З 1990-х гадоў сямейныя суды выносяць у спрэчках аб апецы пэўны тып рашэнняў, якія не адпавядаюць найлепшым інтарэсам дзяцей.
Сотні здаровых, сацыяльна адаптаваных дзяцей былі і працягваюць быць адабраныя ў сваіх маці, большасць з якіх — адзінокія.
Маці не абвінавачваюць у гвалце, злоўжываннях або занядбанні, а хутчэй у меркаваным парушэнні сувязі з дзіцём.
Маці абвінавачваюць у тым, што яны вымылі мозг сваім дзецям, прымусіўшы іх развіць так званы Сіндром адчужэння
ад бацькоў, або, скарочана, САБ, што прывяло да таго, што яны адкінулі свайго раней любага бацьку.
Насамрэч, даследаванне доктара Герберта Рэнца-Польстэра сведчыць, што гэты меркаваны дыягназ з'яўляецца вынаходніцтвам псіхіятра па
дзіцячых і падлеткавых захворваннях, які хацеў выкарыстаць яго, каб змяніць ход судовых спраў аб
апецы на карысць бацькоў, падазраваных у педафіліі.
Такім чынам ён распрацаваў ідэальны спосаб перавернуць ролі злачынцы і ахвяры.
У канцы 2024 года педыятр, навуковец і публіцыст Рэнц-Польстэр апублікаваў сваё даследаванне пра сапраўдную
гісторыю тэорыі ПАС у сваім блогу «kinder-verstehen.de».
Kla.TV падсумоўвае для вас першую частку сваёй добра даследаванай і грунтоўнай справаздачы:
Доктар Рэнц-Польстэр у апошнія гады правёў сотні гадзін на вывучэнні тэорыі сіндрому адчужэння дзіцяці ад аднаго з бацькоў
(далей — САД), а таксама на чытанні прац яе стваральніка.
Ён спрабаваў даведацца, як прыхільнікам гэтай ідэалогіі ўдалося зрабіць гэты абсурдны
«дыягназ» сацыяльна прымальным у сямейных судах.
Хоць гэта і неверагодна, у апошнія дзесяцігоддзі — і прынамсі да 2023 года — любая маці ў гэтай краіне магла
страціць апеку або нават права на зносіны са сваім дзіцем проста па абвінавачванні ў ПАС.
Часам можа быць дастаткова проста абвінаваціць маці ў тым, што яна занадта часта або занадта доўга корміць дзіця грудзьмі.
Па словах Герберта Рэнца-Польстэра, абвінавачванні ў ПАС або «сімбіёзе» цяпер былі распрацаваны
ўплывовымі лабісцкімі групамі ў зброю, супраць якой цяжка абараніцца ў спрэчных справах аб апецы.
Паходжанне тэорыі ПАС
Доктар Рычард Гарднер, «бацька» спрэчнай тэорыі, сцвярджаў з поўнай сур'ёзнасцю і абсалютнай перакананасцю: «Сексуальны
гвалт не абавязкова з'яўляецца траўматычным для дзіцяці».
Ці атрымае дзіця траўму ад гвалту, залежыць ад таго, як грамадства ставіцца да такіх сутыкненняў.
Дзеці, якія падвергліся сексуальнаму гвалту, пакутуюць, таму што наша грамадства перарэагуе на педафілію.
Дзеці па сваёй прыродзе сэксуальныя і могуць ініцыяваць сэксуальныя сувязі з дарослымі, «спакушаючы» іх.
«Калі выяўляюцца сэксуальныя адносіны, дзіця зробіць так, каб выглядала, быццам дарослы іх ініцыяваў і вінаваты».
Затым меркаваны эксперт наступным чынам апісвае больш глыбокі кантэкст палавога акту паміж дарослымі і дзецьмі:
Інкрэст насамрэч з'яўляецца «біялагічна выгаднай практыкай», бо ён «захоўвае чысціню крывяной лініі».
Сексуальныя сувязі з дзецьмі таксама павялічылі б колькасць нашчадкаў.
Астатніх яго змрочных заўваг, дарагія гледачы, мы вам пашкадуем, бо яго падрабязнае
«экспертнае меркаванне» становіцца вельмі агідным.
Але на гэтым этапе нельга ігнараваць той рэальнасці, што сама прырода не трывае інцэст.
Таму не без падстаў многія краіны маюць законы, якія забараняюць інцэст.
Рызыка спадчынных і іншых захворванняў занадта высокая, а паказчык смяротнасці сярод дзяцей, народжаных ад інцэсту, высокі.
Тым не менш, мы тут, відавочна, гаворым пра згвалтаванне дзяцей.
Вось цытата былога афіцэра Скотланд-Ярда і інфарматара Джона Уэджэра:
" і толькі пазней я даведаўся, што жанчыны не маглі мець дзяцей, бо іх маткі былі не на тым месцы
з-за пашкоджанняў, нанесеных іх маладым целам."
У тых мужчын былі парушэнні мачавога стрымання і праблемы са спінай, таму што ў іх былі парваныя
кішкі і падобныя рэчы. І мы пра гэта нічога не чуем!
«Боль, які гэта выклікае, фізічны боль, а потым траўма!»
Як можа спадар Гарднер, нягледзячы на такія факты, дагэтуль сцвярджаць, што педафілія часта з'яўляецца
«станам», супраць якога пацярпелая асоба беспяроважная?
Педафілія ўзнікае з пазітыўных перажыванняў падчас сэксу паміж дзецьмі і дарослымі.
«Аргазматычнае задавальненне», якое адчувае дзіця, гарантуе, што згвалтаваныя дзеці пазней
захочуць зрабіць тое ж самае са сваімі дзецьмі:
«Лёгка зразумець, як дзіця можа стаць "залежным" ад такога досведу і потым прагнуць частай
расслабленасці таго ж кшталту», — кажа Гарднер.
Ужо ў гэты момант, як мінімум, узнікае пытанне, чаму гэтаму чалавеку не прад'явілі
абвінавачванне, замест таго каб надаваць яму званне эксперта!
Пра доктара Рычарда Гарднера
Гарднер быў жанаты і меў траіх дзяцей; яго шлюб з Лі Гарднер скончыўся разводам.
Спачатку ён працаваў урачом-псіхіятрам дзяцей і падлеткаў, але потым пераарыентаваўся пераважна на
працу ў якасці псіхалагічнага эксперта ў сямейных судах.
Ён здзейсніў суіцыд ва ўзросце 72 гадоў .
У 400 справах у 25 штатах ЗША яго кліентамі былі ў асноўным бацькі, абвінавачаныя ў жорсткім абыходжанні з дзецьмі.
Акрамя таго, Гарднер працаваў над некалькімі публікацыямі, у тым ліку больш чым 40 кніг і сотнямі артыкулаў, большасць з якіх
ён выдаў сам у створанай спецыяльна для яго твораў выдавецтве .
Лекцыйныя туры завялі яго ва ўсе куткі свету, у тым ліку ў Германію.
У сваіх працах Рычард Гарднер у першую чаргу запісваў свае ўражанні і асабістыя перакананні, якія ён
сфарміраваў у якасці эксперта-сведкі ў спрэчках аб апецы.
Рычард Гарднер не праводзіў уласных даследаванняў і ніколі не быў часткай навуковай рабочай групы.
Некалькі артыкулаў, якія рэгулярна з'яўляліся ў навуковых часопісах, выклікалі крытычныя дыскусіі сярод экспертаў.
Паколькі студэнты Калумбійскага ўніверсітэта часам наведвалі яго на практыцы, ён займаў званне «клінічнага
прафесара», якое не мае нічога агульнага з сапраўднай кафедрай.
Ён таксама любіў пісаць пра псіхасексуальны развіццё немаўлят і маленькіх дзяцей — насычаныя жудаснымі сцвярджэннямі пра
іх меркаваныя фантазіі аб аральным сексе са сваімі бацькамі.
Kla.TV спыняе рэпартаж пра перверсіўныя і цяжка страўнівальныя фантазіі Гарднера тут.
Сцвярджэнні, што немаўляты і дзеці спакушаюць сваіх бацькоў, ясна выяўляюць, якім чалавекам насамрэч быў Гарднер.
І неверагодна, што ён на працягу дзесяцігоддзяў прызнаваўся «экспертам-сведкам» у спрэчках аб апецы.
Пераварочванне ахвяры і злачынцы праз PAS
Гарднер дасягнуў сапраўднага трыумфу ў 1980-х гадах са сваёй тэорыяй ПАС.
Як хутка стала відавочна ў справах аб апецы, у якіх Гарднер удзельнічаў у якасці эксперта, ён стварыў з гэтай меркаванай
хваробай сапраўдны «швейцарскі нож», які можна было выкарыстоўваць, каб змяніць ход вельмі
спрэчных спраў аб апецы ў карысць сваіх кліентаў.
Згаданы «швейцарскі нож» зводзіцца да простага шарніра: а менавіта, да сцвярджэння, што дзеці па прыродзе —
гэта значыць, генетычна — прывязаны да сваіх бацькоў і што яны заўсёды аднолькава любяць абодвух бацькоў.
Гэтая любоў да абодвух бацькоў жыццёва важная для выжывання; толькі яна можа забяспечыць поўны развіццё дзіцяці.
Доктар Рэнц-Польстэр катэгарычна не згаджаецца: «Связь адлюстроўвае пражытую разам і адчуваную еднасць,
(...) яна не з'яўляецца проста вынікам кроўных сувязяў».
Аднак Гарднер абапіраўся на гэты довад у выпадках злоўжыванняў, калі бацьку было фактычна даказана
здзяйсненне сексуальных дамаганняў, і калі ўзнікла пытанне, што рабіць з правапарушальнікам.
Тут ён рэгулярна спрачаўся, выкарыстоўваючы пастку апагейвання:
Здзекаванае дзіця павінна захоўваць сувязь з агрэсарам, таму што «па сваёй прыродзе» яму для развіцця
патрэбны абодва бацькі, і, па сутнасці, яно любіць іх абодвух.
Таму неабходна прыкладаць «асаблівую ўвагу, каб не адчужыць дзіця ад бацькоў, якія здзекуюцца».
Таму выдаленне злачынцы з жыцця дзіцяці варта «сур'ёзна разглядаць толькі ў тым выпадку, калі ўсе спробы
вылечыць педафілію і аднавіць сям'ю відавочна праваліліся».
Калі дзіця адмаўляецца ад бацькі, якім яно звязана старажытнымі законамі, то гэта не
можа быць заснавана на свабоднай волі дзіцяці.
У рэшце рэшт, гэта не «прыродная» паводзіна.
Больш за тое, калі дзіця ў сваім адмове ўпартае і непахіснае, то за гэтым павінна стаяць
маніпуляцыя з боку маці з псіхічнымі расстройствамі.
Доктар Гарднер назваў гэтае парушэнне «Сіндромам адчужэння ад бацькоў».
Такім чынам, замест таго, каб выдаліць вінаватага для абароны дзіцяці, першы крок — прадставіць гвалт з боку
бацькі ў адносінах да дзіцяці як нешта максімальна нармальнае.
Гарднер, з іншага боку, крытычна ставіўся да псіхатэрапіі для дзяцей, якія падвяргаліся гвалту.
З гэтай мэтай трэба «тлумачыць дзіцяці, што не існуе ідэальных бацькоў».
Можна было б таксама сказаць яму «пра іншыя грамадствы, дзе гэтая паводзіна лічыцца нармальнай».
Па словах доктара Рэнц-Польстэра, усю працу Гарднера можна падсумаваць наступнай цытатай:
Сексуальны гвалт над дзецьмі не з'яўляецца злым сам па сабе — праблема ў нашым ацэньванні яго.
ПАС як інструмент для незаконных экспертных заключэнняў
Дыягназы ПАС, у тым ліку «сімбіётычнае прывязванне» , разам з звязанымі з імі дыягназамі, такімі як «непераноснасць
прывязвання», вельмі папулярныя сярод пэўных экспертаў у справах аб апецы над дзецьмі, юрыдычных прадстаўнікоў і нават
некаторых службаў па справах непаўналетніх і сямейных судоў.
Сетка экспертаў спецыялізавалася на ператварэнні менавіта гэтага абвінавачвання ў «тактычную зброю ў спрэчках аб апецы», як
канструкцыю ПАС называе прафесар Ёрг Фэгерт, медыцынскі дырэктар Клінікі дзіцячай і
падлеткавай псіхіятрыі Ульмскай універсітэцкай клінікі.
І зацікаўленыя лабісцкія групы сур'ёзна лічаць, што гэтая тэорыя дазволіць ім правесці ў дзеянне «правы бацькоў».
Сацыёлаг, доктар Вальфганг Гамер, ясна пацвярджае гэта даследаваннямі 2022 і 2024 гадоў – вось цытата ад Рэнц-Польстэра:
Гэтыя выпадкі — не ізаляваныя інцыдэнты.
Той факт, што сацыяльна адаптаваных дзяцей адбіраюць у іх асноўнага даглядчыка, «замяняюць» або «перадаюць на дзяржаўны
патранат» без звычайных, зразумелых прычын, такіх як занядбанне або даказанае жорсткае абыходжанне, — за
гэтым стаіць ідэалогія, замаскіраваная пад «навуку».
У сваёй справаздачы Хамэр падрабязна апісвае аснову для вынесеных рашэнняў, значная частка якіх мае вытокі ў ПАС.
Ёсць нават рашэнні Вярхоўнага суда, у якіх сцвярджаецца, што маці адчужаюць дзяцей або выдумляюць
гвалт і злоўжыванні, толькі каб перашкодзіць кантакту.
Такія наратывы нельга абгрунтаваць ні прафесійнымі, ні юрыдычнымі аргументамі, але яны ляжаць у аснове
рашэнняў, якія могуць мець фатальныя наступствы для дзяцей і маці. Доктар Рэнц-Польстэр піша:
«І гэтая сістэма заснавана на няправільных (і, на маю думку, памылковых) тэорыях гэтага чалавека (Гарднера).»
На заканчэнне, сцвярджэнне доктара Герберта Рэнц-Польстэра
Я імкнуся прыцягнуць увагу да відавочнай несправядлівасці якую занадта доўга ігнаравалі занадта шмат экспертаў.
Аднак мяне найбольш непакоіць тое, што ПАС, «няцярпімасць да прывязанасці», «сімбіятычная прывязанасць», г.зн. шкодныя
залежныя адносіны, выкарыстоўваюцца зацікаўленымі лабісцкімі групамі ў якасці тактычнага сродку для прасоўвання іх інтарэсаў.
«Мая кропка ў тым, што дзецям наносілася і працягваецца наносіцца крыўда ў выніку гэтых "дыягназаў"».
І чаму некаторыя суддзі, салісітары і юрыдычныя прадстаўнікі не бачаць гэтай несправядлівасці?
Так, насамрэч давядзецца дапусціць, што яны нават гэта хаваюць!
Іва Сасек у сваіх «Сямі лекцыях» менавіта гэтую пасіўнасць з боку судовай улады асуджае і заклікае іх нарэшце рабіць сваю працу.
3. Судовай уладай усіх узроўняў і яе выканаўчымі органамі
Ваша Ганара, пракуроры і сілы бяспекі: нягледзячы на абсалютна зразумелае заканадаўства, вы проста стаялі ўбаку і назіралі, як
парнаграфія стала свабодна даступнай нават для самых маленькіх дзяцей па ўсім свеце, аж да іх ноўтбукаў і мабільных тэлефонаў.
Вы не ўмяшаліся, калі раннімі сексуалізатарамі пачалі псаваць нашых дзяцей ужо ў садочку, прымушаючы іх да мастурбацыі,
анальнага сэксу, праглынання спермы і да таго падобнага.
Дагэтуль вы маўчалі перад безліччу дзіцячых гвалтаўнікоў.
Незадоўга да таго, як была транслявана гэтая праграма, доктар Рэнц-Польстэр даслаў рэдакцыйнай камандзе
Kla.TV важны паведамленне, якое магло б дапамагчы пацярпелым бацькам абгрунтаваць сваю справу:
У 2023 годзе, як паведамляецца, Савет па правах чалавека ААН адхіліў «аліенацыю бацькоў», г.зн.
адчужэнне паміж бацькамі і дзецьмі, як «псеўдаканцэпцыю».
У рашэнні ад лістапада 2023 года Федэральны канстытуцыйны суд таксама заявіў, што зварот да канцэпцыі PAS, якая «лічыцца
навукова абвергнутай», не дае «дастаткова трывалага падмурка для рашэння, арыентаванага на найлепшыя інтарэсы дзіцяці».
Прасцей кажучы: ПАС больш не можа выкарыстоўвацца ў судзе як аргумент, паколькі яна адхілена як тэорыя.
Міністэрства юстыцыі пагадзілася і заклікала нямецкія сямейныя суды «паступіць у адпаведнасці з
гэтым рашэннем Федэральнага канстытуцыйнага суда».
Цяпер важна сачыць і патрабаваць, каб гэтыя рэзалюцыі не былі пустымі фразамі, прызначанымі толькі для таго, каб
супакоіць людзей ці нават стварыць уражанне, што існуе занепакоенасць наконт непажаданых падзей і несправядлівасці.
Той факт, што так званыя «эксперты» і ацэншчыкі, такія як Гарднер, на працягу дзесяцігоддзяў маглі распаўсюджваць і
ўводзіць сцвярджэнні і фантазіі, якія прасоўваюць педафілію, без усялякага супраціву, выклікае
сур'ёзныя сумневы ў намаганнях праваахоўнай сістэмы.
Нарэшце, вялікі дзякуй доктару Герберту Рэнц-Польстэру, які працягне свае маштабныя
даследаванні ў чатырох дадатковых частках!
Паважаныя гледачы, калі ласка, дапамажыце павысіць дасведчанасць аб гэтай праблеме ў вашай супольнасці.
Хочаце змяніць свет? Мы таксама. Станьце часткай буйнога расследавання Kla.TV прама зараз на www.kla.tv/mitwirken.
Сетка масонаў выкрываецца! Станьце часткай найбуйнейшага расследавання Kla.TV і
зарэгіструйцеся зараз: www.kla.tv/mitwirken