Që nga vitet 1990, gjykatat familjare kanë dhënë një vendim të veçantë në mosmarrëveshjet
për kujdestarinë që nuk i favorizon fëmijët.
Qindra fëmijë të shëndetshëm dhe të integruar mirë shoqërisht janë marrë dhe po merren nga nënat
e tyre, të cilat janë kryesisht prindër beqarë.
Nënat nuk akuzohen për dhunë, abuzim apo neglizhencë, por për gjoja çrregullim të lidhjes me fëmijën.
Akuza kundër nënave është se ato përdorën një lloj shpëlarjeje truri për t'u siguruar që fëmijët e tyre të zhvillonin të
ashtuquajturin Sindromën e Alienimit Prindëror, ose shkurt PAS, dhe për këtë arsye e
refuzuan babanë e tyre të dikurshëm të dashur.
Në realitet - siç sugjeron hulumtimi i Dr. Herbert Renz-Polster - kjo diagnozë e supozuar është shpikje e një psikiatri për fëmijë
dhe adoleshentë i cili donte ta përdorte atë për të ndryshuar rastet e kujdestarisë në
favor të baballarëve të dyshuar për pedofili.
Kjo ka krijuar një metodë të përsosur për të përmbysur rolet e autorit të krimit dhe viktimës.
Në fund të vitit 2024, pediatri, shkencëtari dhe publicisti Renz-Polster publikoi hulumtimin e tij mbi sfondin e
vërtetë të teorisë PAS në blogun e tij "kinder-verstehen.de".
Kla.TV përmbledh pjesën e parë të raportit të tij të hulumtuar mirë dhe gjithëpërfshirës për ju:
Dr. Renz-Polster kaloi qindra orë gjatë viteve të fundit duke shqyrtuar teorinë e Sindromës së Alienimit Prindëror, e
njohur shkurt si PAS, dhe duke lexuar veprat e shpikësit të saj.
Ai u përpoq të zbulonte se si ithtarët e kësaj ideologjie arritën ta bënin këtë “diagnozë”
absurde të pranueshme në gjykatat familjare.
Sado e pabesueshme që mund të tingëllojë: Gjatë dekadave të fundit - të paktën deri në vitin 2023 - çdo nënë beqare në
këtë vend mund të humbiste kujdestarinë ose edhe të drejtat e vizitës mbi fëmijën e saj thjesht duke u akuzuar për PAS.
Akuza se nëna e ushqen fëmijën e saj me gji shumë shpesh ose për një kohë shumë të gjatë mund të jetë e mjaftueshme.
Akuzat për PAS ose "simbiozë" (marrëdhënie problematike të varësisë) tani janë zhvilluar nga grupe lobimi me lidhje
të mira në armë të vështira për t'u mbrojtur në raste të diskutueshme kujdestarie, sipas Herbert Renz-Polster.
Origjina e Teorisë PAS
Dr. Richard Gardner, "babai" i teorisë kontraverse, pohoi me gjithë seriozitet dhe bindje të plotë: "Abuzimi
seksual nuk është domosdoshmërisht traumatik për një fëmijë.
Nëse një fëmijë është i traumatizuar nga abuzimi varet nga qëndrimi i shoqërisë ndaj takimeve të tilla."
"Fëmijët e abuzuar seksualisht vuajnë sepse shoqëria jonë reagon tepër ndaj pedofilisë."
"Fëmijët janë seksualë nga natyra dhe mund të fillojnë takime seksuale me të rriturit duke 'joshur' të rriturin."
"Nëse marrëdhënia seksuale zbulohet më pas, fëmija do ta bëjë të duket sikur e ka filluar i rrituri dhe është fajtor."
Eksperti i supozuar më pas përshkruan kontekstin më të thellë pas marrëdhënieve seksuale
midis të rriturve dhe fëmijëve si më poshtë:
Incesti është në fakt "një praktikë biologjikisht e dobishme" sepse "ruan pastërtinë e linjës".
Auch würde durch sexuellen Verkehr mit Kindern die Nachkommenschaft gesteigert.“
Ju, shikues të dashur, kurseheni nga pjesa tjetër e vërejtjeve të tij vërtet të sëmura, sepse "mendimi i
tij i detajuar si ekspert" bëhet mjaft i neveritshëm.
Por ajo që nuk duhet injoruar në këtë pikë është realiteti se vetë natyra nuk e toleron incestin.
Për arsye të mira, ekziston një ndalim për incestin në shumë vende.
Rreziku i sëmundjeve trashëgimore dhe të tjera është shumë i madh, dhe shkalla e
vdekshmërisë midis fëmijëve të incestit është e lartë.
Përveç kësaj, ne po flasim këtu me gjuhë të thjeshtë për përdhunimin e fëmijëve.
Ja një citat nga ish-oficeri i Scotland Yard dhe denoncuesi Jon Wedger:
“dhe vetëm më vonë zbulova se gratë nuk ishin në gjendje të kishin fëmijë sepse mitrat e tyre ishin të vendosura gabim
për shkak të dëmtimit të shkaktuar trupave të tyre të rinj.
Burrat kishin inkontinencë dhe probleme me shpinën sepse zorrët e tyre ishin çarë dhe
gjëra të tilla. Dhe nuk dëgjojmë asgjë për këtë!
Dhimbja që shkakton, dhimbja fizike dhe pastaj trauma!"
Pavarësisht fakteve të tilla, si mundet dikush si Richard Gardner të argumentojë ende se pedofilia është shpesh një
"gjendje" kundër së cilës personi i prekur është i pafuqishëm.
Pedofilia lind nga përvojat pozitive gjatë seksit midis fëmijëve dhe të rriturve.
"Kënaqësia orgazmike" që përjeton fëmija siguron që fëmijët e abuzuar më vonë të duan
të bëjnë të njëjtën gjë me fëmijët e tyre:
"Është e lehtë të kuptohet se si një fëmijë mund të bëhet 'i varur' nga një përvojë e tillë dhe pastaj të dëshirojë
kënaqësi të shpeshta të të njëjtit lloj", thotë Gardner.
Në këtë pikë, dikush pyet veten pse ky njeri nuk u ndoq penalisht në vend që t'i jepej titulli i ekspertit!
Rreth personit Dr. Richard Gardner
Gardner ishte i martuar dhe kishte tre fëmijë; martesa e tij me Lee Gardner përfundoi me divorc.
Fillimisht, ai ishte një psikiatër praktikues për fëmijë dhe adoleshentë, por më vonë e ndryshoi fokusin e tij për të shërbyer
kryesisht si dëshmitar ekspert psikologjik në gjykatat familjare.
Në moshën 72 vjeç ai kreu vetëvrasje.
Në 400 rastet në 25 shtete të SHBA-së, klientët e tij ishin kryesisht baballarë të akuzuar për abuzim me fëmijë.
Gardner punoi gjithashtu në disa botime, duke përfshirë mbi 40 libra dhe qindra artikuj, shumicën e të cilëve i botoi përmes një
shtëpie vetëbotuese të themeluar ekskluzivisht për veprat e tij.
Turnetë e leksioneve e çuan atë në shumë vende, përfshirë Gjermaninë.
Në veprat e tij, Richard Gardner regjistroi kryesisht përshtypjet dhe bindjet e tij personale, të cilat i kishte formuar
si dëshmitar ekspert në mosmarrëveshjet për kujdestarinë.
Richard Gardner nuk kreu kurrë kërkime personale dhe nuk ishte kurrë pjesë e një grupi pune shkencor.
Të paktat punime që u shfaqën në revista shkencore ngjallën rregullisht debate kritike në komunitetin profesional.
Meqenëse studentët e Universitetit të Kolumbias ndonjëherë vizitonin praktikën e tij, ai mbante titullin "profesor klinik"
- i cili nuk ka të bëjë fare me një profesorat të vërtetë.
Ai gjithashtu kënaqej duke shkruar për zhvillimin psikoseksual të foshnjave dhe fëmijëve të vegjël - të mbushur
me pretendime të egra rreth fantazive të tyre të supozuara për seks oral me baballarët e tyre.
Kla.TV, megjithatë, ndalon së raportuari mbi fantazitë perverse dhe të vështira për t'u tretur të Gardner këtu.
Pretendimet se foshnjat dhe fëmijët joshin baballarët e tyre zbulojnë qartë natyrën e vërtetë të Gardner.
Dhe është e pabesueshme që kjo i lejoi atij të njihej si një "dëshmitar ekspert" në mosmarrëveshjet e kujdestarisë për dekada.
Përmbysja Viktima-Autor përmes PAS
Siç u bë e qartë shpejt në çështjet e kujdestarisë në të cilat Gardner shërbeu si dëshmitar ekspert, ai kishte krijuar një
"thikë zvicerane ushtarake" të vërtetë me këtë sëmundje të supozuar, të cilën e përdori për të kthyer çështjet shumë të
diskutueshme të kujdestarisë në favor të klientëve të tij.
“Mjeti shumëfunksional zviceran” i përmendur përbëhet nga një menteshë e thjeshtë: përkatësisht nga pohimi se fëmijët janë
natyrshëm – pra për arsye gjenetike – të lidhur me prindërit e tyre dhe se ata gjithmonë i
duan të dy prindërit në mënyrë të barabartë.
Kjo dashuri për të dy prindërit është jetike për mbijetesën; vetëm ajo siguron zhvillimin e plotë të fëmijës.
Dr. Renz-Polster nuk është aspak dakord: "Lidhja pasqyron bashkëjetesën e jetuar dhe të ndjerë, (...)
nuk është thjesht rezultat i lidhjeve të gjakut."
Por Gardner e përsëriti këtë pretendim në rastet e abuzimit ku mund të provohej se babai kishte kryer abuzim
seksual - dhe ku pyetja se çfarë duhet t'i ndodhte autorit të krimit nuk ishte përgjigjur ende.
Këtu ai përdorte gjithmonë argumentin e alienimit.
Fëmija i abuzuar supozohet të mbetet i lidhur me dhunuesin sepse “natyrshëm” ka nevojë për të dy
prindërit për zhvillimin e tij dhe në thelb i do ata.
Prandaj është e nevojshme të "tregohet kujdes i veçantë për të mos e alienuar fëmijën nga prindi abuzues".
Prandaj, largimi i autorit të veprës penale nga fëmija duhet “të merret seriozisht në konsideratë vetëm kur të gjitha
përpjekjet për terapi për pedofilinë dhe një marrëdhënie me familjen kanë dështuar në mënyrë të dukshme”.
Nëse fëmija e refuzon babanë, me të cilin është i lidhur nga ligje të lashta, atëherë
vullneti i lirë i fëmijës nuk mund të jetë pas kësaj.
Në fund të fundit, kjo nuk është sjellje "natyrale".
Për më tepër, nëse fëmija është kokëfortë dhe i pamësueshëm në refuzimin e tij, atëherë
duhet të jetë manipulim nga një nënë e hutuar.
Dr. Gardner tani e quan atë "sindromi i tjetërsimit prindëror".
Pra, në vend që të hiqet autori i krimit për të mbrojtur fëmijën, është e rëndësishme që fillimisht abuzimi i
babait t'i paraqitet fëmijës sa më normalisht të jetë e mundur.
Duhet "t'i shpjegohet fëmijës se nuk ka prindër të përsosur".
Dikush mund t’i “tregojë atij edhe për shoqëri të tjera ku kjo sjellje konsiderohet normale”.
Sipas Dr. Renz-Polster, e gjithë puna e Gardner mund të përmblidhet në citimin e mëposhtëm:
“Abuzimi seksual i fëmijëve nuk është në thelb i keq—vlerësimi ynë është problemi”.
PAS si një mjet për opinione të paligjshme të ekspertëve
Diagnozat PAS, duke përfshirë "lidhjen simbiotike", së bashku me diagnozat e lidhura me to si "intoleranca ndaj lidhjes", janë
shumë të njohura me disa ekspertë në çështjet e kujdestarisë, me përfaqësuesit ligjorë dhe madje edhe me disa
zyra të mirëqenies së të rinjve dhe gjykata familjare
Një rrjet ekspertësh është specializuar në shndërrimin e kësaj akuze në një "armë taktike në mosmarrëveshjet për kujdestarinë",
siç e quan konstruktin PAS Prof. Jörg Fegert, Drejtor Mjekësor i Departamentit të Psikiatrisë së Fëmijëve
dhe Adoleshentëve në Spitalin Universitar të Ulmit.
Dhe grupet përkatëse të lobimit besojnë seriozisht se mund të zbatojnë "të drejtat e baballarëve" me këtë teori.
Sociologu Dr. Wolfgang Hammer e konfirmon qartë këtë me studime nga viti 2022 dhe 2024 - ja një citat nga Renz-Polster:
"Këto raste nuk janë incidente të izoluara.
Fakti që fëmijët e përshtatur mirë shoqërisht largohen nga prindi i tyre kryesor, 'zhvendosen' ose 'merren nën kujdesin e
shtetit'pa arsyet e zakonshme dhe të kuptueshme, siç janë neglizhenca ose abuzimi i provuar - kjo
bazohet në një ideologji të maskuar si 'shkencë'."
Në raportin e tij, Hammer përshkruan me hollësi bazën e vendimeve, një përqindje e lartë e të cilave bazohet në PAS.
Madje ka vendime nga gjykatat më të larta që pretendojnë se nënat i marrin fëmijët e tyre ose thjesht
shpikin dhunë dhe abuzim për të parandaluar kontaktin.
Narrativa të tilla sfidojnë çdo justifikim profesional dhe ligjor, por ato janë bazë për vendime që mund të kenë
pasoja fatale për fëmijët dhe nënat. Dr. Renz-Polster shkruan:
"Dhe ky sistem bazohet në teoritë e rreme (dhe, sipas mendimit tim, të sëmura) të këtij njeriu (Gardner)."
Si përfundim, deklarata e Dr. Herbert Renz-Polster
Shqetësimi im është të përmend një padrejtësi të madheqë ka gjetur një audiencë të hapur
midisshumë ekspertëve për një kohë shumë të gjatë.
Shqetësimi im kryesor është se PAS, 'intoleranca ndaj lidhjes', 'lidhja simbiotike', d.m.th., dëmtimi i marrëdhënieve
të varësisë, po përdoren nga grupet e interesuara të lobit si një mjet taktik për të pohuar interesat e tyre.
Ajo që më shqetëson është se fëmijëve u është bërë dhe vazhdon t’u bëhet padrejtësi rreth këtyre ‘diagnozave’.”
Dhe pse disa gjyqtarë, avokatë dhe këshilltarë nuk e shohin këtë padrejtësi?
Në fakt, dikush do të duhej të supozonte se ata po e mbulojnë atë!
Ivo Sasek denoncon pikërisht këtë pasivitet të gjyqësorit në "Seven Standpauken" e tij dhe i
bën thirrje që më në fund të bëjë punën e vet.
3. Për gjyqësorin në të gjitha nivelet dhe organet e tij ekzekutive
Ju gjyqtarë, prokurorë dhe forca sigurie: Pavarësisht legjislacionit të qartë si kristali, ju thjesht keni qëndruar
duarkryq dhe keni parë, për shembull, se si pornografia është bërë e disponueshme lirisht edhe për fëmijët më të vegjël në të gjithë
botën, madje edhe në laptopët dhe telefonat e tyre celularë.
Ju nuk ndërhytë kur seksualizuesit e hershëm filluan të korruptonin fëmijët tanë që në moshën e kopshtit me
masturbim, seks anal, gëlltitje të spermës dhe të ngjashme.
Deri më sot, thjesht ke heshtur për abuzuesit e panumërt të fëmijëve.
Pak para transmetimit të këtij programi, Dr. Renz-Polster bëri një njoftim të rëndësishëm për ekipin
editorial të Kla.TV, i cili mund të ofrojë njëfarë mbështetjeje argumentuese për prindërit e prekur:
“Thuhet se Këshilli i OKB-së për të Drejtat e Njeriut e ka hedhur poshtë ‘tjetërsimin
prindëror’ si një ‘pseudo-koncept’ në vitin 2023.
Gjykata Kushtetuese Federale deklaroi gjithashtu në një vendim të nëntorit 2023 se përdorimi i konceptit PAS, i cili 'konsiderohet
i hedhur poshtë nga akademikët', nuk ofron një 'bazë mjaftueshëm të shëndoshë për një vendim
të bazuar në interesin më të mirë të fëmijës'."
Thënë thjesht: PAS nuk mund të përdoret më si bazë për argumentim në gjykatë, pasi është hedhur poshtë si teori.
"Ministria e Drejtësisë është bashkuar dhe u ka bërë thirrje gjykatave gjermane të çështjeve familjare që të
'orientohen mbi këtë vendim të Gjykatës Kushtetuese Federale'."
Tani është e rëndësishme të sqarohet dhe të kërkohet që këto rezoluta të mos jenë fraza boshe që shërbejnë vetëm për të
qetësuar popullsinë ose edhe për të krijuar iluzionin e shqetësimit për zhvillimet dhe padrejtësitë e padëshirueshme.
Fakti që të ashtuquajturit "ekspertë" dhe vlerësues si Gardner kanë qenë në gjendje të përhapin dhe zbatojnë pretendime dhe
fantazi që promovojnë pedofilinë për dekada të tëra pa u kundërshtuar, hedh dyshime serioze mbi përpjekjet e gjyqësorit.
Së fundmi, një falënderim i madh për Dr. Herbert Renz-Polster, i cili vazhdon kërkimin e tij të gjerë në katër pjesë të tjera!
Të dashur shikues, ju lutem ndihmoni që kjo çështje të dëgjohet nga njerëzit përreth jush.
A doni ta ndryshoni botën? Edhe ne. Bëhuni pjesë e projektit masiv kërkimor investigativ të Kla.TV në www.kla.tv/mitwirken.
Rrjeti i Masonëve po zbulohet! Bëhuni pjesë e hetimit më të madh hetimor të Kla.TV dhe regjistrohuni tani: www.kla.tv/mitwirken