כמעט יעדער יונגער מענטש טראָגט זיי הײַנטצוטאָג אומעטום וווּ ער גייט:
בלוטוט־הערפֿאָנען אָדער קליינע איירבאַדס, אויך באַקאַנט ווי "AirPods", וואָס דערמעגלעכן דעם דראָטלאָזן איבערפֿיר
פֿון אַודיאָ־סיגנאַלן פֿון סמאַרטפֿאָנען און אַנדערע מיטלען.
געזונטהייט־זאָרגן ווערן אָפֿט אונטערגעשאַצט, ווײַל מענטשן זענען אומבאַשטימט צו אָפּגעבן זיך פֿון סאָפֿיסטיקירטער טעכנאָלאָגיע.
דערצו איז די שטראַלונגס־אינטענסיטעט פֿון בלועטוט־פֿרעקווענצן, למשל, פיל נידעריקער ווי די פֿון אַ ווייפֿיי־האָטספּאָט.
ווייניק באַקאַנט איז דער פּרינציפּ פֿון ראַדיאַציע־פֿאָרשונג, אַז נידעריקע ראַדיאַציע־אויסזעצונג איבער אַ לאַנגער צײַט איז
מער שעדלעך ווי הויכע ראַדיאַציע־אויסזעצונג איבער אַ קורצער צײַט.
די פּולסירנדיקע בלוטוט־שטראַלונג אויף אָדער אין דער אױער האָט אָפֿט אַ דירעקטע ווירקונג אויף דעם מוח און
די נאָענטע חוש־אָרגאַנען במשך פֿון פילע שעה יעדן טאָג.
דער ערשטער פסיכאָלאָגישער דרוק ווערט ביסלעכווײַז געפֿאָלגט דורך גשמיותדיקע שטערונגען, וואָס איבער די יאָרן קענען פירן צו ערנסטע
קאַנסעקווענצן, ווי מוח־טומאָרן, כראָנישע האַרץ־קרענק, לאַנג־האַלטנדיקע ענדערונגען אין דנ״א אָדער
ניראָלאָגישע שאָדן – און אַזוי צו אַ אומנויטיק פרי טויט.