Мы вітаем у нашай студыі Карла Хумітца з «Аб'яднаных дзеля свабоды», незалежнай арганізацыі па абароне правоў чалавека.
А спадару Хуммітшу, вялікі дзякуй, што знайшлі час для гэтага інтэрв'ю і адказалі на нашы найважнейшыя пытанні.
Ад імя нашай арганізацыі я таксама хацеў бы выказаць шчырую падзяку за магчымасць засяродзіцца на пытанні правоў чалавека.
Таму што я лічу, што насельніцтва ўсё яшчэ даволі мала ведае пра тое, што з ім рабіць. Цяпер для гэтага добры час.
Выдатна! Праблемы правоў чалавека – вы, напэўна, часта падарожнічаеце за мяжу ў так званыя «дзяржавы-ізгоі».
Не, абсалютна не. Мы не асуджаем, што з'яўляецца дзяржавай-ізгоем, а хутчэй звяртаем увагу на людзей, якія
сутыкаюцца з пераследам, з праблемамі правоў чалавека, якія знаходзяцца на міласць улад, судоў і
дзяржаўных абвінаваўцаў. І мы глядзім на абодва бакі.
А, так. І куды вы ў асноўным падарожнічаеце?
Такім чынам, мы адказваем за і прадстаўляем Венгрыю, Польшчу і Германію.
Я адказваю за Германію і, сярод іншага, таксама займаюся пытаннямі юрысдыкцыі па справах, якія мы маем у Германіі.
Добра. Парушэнні правоў чалавека ў Германіі – як звычайнаму чалавеку гэта разумець?
У нас найлепшая з усіх магчымых дэмакратый.
Як у Германіі могуць быць парушэнні правоў чалавека? Магчыма, у вас ёсць прыклад?
Не, няма масавых парушэнняў правоў чалавека, але мы назіраем, што ёсць пэўныя сферы, пэўныя людзі, якія падвяргаюцца асаблівай
цэленакіраванай атацы, і ў нас таксама ствараецца ўражанне, што іх пераследуюць па палітычных
матывах, а не проста за здзяйсненне злачынстваў.
Ёсць таксама сумесь, і ў нас ёсць некалькі выпадкаў такога. Магчыма, мы можам пагаварыць пра гэта.
Так, калі ласка. Які прыклад у вас пад пахай?
Ну, мы можам пачаць з аднаго з самых вядомых выпадкаў, спадара Фюльміха, які з аднаго боку палітычна выбітны, а з
другога — сутыкнуты з крымінальным абвінавачваннем, і мы сутыкаемся з пытаннем, як з гэтым разабрацца.
І мы вызначылі, што тут маглі мець месца парушэнні правоў чалавека.
Якім чынам?
Мы можам звярнуцца да Спецыяльнага дакладчыка Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, які сцвярджае, што пазбаўленне волі,
зняволенне ў адзіночнай камеры на 15 дзён, з'яўляецца катаваннем.
Мы назіралі і канстатавалі, што гэта з'яўляецца правапарушэннем, бо шэсць месяцаў адзіночнага зняволення ўжо пачаліся.
Адзіночная камера?
Аднаасобны ізалятар, ужо выканана.
Шэсць месяцаў у адзіночнай камеры для спадара Фюльміха?
Немагчыма ўявіць.
І з якога моманту гэта лічыцца катаваннем?
Ад 15 дзён пасля ААН.
Добра.
Гэта значыць, што нам час умяшацца.
Добра, як гледачам гэта ўявіць?
Такім чынам, спадар Фюльміх ужо знаходзіцца ў адзіночнай камеры 15 дзён, і нават больш за 15 дзён.
Я магу ўявіць, што спачатку гэта вельмі непрыемна. І чаму да гэтага ставяцца так
жорстка? Ці ёсць у гэтага якія-небудзь наступствы?
Гэта, вядома, мае наступствы.
Гэта значна змяншае працягласць жыцця.
Праз адзіночную камеру?
Ёсць развязкі.
Магчыма, мы зможам паказаць гэта ў праграме тут.
Добра.
Магчыма, як спасылка.
Таму, калі адбываецца катаванне і, згодна з палажэннямі ААН, яно працягваецца ўжо 15 дзён, мы,
натуральна, адчуваем сябе абавязанымі ўмяшацца.
Так, гэта неверагодна. Добра, будзем гэта памятаць.
Райнер Фюльміх, адзіночная камера, парушэнне правоў чалавека.
Гэта відавочны выпадак. Згодна з палажэннямі ААН, усё, што перавышае 15 дзён, лічыцца катаваннем. А ён прабыў шэсць месяцаў.
Гэта ж вар'яцтва, што там адбываецца. У вас ёсць якія-небудзь падобныя прыклады з турэмнай сістэмы? Яшчэ адзін падобны, так?
Вядома, ёсць падобныя. Але ў гэтым выпадку мы прадставілі падрабязную распрацоўку.
Мы перадалі гэта адвакатам. Я коратка пакажу гэта тут.
Мы перадалі адвакатам каля 20 старонак першага чарнавіка. Цяпер яны змогуць з ім працаваць.
Ад містэра Фюльміха?
Для містэра Фюльміха мы перадалі гэта адвакатам.
І потым яны працуюць з ім, працягваюць далей працаваць з ім.
І ў гэты час умовы ўтрымання таксама былі змякчаны.
На аснове вашай працы?
Так, сярод іншага.
Вядома, юрысты потым працягнуць працаваць з ім, таму ў іх будзе дадатак аб правах чалавека па гэтай тэме.
Цудоўна.
І тады ў іх ёсць магчымасці працягваць працу з адпаведнымі арганізацыямі.
Вы забіраеце нашы дакументы па гэтым пытанні. Гэта таксама было ўключана ў заключныя прамовы.
А потым мы бачым вынікі і адступаем.
Не трэба з гэтага рабіць вялікую справу. Гэта адбудзецца аўтаматычна.
Але мы не маем нічога агульнага з крымінальнымі справамі.
Добра, але адклаўшы гэта пакуль што ўбок і іншымі словамі:
Калі б вы не правялі сваё расследаванне, ці не працягваў бы спадар Фюльміх гніць у адзіночнай камеры, у ізаляцыі?
Такім чынам, ён ужо шэсць месяцаў раздумваў, перш чым мы ўмяшаліся.
Такім чынам, мы зрабілі гэта самастойна. Нас ніхто не заклікаў рабіць гэта.
Мы рэгіструемся, з дазволу ўваходзім у залю суда, слухаем працэс, потым размаўляем з вядучым адвакатам абароны,
удакладняем сітуацыю, і яны ўжо самі ўсё далей вядуць.
Выдатна. Так, а цяпер умовы ўтрымання.
Ці ёсць у вас яшчэ адзін прыклад, дзе вы, глядач, і, магчыма, мы...
Ну, для мяне гэта, відавочна, вельмі непрыемны ўспамін, калі нам даводзіцца вызваляць кагосьці з турмы.
Перад намі справа жанчыны, якой за сорак, якая, на нашу думку, не здольная несці адказнасць за свае дзеянні.
Увечары мы атрымалі нейкі экстраны выклік.
Потым я паехаў у Вехту, у турму. Гэтая жанчына зусім не падыходзіць для зняволення.
Як гэта праявілася ў гэтай жанчыны?
Яна зусім не можа хадзіць.
Зваліўся ў першы дзень выканання.
Яна ўжо не магла хадзіць, таму мы паехалі туды і адчулі, што павінны адразу ж яе адтуль забраць.
Потым я іх прыняў. Мушу сказаць, з аднаго боку, як наогул можна такога чалавека саджаць у турму?
І з іншага боку, мы таксама павінны падзякаваць нагляднаму персаналу, які, я лічу, быў вельмі рады пазбавіцца ад іх.
Яны не ведалі, што з ёй рабіць. Яна ўпала, яна была параненая.
Шпіталь быў проста побач, але нікому было не даспамысла.
Потым я іх дастаў і задакументаваў.
Жанчына зусім не магла хадзіць — толькі з болем.
Я адвёў яе ў бальніцу, што была проста побач.
Яны таксама выказвалі негатыўныя меркаванні і не хацелі належным чынам яго расследаваць.
Потым мы аказалі значны ціск, падтрымаўшы гэта нашай арганізацыяй.
Натуральна, мы былі вельмі раздражнёныя, але мы прабіліся.
Я быў у бальніцы ўсю ноч. Жанчына, вядома, была ў поўным жаху.
І я застаўся побач, пакуль яна не скончыла свае агляды.
Потым яны адмовіліся выдаць пасведчанне аб непрыдатнасці да ўтрымання пад вартай.
Вось на гэтым усё, што мы змаглі зрабіць. Потым я адвёз яе да сяброўкі.
А што адбываецца потым — па-за нашым кантролем.
Добра, але дазвольце мне падсумаваць.
Калі нехта не нясе крымінальнай адказнасці, але ўсё ж знаходзіцца ў турме, гэта з'яўляецца парушэннем правоў чалавека.
Карл Хуміцш: Абсалютна.
І вось тут вы ўключаецеся?
Карл Хумітцш: Так.
Цудоўна, цудоўна! І вам удалося вызваліць жанчыну з турмы і перадаць яе сістэме аховы здароўя. Цудоўна.
Ці ёсць у вас іншыя выпадкі парушэнняў правоў чалавека?
Справа ў тым, што мы нават не можам сабе ўявіць, якія парушэнні правоў чалавека там існуюць.
З практычнага досведу – якія яшчэ асабліва важныя выпадкі прыходзяць на розум?
Вядома, у нас шмат дробных выпадкаў.
Але ёсць і добра вядомыя, калі можна так сказаць.
Так, калі ласка.
Возьмем, напрыклад, выпадак доктара Уолтэра Вебера.
Паведамляецца, што каля 1000 дактароў абвінавачваюць ва выдачы даведкаў на маскі.
Таксама трэба ўлічваць, што ёсць шмат тысяч дактароў, якія не выдалі ніякіх дакументаў, але мы маем справу з
людзьмі, якім безумоўна трэба было вызваліць па стане здароўя.
Напрыклад, Уолтэр Вэбер — анколаг, таму ў яго таксама ёсць пацыенты з ракам, якім тэрмінова патрэбна палягчэнне.
Яго ўсё роўна паставілі перад судом.
Я прысутнічаў амаль усе дні судовага працэсу.
Гэта вельмі дзіўна, калі ўлічыць, што адбылося раней.
Не проста ў справе, а ў самім судовым працэсе. Мы называем гэта свайго роду папярэднім асуджэннем.
Гэта азначае, што былі прызначаны 27 судовых пасяджэнняў.
Для доктара Уолтэра Вебера?
Загадзя.
Як сродак стрымлівання, так мы гэта бачым. Вам давядзецца лічыцца з 3000 еўра.
Трохі дадатковых выдаткаў, ацэншчыкі і гэтак далей, і вы хутка набліжаецеся да 100 000 фунтаў!
100 000 еўра, яшчэ да таго, як яго нават абвінавацілі ў чым-небудзь.
Мужчына невінаваты. І яму пагражае 100 000 еўра.
З гэтай мэтай яго зняважылі на аўтобусах з дапамогай плакатаў.
Потым 15 чалавек, 12 ці 15 паліцэйскіх, наведалі яго дома.
Цяжка ўзброены шлемам і ўсім прыладдзем.
Бяспрэцэдэнтны застрашвальны ўчынак у дачыненні да 80-гадовага мужчыны, які знаходзіўся дома са сваёй жонкай.
Потым, прывяўшыся, так бы мовіць, мы зрабілі некалькі фотаздымкаў.
Вядома, можна ўявіць, як гэта выглядала.
Нібы поле бою!
Абсалютна!
І яны апублікавалі фотаздымкі – мы не можам зразумець, як суд мог зрабіць такое.
Ёсць аўдыторыя. Месца для аўдыторыі заўсёды было поўным.
А потым яны паказалі ўсім, як выглядае яго дом.
Абраза, у мяне няма слоў.
Так што, між іншым, што з вамі адбываецца ў гэтым працэсе, калі вы апынаецеся перад гэтай сістэмай справядлівасці.
Так. Пытанні судовай улады — гэта адно, а іншае.
Парушэнні правоў чалавека з-за запалохвання, з-за страху, з-за знішчэння маёмасці ў выніку такіх умяшанняў, такіх вобшукаў.
Гэта парушэнні правоў чалавека. І вось тут яны прымаюць меры. Вельмі добра.
А калі ўжо трапіў у такую замяшанку, які найлепшы спосаб абараніць сябе?
Ці ёсць нешта, што вы можаце, хацелі б ці хацелі б падтрымаць?
Безумоўна, наш абавязак — падтрымліваць людзей, якія пераследуюцца ў справах, звязаных з правамі чалавека.
Мы не займаемся пытаннямі, якія адносяцца да крымінальнага права.
Вось што робяць салісітары. Мы падтрымліваем салісітараў.
Напрыклад, у нас зараз у Гейдэльбергу ёсць справа, якая тычыцца пашкоджання ад вакцыны, сур'ёзнага пашкоджання ад вакцыны.
Мы працуем напрамую з адвакатамі, прадстаўляем інтарэсы ў судовых працэсах, і я хацеў бы паказаць, якую
працу мы там выконваем, каб людзі маглі гэта ўявіць.
Людзі заўсёды думаюць, што туды ходзяць, каб расказваць гісторыі ці разгарацца. Гэта не так.
Мы сапраўды працуем. Напрыклад, вось у нас дакумент па гэтай судовай справе ў Гейдэльбергу. Я проста хачу вам гэта паказаць.
Гэта даволі шмат старонак. Прыкладна колькі там старонак?
Гэта каля 70 старонак.
Гэта ўсяго толькі вынік нашай распрацоўкі.
Мы вывучылі тысячы старонак кантрактаў, шкоды ад вакцын, таму кантракты з BioNTech і гэтак далей былі распрацаваны.
На гэта пайшоў месяц працы. І, як я ўжо казаў, гэта дакумент, якога яшчэ не існуе.
І мы робім гэта даступным для адвакатаў, якія займаюцца справамі аб пашкоджаннях, выкліканых
вакцынамі. Але толькі калі гэта можна даказаць.
Нам патрэбны нумары дакументаў, нам патрэбны адвакат, і тады мы зробім гэта даступным бясплатна.
Такім чынам, у гэтым выпадку шкода ад вакцыны як парушэнне правоў чалавека.
Так, дакладна. Гэта парушэнне правоў чалавека, на нашу думку.
Палітыкі неаднаразова абяцалі заняцца гэтым пытаннем. Але нічога не адбылося.
Гэта азначае, што мы павінны паспрабаваць атрымаць удакладненне праз судовы парадак.
Навукоўцы даўно спрабуюць дакументаваць гэта, але яны таксама, так бы мовіць, падвяргаюцца публічнай
дыскрымінацыі, таму людзі не вераць таму, што кажуць навукоўцы, калі гэта не адпавядае дзяржаўнай палітыцы.
Такім чынам, у нас ёсць магчымасць, спадзяючыся, выйграць нашу справу ў судзе, калі мы маем рацыю.
Выдатна. Такім чынам, у гэтым выпадку мела месца парушэнне правоў чалавека, а менавіта фундаментальнага права на
фізічную непарушнасць, якое было фактычна знішчана гэтай вакцынацыяй і наступнай шкодай ад вакцыны.
Гэта тычыцца пашкоджанняў ад вакцын і пытанняў з маскамі.
Як мы таксама бачылі ў гамбургскай справе з удзелам Вальтэра Вебера, судовага эксперта, доктара Андрушкі,
прафесара доктара Беняміна Андрушкі, было ўстаноўлена, што сведчанняў таго, што маскі дапамагаюць, няшмат.
А супраць самага небяспечнага віруса ўсіх часоў даных недастаткова.
І ўсё ж такі Вальтэра Вебера прысудзілі да аднаго года і дзесяці месяцаў пазбаўлення волі.
Так, і яшчэ і запалохванне.
Усё тое.
І публічнае паклёпніцтва. Калі там сказана:
Годнасць чалавека непарушная. Але яго годнасць была груба парушана.
І ён не быў адзіным. Было шмат урачоў, якія думалі гэтак жа.
Іх пазбавілі сродкаў да існавання.
Вам больш не дазволена практыкаваць. Ваша ліцэнзія на практыку медыцынскай дзейнасці анулявана.
Даход роўны нулю. У нас таксама ёсць выпадак, калі жанчына бедная і цяпер вымушана спадзявацца на дапамогу суседзяў.
Іншымі словамі, існаванне людзей, якія не выказваюць палітычна канфармісцкія погляды, якія прытрымліваюцца сваёй
Гіпакратавай прысягі і не падтрымліваюць меркаванні і патрабаванні палітыкаў, што не грунтуюцца на доказах.
Мы ведаем, што палітыкі прынялі палітычнае рашэнне.
У гэтым дачыненні судовыя рашэнні таксама не могуць быць заснаванымі на доказах.
Так што вы маеце на ўвазе, што цяпер, з-за гэтых пратаколаў RKI, г.зн. пратаколаў Інстытута Роберта Каха, якія даказваюць, што не
было неабходнасці ў мерах, звязаных з каранавірусам, напрыклад, што не трэба было вакцынавацца, што не было рэальнай абароны.
Яны гэта ведалі і разумелі, што такога патрабавання не было, аднак гэта было зроблена. Такім чынам,
гэты падыход, заснаваны на доказах, увогуле не існаваў.
Так, у гэтым плане мы таксама не можам чакаць судовых рашэнняў, заснаваных на доказах.
Гэта палітычна. І тады ацэнка таксама аўтаматычна палітычная.
Так, я вельмі добра разумею. Я вельмі добра разумею.
Цяпер мы разгледзелі некалькі выпадкаў.
Ці ёсць у вас яшчэ якія-небудзь прыклады ў вашым, скажам так, асартыменце?
Так, вядома, у нас таксама ёсць прыклады з Венгрыі і Польшчы.
Мы самі таксама пацярпелі як абаронцы правоў чалавека.
Ці закранула гэта вас асабіста?
Так, абсалютна. Мы не праяўляем нелаяльнасці, калі раскрываем тое, што робяць улады, палітыкі і судовая ўлада.
Наш абавязак — задакументаваць гэта і таксама апублікаваць, калі няма іншага спосабу вырашэння.
Дык вось, вашы ўласныя людзі, якія вядуць кампанію за правы чалавека, за іх захаванне, якія абараняюць людзей,
таксама падвяргаюцца нападам з боку ўлад, з боку дзяржавы?
Так, відавочна. Магчыма, я магу на гэта звярнуць увагу.
Так, з радасцю, з радасцю. Вельмі цікава.
Напрыклад, у нас ёсць заснавальнік арганізацыі, Уда Лейбман, немец, які жыве ў Польшчы.
Яго жорстка атакавалі, ледзь не забілі, двойчы катавалі і гэтак далей.
Каім катаваны?
У Польшчы, напрыклад, паліцыяй.
На яго здзейснілі настолькі жорсткі напад, што ён ледзь выжыў. Вядома, ён працягвае працаваць і не дазваляе сябе запалохаць.
І, вядома, адзін з найлепшых спецыялістаў у галіне правоў чалавека, якія ў нас ёсць, прынамсі ў Германіі, калі не ў Еўропе.
Ён, вядома, пад масіраваным нападам, каб яго знішчыць.
Пасля няўдалых судовых працэсаў яго павінны былі змясціць у псіхіятрычную бальніцу.
Варта згадаць, што наш адвакат, які адказвае за міжнародныя суды, мае там ліцэнзію, таму мы з Атылам
Маностыры ў Венгрыі разам паехалі на псіхіятрычны агляд у Польшчу, каб падтрымаць Уда Лейбмана.
Мы дасягнулі поспеху. Ім не ўдалося яго пакласці ў псіхіятрычнае аддзяленне.
Ён працягвае працаваць. Тое ж самае можна сказаць і пра Атылу Маностыры.
Ці магу я зноў каротка перапыніць?
Што зрабіў спадар Лейбман у Польшчы, што там справа скончылася ў судзе, ці што ён зрабіў?
Ён рабіў негатыўныя каментарыі наконт вайны ва Украіне.
І гэта злачынства?
Гэта злачынства ў Польшчы. Вы можаце інтэрпрэтаваць гэта як заўгодна, і ён быў прыцягнуты да адказнасці.
Мы не ўспрымаем, што падымаюцца сапраўды істотныя пытанні, а хутчэй тое, што яны аб'ядноўваюцца,
ператвараюцца ў напад на асобу, а затым выносяцца ў суд.
І калі ў вас няма судовага працэсу ў тым выглядзе, які мы ведаем з мінулага, а замест гэтага пракуратура або суды
знаходзяцца пад палітычным уплывам – такое таксама ёсць і ў Германіі, дзе пракуратуры падпадаюць пад палітычны ўплыў.
Грамадскі пракурор не абавязкова можа абараняць сябе.
Ён мог бы, але тады яго кар'ера была б скончана.
Такім чынам, гэтыя залежнасці таксама існуюць у Польшчы, і тады здараецца нешта падобнае.
А калі вы не дасягаеце ніякага прагрэсу ў судовым працэсе, як гэта было ў нашым выпадку, тады вы звяртаецеся да псіхіятрыі.
Ого. А тут напісана: «Добра, у гэтага чалавека, скажам так, дзівацтва, яго трэба зачыніць».
Правільна. Была прызначана сустрэча з псіхіятрам, потым мы зайшлі ў будынак, дзе праводзяцца гэтыя агляды.
Як я казаў, мы з Ацілам з'явіліся разам з прадстаўніком прэсы, і потым мы гэта адмянілі.
Гэта нагадвае змрочныя часы Савецкага Саюза, калі дысідэнтаў саджалі ў турмы, так? Іх
таксама адпраўлялі ў псіхіятрычныя аддзяленні.
У псіхіятрычных аддзяленнях, вось у чым падступнасць.
Ты нікога не вешаеш. Куды пакласці цела?
Ёсць розныя спосабы пазбавіцца ад людзей.
Вядома, таксама нельга нікога забіваць.
Але, вядома, лёгка пазбавіцца ад кагосьці, адправіўшы яго ў псіхіятрычную бальніцу, — і тады ён знікае
і забываецца. Калі ён памірае, ніхто і не заўважае.
Цікава.
Яны спрабавалі тое ж самае і з Атылам у Венгрыі.
Што гэта было? Што адбывалася?
Ён падаў у суд фінансавых жанглёраў і абараняў шмат людзей, якія сталі ахвярамі фінансавых
махлярстваў, што ўраду зусім не спадабалася.
Ён выкрыў карупцыю і падобныя рэчы, і тады ім давялося пазбавіцца ад яго, таму яны абвінавацілі яго ў псіхічных
праблемах і паспрабавалі змясціць у псіхіятрычнае аддзяленне.
У нас ёсць загінулыя сярод абаронцаў правоў чалавека.
Гэта было ўстаноўлена навуковай службай.
У 2023 годзе былі даступныя звесткі за 2021 год. Паводле маіх звестак, толькі ў 2021 годзе былі
забітыя 358 чалавек, актывістаў правоў чалавека.
А з улікам таго, што існуе зусім нешмат арганізацый, можна ўявіць, што паказчык вельмі высокі: акрамя
катаванняў і іншых рэчаў, зняволенне, пазбаўленне сродкаў да існавання — усё гэта адбываецца па адной схеме.
І гэта таксама было задакументавана Еўрапейскім парламентам.
Добра. А ці ўдалося вам таксама вывезці вашага калегу з Венгрыі?
Так, нам таксама ўдалося яго абяззброіць.
Ён сёння вольны і можа зноў перамяшчацца, працягнуць сваю працу.
Выдатна. Але ў Германіі гэта інакш, чым у Венгрыі і Польшчы. Яны ўсё яшчэ свабодныя, усё яшчэ на волі.
Нас, вядома ж, папярэдзілі.
Па-першае, я павінен сказаць, што нам, натуральна, таксама патрэбна свядомасць сярод насельніцтва!
Калі мы застаёмся сам-насам і, як у гэтым выпадку, паспяхова дапамагаем адзін аднаму, мы не можам на гэта спадзявацца.
Мяне самога таксама атакавалі. Яны спрабавалі... як бачыце, я цалкам старэчы.
Прабачце, так.
Вось чаму я тут.
Яны таксама спрабавалі дамагчыся майго прызнання недзеяздольным.
Сапраўды?
Так. А потым вазьміце ўсё ў мяне.
Неверагодна.
Тады цябе пераследуюць. Мяне выклікалі ў суд.
Яны таксама прыйшлі да мяне дадому і спрабавалі ўвайсці.
Людзі ніколі мяне не бачылі. Яны ніколі не бачылі мяне за ўсё сваё жыццё.
Але яны хочуць адабраць у мяне дзеяздольнасць, бо я, мусіць, старэчы.
Я ніколі не наведваў прызначэнне, але атрымаў выдатную параду, адразу ж, вядома.
Мы ведаем пра брудныя хітрыкі, я павінен быць шчырым у гэтым, я не магу прыдумаць нічога больш сказаць.
І мы неадкладна звярнуліся да нашых адвакатаў у Германіі па тэрміновую кансультацыю.
Бэтэ Банер прадстаўляла мяне і здолела ўсё ўладкаваць так, што я не апынуўся ў псіхіятрычным
аддзяленні. Інакш я б сёння не быў тут з вамі.
Гэта цудоўна. Але як вы гэта тлумачыце?
Як можа быць, што ў узоравай дэмакратыі Германіі судовая ўлада працуе супраць народа?
А давайце так сфармулюем: праца супраць інфарматараў, якія хочуць выявіць несупярэчнасці, каб выправіць
злоўжыванні? Як гэта адбылося? Як такое можа адбыцца?
Вядома, гэта не будзе апублікавана ў гэтай форме адказнымі за гэта ўладамі.
Час ад часу мы здольныя атрымліваць інфармацыю, якая насамрэч не прызначана для нас.
Добра, што б гэта было?
Я прывёз з сабой прыклад гэтага.
А, гэта цікава.
Магчыма, мы можам прачытаць гэта тут.
Ці магу я зірнуць?
Гэта паходзіць з Рэйнланд-Пфальца і Саарланда.
О. Што там напісана? «Рейнланд-Пфальц і Саарланд, сумесная навучальная праграма судовай улады Рэйнланд-Пфальца і Саарланда.»
Грамадзяне Трэцяга рэйха, адмаўляльнікі каранавіруса, тэорыі змовы і іх прыхільнікі як выклік і
небяспека для сістэмы правасуддзя. Гэта ўжо крайнасць.
Так.
Такім чынам, гэта прасачылася да іх.
Так. Часам нам трапляюцца патрэбныя рэчы.
Часам мы таксама можам прыняць удзел у пэўных навучальных праграмах.
Мы вельмі рады, калі памылкова атрымліваем такое запрашэнне.
Мы таксама даволі добра інфармаваныя, але дагэтуль не мелі публічнасці, таму мы вельмі ўдзячныя Kla.TV,
што сёння можам паведаміць, як мы працуем, і што мы таксама выконваем сур'ёзную працу.
Гэта азначае, па сутнасці, што людзі, якія, з майго пункту гледжання, зараз займаюцца ў сістэме аховы здароўя шкодай ад
вакцын, а цяпер нават з-за тэстаў на антыцелы, — яны проста трапляюць у катэгорыю «адмаўляльнікаў ад
каранавіруса» і таму ўяўляюць сабой выклік, небяспеку для сістэмы правасуддзя. І гэта тэма трэнінгу?
Так.
Нядзіўна, што да такіх, як вы, ставяцца як да ворагаў, ці не так?
Так. А потым мы змагаемся за выжыванне.
Каб дапамагчы людзям, якіх мы нават не ведаем.
І гэта азначае, што мы чакаем, што насельніцтва ў першую чаргу паклапоціцца пра свае ўласныя правы чалавека.
Мы ўжо не ў эпоху Аденаўэра і Гельмута Шміта.
Мы прызнаём неабходнасць і заклікаем людзей браць адказнасць за свае чалавечыя правы на сябе і не спадзявацца на іншых.
Мы дапамагаем тым, каму патрэбна дапамога, тым, хто не можа дапамагчы сабе сам.
Тады мы там, і тады мы таксама рызыкуем сваім пражыткам, сваім жыццём, каб дапамагчы людзям.
Так, выдатна. Вельмі добра. Дык вось, толькі з нашай кароткай размовы я бачу, што ў вас сапраўды поўныя рукі працы, ці не так?
Можна так сказаць. Вядома, усё не так проста.
Мы не можам проста спытаць у кожнага: «Ці не хацелі б вы далучыцца да нас?» Мы ведаем, што многія хацелі б...
Але вы хацелі б мець больш супрацоўнікаў?
Так, можна так сказаць. Але не любой цаной.
Мы б хутчэй заахвочвалі пэўныя ініцыятывы ў розных месцах, магчыма, там, дзе нехта зацікаўлены ў далейшай адукацыі,
заняцца чымсьці звязаным з правамі чалавека і абаронай.
Ці можна з вамі там звязацца?
Кожны, хто хоча гэта наладзіць, можа звязацца з намі.
Мы можам правесці навучанне і даць парады.
А калі мы ўбачым, што нехта сапраўды зацікаўлены ў ўдзеле, то мы таксама можам папрасіць людзей з гэтага кола далучыцца.
Мы ў Этычным камітэце тады будзем адказваць за ўхваленне гэтага.
І яны потым таксама могуць працаваць з «Аб'яднанымі за свабоду».
Гэта цудоўна.
Такім чынам, мы завяршаем нашу сённяшнюю размову.
Тое, што вы расказалі нам са свайго практычнага досведу, было вельмі інфарматыўна.
І мы пакажам, дзе могуць звязацца з намі ўсе, хто зацікаўлены і хоча далучыцца да нас і падтрымаць нас.
Вялікі дзякуй за цудоўную размову, спадар Хуммітц.
Жадаем вам моцы, а вашаму ўсяму камандзе — настойлівасці ў выкананні вашых задач.
Вялікі дзякуй.
Я думаю, што гэта на крок набліжае нас да насельніцтва.
Вы можаце бачыць, што мы не злачынцы, а сапраўды хочам дапамагчы людзям. Гэта наша праца, і нічога больш.
Цудоўна.
Дзякуй.
Калі ласка.