Iki ateges kita, minangka warga, ora duwe dhuwit tunai ing tangan kita maneh – yaiku kabebasan milih – nanging saiki ekonomi sing
mutusake apa kita diijini mbayar nganggo dhuwit tunai utawa ora.
Iku kasunyatan.
Banjur kita duwe aspek liyane, yaiku pambuka e-euro.
e-euro diarep-arep mlebu fase katelu ing Oktober taun iki.
Ana peraturan sing diusulake kanggo e-euro, yaiku rancangan undang-undang.
Parlemen Uni Éropa diarep-arep bakal mutusaké bab iki ing Oktober.
Lan banjur bisa uga ing setaun, rong taun, utawa telung taun ngarep, kita pancen bakal duwe pesaing langsung
kanggo awis ing POS, ing titik adol, yaiku ing ritel.
Lan kuwi nyebabake kabeh, mesthi wae.
Telu blok iki nyebabake warga saya dipaksa mlebu ing sistem iki lan dibiasakake nganggo pembayaran digital.
Lan saiki iki teka – lan iki sing paling penting
– yaiku, "rasio pambayaran awis" iku istilah sing penting banget.
Deutsche Bundesbank uga ngendika ing sawijining wawancara ing kene manawa padha nyambungake karo panjaluk.
Kaya sing wis tak kandhakake, aku takon marang Deutsche Bundesbank apa sing dimaksud karo panjaluk.
Miturut itunganku, iku 15 persen.
Ana sing bisa mbantah antarane 10 lan 15 persen.
Banjur infrastruktur dhuwit awis wiwit dadi banget larang.
Banjur sing diarani "prinsip proporsionalitas" ditrapake:
Apa infrastrukturé kakehan regané dibandhingaké karo wong-wong sing isih mbayar nganggo awis – banjur ambruk.
Saiki kita lagi ngadhepi kahanan ing ngendi rasio pambayaran awis ing Jerman mudhun 4 persen saben taun, utawa
3,8 persen sakabehe – nanging aku nggenepi dadi 4 persen.
Nalika e-euro diwenehake, iki bakal mundhak kanthi eksponensial lan kita bakal kanthi relatif cepet nemokake awake dhewe ing
kahanan sing padha karo negara-negara liya, kaya Swedia lan sapiturute, ing ngendi pambayaran awis bisa uga
mung nggayuh 10 utawa 15 persen saka kabeh transaksi.
Lan banjur, sayangé, dhuwit tunai dadi kadaluwarsa amarga alesan-alesan sing wis tak
ringkesaké ing kéné, sing biasané njupuk wektu rong jam.
Sing pengin tak mangerteni yaiku: Kepiye tren umum marang mata uang kripto mengaruhi prilaku mbayar kanthi awis?
Wis saya akeh panyedhiya sing wis nggunakake kripto – mula iki mbok menawa isih ing tahap
wiwitan, paling ora ing perdagangan online.
Nanging ing transaksi awis ing ritel, apa wis bisa ing sawetara kasus ing Jerman kanggo mbayar barang nganggo Bitcoin, contone?
Yen kowe metu kanggo mangan pizza, mbayar nganggo kripto.
Apa iki bisa dadi ancaman tambahan kanggo awis, saliyane cara pambayaran digital sing diterbitake dening bank nasional?
Umumé luwih sithik.
Dadi, nalika ngomong bab cara pambayaran, sampeyan kudu mbedakake sethithik.
Iki babagan nandur modal dhuwit:
Dadi nalika ana volatilitas sing dhuwur , iku ora pancen cocog kanggo pambayaran.
Wong ora pengin nggunakake soko minangka pambayaran nalika iku dadi subyek spekulasi sing abot.
Dadi, apa iki babagan nandur modal dhuwit utawa babagan cara pambayaran.
Alat pambayaran sing apik ora nduwé volatilitas, yaiku ora ana fluktuasi ing regané, lan sapituruté.
Dadi saka perspektif saiki – kita bakal ndeleng kepiye kahanan berkembang karo mata uang
kripto – aku ora weruh bebaya apa-apa ing kono.
e-euro sejatine ancaman sing luwih gedhe.
e-euro bakal diparingi hak istimewa minangka alat pembayaran sing sah, lsp.
Aku ora pengin nerangake kabeh saiki, iki rumit banget.
Topik sing banget menarik. Bab sing mesthi bakal narik kawigaten akèh pamirsa:
Kenapa wong-wong nindakake kuwi?
Kenapa dhuwit tunai sejatine dikurangi?
Apa iki mung pitakon babagan kepenakan?
Utawa apa sampeyan kanthi cetha ndeleng iki minangka bagéan saka agenda sing pungkasane tujuane nggawe warga
gumantung lan nyirnakake hak-haké, contone liwat kontrol sosial?
Ing sawijining wektu bakal luwih gampang ngatur akses menyang sarana pambayaran elektronik tinimbang nganggo awis?
Mula saka iku wong padha kandha, "Dhuwit awis iku kamardikan sing wis dicetak," lan dhuwit elektronik
mesthi wae ora bisa diakses saka njaba, bisa diomongake.
Apa iku motifé ing mburi iki?
Ya, mesthi ana akèh motif.
Sampeyan kudu ndeleng saka sudut pandang "Cui Bono", yaiku sapa sing entuk manfaat saka iku?
Lan banjur, mesthi wae, sampeyan tekan jawaban tartamtu.
Aku dhéwé ora mlebu ing topik iki kanthi jero banget amarga saktenané malah ngganggu saka topik utama.
Sing sejatine tak omongake yaiku mekanisme lan struktur ing balik pambubaran awis, ing balik siklus.
Iki luwih alus tinimbang kuwi: kowe nggawe lingkungan kanggo dhuwit tunai sing ora bisa urip.
Iki ateges yèn awis saiki lagi diserang.
Saka siji sisih, bisa ditolak déning ékonomi.
Nanging sing luwih dramatis, miturut panemuku, yaiku negara saya asring campur tangan kanthi nolak awis.
Aku nyebut Jerman amarga aku ngerti sithik luwih babagan iku.
Contone, kolam renang ora nampa awis maneh, lan kolam renang njaba sing pisanan uga ora nampa awis maneh.
Parkiran mobil lan papan parkir saiki ora nampa awis maneh, malah kantor umum uga ora nampa awis maneh.
Ing Düsseldorf, umpama, kita nduwé kahanan ing ngendi kabèh kantor warga wis ora nganggo awis
– kajaba siji, sing dumunung ing stasiun sepur.
Iku luwih mbebayani amarga kowe ora bisa ngindhari bab iku sakabehe.
Iki ateges warga saya dipaksa mlebu ing sistem iki, sing banget, banget mbebayani.
Iki ateges, ing pungkasané, kita uga perlu supaya negara kapeksa nampa dhuwit tunai maneh.
Aku uga takon pitakon iki babagan topik acara 'Warga sing Bertanggung Jawab'.
Amarga siji bab wis cetha: yen sampeyan ora mbayar nganggo awis maneh, sanajan carane sampeyan mbayar sacara
elektronik, pungkasane ora bakal dadi pambayaran anonim.
Ya, mesthi.
Mangkono intine.
Dhuwit tunai mesthi pambayaran anonim.
Aku bisa menyang endi wae, aku bisa mbayar apa wae. Ora ana sing takon sapa aku. Wong-wong
njupuk dhuwitku lan ora kasengsem marang aku.
Nalika aku mbayar nganggo kertu, meh kabèh portofolioku, kabèh riwayat keuanganku,
diwenehake bareng karo pambayaran, bisa diomongké.
Saka panggonanku saiki nganti apa sing kedadeyan ing akunku, apa sing tak lakoni.
Mula saka iku aku takon apa tujuane sing dhasar durung cetha: ngadegake wangun totaliterisme ing kene,
supaya warga bisa dilacak dening negara kapan wae lan ing endi wae lan digawe transparan.
Ya, aku kepengin nglilani kuwi tetep kabuka kanggo saiki.
Nanging siji bab sing bisa tak kandhakake kanthi mesthi: masyarakat bebas pancen butuh
sistem pambayaran bebas sing ora bisa diawasi.
Lan kabeh sing digital mesthi bisa dipantau kanthi gampang. Sejatine, masyarakat banjur wiwit dadi isin lan manut.
Dadi yen acara iki mung dibayar sacara digital dina iki, bakal kacathet yen sampeyan ana ing kene dina iki.
Secara teoretis, bisa uga saiki sampeyan uga dadi utawa ditetepake dadi "persona non grata".
Aku kira kita kabeh padha.
Ora, untunge aku durung. Aku kudu jujur tenan bab kuwi.
Ya, aku ora ngalami serangan apa-apa nganti Januari amarga aku mbantah kabeh kanthi adhedhasar fakta.
Nanging wiwit tur kuliahku sing pungkasan, sayangé wis diwiwiti, lan ora adhedhasar marang fakta,
nanging malah ana sing nambah-nambah ing crita.
Lan iki pancen banget mbebayani, sing tak rasa rada sayangé.
Mesthi.
Lan mulane penting banget yen kowe nampilake kabeh kanthi cara sing faktual.
Iki uga ndadekake kowe ora bisa diserang, lan ora ana sing bisa mbantah kuwi.
Kabeh iki adhedhasar fakta sacara obyektif, mulane iki dadi kontribusi sing penting banget kanggo debat iki.
Mula, matur nuwun sanget malih saking kula.
Matur nuwun.
Kita wis ngganti urutan sethithik supaya cocog karo topik-topik, mula saiki aku pengin
njaluk Pak Stützle supaya gabung maneh karo aku.
Ya, apa sing kowe omongake sadurunge bab dhuwit isih seger ing pikiranku.
Iku wektu nalika jarak wektu antarane loro ceramah paling cendhak.
Mulane transisi menyang bagean solusi paling gampang ing kene, amarga kita bisa nerusake kanthi lancar.
Dadi masalahé, kaya sing wis kita gambarke sadurungé, dhuwit tunai saya kena tekanan sing saya tambah.
Lan saiki pitakon sing paling penting: apa sing bisa kita lakoni siji-siji, apa sing bisa saben kita lakoni
supaya dhuwit tunai ora ilang utawa ora ketinggalan?
Ya, pitakon cekak, jawaban dawa: iki pancen angel banget.
Kita pancen ngadhepi kahanan ing ngendi, sepisanan, ekonomi bisa nolak awis lan, kapindho, negara nolak awis.
Ngomong-omong, mung dhuwit sing pancen diterbitake dening negara yaiku awis!
Lan negara nolak dhuwité dhéwé. Kuwi dhéwé wis absurd.
Sajrone sawetara taun kepungkur, aku wis suwe kuciwa amarga dhuwit tunai saiki meh ambruk.
Miturut statistik saka Deutsche Bundesbank, awis ora bisa njaga nilaine.
Statistik paling anyar diterbitake ing taun 2023. Ing babagan tingkat pambayaran awis ing
Jerman, 51 persen produk isih dibayar nganggo awis.
Iku dikurangi patang persen saben taun.
Iku ateges saiki, ing taun 2025, kita saktenane ana ing 43 persen.
Yen pesaing langsung saka e-euro ditambahake ing kéné, mula ing taun 2030 kita bisa banget cepet ndeleng
pambayaran awis mudhun nganti 15 persen utawa luwih sithik.
Lan kuwi kabèh masalahé.
Aku dhewe banget kuciwa amarga pancen ora ana kemauan politik kanggo nglindhungi dhuwit tunai kanthi undang-undang.
Dhuwit tunai pancen butuh perlindungan hukum!
Lan salah siji pangayoman hukum yaiku manawa kita bakal maneh nduwé kabebasan kanggo milih mbayar nganggo awis.
Yen pungkasané bali menyang tangan warga.
Kanggo nggayuh iki, kita sejatine perlu kabijakan "penerimaan wajib" ing perdagangan lan uga ing antarane lembaga pamaréntah.
Wiwit saiki – lan dina iki kita lagi ngomongake babagan warga sing tanggung jawab – warga
pungkasané nduwé kasempatan kanggo milih manèh.
Dadi kita butuh kabebasan milih maneh, lan aku mikir kuwi penting.
Isih durung ana kersa politik dina iki.
Nanging ana kasempatan unik sing muncul kanggo ngukuhake dhuwit tunai ing undang-undang.
Dudu amarga iku disenengi sacara politik, nanging amarga wong-wong sing nduwèni kuwasa lan para politisi kepéngin bab liya.
Padha kepengin e-euro.
wajib
Wong-wong kuwi pancèn nerusaké – kaya ngono sing katon saiki.
Mulane, sawijining "aturan usulan" kanggo e-euro wis diterbitake lan padha kepengin supaya e-euro dadi alat pembayaran sing sah.
Iki ateges padha kapaksa nerbitake usulan peraturan babagan awis ing dina sing padha.
Amarga awis saiki mung dhuwit sah siji-sijine.
Dadi sakjane kuwi ateges, kanthi paradoks, pambuka e-euro ing wiwitan bakal nglindhungi
lan njamin dhuwit tunai, kanthi cara ngomong?
Ora, pancen ora.
Dadi biasane bakal apik. Kita bisa ndeleng saiki ing kene.
Miturut rancangan peraturan, e-euro bakal ditampa minangka alat pembayaran resmi ing
toko-toko – paling ora miturut rancangan persetujuan.
Ya, nanging amarga sampeyan kandha yèn padha dipaksa kalebu bab liyané ing peraturan mau uga.
Dadi loro-lorone dijamin ing peraturan, ta?
Ora, ana loro peraturan sing diusulake.
Ana loro peraturan sing diusulake – siji kanggo e-euro lan siji kanggo awis.
Iku poin sing penting banget.
Pantes digatekake manawa peraturan sing diajokaké babagan awis ora meksa utawa nggawe
kewajiban kanggo nampa awis ing perdagangan.
Paling ora kuwi sing diomongake.
Iku pancen absurd dhéwé.
Iki ateges ing mangsa ngarep kita bakal duwe loro mata uang resmi sing beda – e-euro lan siji sing kurang istimewa, yaiku awis.
Lan kabeh, kaya biasane nalika dhuwit tunai dibubarake, kelakon kanthi kebetulan.
Komisi Éropa kebak pengacara, ahli ekonomi, lan administrator bisnis.
Lan padha kéliru, yaiku: awis – ora ana kewajiban kanggo nampa ing toko.
Ya, kuwi pancen nggumunake, aku kira.
Nanging saiki kita duwe kasempatan, yaiku tumindak.
Pintu bakal ditutup maneh ing wulan-wulan sing bakal teka.
Dhuwit tunai kuwi uga bakal dipadhakake karo e-euro, lan bakal dadi wajib kanggo para pengecer nampa.
Iki pancen penting banget, pancen penting banget.
Saiki kita saktenane kudu menehi tekanan gedhe marang para panyipta keputusan supaya iki uga dadi kersané rakyat.
Mula aku nggawe petisi kanggo tujuan iki.
Iki petisi ing www.bargelderhalt.eu, ing ngendi saiki kita wis nduwé 126.000 tandha tangan.
Masalahe, iki ora cukup.
Kita kudu mesthekake manawa iku makili populasi.
Mula aku mung nyuwun – lan iki uga ajakan pitulungan dina iki – supaya sampeyan mlebu
petisi, nerusake marang wong liya, lan sapiturute.
Nalika kita ngluncurake petisi, kita ngirim artikel pers marang 350 koran. Lan kita mung nampa telung balesan.
Lan wangsulane yaiku: Mangga aja nulis marang kita maneh ing mangsa ngarep.
Iku mesthi minangka pratandha yèn kahanané pancèn parah banget.
Nanging nganti saiki kita wis nampa 126.000 swara.
Nanging kita butuh paling ora 300.000.
Maksudku, kita pancen kudu wis tekan angka sejuta supaya aku bisa ngetokake tekanan marang instansi pamaréntah sing relevan.
Miturut prinsip, sapa waé bisa mlebu petisi iki, ora preduli apa dhèwèké warga Austria –
warga Swiss uga bisa mlebu miturut prinsip.
Kita pancen kudu milih ndhukung petisi iki.
Lan iki panjaluk supaya dhuwit tunai ditampa minangka alat pambayaran sah ing
toko-toko lan mesthi wae dening lembaga pamaréntah.
Iku saktenane panjaluk lan solusiné.
Masalahe, iki bakal diputusake taun iki!
Iku ateges kita mung duwe wektu sing sithik banget.
Iki mesthi ngundang pitakon: nganti sepira Parlemen Éropa pancèn dumadi saka Anggota sing tanggung jawab sing
mutusaké dhéwé apa sing saktenané dipikiraké lan dikarepaké?
Akeh uga sing ora duwe katrampilan teknis sing dibutuhake.
Kita ngerti yèn ing sawetara kasus, kaputusan kelompok parlemen mung dicap karet.
Lan iki lagi diatur ing balik lawang sing ditutup ing Parlemen Éropa luwih saka ing parlemen nasional, bisa diomongake.
Iku ateges tekanan ing kene kudu cukup gedhe. Luwih saka kabeh, tekanan umum kudu cukup gedhe.
Dadi saiki, kanggo menehi angka, urutan pangkaté. Miturut panjenengan, pinten jumlah "petisiwan" sing
dibutuhake supaya bisa nggayuh terobosan sejati – sing pancen bisa nuntun marang gerakan kritis ing Parlemen?
Parlemen iku siji.
Peraturan sing diusulake saiki lagi dirembug dening Komite ECON Parlemen Éropa, lan owah-owahan isih bisa digawe ing tahap iki.
Iki ateges yen langkah kapisan yaiku nambah tekanan marang Komite ECON.
Aku nindakake akèh bab kanggo nggayuh iki.
Mbok menawa mung kanggo informasi sampeyan: amarga petisi awis, kita wis ngembangake
komunitas sing saiki duwe total 65.000 anggota.
Iki ateges kita nyoba mbentuk lobi nganggo dhuwit tunai supaya kita bisa nindakake tumindak bebarengan.
Lan kita nindakake sawetara kegiatan partisipasi.
Saiki kita lagi nyoba nggawa Komite ECON luwih cedhak karo kersané rakyat kanthi nganakake kampanye nulis layang skala gedhé.
1.300 wong melu kampanye nulis surat sing kepungkur. Lan mesthi wae, surat-surat sing cocog saiki lagi dikirim.
Iki ateges kita kudu luwih dhisik menehi tekanan marang Komite ECON.
Sanadyan mangkono, kesadaran anyar babagan masalah iki kudu digawe ing masyarakat lan uga ing kalangan para politikus.
Dadi, iki poin sing pancen banget penting.
Dhuwit tunai kudu diatur ing undang-undang – yaiku kudu ditampa ing toko-toko lan dening instansi pamaréntah.
Aku mung takon amarga, kaya sing tak kandhakake, 146.000 – yen kowe ngomong kuwi saktenane
nyebar ing saindenging Eropa – ora pati akèh.
Iku ateges mesthi ana luwih akeh maneh.
Dadi pitakonané, kowe bakal ngomong apa: apa tujuwané ing kéné supaya pancèn bisa entuk poin?
Ya, aku kira kita kudu nggayuh angka sejuta.
Aku saiki ngarahake kanthi tegas marang Jerman.
Iku saiki meh ora katon.
Lan nalika tekan yuta, kita wiwit ngrasakake tekanan.
Iki dudu mung pangarep-arep; kita pancen kudu tumindak.
Aku wis ana ing tur kuliah lan wis nyoba nggawe kontak sing luwih cedhak karo para multipliers.
Iku ateges wiwit dina iki aku mungkasi tur kuliahku.
Sajrone rong wulan sabanjure, aku bakal fokus banget marang saluran YouTube sing ngajak aku wawancara
supaya bisa nambah kesadaran babagan petisi iki – supaya kita pancen bisa nggayuh angka siji yuta.
Aku sejatine nyuwun tulung: yen sampeyan duwe kenalan karo media massa, koran, lsp., tulung ngubungi supaya aku bisa
nyajikake petisi iki – lan supaya petisi iki luwih katon.
Banjur bisa gampang nggayuh angka yuta.
Aku butuh pitulungan saka kabeh wong kanggo iki.
Iku uga salah siji saka sebab utama kenapa aku ngadeg ing kene dina iki.
Matur nuwun sanget kanggo kuwi.
Lan sampeyan wis nyebutake kanthi ringkes sadurunge ing katrangan masalah.
– Mesthi wae, pitakonane: kertu ing siji sisih, awis ing sisih liyane?
Sacara prinsip, iki kaya sawijining kaputusan pemilu.
Iku ateges, sacara prinsip, kowe uga bisa nindakake dhewe kanthi mbayar sakabehe nganggo awis, ta?
Dadi irah-irahan dina iki yaiku "Warga sing Bertanggung Jawab".
Iki ateges, supaya warga bisa tanggung jawab, kita kudu nduwé kabebasan milih lan kesadaran babagan apa sing kita sebabake.
Kita ngerti yèn bank sentral nyambungaké masa depan dhuwit tunai karo panjaluk.
Saka sudut pandang iki, pancen saiki kita nduwèni demokrasi langsung babagan dhuwit tunai –
amarga ana kertas pamilihan kanggo njaga dhuwit tunai.
Lan kertas suara katon kaya ngene, umpama.
Iki ateges kita ora milih saben patang taun, kaya ing pemilihan federal lan sapiturute, nanging:
Kita milih awis saben dina karo saben tuku sing kita lakoni!
Iku ateges iki pitakonan babagan warga sing tanggung jawab sing nyadari yen kita kudu njaga
panjaluk dhuwit tunai supaya tetep dhuwur sak mungkin.
Iku bab sing paling penting, yaiku kesadaran marang kasunyatan iki.
Dadi kuwi ateges nalika kita sabanjure blanja, kita nyerahake kertas pamilihan, kanggo nyimpen dhuwit tunai –
nanging uga ana kertas pamilihan kanggo ngilangi dhuwit tunai.
Lan sampeyan uga duwe pilihan kanggo ngomong: Oke, aku bakal mbayar nganggo kertu utawa ponsel.
Lan kanthi ngomong kaya ngono, kowe ora ngomong apa-apa kajaba: aku setuju mbusak dhuwit tunai.
Iku intine.
Sebab aku ngadeg ing kene ing ngarepmu mung kanggo nerangake marang wong-wong apa sing disebabake déning tumindaké.
Ya, lan aku kepengin ndeleng warga sing tanggung jawab sing merenung bab iki:
Apa sing tak sebabake nganggo kertas pemungutan suara iki, lan apa sing tak sebabake nganggo kertas pemungutan suara iki.
Mung iku siji-sijine alesan – aku kepengin warga sing bisa nggawe keputusan dhewe.
Lan iku penting banget kanggo warga sing tanggung jawab supaya padha ngerti banget babagan topik iki.
Saiki pitakonane yaiku suwene pira petisi iki bakal ditindakake.
Iki bakal mlaku nganti Parlemen Éropa milih babagan iki.
Aku bakal ngomong yèn iki bakal mlaku nganti Oktober 2025 paling akhir.
Kita kudu ndeleng apa kuwi teka sadurunge kuwi.
Nanging kamungkinan gedhé ora ing taun 2025, amarga wektu kuwi e-euro bakal mlebu fase katelu pangembangane.
Inggih, matur nuwun sanget kanggo panilaian panjenengan.
Lan mulane acara kaya iki sing diselenggarakake dening Erwin Rigo iku penting banget, supaya kita bisa nambah
kesadaran babagan masalah-masalah iki ing masyarakat umum.
Amarga akèh wong sing nindakake, mesthi ana jumlah sing ora proporsional sing gedhé ing kéné ing ruangan iki, nanging
akèh wong ing masyarakat umum ora nindakake. Ya, sayangé.
Ya, lan aku pengin nambah soko bab kuwi.
Sampeyan bisa mlebu dhéwé ing www.bargelderhalt.eu.
Lan yen sampeyan centhang kothak kuwi, sampeyan bakal otomatis dadi bagéan saka komunitas.
Iki nyatakake apa sampeyan pengin dikabari babagan kemajuan luwih lanjut petisi kasebut.
Lan banjur kowe dadi bagéan saka komunitas.
Komunitas iku banget penting.
Amarga sanajan kita kasil karo petisi, iku mung bakal mandhegake ambruké dhuwit.
Nanging langkah-langkah pemasaran industri keuangan luwih adoh.
Iki ateges kita kudu nyiapake awak dhéwé; kita kudu nggawe lobi kanggo dhuwit tunai, kanggo kamardikan kita.
Panutup lan ringkesan sing apik banget.
Muga-muga sukses karo kuwi, lan terusna gaweyan apikmu ing masalah iki.
Matur nuwun.
Kanggo mangsuli pitakon-pitakon sing durung dijawab ing wawancara: Napa sampeyan nindakake iki?
Kenapa dhuwit tunai sejatine dikurangi?
- isih kudu dijawab, kita bakal ngrampungake sumbangan menarik Pak Stützle kanthi nampilake program Kla.TV
Pembubaran awis liwat upaya sembrono nguber kekuwatan
Pamaréntah Amérika Sarékat iku salah siji saka kekuwatan kuat sing tanggung jawab marang
pambubaran awis sing saya cepet ing saindenging donya.
Wiwit wektu kuwi, iki wis digunakake kanggo promosi massal abolisi dhuwit tunai ing saindenging jagad.
Alesan komitmen iki saka pihak AS yaiku amarga transaksi pambayaran tanpa awis ing saindenging
jagad didominasi déning perusahaan-perusahaan AS.
Iki sacara ora langsung ngidini pamaréntah AS ngawasi transaksi keuangan saka negara-negara individu, bank,
perusahaan, malah individu, lan ngeculaké saka transaksi pambayaran tanpa awis yèn ora tumindak manut karo kersané.
Kanthi pitulungan saka US Agency for International Development (USAID), Better than Cash Alliance didegaké ing taun 2012.
Iki makili faktor kekuwatan sing nggegirisi, sing saiki kamungkinan meh padha
gedhene karo dominasi militer Amerika Serikat.
Kanthi nyuda panggunaan dhuwit tunai, kekuwatan Amerika Serikat otomatis saya mundhak.
Saiki kita bakal mriksa pendekatan sing dijupuk déning para ahli strategi keuangan iki kanggo nggedhekake kekuwatane liwat
panyedhiya layanan pambayaran gedhe utawa sistem perbankan internasional, kanthi sawetara conto saka saindenging jagad:
Panyedhiya layanan pambayaran internasional VISA wis ngenalake langkah-langkah intensif kanggo ngganti pambayaran awis.
Kanthi anggaran nganti US$500.000, bar, kafe, lan restoran ing AS bakal nampa dana yen padha mandheg nampa awis.
Saliyane, VISA nyoba ngaruh marang pamaréntah Bulgaria supaya nurunaké watesan dhuwit
tunai kanthi rong tahap nganti watara €500.
Data saka Amerika Serikat mbuktekake yèn ana kapentingan ekonomi nyata sing dipertaruhkan ing kéné.
Ing taun 2018, mung pambayaran nganggo kertu kredit waé ngasilaké biaya 90 milyar dolar AS ing kana.
Dhuwit sing umume dibayar déning pelanggan lan mlebu ing kanthong panyedhiya layanan pambayaran tanpa awis.
Nanging iki ora mung akibat saka mundhake panggeseran dhuwit tunai.
Perkembangan drastis ing Yunani menehi gambaran babagan akibat saka ngilangi dhuwit tunai.
Ing kana, warga kena sanksi pajak yen ora cukup nggawe pambayaran tanpa awis, lan perusahaan-perusahaan
saktenane dipaksa mlebu kontrak karo perusahaan kaya VISA.
Dhuwit tunai sing disimpen ing omah uga kudu dilaporake marang panguwasa lan bakal disita yen asale ora bisa dibuktekake.
Lan ing kene kapentingan saka loro bidang – panyedhiya layanan pambayaran lan sistem
perbankan internasional – padha lumaku bareng:
Bagéan ing ngisor iki nerangaké kanthi cetha yèn wilayah-wilayah iki nyawiji kaya gir-gir ing mesin jam kanggo ngrebut kendali
marang sumber daya finansial, nganti tekan marang harta pribadi.
Kanggo nyurung ekonomi, ECB wis pirang-pirang taun ngedhunake suku bunga utama.
Amarga suku bunga negatif ing rekening tabungan padha karo panyitaan alon-alon, para investor bisa
nglindhungi awake dhewe saka rugi nilai kanthi narik dhuwité.
Nanging, kamardikan kanggo ngatur aset dhéwé iki matesi cakupan pangaribawa ECB.
Makalah kerja IMF babagan pelaksanaan sistem suku bunga negatif saiki ngajokake ngetrapake biaya pertukaran marang awis sing padha
karo suku bunga sing ditrapake marang aset sing diinvestasi.
Kanthi suku bunga negatif, umpama -5%, sampeyan bakal nampa €95 awis nalika narik €100 saka ATM.
Akibate bakal dadi daya tarik dhuwit tunai minangka sarana tabungan lan cara pambayaran bakal mudhun banget,
mbukak dalan kanggo pamusnahan dhuwit tunai ing pungkasané.
Prof. Hans-Werner Sinn, mantan presiden Institut ifo lan ahli ekonomi, menehi komentar:
Yen ECB kepengin mbusak dhuwit tunai euro, Jerman kudu ngenalake maneh DM.
Dhuwit tunai iku pérangan penting saka kamardikan.
Dhuwit ateges kamardikan milih.
Mulane iku sepuluh kaping luwih regane kanggo wong sing pancen ora nduwé iku.
Fyodor M. Dostoevsky, panulis Rusia.
Para pamirsa, laporan luwih lengkap babagan acara iki ing Dornbirn wis kasedhiya kanggo ditonton ing HOCH2.TV.
Sampeyan bakal nemokake pranala ing ngisor program iki.
Kita pengin njupuk kesempatan iki kanggo matur nuwun marang HOCH2.TV amarga kerjasama sing apik banget.