1990-ականներից ի վեր ընտանեկան դատարանները խնամակալության վեճերի ժամանակ կայացնում են որոշակի տեսակի
դատավճիռներ, որոնք չեն ծառայում երեխաների լավագույն շահերին։
Հարյուրավոր առողջ, սոցիալապես լավ ինտեգրված երեխաներ տարիներ շարունակ վերցվել են և շարունակում են
վերցվել իրենց մայրերից, որոնց մեծ մասը միայնակ ծնողներ են։
Մայրերին չեն մեղադրում բռնության, չարաշահման կամ անուշադրության մեջ, այլ նրանց և երեխայի միջև կապի ենթադրյալ խանգարման մեջ։
Մայրերի դեմ առաջադրված մեղադրանքն այն է, որ նրանք իրենց երեխաների ուղեղը լվացել են՝ զարգացնելով այն, ինչը հայտնի է որպես ծնողական
օտարման սինդրոմ (Parental Alienation Syndrome), կամ կարճ՝ PAS, ինչի արդյունքում երեխաները մերժել են իրենց նախկինում սիրելի հորը։
Իրականում դոկտոր Հերբերտ Ռենց-Պոլստերի հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ այսպես կոչված ախտորոշումը երեխաների և դեռահասների
հոգեբույժի հորինածնությունն է, ով ցանկանում էր այն օգտագործել խնամակալության գործերը
պեդոֆիլիայի կասկածանքով հայրերի օգտին շրջելու համար։
Այսպիսով նա մշակել է կատարյալ միջոց՝ հանցագործի և զոհի դերերը փոխելու համար։
2024 թվականի վերջին մանկաբույժ, գիտնական և հանրային հաղորդավար Ռենց-Պոլսթերը իր «kinder-verstehen.de» բլոգում հրապարակեց
իր հետազոտությունը PAS տեսության իրական նախապատմության մասին։
Kla.TV-ն ձեզ համար ամփոփում է իր լավ հետազոտված և համապարփակ զեկույցի առաջին մասը՝
Դոկտոր Ռենց-Պոլսթերը վերջին տարիներին հարյուրավոր ժամեր է հատկացրել ծնողական օտարման սինդրոմի (այսուհետ՝ ՊՕՍ) տեսության
ուսումնասիրմանը և դրա հեղինակի աշխատությունները կարդալուն։
Նա փորձեց պարզել, թե ինչպես այս գաղափարախոսության հետևորդները կարողացան ընտանեկան դատարաններում
սոցիալապես ընդունելի դարձնել այս անհեթեթ «դիագնոզը»։
Ինչքան էլ անհավանական թվա, վերջին մի քանի տասնամյակների ընթացքում՝ և առնվազն մինչև 2023 թվականը, այս երկրում
ցանկացած մայր կարող էր կորցնել իր երեխայի խնամակալության կամ նույնիսկ տեսակցության իրավունքները՝ պարզապես մեղադրվելով PAS-ով։
Երբեմն բավական է պարզապես մորը մեղադրել, որ նա չափազանց հաճախ կամ չափազանց երկար է կրծքով կերակրում իր երեխային։
Հերբերտ Ռենց-Պոլստերի համաձայն՝ PAS-ը կամ «սիմբիոզի» մեղադրանքները (խնդրահարույց կախյալ հարաբերություններ)
հարգարժան կապեր ունեցող լոբբիստական խմբերի կողմից այժմ վերածվել են վեճային խնամակալության գործերում դժվար պաշտպանվող զենքերի։
ՊԱՍ տեսության ծագումները
Դոկտոր Ռիչարդ Գարդները, վիճահարույց տեսության «հայրը», լրջորեն և ամբողջական համոզմունքով պնդել է՝ «Սեռական
բռնությունը երեխայի համար պարտադիր չէ, որ տրավմատիկ լինի»։
Արդյոք երեխան բռնության ենթարկվելու հետևանքով տրավմա է ստանում, կախված է նրանից, թե
հասարակությունը ինչպես է դիտարկում նման հանդիպումները։
Սեռական բռնության ենթարկված երեխաները տառապում են, որովհետև մեր հասարակությունը չափազանց արձագանքում է պեդոֆիլիային։
Երեխաները բնույթով սեռական են և կարող են մեծահասակների հետ սեռական հանդիպումներ նախաձեռնել՝ նրանց «սեդուկցիա» անելով։
Երբ սեռական հարաբերությունը բացահայտվում է, երեխան կներկայացնի այնպես, կարծես մեծահասակն է այն նախաձեռնել և մեղավորն է։
Այնուհետև ենթադրյալ փորձագետը ներկայացնում է մեծահասակների և երեխաների միջև սեռական
հարաբերության ավելի խորը համատեքստը հետևյալ կերպ՝
Ինցեստը իրականում «կենսաբանական առումով օգտակար պրակտիկա» է, քանի որ այն «պահպանում է արյունակցական գծի մաքրությունը»։
Երեխաների հետ սեռական հարաբերությունը նույնպես կավելացնի սերունդների թիվը։
Նրա մնացած մռայլ մեկնաբանություններից ձեզ կազատենք, սիրելի դիտողներ, քանի որ նրա մանրամասն
«փորձագիտական կարծիքը» դառնում է չափազանց զզվելի։
Բայց այս պահին չի կարելի անտեսել այն փաստը, որ բնությունը ինքնին չի հանդուրժում արյունակցական սեռական հարաբերությունները։
Այդ պատճառով շատ երկրներում օրենքներ կան, որոնք արգելում են արյունակցական սեռական հարաբերությունները։
Ժառանգական և այլ հիվանդությունների ռիսկը չափազանց բարձր է, իսկ ինցեստի արդյունքում ծնված
երեխաների շրջանում մահացության մակարդակը բարձր է։
Այնուամենայնիվ, մենք այստեղ ակնհայտորեն խոսում ենք երեխաների բռնաբարության մասին։
Ահա նախկին Սքոթլենդ Յարդի աշխատակից և բացահայտող Ջոն Ուեդջերի մեջբերումը:
" և միայն ավելի ուշ իմացա, որ կանայք չէին կարողանում երեխա ունենալ, քանի որ նրանց արգանդները տեղաշարժված
էին նրանց երիտասարդ մարմիններին հասցված վնասի պատճառով։"
Տղամարդիկ ունեին միզի ու կղանքի պահպանման խնդիրներ և մեջքի ցավեր, որովհետև նրանց աղիքները պատռված էին և
նման այլ խնդիրներ։ Եվ մենք դրա մասին ոչինչ չենք լսում։
«Այդ ցավը, որն առաջացնում է, ֆիզիկական ցավը և հետո տրավման!»
Ինչպե՞ս կարող է պարոն Գարդները, նման փաստերի առկայությամբ, պնդել, որ պեդոֆիլիան հաճախ պայմանավորվածության
(կոնդիցիոնավորման) արդյունք է, որի դեմ տուժած անձը անզոր է։
Պեդոֆիլիան առաջանում է երեխաների և մեծահասակների միջև սեռական հարաբերությունների դրական փորձառություններից։
Երեխայի ապրած «օրգազմային գոհացումը» երաշխավորում է, որ չարաշահված երեխաները հետագայում
կցանկանան նույնը անել իրենց սեփական երեխաների հետ։
«Հեշտ է հասկանալ, թե ինչպես երեխան կարող է «կախվածություն» ձեռք բերել նման փորձից և հետո հաճախակի
նույնպիսի հաճույք ստանալու կարիք զգալ», – ասում է Գարդները։
Այս պահին, առնվազն, մարդը զարմանում է, թե ինչու այս մարդուն, փորձագետի կոչում շնորհելու
փոխարեն, քրեական պատասխանատվության չենթարկեցին։
Դոկտոր Ռիչարդ Գարդների մասին
Գարդները ամուսնացած էր և ուներ երեք երեխա; նրա ամուսնությունը Լի Գարդների հետ ավարտվեց ամուսնալուծությամբ։
Սկզբում նա զբաղվում էր մանկական և դեռահասների հոգեբուժությամբ, սակայն հետո իր ուշադրությունը հիմնականում կենտրոնացրեց ընտանեկան
դատարաններում որպես հոգեբանական փորձագետ վկա աշխատելու վրա։
Նա ինքնասպան եղավ 72 տարեկանում ։
25 ԱՄՆ նահանգներում գրանցված 400 դեպքերում նրա պաշտպանյալները հիմնականում հայրեր էին, որոնց
մեղադրում էին երեխայի նկատմամբ բռնության մեջ։
Բացի այդ, Գարդները աշխատել է մի շարք հրատարակությունների վրա՝ ավելի քան 40 գիրք և հարյուրավոր հոդվածներ, որոնց
մեծ մասը ինքն է հրատարակել իր իսկ հիմնադրած ինքնհրատարակչական ընկերությունում՝ Creative Therapeutics։
Դասախոսական շրջագայությունները նրան տարան ամբողջ աշխարհով՝ ներառյալ Գերմանիան։
Իր աշխատություններում Ռիչարդ Գարդները հիմնականում արձանագրել է իր տպավորություններն ու անձնական համոզմունքները, որոնք
ձևավորել էր որպես փորձագետ վկա խնամակալության վեճերի ընթացքում։
Ռիչարդ Գարդները չի իրականացրել իր սեփական հետազոտությունը, և երբեք չի եղել գիտական աշխատանքային խմբի անդամ։
Գիտական ամսագրերում պարբերաբար հրապարակվող մի քանի հոդվածներ մասնագետների շրջանում քննադատական բանավեճեր էին հարուցում։
Քանի որ Կոլումբիայի համալսարանի ուսանողները երբեմն նրա պրակտիկայում հետևում էին նրան, նա կրում էր «կլինիկական պրոֆեսոր»
տիտղոսը, որը իրական պրոֆեսորի պաշտոնի հետ որևէ առնչություն չունի։
Նա նաև հաճույք էր ստանում գրել փոքրիկների և մանկահասակ երեխաների հոգեբանական-սեռական զարգացման մասին՝ դրանք
լցնելով սարսափելի պնդումներով նրանց հոր նկատմամբ ենթադրյալ օրալ սեքսի ֆանտազիաների մասին։
Kla.TV-ն, այնուամենայնիվ, այստեղ դադարեցնում է Գարդների պիղծ և դժվար յուրացվող ֆանտազիաների մասին հաղորդումը։
Նորածինների ու երեխաների կողմից իրենց հոր գայթակղելու պնդումները հստակ ցույց են տալիս, թե ինչպիսի մարդ էր Գարդները իրականում։
Եվ անհավանական է, որ նա տասնամյակներ շարունակ ճանաչվել է որպես «փորձագետ վկա» երեխայի խնամակալության վեճերում։
Զոհ-հանցագործի հակադարձումը PAS -ի միջոցով
Գարդները 1980-ականներին իր PAS տեսությամբ իրական հաջողության հասավ։
Ինչպես շուտով պարզ դարձավ խնամակալության գործընթացներում, որոնցում Գարդները հանդես էր գալիս որպես փորձագետ վկա, նա այս
ենթադրյալ հիվանդությամբ ստեղծել էր իսկական «Շվեյցարական բանակի դանակ», որը կարելի էր օգտագործել չափազանց վիճահարույց
խնամակալության գործընթացները իր հաճախորդների օգտին շրջելու համար։
«Շվեյցարական բանակի դանակը», որի մասին խոսքը գնում է, բաղկացած է պարզ հոդից՝ այն պնդումից, որ երեխաները բնույթով՝
այսինքն՝ գենետիկորեն, կապված են իրենց ծնողների հետ և միշտ հավասարապես սիրում են երկու ծնողներին։
Երկու ծնողների հանդեպ սերը կենսական նշանակություն ունի գոյատևման համար; միայն այն կարող է երաշխավորել երեխայի լիարժեք զարգացումը։
Դոկտոր Ռենց-Պոլստերը խիստ անհամաձայնություն է հայտնում. «Կապվածությունը արտացոլում է ապրված և զգացված համատեղությունը,
(...) այն պարզապես արյունակցական հարաբերությունների արդյունք չէ»:
Այնուամենայնիվ, Գարդները հենվեց այս պնդմանը չարաշահման դեպքերում, երբ հոր սեռական բռնության փաստը արդեն ապացուցված
էր, և ծագեց հարցը, թե ինչ պետք է տեղի ունենա հանցագործի հետ։
Այստեղ նա պարբերաբար փաստարկում էր օտարման թակարդի օգնությամբ։
Շահարկված երեխան պետք է պահպանի կապը հանցագործի հետ, քանի որ «բնականաբար» իր զարգացման համար նրան անհրաժեշտ են
երկու ծնողներն էլ և, ըստ էության, նա սիրում է երկուսին էլ։
Ուստի անհրաժեշտ է առանձնակի ուշադրություն դարձնել, որպեսզի երեխային չհեռացնեն բռնարար ծնողից։
Ուստի մեղավորին երեխայից հեռացնելը պետք է լուրջ հաշվի առնել միայն այն դեպքում, երբ պեդոֆիլիայի բուժման և
ընտանիքի վերամիավորման բոլոր փորձերը ակնհայտորեն ձախողվել են։
Եթե երեխան մերժում է հորը, որի հետ կապված է հնագույն օրենքներով, ապա դա չի կարող հիմնված լինել երեխայի ազատ կամքի վրա։
Վերջիվերջո, սա «բնական» վարքագիծ չէ։
Ավելին, եթե երեխան իր մերժման մեջ համառ և չսովորող է, ապա դրա հետևում անխուսափելիորեն կանգնած է խանգարված մոր մանիպուլյացիան։
Դոկտոր Գարդները այս խանգարումը անվանել է «ծնողական օտարման սինդրոմ»։
Այսպիսով, երեխային պաշտպանելու համար մեղավորին հեռացնելու փոխարեն առաջին քայլը հոր կողմից երեխայի նկատմամբ
կատարված բռնությունը հնարավորինս բնական ներկայացնելն է։
Մյուս կողմից, Գարդները քննադատում էր բռնության ենթարկված երեխաների հոգեթերապիան։
Այս նպատակով պետք է երեխային բացատրել, որ կատարյալ ծնողներ չկան։
Նրան կարելի էր նաև ասել «այլ հասարակությունների մասին, որտեղ այս վարքը համարվում է նորմալ»։
Դոկտոր Ռենց-Պոլստերի համաձայն՝ Գարդների ամբողջ աշխատանքը կարելի է ամփոփել հետևյալ մեջբերումով՝
Երեխաների սեռական ոտնձգությունը ինքնին վատ չէ՝ խնդիրը մեր դրա գնահատականն է։
PAS-ը որպես անօրինական փորձագիտական եզրակացությունների գործիք
PAS-ի ախտորոշումները, այդ թվում՝ «սիմբիոտիկ կցվածություն» (վնասակար կախված հարաբերություն), ինչպես նաև դրան առնչվող
ախտորոշումները, ինչպիսիք են «կցվածության հանդուրժողականության բացակայությունը», շատ տարածված են որոշ փորձագետների,
խնամակալության գործերով իրավաբանների և նույնիսկ որոշ երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակների ու ընտանեկան դատարանների շրջանում։
Մասնագետների մի ցանց մասնագիտացել է հենց այս մեղադրանքը «կալանքի վեճերում տակտիկական զենք» դարձնելու մեջ, ինչպես պրոֆ. Յորգ
Ֆեգերտը՝ Ուլմի համալսարանական հիվանդանոցի մանկական և դեռահասների հոգեբուժարանի բժշկական տնօրենը, անվանում է PAS կոնստրուկտը։
Եվ համապատասխան լոբբիստական խմբերը լուրջ հավատում են, որ այս տեսությունը թույլ կտա նրանց հաստատել «հայրերի իրավունքները»։
Սոցիոլոգ, դոկտոր Վոլֆգանգ Համերը սա հստակ հաստատում է 2022 և 2024 թվականների
ուսումնասիրություններով – ահա մեջբերում Ռենց-Պոլսթերից:
«Այս դեպքերը առանձին դեպքեր չեն։»
Սոցիալապես լավ հարմարված երեխաներին իրենց հիմնական խնամակալից վերցնելը, «փոխարինելը» կամ «պետական խնամքի տակ վերցնելը» առանց
սովորական, հասկանալի պատճառների, ինչպիսիք են անուշադրությունը կամ ապացուցված բռնության դեպքերը, – դրա
ետևում թաքնված է «գիտությամբ» պատված մի գաղափարախոսություն։
Իր զեկույցում Համերը մանրամասն նկարագրում է դատողությունների հիմքը, որոնց մեծ մասը կարելի է վերագրել PAS-ին։
Կան նույնիսկ Վերագույն դատարանի վճիռներ, որոնք պնդում են, որ մայրերը օտարում են երեխաներին կամ հորինում են
բռնություն և չարաշահում՝ միայն շփումը կանխելու համար։
Այսպիսի պատմությունները չեն կարող արդարացվել մասնագիտական կամ իրավական հիմքով, սակայն դրանք կազմում են այն
որոշումների հիմքը, որոնք կարող են մահացու հետևանքներ ունենալ երեխաների և մայրերի համար։ Դոկտոր Ռենց-Պոլսթերը գրում է՝
«Եվ այս համակարգը հիմնված է այս մարդու (Գարդների) սխալ (և, իմ կարծիքով, թերի) տեսությունների վրա։»
Եզրափակելով՝ դոկտոր Հերբերտ Ռենց-Պոլստերի հայտարարություն
Ես մտահոգված եմ մատնանշելու մի ակնհայտ անարդարություն որը չափազանց երկար ժամանակ անտեսվել է չափազանց շատ փորձագետների կողմից։
Այնուամենայնիվ, իմ հիմնական մտահոգությունն այն է, որ PAS-ը, «կցվածության անհանդուրժողականությունը», «սիմբիոտիկ
կցվածությունը», այսինքն՝ վնասակար կախված հարաբերությունները, շահագրգիռ լոբբիստական խմբերի կողմից օգտագործվում են
որպես մարտավարական միջոց՝ իրենց շահերը առաջ մղելու համար։
Իմ ասածն այն է, որ երեխաները այս «դիագնոզների» հետևանքով անցյալում անարդարացիորեն տուժել են և շարունակում են տուժել։
Իսկ ինչո՞ւ որոշ դատավորներ, փաստաբաններ և իրավաբանական ներկայացուցիչներ չեն տեսնում այս անարդարությունը?
Այո, իրականում ստիպված կլինեինք ենթադրել, որ նրանք նույնիսկ ծածկում են դա։
Իվո Սասեկը իր «Յոթ դասախոսություններ» («Seven Lectures – Ivo Sasek» , սկսած 11:33 րոպեից) մեջ հստակ
դատապարտում է դատական իշխանության այս պասիվությունը և կոչ անում նրանց վերջապես կատարել իրենց աշխատանքը։
3. Բոլոր մակարդակների դատական իշխանությանը և նրա գործադիր մարմիններին
Ձեր պատվո դատավոր, դատախազներ և անվտանգության ուժեր՝ չնայած օրենսդրությունը բյուրեղյա պարզ է, դուք պարզապես կանգնել և դիտել
եք, թե ինչպես պոռնոգրաֆիան աշխարհի ամենափոքր երեխաների համար անարգել հասանելի է դարձել՝
նրանց նոութբուքերում և բջջային հեռախոսներում։
Դուք չմիջամտեցիք, երբ վաղ սեռականացուցիչները սկսեցին փչացնել մեր երեխաներին արդեն մանկապարտեզի տարիքից՝
մաստուրբացիայով, անալ սեռական հարաբերություններով, սերմնահեղուկը կուլ տալով և նման այլ գործողություններով։
Մինչ օրս դուք անթիվ մանկական բռնարարների առջև լռել եք։
Շուտով նախքան այս ծրագրի հեռարձակումը, դոկտոր Ռենց-Պոլսթերը Kla.TV-ի խմբագրական թիմին ուղարկեց կարևոր հաղորդագրություն,
որը կարող է օգնել տուժած ծնողներին հիմնավորել իրենց պահանջը՝
2023 թվականին, ինչպես հաղորդվում է, ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների խորհուրդը մերժել է «ծնողական օտարումը»,
այսինքն՝ ծնող-երեխա օտարումը, որպես «կեղծ հասկացություն»։
2023 թվականի նոյեմբերի որոշմամբ՝ Ֆեդերալ Սահմանադրական Դատարանը նաև նշել է, որ PAS հասկացությանը դիմելը, որը «գիտականորեն
ապացուցված է համարվում», չի ապահովում «բավարար ամուր հիմք՝ երեխայի լավագույն շահերին ուղղված որոշում կայացնելու համար»։
Պարզ ասած՝ PAS-ը այլևս չի կարող դատարանում որպես փաստարկ օգտագործվել, քանի որ այն մերժվել է որպես տեսություն։
Արդարադատության նախարարությունը համաձայնեց և կոչ արեց Գերմանիայի ընտանեկան դատարաններին «հետևել այս
որոշմանը՝ Ֆեդերալ Սահմանադրական դատարանի կողմից կայացված»։
Հիմա կարևոր է հետևել և պահանջել, որ այս բանաձևերը չլինեն դատարկ արտահայտություններ, որոնք նախատեսված են միայն ժողովրդին
հաշտեցնելու կամ անգամ այն տպավորություն ստեղծելու համար, թե անհանգստություն կա
անընդունելի զարգացումների և անարդարության նկատմամբ։
Այն փաստը, որ կոչված «մասնագետներ» և գնահատողներ, ինչպիսիք են Գարդները, տասնամյակներ շարունակ առանց որևէ հակազդման տարածել և
ներդնել են պեդոֆիլիան խթանող պնդումներ և ֆանտազիաներ, լուրջ կասկածներ է հարուցում արդարադատության համակարգի ջանքերի նկատմամբ։
Վերջապես, մեծ շնորհակալություն դոկտոր Հերբերտ Ռենց-Պոլսթերին, ով իր լայնածավալ հետազոտությունը կշարունակի ևս չորս մասերում։
Սիրելի դիտողներ, խնդրում ենք օգնել բարձրացնել ձեր համայնքում այս խնդրի վերաբերյալ իրազեկվածությունը։
Ցանկանու՞մ եք փոխել աշխարհը։ Մենք էլ։ Միացեք Kla.TV-ի խոշոր հետաքննական հետազոտական նախագծին հենց հիմա՝ www.kla.tv/mitwirken։
Ֆրիմեյսոնների ցանցը բացահայտվում է! Մասնակցեք Kla.TV-ի ամենամեծ հետաքննական հետազոտական
նախագծին և գրանցվեք հիմա՝ www.kla.tv/mitwirken