Noong 29 Marso 2025, ginanap ng Kulturhaus Dornbirn ang kaganapang "Kalayaan at Sariling Pagpapasya – Ang May
Panagutang Mamamayan" na may mga kawili-wiling ambag tungkol sa pamamahala ng batas, soberanya, at pera.
Ang kaganapan ay inorganisa ng Akademya para sa Pag-unlad ng Sarili sa Dornbirn.
Na-record at na-edit na ng HOCH2.TV ang lahat ng mga ulat para sa inyo, mga minamahal na manonood.
Ngayon, ipinapakita ng Kla.TV ang isang panayam kay Hansjörg Stützle tungkol sa pag-alis ng salapi.
Ngayon ay napupunta tayo kay Ginoong Hansjörg Stützle at sa paksa ng pagpapanatili ng pera at pag-aalis ng pera.
May kaugnayan din sa tema, bagaman may bahagyang pagbabago.
Mahal na Ginoong Stützle, marahil una ay isang mabilis na tanong para sa iyo.
Paano ka naging sobrang kasangkot sa isyu ng pag-aalis o pagpapanatili ng cash?
Oo, para sa akin ay matagal na iyon, siguro mga 25 taon na ang nakalipas.
At una sa lahat, mula sa lohikal na pananaw, dahil may mga kalaban sa isang sistemang malayang pagbabayad.
At iyon ay pangunahing industriya ng pananalapi.
Mga 25 taon na ang nakalipas, malinaw sa akin na isang araw ay lalabas ang paksang ito.
Dahil ang pera ay naglalagay sa panganib sa kanilang modelo ng negosyo sa anyo ng posibleng "bank runs".
Ibig sabihin nito ay ang industriya ng pananalapi ay halos palaging nasa ilalim ng presyon upang mapanatili ang tiwala
ng publiko sa sistemang pananalapi sa isang tiyak na antas.
Kung ito ay bumaba sa isang tiyak na hangganan, nag-aalala ang mga mamamayan at pumupunta sa bangko.
Nais niya ang pera, nais niyang dalhin ito sa kanyang sariling saklaw ng impluwensya.
At pagkatapos ay nabubuo ang mga pila, saka nagkakaroon ng pagsisiksikan sa bangko, at iba pa.
At pagkatapos, siyempre, nagkakaroon ng malaking krisis.
Napakalinaw sa akin noon na walang anumang pagpapakita ng pag-aalis ng pera.
Ngunit noong krisis pinansyal ng 2007–2009, nagkaroon ng medyo matinding pagpapakita nito.
Halos walang nakapansin, lalo na sa aktwal na pagbabawal sa cash.
At hindi ito nakakuha ng maraming pansin dahil inilarawan ito gamit ang isang magandang
eufemismo, ibig sabihin ay limitasyon sa pera.
Ang limitasyon sa cash ay isang pagbabawal na cash na lampas sa isang tiyak na hangganan.
Sa Europa – doon ito nagsimula – mayroon kaming 18 bansa na may pagbabawal sa cash kapag lumampas sa isang tiyak na limitasyon.
Ang Gresya, halimbawa, ay ang bansa na may pinakamababang limitasyon sa salapi na €500 lamang.
Ibig sabihin nito, kung pupunta ka ngayon sa Gresya at gusto mong magbayad ng singkwenta y uno euros na bayarin sa hotel, ilegal ito
at mapaparusahan ayon sa batas kung magbabayad ka nang salapi.
Nakagawa na ang Gresya ng dalawang pagtatangka na bawasan ang limitasyon ng pera sa €200.
Ngunit hindi iyon posible dahil ang 500-euro na banknote ay legal pa ring salapi.
At iyon lamang ang dahilan kung bakit wala tayong mas mababang limitasyon sa salapi.
Oo, at malinaw na hindi alam ng maraming mamamayan ang mga pag-unlad na ito sa kanilang pang-araw-araw na buhay.
Kaya tinatanggap na lang ito ng ilang tao.
Sa tingin ko, nasa humigit-kumulang 10,000 euro ito sa Alemanya.
O iyon ba ang aking impormasyon?
Hindi, sa kasalukuyan ay walang klasikong limitasyon sa salapi sa POS (point of sale) sa Alemanya.
Hindi nga para sa mga deposito, kaya iyon ba ang obligasyon na magbigay ng ebidensya
para sa paglilinis ng perang buwis at iba pa?
Tama, kaya may tungkulin ang mga nagtitinda na magtala, ngunit simula 2027 ay magkakaroon ng
limitasyon sa cash na €10,000 sa buong Europa.
Iyon ang paksa.
Maaaring panatilihin ng mga bansang nasa ibaba na ng antas na iyon ito.
Maaari mong itakda ang limitasyon sa pera sa ibaba ng £10,000 anumang oras.
At paano mo ipinaliwanag na medyo kakaunti pa rin ang kamalayan tungkol sa problemang ito sa larangang ito?
Marahil ay hindi pa alam ng mga mamamayan kung gaano kalaki ang banta sa kanilang pera?
Hindi talaga.
Kakatapos ko lang bumalik mula sa isang napakahabang paglilibot para sa mga lektura.
Mula Enero, naglalakbay ako nang eksklusibo para magbigay ng mga lektura.
Kapag nagsasalita ako nang dalawang oras tungkol sa mekanismo sa likod ng pag-aalis ng pera, maraming tao ang nagsasabi:
Alam kong may problema, pero hindi ko inakala na napaka-kontrobersyal pala nito.
Ngunit kapag pinakinggan mo ang Deutsche Bundesbank, tila nasa perpektong ayos ang lahat.
Tiniyak nila sa amin na may sapat na pera at na ligtas ang patuloy nitong pag-iral.
Sa pangkalahatan, isinasaalang-alang lamang kung ano ang diumano'y gusto ng populasyon.
Naghanda kami ng isang maliit na recording para sa iyo.
Noong nakaraang tag-init, naniniwala akong naging panauhin ka sa Südwestrundfunk, isang
pampublikong tagapagpalabas sa Alemanya na kabilang sa ARD.
Iyon nga ang eksaktong paksa.
Marahil titingin tayo muli nang mabilis.
Nasa studio ko ngayon ang tamang panauhin para sagutin ang tanong na iyon.
Kasama natin si Stefan Hardt.
Siya ang namumuno sa Dibisyon ng Sentral na Pera sa Bundesbank.
Magandang gabi.
Gaano katagal ka, gaano katagal magpapatuloy ang Bundesbank na magbigay sa atin ng sariwang pera?
Hangga't gusto ng mga mamamayan na gumamit ng pera.
Ipinapahiwatig ba iyon sa lahat ng perang papel, sa lahat ng maliliit na barya?
Oo, siyempre.
Sa madaling sabi, sinasabi ng napakalaking karamihan ng mga mamamayan na gusto nilang
magkaroon ng opsyon na magbayad nang salapi.
Iyon ay humigit-kumulang 93 porsyento ng populasyon ang nagnanais nito.
At hindi lahat sa kanila ang gumagawa niyan.
Ngunit gusto nila na kahit papaano ay magkaroon ng opsyon na magbayad nang salapi.
At hangga't gusto ng mga tao na magbayad nang salapi, ipagpapatuloy naming ibigay ito.
Maaari nang huminga nang maluwag ang mga mahihilig sa pera.
Naririnig ko bang may bigat na bumabagsak mula sa iyong mga balikat, Ginoong Stützle?
Hindi talaga, dahil malinaw na ipinahayag: hangga't may pangangailangan, mananatili rito ang Deutsche Bundesbank.
At iyan ang buong problema.
Maaaring gusto mo ring tukuyin kung ano ang demand.
Gaano kataas dapat ang ratio ng bayad sa salapi?
At sa huli, nasa atin bilang mga mamamayan ang magpasya – babayaran ba natin gamit ang card o salapi?
Iyon ang esensya ng sinasabi namin dito tungkol sa mga bayad sa pamamagitan ng card.
Pabor ako sa pag-aalis ng pera, o pabor ako sa pagpapanatili ng pera.
Kaya't ito ay isang napakahalagang punto na dapat nating isaalang-alang dito.
At sa kasamaang palad, wala nang pera sa kamay ng mga mamamayan dahil lumipat na ang ekonomiya patungo sa pagtanggi sa pera.
Ibig sabihin nito ay may mga nagtitinda na dito sa Alemanya na tumatangging tumanggap ng pera.
At alam natin na, sa batayang ito, walang pagkakataon ang pera na makaligtas sa pangmatagalan.
Dahil ang ekonomiya ang nagtatakda kung tayo, bilang mga mamamayan, ay may opsyon na magbayad nang salapi.
Sa tingin ko, mukhang hindi masyadong masaya ang bangkero nang sinabi mo yung huling bahagi, hindi ba?
Oo, hindi iyon talaga ang nasa isip niya.
Minsan pakiramdam ko na ang Deutsche Bundesbank ang may pananagutan sa palaging
pagpapanatag ng loob ng mga tao, pinapanatag sila:
Ligtas ang pera.
Ngunit sa huli, iniuugnay nila ito sa demand.
Tinanong ko: Ano ang ibig sabihin ng Deutsche Bundesbank sa "demand" – at hindi siya sumagot.
May isang tiyak na mekanismo na kasangkot sa pag-aalis ng pera, na nais kong ipaliwanag nang kaunti.
Inihanda rin namin ang diyagram para dito.
Napakahalagang punto iyan.
Ang kaso ay, siyempre, pinapawalang-bisa ng mga istruktura ang pera.
At sinisikap kong ipaliwanag ang isang bagay na karaniwang inaabot ng dalawang oras.
Susubukan ko iyon sa loob ng limang minuto.
Uubos na ang oras, ayos lang.
Kaya, sa kaliwang bahagi, makikita natin na kailangan magtatag ng imprastruktura para sa mga cashless na bayad.
Ito ay isang napakalaking proyekto na inabot ng mga dekada bago matapos.
Sa Alemanya, kahit papaano, masasabi na ito ay kumpleto.
At dito sa Austria, marahil hindi pa sa mga kubong pangbundok.
Ngunit kung hindi man, nakahanda na ang imprastruktura.
Halos napagpasyahan na iyon.
Sa kanang bahagi, makikita natin na ang marketing at ang malakas na pagpapalakas ng tunog ay
natural na nagaganap sa pamamagitan ng marketing.
Bilyon-bilyon ang na-invest sa pagsusulong ng mga digital na pagbabayad.
At maraming tao ang sa huli ay pumapasok sa sistemang ito nang hindi gaanong pinag-iisipan.
Medyo nakakalungkot din na ipinatupad ang isang kampanyang pang-patalastas laban sa pera.
Sa kasamaang palad, napansin namin ito noong pandemya ng coronavirus, nang may mga karatulang nakapaskil sa mga tindahan:
Dahil sa kadalisayan, mangyaring huwag magbayad nang salapi, atbp.
At maraming tao ang naniwala rito at talagang pumasok sa digital na sistema.
Pagkatapos ay mayroon tayong paksa: pagtanggi ng ekonomiya sa pera.
Iyon ay isang napakakontrobersyal na paksa.
Ang salapi ay talagang nakasaad sa batas sa tatlong napakalakas na piraso ng batas:
Sa katunayan, nakasaad ito sa Batas ng Bundesbank, sa Statute ng ECB, at sa Kasunduan ng EU sa paraang
nagkakaloob dito ng pribilehiyo na maging legal na pananalapi at dapat itong tanggapin sa kalakalan.
Ito ay sinimulan noong 2010 sa pamamagitan ng rekomendasyon ng Komisyon – na may argumento ng kalayaan sa kontrata na
maaaring tumanggi ang mga nagtitinda na tumanggap ng pera.
Kaya itinuturing nila na mas mahalaga ang kalayaan sa kontrata sa negosyo at kalakalan.
Ito ay kinumpirma rin ng Deutsche Bundesbank.
Pinag-usapan din namin ito sa panayam.
Ito ay nakapupukaw at napakadelikado, dahil ang interpretasyong ito ay nangangahulugang naging katotohanan
na pinapayagan ang mga nagtitinda na tumanggi sa pera.
Ibig sabihin nito, bilang mga mamamayan, wala na tayong pera sa ating sariling mga kamay – ibig sabihin, kalayaan sa
pagpili – kundi ang ekonomiya na ngayon ang nagpapasya kung pinapayagan tayong magbayad nang salapi o hindi.
Iyon ay isang katotohanan.
Pagkatapos ay mayroon tayong isa pang aspeto, na ito ang pagpapakilala ng e-euro.
Inaasahang papasok ang e-euro sa ikatlong yugto nito ngayong Oktubre ng taon na ito.
May panukalang regulasyon para sa e-euro, ibig sabihin ay isang panukalang batas.
Inaasahan na magpapasya ang Parlamento ng EU tungkol dito sa Oktubre.
At maaaring sa susunod na isa, dalawa, o tatlong taon ay magkakaroon na talaga tayo ng direktang kakumpitensya sa
cash sa POS, sa punto ng pagbebenta, ibig sabihin sa tingi.
At iyon ang nagdudulot ng lahat, siyempre.
Ang tatlong bloke na ito ay nagdudulot na ang mga mamamayan ay lalong itinutulak sa sistemang
ito at naiiniksiyunan sa digital na pagbabayad.
At ngayon, narito na ito – at ito ang pinakamahalagang bagay.
– ibig sabihin, ang "cash payment ratio" ay isang napakahalagang termino.
Sinabi rin ng Deutsche Bundesbank sa isang panayam dito na iniuugnay nila ito sa demand.
Tulad ng sinabi ko, tinanong ko ang Deutsche Bundesbank kung ano ang ibig nilang sabihin sa 'demand'.
Ayon sa aking pagkalkula, ito ay labinlimang porsyento.
Maaaring pagdebatehan kung ito ay nasa pagitan ng 10 at 15 porsyento.
Pagkatapos ay nagsisimula nang maging napakamahal ang imprastruktura ng pera.
Pagkatapos ay ipinapairal ang tinatawag na "prinsipyo ng proporsyonalidad":
Masyadong ba mahal ang imprastruktura kumpara sa kung paano pa rin nagbabayad ng salapi
ang mga tao – at pagkatapos ay gumuho ito.
Sa kasalukuyan, may sitwasyon tayo kung saan ang ratio ng cash payment sa Alemanya ay bumababa ng 4 porsyento bawat taon, o 3.8
porsyento sa kabuuan – pero pinapabilog ko ito sa 4 porsyento.
Kapag ipinakilala na ang e-euro, tataas ito nang eksponensyal at sa medyo maikling panahon ay mapupunta rin tayo sa parehong
sitwasyon ng ibang mga bansa, gaya ng Sweden at iba pa, kung saan ang mga bayad na salapi ay maaaring
umabot lamang ng 10 o 15 porsyento ng lahat ng transaksyon.
At pagkatapos, sa kasamaang palad, nagiging lipas na ang pera dahil sa mga dahilan na sandali kong
inilatag dito, na karaniwang inaabot ako ng dalawang oras.
Ang gusto kong malaman ay: Paano naaapektuhan ng pangkalahatang pag-usbong ng mga
cryptocurrency ang pag-uugali sa pagbabayad nang salapi?
Lalo nang dumarami ang mga provider na gumagamit na ng crypto – kaya marahil ay nasa simula
pa lamang ito, lalo na sa online na kalakalan.
Ngunit sa mga transaksyon nang salapi sa tingi, posible na ba sa ilang pagkakataon sa Alemanya na talagang
magbayad para sa isang bagay gamit ang Bitcoin, halimbawa?
Kapag kumakain ka ng pizza sa labas, magbayad ka ng crypto.
Maaari bang magdulot ito ng karagdagang banta sa salaping papel, kasabay ng mga digital na paraan
ng pagbabayad na inilabas ng mga pambansang bangko?
Sa pangkalahatan, mas kaunti.
Kaya pagdating sa mga paraan ng pagbabayad, kailangan mong magkakaiba nang kaunti.
Ito ay tungkol sa pamumuhunan ng pera:
Kaya kapag mataas ang pag-urong-sulong ng presyo, hindi talaga ito angkop para sa mga bayad.
Hindi gustong gamitin ng mga tao ang isang bagay bilang pamayam kapag ito ay napapailalim sa matinding espekulasyon.
Kaya't alinman ito ay tungkol sa pamumuhunan ng pera o ito ay isang paraan ng pagbabayad.
Ang isang mabuting paraan ng pagbabayad ay walang pagbabago-bago, ibig sabihin ay walang pag-uga sa halaga, atbp.
Kaya mula sa kasalukuyang pananaw – titingnan natin kung paano mauunlad ang mga
cryptocurrencies – hindi ko nakikita ang anumang panganib doon.
Ang e-euro ay talagang mas malaking panganib.
Ang e-euro ay bibigyan ng pribilehiyo bilang legal na salapi, atbp.
Ayaw kong ipaliwanag ang lahat ngayon, napakakumplikado nito.
Isang napaka-kawili-wiling paksa. Isang bagay na tiyak na magugustuhan ng maraming manonood:
Bakit ginagawa iyon ng mga tao?
Bakit nga ba nababawasan ang pera?
Tanong lang ba ito ng kaginhawahan?
O malinaw mo bang nakikita ito bilang bahagi ng isang adyenda na sa huli ay naglalayong gawing umaasa ang mga
mamamayan at bawiin ang kanilang karapatan, halimbawa sa pamamagitan ng panlipunang kontrol?
Na sa isang punto ay magiging mas madali nang natural na regulahin ang pag-access sa
elektronikong paraan ng pagbabayad kaysa sa pera?
Kaya sinasabi ng mga tao, "Ang pera ay kalayaang naka-imprenta," at ang elektronikong pera ay, siyempre, hindi maiiwasang
limitado laban sa panlabas na pag-access, gaya ng sinasabi.
Iyon ba ang motibo sa likod nito?
Maraming motibo, siyempre.
Kailangan mong tingnan ang aspeto ng "Cui Bono", ibig sabihin, sino ang nakikinabang dito?
At saka, siyempre, makakarating ka sa ilang mga sagot.
Hindi ko rin pinag-aaralan nang malalim ang paksang ito dahil sa isang paraan ay nakakaabala ito sa pangunahing paksa.
Ang talagang tinutukoy ko ay ang mekanismo at mga estruktura sa likod ng pag-aalis ng pera, sa likod ng siklo.
Mas masalimuot ito kaysa doon: lumilikha ka ng kapaligiran para sa pera kung saan hindi makaligtas ang pera.
Ibig sabihin nito ay kasalukuyang inaatake ang pera.
Sa isang banda, maaaring tanggihan ito ng ekonomiya.
Ngunit ang mas dramatiko pa, sa tingin ko, ay ang estado ay lalo pang nakikialam sa pamamagitan ng pagtanggi sa pera.
Tinutukoy ko ang Alemanya dahil medyo mas alam ko ito.
Halimbawa, hindi na tumatanggap ng pera ang mga swimming pool, at hindi na rin tumatanggap ng pera ang mga unang outdoor pool.
Hindi na tumatanggap ng pera ang mga paradahan at mga espasyo sa paradahan, at maging ang mga
pampublikong opisina ay hindi na rin tumatanggap ng pera.
Sa Düsseldorf, halimbawa, lahat ng opisina ng mga mamamayan ay ginawang cashless –
maliban sa isa, na matatagpuan sa istasyon ng tren.
Mas delikado iyon dahil hindi mo talaga maiwasan.
Ibig sabihin nito ay lalo nang pinipilit ang mga mamamayan na mapasama sa sistemang ito, na napakadelikado.
Ibig sabihin nito, sa huli, kailangan din nating obligahin ang estado na tanggapin muli ang pera.
Tinatanong ko rin ang tanong na ito kaugnay ng paksa ng kaganapan na 'Mga Responsableng Mamamayan'.
Dahil isang bagay ang malinaw: kung hindi ka na nagbabayad nang cash, kahit paano ka man magbayad nang
elektroniko, sa huli ay hindi na ito anonymous na bayad.
Oo, tiyak.
Iyan ang punto.
Ang pera ay palaging anonimong bayad.
Maaari akong pumunta kahit saan, maaari kong bayaran ang kahit ano. Walang nagtatanong kung sino ako.
Kinuha nila ang pera ko at hindi nila ako pinapansin.
Kapag nagbabayad ako gamit ang card, halos buong portfolio ko, pati na ang buong kasaysayan ko sa
pananalapi, ay naipapadala kasabay ng bayad, gaya ng sinasabi.
Mula sa kinaroroonan ko ngayon hanggang sa nangyayari sa aking account, at kung ano ang ginagawa ko.
Kaya tinanong ko kung hindi ba malabo ang nakapailalim na layunin: ang magtatag dito ng isang anyo ng totalitaryanismo,
kung saan ang mga mamamayan ay epektibong masusundan ng estado sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar at gagawing transparent.
Ayos lang, gusto kong iwanang bukas iyon muna.
Ngunit isang bagay ang tiyak kong masasabi: ang isang malayang lipunan ay talagang nangangailangan ng isang
malayang sistema ng pagbabayad na hindi maaaring subaybayan.
At ang lahat ng digital ay, siyempre, madaling masubaybayan. Sa katunayan, nagsisimula
nang maging mahiyain at masunurin ang lipunan.
Kaya kung bayaran lang nang digital ang kaganapang ito ngayon, mairekord na narito ka ngayon.
Sa teorya, maaaring ikaw ay maging o itinalaga bilang "persona non grata".
Ipinagpapalagay ko na tayong lahat ay ganoon.
Hindi pa, sa kabutihang-palad. Kailangan kong maging ganap na tapat tungkol diyan.
Wala akong anumang pag-atake hanggang Enero dahil pinagtalo ko ang lahat nang nakabatay sa mga katotohanan.
Ngunit mula nang huling paglilibot ko sa mga lektura, sa kasamaang-palad ay nagsimula na ito, at hindi ito nakabatay sa
mga katotohanan, kundi may mga bagay na idinagdag sa kuwento.
At napakadelikado nito, na sa tingin ko ay nakakahiya.
Tiyak.
At iyon ang dahilan kung bakit mahalaga na ipresenta mo ang lahat sa ganitong makatotohanang paraan.
Ginagawa ka rin nitong hindi matitinag, at walang makakapagtanggi rito.
Lahat ng ito ay batay sa mga objektibong katotohanan, kaya't napakahalagang ambag ito sa debate na ito.
Kaya, maraming salamat muli mula sa akin.
Salamat.
Bahagyang binago namin ang pagkakasunod-sunod upang umangkop sa mga paksa, kaya nais ko na ngayong
anyayahan muli si Ginoong Stützle na sumali sa akin.
Oo, sariwa pa rin sa isip ko ang sinabi mo kanina tungkol sa pera.
Iyon ang sandali kung kailan pinakamaikli ang pagitan ng dalawang lektura.
Kaya pinakamadali rito ang paglipat sa bahagi ng solusyon, dahil maaari tayong magpatuloy nang tuluy-tuloy.
Kaya ang problema, tulad ng inilarawan natin kanina, ay ang pera ay nasa ilalim ng tumitinding presyon.
At ngayon ang napakahalagang tanong: ano ang magagawa natin nang paisa-isa, ano ang magagawa ng bawat isa sa
atin upang maiwasan ang pagkawala o pag-urong ng pera?
Oo, maikling tanong, mahabang sagot: napakahirap nito.
Talagang mayroon tayong sitwasyon kung saan, una, maaaring tanggihan ng ekonomiya ang pera,
at pangalawa, tinatanggihan ng estado ang pera.
Tungkol dito, ang tanging perang purong inilabas ng estado ay salapi!
At tinatanggihan ng estado ang sarili nitong pera. Sadyang walang katuturan na iyon.
Sa nakalipas na ilang taon, matagal na akong naiinis dahil halos patuloy na bumabagsak ang pera.
Hindi nakakapanatili ng halaga ang salapi, ayon sa estadistika mula sa Deutsche Bundesbank.
Ang pinakabagong estadistika ay inilathala noong 2023. Sa usapin ng antas ng pagbabayad nang salapi sa Alemanya, 51
porsyento ng mga produkto ay binabayaran pa rin nang salapi.
Binibawasan ito ng apat na porsyento bawat taon.
Ibig sabihin, ngayon, noong 2025, nasa 43 porsyento na tayo.
Kung idaragdag pa rito ang direktang kakumpitensya ng e-euro, maaaring mabilis nating makita pagsapit ng 2030 na bumababa
ang mga bayad na salapi sa 15 porsyento o mas mababa pa.
At iyan ang buong problema.
Ako mismo ay labis na na-frustrate na talagang walang politikal na kalooban na protektahan ang pera sa pamamagitan ng batas.
Talagang kailangan ng pera ng legal na proteksyon!
At isa sa mga legal na pananggalang ay ang muling pagkakaroon natin ng kalayaan na pumili na magbayad nang salapi.
Na sa huli ay bumabalik ito sa mga kamay ng mga mamamayan.
Upang makamit ito, kailangan natin ng isang patakaran ng sapilitang pagtanggap sa kalakalan
at pati na rin sa mga ahensya ng pamahalaan.
Mula ngayon – at ngayong araw ay pinag-uusapan natin ang mga responsableng mamamayan – sa huli ay
may pagkakataon na muling bumoto ang mga mamamayan.
Kaya kailangan natin muli ang kalayaan sa pagpili, at sa tingin ko ay mahalaga iyon.
Wala pa ring politikal na kalooban hanggang ngayon.
Ngunit isang natatanging pagkakataon ang lumitaw upang gawing batas ang salapi.
Hindi dahil ito ay kanais-nais sa pulitika, kundi dahil ang mga nasa kapangyarihan at mga politiko ay gusto ng iba.
Gusto nila ang e-euro.
kinakailangan
Itinatuloy nila ito – ganyan ang itsura nito sa ngayon.
Kaya naman inilabas ang isang "panukalang regulasyon" para sa e-euro at nais nilang maging legal na salapi ang e-euro.
Ibig sabihin nito ay napilitan silang maglabas ng panukalang regulasyon para sa pera sa parehong araw. Ito ay
dahil ang pera ang kasalukuyang nag-iisang legal na salapi.
Kaya sa madaling salita, kabalintunaan man, ang pagpapakilala ng e-euro ay sa simula magpoprotekta at
magigarantiya ng pera, sa isang paraan ng pagsasalita?
Hindi, hindi talaga.
Kaya karaniwan, maganda sana. Makikita natin ito dito ngayon.
Ayon sa panukalang regulasyon, tatanggapin ang e-euro bilang legal na salapi sa mga tindahan – ayon man sa panukalang kasunduan.
Oo, pero dahil sinabi mong napilitan silang isama rin ang isa pang bagay sa regulasyon.
Kaya pareho silang garantisado sa regulasyon, tama?
Hindi, may dalawang iminungkahing regulasyon.
May dalawang iminungkahing regulasyon – isa para sa e-euro at isa para sa cash.
Napakahalagang punto iyan.
Kawili-wili na mapansin na ang iminungkahing regulasyon sa pera ay hindi naglalagay ng anumang
obligasyon o pagpipilitan na tanggapin ang pera sa kalakalan.
Hindi bababa doon ang nakasulat.
Talagang walang katuturan iyon sa sarili nito.
Ibig sabihin nito, sa hinaharap magkakaroon tayo ng dalawang magkaibang legal na salapi – ang e-euro at ang
isa na hindi gaanong pribilehiyado, ito ay ang cash.
At lahat ng bagay, gaya ng dati sa pag-aalis ng pera, ay nagaganap nang aksidente.
Ang Komisyon ng Europa ay puno ng mga abogado, ekonomista, at mga tagapangasiwa ng negosyo.
At nagkamali sila, ito ay: cash – walang obligasyon na tanggapin ito sa mga tindahan.
Napakabigla iyon, sa tingin ko.
Ngunit ngayon ay mayroon tayong pagkakataon, ibig sabihin ay kumilos.
Isasara muli ang pinto sa mga darating na buwan.
Ang perang iyon ay ituturing ding katumbas ng e-euro, at magiging sapilitan para sa mga nagtitinda na tanggapin ito.
Ito ay lubos na mahalaga, lubos na mahalaga.
Ngayon, kailangan na nating magpataw ng malaking presyon sa mga tagapagpasya upang matiyak na ito rin ang kalooban ng mga tao.
Kaya naman, nagtatag ako ng petisyon para sa layuning ito.
- Ito ay isang petisyon sa www.bargelderhalt.eu, kung saan mayroon kaming 126,000 na lagda.
Ang problema ay hindi ito sapat.
Dapat nating tiyakin na ito ay kumakatawan sa populasyon.
Kaya't hinihiling ko lang – at ito rin ay panawagan para sa tulong ngayon – na pirmahan
ninyo ang petisyon, ipasa ito sa iba, atbp.
Nang inilunsad namin ang petisyon, nagpadala kami ng isang artikulong pang-pamamahayag sa 350
pahayagan. At tatlo lamang ang natanggap naming tugon.
At ang sagot ay: Mangyaring huwag na kayong sumulat sa amin muli sa hinaharap.
Iyon ay, siyempre, isang indikasyon na napakasama ng kalagayan.
Gayunpaman, nakatanggap na kami ng 126,000 boto hanggang ngayon.
Ngunit kailangan namin ng hindi bababa sa 300,000.
Ibig kong sabihin, kailangan talaga nating maabot ang isang milyong marka para magkaroon ako ng
sapat na presyur sa mga kaukulang ahensya ng gobyerno.
Sa prinsipyo, kahit sino ay maaaring pumirma sa petisyong ito, hindi alintana kung sila ay mamamayan ng Austria
– maaari ring pumirma ang mga mamamayan ng Switzerland.
Kailangan talaga nating bumoto pabor sa petisyong ito.
At narito ang kahilingan na dapat tanggapin ang salapi bilang legal na panukli sa mga
tindahan at, siyempre, ng mga ahensiya ng pamahalaan.
Iyon ang pangunahing pangangailangan at ang solusyon.
Ang problema ay mapagpapasyahan ito ngayong taon!
Ibig sabihin, napakakaunti na lang talaga ang oras natin.
Ito ay likas na nagbubunsod ng tanong: saang antas nga ba talaga binubuo ang Parlamento ng Europa ng mga
responsableng Miyembro na sila mismo ang nagpapasya kung ano talaga ang kanilang iniisip at ninanais?
Marami rin ang kulang sa kinakailangang teknikal na kasanayan.
Alam natin na sa ilang pagkakataon, ang mga desisyon ng pangkat parlamentaryo ay simpleng
pinagtitibay nang walang tunay na pagsusuri.
At na ito ay iniaayos sa likod ng saradong pinto sa Parlamento ng Europa nang higit pa kaysa
sa mga pambansang parlamento, gaya ng sinasabi.
Ibig sabihin, kailangang malaki ang presyur dito. Higit sa lahat, kailangang malaki ang presyur ng publiko.
Kaya ngayon, para magbigay ng bilang, ang orden ng magnitudo. Ano sa tingin mo ang bilang ng mga "petisyonaryo" na
kailangan upang makamit ang tunay na pag-usbong – upang talagang magdulot ng kritikal na kilusan sa Parlamento?
Ang Parlamento ay isa.
Ang iminungkahing regulasyon ay kasalukuyang pinag-uusapan ng Komite ng ECON ng Parlamento ng Europa, at
maaari pang gumawa ng mga pagbabago sa yugtong ito.
Ibig sabihin nito, ang unang hakbang ay palakasin ang presyur sa Komite ng ECON.
Marami akong ginagawa para makamit ito.
Marahil para lang sa iyong kaalaman: salamat sa bahagi ng petisyon para sa pera, nakabuo kami ng isang
komunidad na kasalukuyang may kabuuang 65,000 miyembro.
Ibig sabihin nito ay sinusubukan naming magtatag ng lobby para sa pera upang maisagawa namin ang mga magkasanib na aksyon.
At gumagawa kami ng ilang mga aktibidad na may pakikilahok.
Sa kasalukuyan, sinisikap naming lapitan ang Komite ng ECON sa kalooban ng mga tao sa pamamagitan ng
pag-oorganisa ng malawakang kampanya sa pagsusulat ng mga liham.
1,300 katao ang lumahok sa huling kampanya sa pagsusulat ng liham. At siyempre, ipinapadala na ang mga katugmang liham.
Ibig sabihin nito ay kailangan muna nating magpataw ng presyon sa Komite ng ECON.
Gayunpaman, kailangang lumikha ng bagong kamalayan tungkol sa isyung ito sa hanay ng populasyon at pati na rin sa mga politiko.
Kaya, isang napakahalagang punto.
Dapat itakda sa batas ang salapi – ibig sabihin, dapat itong tanggapin sa mga tindahan at ng mga ahensiya ng pamahalaan.
Tatanungin ko lang kasi, gaya ng sinabi ko, 146,000 – kung sasabihin mong nasa buong
Europa iyon – hindi naman talaga ganoon karami.
Ibig sabihin, dapat mayroon pang mas marami.
Kaya ang tanong, ano ang masasabi mo: ano ang layunin dito para talagang makakuha ng puntos?
Sa tingin ko, kailangan nating maabot ang marka ng isang milyon.
Tumutukoy ako nang napakalakas sa Alemanya sa sandaling ito.
Hindi naman halos makita iyan sa ngayon.
At sa isang milyon, nagsisimula na tayong maramdaman ang presyon.
Hindi ito pagnanasa lang; kailangan talaga nating kumilos.
Nasa isang lecture tour ako at sinubukan kong makipag-ugnayan nang mas malapitan sa mga tagapagpalaganap.
Ibig sabihin nito, simula ngayon ay tinatapos ko na ang aking paglilibot sa mga lektura.
Sa susunod na dalawang buwan, tututok ako nang husto sa mga YouTube channel na nag-iimbit sa akin sa mga panayam
upang mapalaganap ang kaalaman tungkol sa petisyong ito – upang talagang maabot natin ang isang milyong lagda.
Talagang humihingi ako ng tulong: kung may kilala ka sa mga tagapagpalathala, pahayagan, atbp.,
paki-ayos ng kontak para maiprisinta ko ang petisyong ito – at para ito'y makita ng marami.
Pagkatapos ay madali nitong maaabot ang marka ng isang milyon.
Kailangan ko ang tulong ng lahat para dito.
Iyon din ang isa sa mga pangunahing dahilan kung bakit ako nakatayo rito ngayon.
Maraming salamat dito.
At maikli mo itong nabanggit kanina sa paglalarawan ng problema.
– Siyempre, ang tanong: kard sa isang panig, pera sa kabilang panig?
Sa prinsipyo, parang isang uri ng desisyong elektoral.
Ibig sabihin, sa prinsipyo, maaari mo ring gawin ito nang mag-isa sa pamamagitan ng
pagbabayad nang cash hangga't maaari, hindi ba?
Kaya ang pamagat ngayong araw ay "Ang Mapanagutang Mamamayan".
Ibig sabihin nito, para maging responsable ang mga mamamayan, kailangan muna natin ng kalayaan sa
pagpili at kamalayan sa kung ano ang ating nagiging sanhi.
Alam natin na iniuugnay ng mga bangko sentral ang hinaharap ng pera sa demand.
Mula sa perspektibong ito, totoo ngang mayroon tayong direktang demokrasya pagdating sa pera
– dahil may balota para panatilihin ang pera.
At ganito ang hitsura ng balota, halimbawa.
Ibig sabihin nito ay hindi tayo bumoboto tuwing apat na taon, gaya ng sa mga pederal na halalan, atbp., kundi:
Pinipili namin ang cash araw-araw sa bawat pagbili namin!
Ibig sabihin nito ay isang tanong para sa mga responsableng mamamayan na mapagtanto na dapat nating panatilihin
ang demand para sa pera nang pinakamataas hangga't maaari.
Iyon ang pinakamahalagang bagay, ibig sabihin ay ang kamalayan sa katotohanang ito.
Kaya nang susunod tayong mamimili, iaabot natin ang ating balota para panatilihin ang pera –
pero mayroon ding balota para alisin ang pera.
At mayroon ka ring opsyon na sabihin: Sige, magbabayad ako gamit ang card o mobile phone.
At sa pagsasabing iyon, wala kang sinasabi kundi: Pabor ako sa pag-aalis ng pera.
Iyon ang diwa nito.
Ang dahilan kung bakit nakatayo ako rito sa harap mo ay upang ipaliwanag sa mga tao
kung ano ang idinudulot ng kanilang mga kilos.
Oo, at nais kong makita ang mga responsableng mamamayan na nagmumuni-muni tungkol dito:
Ang ginagawa ko gamit ang balotang ito, at ang ginagawa ko gamit ang balotang ito.
Iyon lang ang dahilan – gusto ko ng mga mamamayan na may kakayahang gumawa ng sarili nilang mga desisyon.
At mahalaga para sa mga responsableng mamamayan na maging napakalinaw ang kanilang kaalaman tungkol sa paksang ito.
Isang, dalawa, tatlo, apat, tatlo, dalawa, isa.
Ang tanong ngayon ay kung gaano katagal tatakbo ang petisyon.
Magpapatuloy ito hanggang bumoto ang Parlamento ng Europa dito.
Sasabihin kong tatakbo ito hanggang Oktubre 2025 sa pinakataas.
Kailangan nating tingnan kung ito ay dumating bago iyon.
Ngunit malamang hindi ito mangyayari sa 2025, dahil doon papasok ang e-euro sa ikatlong yugto ng pag-unlad nito.
Oo, maraming salamat sa iyong pagtatasa.
At iyon ang dahilan kung bakit napakahalaga ng mga kaganapang tulad nito na inorganisa ni Erwin Rigo, upang mapataas
natin ang kamalayan ng publiko tungkol sa mga isyung ito.
Dahil maraming tao ang gumagawa nito, tiyak na hindi proporsyonal na malaking bilang dito sa silid na ito, ngunit marami
sa pangkalahatang publiko ang hindi. Oo, sa kasamaang palad.
Oo, at nais kong magdagdag ng isang bagay dito.
Maaari mo itong pirmahan nang mag-isa sa www.bargelderhalt.eu.
At kung i-tsek mo ang kahon doon, awtomatiko kang magiging bahagi ng komunidad.
Ipinapahayag nito kung nais mong ipaalam sa iyo ang karagdagang pag-unlad ng petisyon.
at pagkatapos ay bahagi ka na ng komunidad.
Ang komunidad ay napakahalaga.
Dahil kahit magtagumpay tayo sa petisyon, pipigilan lang nito ang malayang pagbagsak ng pera.
Ngunit ang mga hakbang sa pagmemerkado ng industriya ng pananalapi ay umaabot pa nang mas malayo.
Ibig sabihin nito ay kailangan nating maghanda; kailangan nating bumuo ng loby para sa pera, para sa ating kalayaan.
Napakagandang pangwakas na pahayag at buod.
Nawa'y maging matagumpay iyon, at ipagpatuloy mo lang ang magandang gawain sa isyung ito.
Salamat.
Upang masagot ang mga tanong na hindi nasagot sa panayam: Bakit mo ito ginagawa?
Bakit nga ba nababawasan ang pera?
- na hindi pa nasasagot, tatapusin natin ang kawili-wiling ambag ni Ginoong Stützle sa
pamamagitan ng pagpapalabas ng programa ng Kla.TV
Pagwawakas ng pera sa pamamagitan ng pabaya na paghahangad ng kapangyarihan
Ang pamahalaan ng Estados Unidos ay isa sa mga makapangyarihang puwersa na responsable sa
lalong mabilis na pag-aalis ng pera sa buong mundo.
Mula noon, ginamit ito upang malawakang itaguyod ang pandaigdigang pag-aalis ng pera.
Ang dahilan ng pangakong ito ng Estados Unidos ay dahil ang mga cashless na transaksyon sa buong
mundo ay pinangungunahan ng mga kumpanyang Amerikano.
Ito ay hindi tuwirang nagpapahintulot sa pamahalaang Estados Unidos na subaybayan ang mga transaksyong pinansyal ng mga
indibidwal na bansa, bangko, kumpanya, at maging ng mga indibidwal, at i-exclude sila sa mga transaksyong
cashless kung hindi sila kikilos ayon sa kagustuhan nito.
Sa tulong ng US Agency for International Development (USAID), itinatag ang Better than Cash Alliance noong 2012.
Ito ay kumakatawan sa isang makapangyarihang salik, na ngayon ay malamang na halos
kasing-laki ng dominasyong militar ng Estados Unidos.
Sa pamamagitan ng pagbabawas ng paggamit ng pera, awtomatikong lumalaki ang kapangyarihan ng Estados Unidos.
Susuriin natin ngayon ang pamamaraan na ginamit ng mga estratehista sa pananalapi upang palawakin ang kanilang
kapangyarihan sa pamamagitan ng malalaking tagapagbigay ng serbisyo sa pagbabayad o mga internasyonal na sistema ng
pagbabangko, gamit ang ilang halimbawa mula sa buong mundo:
Ipinakilala ng pandaigdigang tagapagbigay ng serbisyo sa pagbabayad na VISA ang mga masusing
hakbang upang palitan ang mga bayad na salapi.
Sa badyet na hanggang US$500,000, makakatanggap ng pondo ang mga bar, café, at restawran sa Estados
Unidos kung ititigil nila ang pagtanggap ng pera.
Higit pa rito, sinubukan ng VISA na impluwensyahan ang pamahalaang Bulgarya na ibaba ang limitasyon sa
pera sa dalawang hakbang hanggang humigit-kumulang €500.
Ang mga datos mula sa Estados Unidos ay nagpapatunay na may nakataya rito na mga konkretong interes pang-ekonomiya.
Noong 2018, ang mga bayad gamit lamang ang credit card ay nagdulot ng gastos na 90 bilyong dolyar ng Estados Unidos doon.
Pera na karamihan ay binayaran ng mga customer at dumaloy sa mga bulsa ng mga tagapagbigay ng serbisyo sa cashless na pagbabayad.
Ngunit hindi lamang ito ang mga kahihinatnan ng lumalalang pag-alis ng salapi.
Ang matinding pag-unlad sa Gresya ay nagbibigay ng ideya ng mga kahihinatnan ng pag-aalis ng pera.
Doon, ang mga mamamayan ay pinapatawan ng parusang buwis kung hindi sila makagawa ng sapat na cashless na
bayad, at ang mga negosyo ay halos pinipilit na pumasok sa kontrata sa mga kumpanyang tulad ng VISA.
Ang perang cash na itinatago sa bahay ay dapat ding iulat sa mga awtoridad at kokumpiskahin
kung hindi mapatutunayan ang pinagmulan nito.
At dito nagsasabay ang interes ng dalawang larangan – mga tagapagbigay ng serbisyo sa pagbabayad
at mga internasyonal na sistema ng pagbabangko:
Ang sumusunod na seksyon ay nagpapalinaw na ang mga larangang ito ay magkakabit-kabit na parang mga engranahe ng
mekanismong orasan upang makamit ang kontrol sa mga pinansiyal na yaman, pati na sa pribadong pag-aari.
Upang pasiglahin ang ekonomiya, matagal nang nagpapatupad ang ECB ng patuloy na pagbaba ng mga pangunahing interest rate.
Dahil ang negatibong interes sa mga savings account ay katumbas ng unti-unting pagsamsam, maaaring protektahan ng
mga mamumuhunan ang kanilang pera laban sa pagbaba ng halaga sa pamamagitan ng pag-withdraw nito.
Gayunpaman, nililimitahan ng sariling pagpapasya sa sariling mga ari-arian ang lawak ng impluwensya ng ECB.
Isang working paper ng IMF tungkol sa pagpapatupad ng sistemang negatibong interest rate ang ngayon ay nagmumungkahi ng
pagsingil ng bayad sa palitan sa salapi na katumbas ng parehong interest rate na ipinapataw sa mga inihandang asset.
Sa negatibong interest rate na, sabihin nating, -5%, makakatanggap ka ng €95 na salapi kapag nag-withdraw ka ng €100 mula sa ATM.
Ang magiging bunga nito ay lubhang bababa ang kaakit-akit ng pera bilang kasangkapang pang-ipon at paraan ng
pagbabayad, na magbubukas ng daan para sa huling pag-aalis nito.
Si Prof. Hans-Werner Sinn, dating pangulo ng ifo Institute at eksperto sa ekonomiya, ay nagkomento:
Kung nais ng ECB na alisin ang perang euro, dapat muling ipakilala ng Alemanya ang DM.
Ang pera ay mahalagang bahagi ng kalayaan.
Ang pera ay nangangahulugang kalayaan sa pagpili.
Kaya't sampung beses itong mas mahalaga sa taong lubos na pinagkait nito.
Fyodor M. Dostoevsky, manunulat na Ruso.
Mga minamahal na manonood, ang karagdagang ulat tungkol sa kaganapang ito sa Dornbirn ay maaari nang mapanood sa HOCH2.TV.
Makikita mo ang mga link sa ibaba ng programang ito.
Gusto naming samantalahin ang pagkakataong ito upang pasalamatan ang HOCH2.TV sa kanilang mahusay na kooperasyon.