Ne mirëpresim Karl Hummitzsch nga "United for Freedom", një organizatë e pavarur për të drejtat e njeriut, në studion tonë.
Dhe zoti Hummitzsch, faleminderit shumë që gjetët kohë për këtë intervistë dhe për t'u përgjigjur pyetjeve tona të zjarrta.
Në emër të organizatës sonë, dëshiroj gjithashtu të shpreh falënderimet e mia të sinqerta për mundësinë për
t'u përqendruar në çështjen e të drejtave të njeriut.
Sepse besoj se popullsia ende di relativisht pak se çfarë të bëjë me të. Tani është një kohë e mirë për këtë.
Shkëlqyeshëm! Çështjet e të drejtave të njeriut – ju ndoshta udhëtoni shumë jashtë
vendit në të ashtuquajturat "shtete keqbërëse".
Jo, absolutisht jo. Ne nuk gjykojmë se çfarë përbën një shtet rebel, por i kthejmë vëmendjen njerëzve që përjetojnë probleme me
përndjekjen, me çështje të të drejtave të njeriut, që janë në mëshirën e autoriteteve,
gjykatave, prokurorëve. Dhe ne i shikojmë të dyja palët.
Ah po, mirë. Dhe ku udhëtoni kryesisht?
Pra, ne jemi përgjegjës për dhe përfaqësojmë Hungarinë, Poloninë dhe Gjermaninë.
Jam përgjegjës për Gjermaninë dhe, ndër të tjera, merrem edhe me çështjet e juridiksionit në rastet që i kemi këtu në Gjermani.
Mirë. Shkeljet e të drejtave të njeriut në Gjermani – si një laik, si duhet ta kuptoj këtë?
Ne kemi demokracinë më të mirë ndonjëherë.
Si mund të ketë shkelje të të drejtave të njeriut në Gjermani? A keni ndoshta ndonjë shembull?
Jo, nuk ka një masë shkeljesh të të drejtave të njeriut, por vërejmë se ka fusha të caktuara, njerëz të caktuar që janë
veçanërisht të synuar, ku kemi gjithashtu përshtypjen se ata po përndiqen për arsye politike dhe jo thjesht për vepra penale.
Ekziston edhe përzierja, dhe kemi disa raste të saj. Ndoshta mund të flasim për këtë.
Po, vazhdo. Çfarë shembulli ke në mëngë?
Mirë, mund të fillojmë me një nga rastet më të njohura, zoti Füllmich, i cili nga njëra anë është i shquar
politikisht, por nga ana tjetër po përballet me akuza penale, dhe ne përballemi me pyetjen se si të veprojmë.
Dhe ne kemi përcaktuar se këtu mund të kenë ndodhur shkelje të të drejtave të njeriut.
Në çfarë mënyre?
Ne mund t'i referohemi Raportuesit Special të Kombeve të Bashkuara, i cili thotë se
burgosja, izolimi në qeli për 15 ditë, përbën torturë.
Ne kemi vëzhguar dhe përcaktuar se kjo përbën një vepër penale, sepse gjashtë muaj
paraburgimi në qeli të izoluar tashmë kanë filluar.
Izolim i vetmuar?
Izolimi i vetëm, tashmë i kryer.
Gjashtë muaj në izolim për z. Füllmich?
Është e pamundur ta imagjinosh.
Dhe në çfarë momenti konsiderohet si torturë?
Nga 15 ditë pas OKB-së.
Mirë.
Kjo do të thotë se ka ardhur koha që të ndërhyjmë.
Mirë, si duhet ta imagjinojnë shikuesit këtë?
Pra, zoti Füllmich tani është në izolim të veçantë prej 15 ditësh, madje më shumë se 15 ditë tashmë.
Mund ta imagjinoj që në fillim është shumë e pakëndshme. Dhe pse duhet të gjykohet kaq ashpër? A ka ndonjë pasojë?
Kjo ka pasoja, natyrisht.
Kjo redukton ndjeshëm pritshmërinë e jetës.
Përmes izolimit të vetëm?
Ka përpunime.
Ndoshta mund ta tregojmë këtë në programin këtu.
Mirë.
Ndoshta si një lidhje.
Pra, nëse po kryhet tortura dhe, sipas rregulloreve të OKB-së, ajo ka zgjatur 15 ditë, atëherë
ne natyrisht ndjehemi të detyruar të ndërhyjmë.
Po, kjo është e jashtëzakonshme. Mirë, ta kemi parasysh.
Reiner Füllmich, izolimi i vetmuar, shkelje e të drejtave të njeriut.
Është një rast i qartë. Sipas rregulloreve të OKB-së, çdo gjë mbi 15 ditë konsiderohet torturë. Dhe ai kaloi gjashtë muaj.
Kjo është çmenduri, çfarë po ndodh atje. A ke ndonjë shembull të ngjashëm nga sistemi i burgjeve? Një tjetër i ngjashëm, apo jo?
Ekzistojnë të ngjashme, natyrisht. Por në këtë rast, ne kemi paraqitur një elaborim të detajuar.
Ne e kemi dorëzuar këtë tek avokatët. Do ta tregoj shkurtimisht këtu.
Ne i kemi dorëzuar avokatëve rreth 20 faqe të draftit të parë. Më pas ata mund të punojnë me të.
Nga z. Füllmich?
Për z. Füllmich, e kemi dorëzuar këtë tek avokatët.
Dhe pastaj ata punojnë me të, vazhdojnë më tej me të.
Ndërkohë, kushtet e paraburgimit gjithashtu janë lehtësuar.
Bazuar në punën tuaj?
Po, ndër të tjera.
Sigurisht, avokatët do të vazhdojnë të punojnë me të, kështu që do të kenë shtojcën për të drejtat e njeriut mbi këtë temë.
E mrekullueshme.
Dhe pastaj ata kanë mundësi të vazhdojnë të punojnë me organizatat përkatëse.
Ju po merrni dokumentet tona për këtë çështje. Kjo gjithashtu është përfshirë në argumentet përmbyllëse.
Dhe pastaj shohim rezultatet dhe pastaj tërhiqemi.
Nuk kemi nevojë ta bëjmë një çështje të madhe. Do të ndodhë automatikisht.
Por ne nuk kemi asgjë të bëjmë me çështje penale.
Mirë, por duke e lënë këtë mënjanë për tani dhe me fjalë të tjera:
Nëse nuk do të kishit bërë kërkimet tuaja, a do të ishte zoti Füllmich ende duke vuajtur në izolim të vetëm?
Pra, ai tashmë kishte qenë duke u munduar për gjashtë muaj para se të ndërhynim.
Pra, e bëmë atë në mënyrë të pavarur. Nuk na është kërkuar ta bëjmë këtë.
Ne regjistrohemi, hyjmë në sallën e gjyqit me leje, dëgjojmë zhvillimet, pastaj flasim me avokatin kryesor të mbrojtjes,
sqarojmë situatën, dhe ata marrin përsipër dhe e trajtojnë.
Shkëlqyeshëm. Mirë, tani kushtet e paraburgimit.
A keni një shembull tjetër ku ju, shikuesi, dhe ndoshta ne...
Epo, është padyshim një kujtim shumë i pakëndshëm për mua kur duhet të nxjerrim dikë nga burgu.
Këtu kemi rastin e një zonje në të dyzetat e saj, e cila, sipas mendimit tonë, nuk është e
aftë të mbahet përgjegjëse për veprimet e saj.
Ne morëm një lloj thirrjeje emergjence në mbrëmje.
Pastaj udhëtova në Vechta për në burg. Gruaja nuk është aspak e përshtatshme për burgosje.
Si u manifestua kjo tek kjo zonjë?
Ajo nuk mund të ecë fare.
Ra në ditën e parë të ekzekutimit.
Ajo nuk mund të ecte më, kështu që shkuam atje me makinë dhe ndjemë nevojën ta nxirrnim menjëherë prej aty.
Pastaj i mora në dorëzim. Duhet të them se, nga njëra anë, si mund ta fusësh fare një njeri të tillë në burg?
Dhe nga ana tjetër, duhet t'u falënderojmë edhe punonjësve mbikëqyrës, të cilët, besoj,
ishin shumë të lumtur që u çliruan prej tyre.
Nuk e dinin çfarë të bënin me të. Ajo kishte rënë, ishte e lënduar.
Spitali ishte pikërisht ngjitur, por askujt nuk i interesonte.
Pastaj i nxora dhe e dokumentova.
Gruaja nuk mund të ecte fare – vetëm me dhimbje.
E çova në spital, që ishte pikërisht ngjitur.
Ata gjithashtu shprehën mendime negative dhe nuk donin ta hetonin siç duhet.
Pastaj ushtruam presion të konsiderueshëm mbi ta, domethënë vendosëm organizatën tonë pas tij.
Ne ishim natyrisht shumë të acaruar, por e përballuam.
Isha në spital gjithë natën. Gruaja ishte krejtësisht e tmerruar, natyrisht.
Dhe qëndrova pranë derisa ajo përfundoi ekzaminimet e saj.
Pastaj ata refuzuan të lëshonin një certifikatë të papërshtatshmërisë për paraburgim.
Kjo ishte sa më larg që mundëm të shkonim. Pastaj e çova te shtëpia e shoqes së saj.
Dhe çfarë ndodh më pas është jashtë kontrollit tonë.
Mirë, por më lejo të përmbledh.
Nëse dikush nuk është penalisht përgjegjës, por megjithatë mbahet në burg, kjo përbën një shkelje të të drejtave të njeriut.
Karl Hummitzsch: Absolutisht.
Dhe aty futeni ju?
Karl Hummitzsch: Po.
E mrekullueshme, e mrekullueshme! Dhe ia dolët ta nxirrni zonjën nga burgu dhe ta dorëzoni atë në
sistemin e kujdesit shëndetësor. E mrekullueshme.
A keni një rast tjetër të shkeljeve të të drejtave të njeriut?
Çështja është se ne nuk mund ta imagjinojmë vërtet se çfarë lloj shkeljesh të të drejtave të njeriut ekzistojnë atje.
Nga përvoja praktike – cilat raste të tjera veçanërisht të rëndësishme ju vijnë në mendje?
Sigurisht, kemi shumë raste të vogla.
Por ka edhe të njohurit, nëse mund të shpjegoj më hollësisht.
Po, ju lutem.
Merrni rastin e Walter Weber, për shembull, një mjek.
Thuhet se ka rreth 1,000 mjekë që janë akuzuar për lëshimin e certifikatave për maska.
Duhet gjithashtu të merret parasysh se ka mijëra mjekë që nuk kanë lëshuar asnjë, por ne po merremi me njerëz që
padyshim kishin nevojë të përjashtohen për arsye shëndetësore.
Walter Weber, për shembull, është onkolog, kështu që ai gjithashtu ka pacientë me kancer që kanë nevojë urgjente për lehtësim.
Ai u soll në gjyq megjithatë.
Unë mora pjesë pothuajse çdo ditë të gjykimit.
Është shumë befasuese kur merr parasysh atë që ndodhi më parë.
Jo vetëm në rast, por edhe në vetë procedurat. Ne e quajmë këtë një lloj dënimi të mëparshëm.
Kjo do të thotë se janë planifikuar 27 ditë seancash gjyqësore.
Për Dr Walter Weber?
Paraprakisht.
Si një mjet pengues, kështu e shohim ne. Duhet të llogarisësh 3,000 euro.
Pak shpenzime të papritura, vlerësues dhe të tjera të ngjashme, dhe shpejt arrini në 100,000 paund!
100,000 euro para se ai të ishte dënuar për ndonjë gjë.
Burri është i pafajshëm. Dhe ai do të marrë 100,000 euro.
Për këtë qëllim, ai është fyer me postera në transportin publik.
Pastaj 15 persona, 12 ose 15 oficerë policie, e vizituan në shtëpi.
I armatosur rëndë me helmetë dhe të gjitha pajisjet e nevojshme.
Një taktikë intimidimi e paprecedentë ndaj një burri 80-vjeçar me gruan e tij në shtëpi.
Pastaj, pasi rregulluam vendin, ashtu të themi, bëmë disa foto.
Sigurisht, mund të imagjinohet se si dukej.
Si një fushë beteje!
Absolutisht!
Dhe ata publikuan fotot – ne nuk mund ta kuptojmë se si një gjykatë mund të bënte një gjë të tillë.
Ekziston një publik. Zona e publikut ishte gjithmonë e mbushur.
Dhe pastaj ata i treguan të gjithëve se si duket shtëpia e tij.
Një fyerje, jam pa fjalë.
Pra, thjesht si një shënim anësor, çfarë ndodh me ty gjatë këtij procesi kur përfundon përballë këtij sistemi të drejtësisë.
Po. Pyetjet e gjyqësorit janë një gjë tjetër.
Shkeljet e të drejtave të njeriut për shkak të intimidimit, për shkak të frikës, për shkak të shkatërrimit të pronës përmes
ndërhyrjeve të tilla, përmes bastisjeve të tilla në shtëpi.
Këto janë shkelje të të drejtave të njeriut. Dhe aty ata ndërmarrin veprime. Shumë mirë.
Dhe sapo të gjendesh në një rrëmujë të tillë, cili është mënyra më e mirë për t'u mbrojtur nga ajo?
A ka diçka që mund, do të donit ose dëshironit të mbështesnit?
Sigurisht, është detyra jonë të mbështesim njerëzit që po përndiqen në çështje që lidhen me të drejtat e njeriut.
Ne nuk merremi me çështje që lidhen me të drejtën penale.
Kjo është ajo që bëjnë avokatët. Ne mbështesim avokatët.
Për shembull, aktualisht kemi një rast në Heidelberg që ka të bëjë me dëmtim nga vaksina, dëmtim të rëndë nga vaksina.
Ne punojmë drejtpërdrejt me avokatët, jemi të përfaqësuar në procedurat gjyqësore, dhe do të doja të
tregoja se çfarë pune bëjmë atje që njerëzit ta imagjinojnë.
Njerëzit gjithmonë mendojnë se shkojnë atje për të treguar histori ose për t'u nervozuar. Nuk është kështu.
Ne me të vërtetë punojmë. Ja, për shembull, kemi një dokument për këtë çështje gjyqësore
në Heidelberg. Thjesht dua t'ju tregoj këtë.
Kjo është një sasi mjaft e madhe faqesh. Rreth sa faqe ka?
Janë rreth 70 faqe.
Kjo është thjesht rezultati i elaborimit tonë.
Ne kemi shqyrtuar me kujdes mijëra faqe kontratash, dëmeve nga vaksinat, kështu që
kontratat me BioNTech e kështu me radhë janë hartuar.
Ishte punë një muaji. Dhe siç thashë, ky është një dokument që ende nuk ekziston.
Dhe ne e bëjmë këtë të disponueshëm për avokatët që merren me rastet e dëmtimit nga vaksinat. Por vetëm nëse mund të provohet.
Na duhen numrat e referencës, na duhet avokati, dhe pastaj do ta bëjmë këtë të disponueshëm falas.
Pra, në këtë rast, dëmtimi nga vaksina si shkelje e të drejtave të njeriut.
Po, saktësisht. Kjo është një shkelje e të drejtave të njeriut, sipas mendimit tonë.
Politikanët kanë premtuar përsëri e përsëri se do të merren me këtë çështje. Por asgjë nuk ndodh kurrë.
Kjo do të thotë që ne duhet të përpiqemi të marrim sqarim përmes procedurave ligjore.
Shkencëtarët kanë tentuar prej kohësh ta dokumentojnë këtë, por ata gjithashtu diskriminohen publikisht, për t'u shprehur
kështu, në mënyrë që njerëzit të mos besojnë atë që thonë shkencëtarët nëse nuk përputhet me politikën e qeverisë.
Pra, kemi mundësinë që, nëse jemi në të drejtë, të fitojmë çështjen tonë në gjykatë.
Shkëlqyeshëm. Pra, në këtë rast, pati një shkelje të të drejtave të njeriut, konkretisht të drejtës themelore për
integritetin fizik, e cila u anulua në mënyrë efektive nga ky vaksinim dhe dëmtimi i shkaktuar nga vaksina.
Kjo ka të bëjë me dëmtimet nga vaksinat dhe çështjet e maskave.
Siç pamë edhe në rastin e Hamburgut që përfshinte Walter Weber, eksperti i gjykatës, Dr. Ondruschka, profesori Dr. Benjamin
Ondruschka, konstatoi se ka pak prova që maskat ndihmojnë.
Dhe kundër virusit më të rrezikshëm të të gjitha kohërave, provat janë të pakta.
Megjithatë, Walter Weber u dënua me një vit e dhjetë muaj burg.
Po, dhe intimidim për më tepër.
Të gjitha ato.
Dhe shpifje publike. Kur thuhet:
Dinjiteti njerëzor është i paprekshëm. Por dinjiteti i tij u shkel rëndë.
Dhe ai nuk ishte i vetmi. Ishin shumë mjekë që ndienin të njëjtën gjë.
Ata janë privuar nga mjetet e jetesës.
Ju nuk keni më të drejtë të ushtroni profesionin. Licenca juaj për të ushtruar mjekësinë është revokuar.
Të ardhurat janë zero. Ne gjithashtu kemi një rast ku gruaja është e varfër dhe tani duhet të mbështetet në ndihmën e fqinjëve.
Me fjalë të tjera, ekzistenca e njerëzve që nuk shprehin pikëpamje konformiste politike, që mbajnë betimin e
Hipokratit dhe nuk mbështesin opinionet dhe kërkesat e politikanëve, të cilat nuk janë të bazuara në prova.
Ne e dimë që politikanët kanë marrë një vendim politik.
Në këtë aspekt, vendimet e gjykatës nuk mund të jenë të bazuara në prova gjithashtu.
Pra, ti nënkupton tani, për shkak të këtyre protokolleve të RKI-së, dmth. protokolleve nga Instituti Robert Koch, të cilat
provojnë se nuk kishte nevojë për masat e koronavirusit, për shembull, se nuk kishte nevojë të
vaksinohej, se nuk kishte mbrojtje të vërtetë.
Ata e dinin këtë dhe se nuk kishte asnjë kërkesë, megjithatë u zbatua. Pra, ky qasje e bazuar në prova nuk ekzistonte fare.
Po, në këtë drejtim nuk mund të presim as vendime gjyqësore të bazuara në prova.
Kjo është politike. Dhe pastaj edhe gjykimi është automatikisht politik.
Po, e kuptoj shumë mirë. E kuptoj shumë mirë.
Tani kemi shqyrtuar disa raste.
A keni ndonjë shembull tjetër në gamën tuaj të produkteve, le të themi?
Po, sigurisht që kemi edhe shembuj nga Hungaria dhe Polonia.
Ne vetë jemi gjithashtu të prekur si mbrojtës të të drejtave të njeriut.
A jeni prekur vetë?
Po, absolutisht. Ne nuk jemi të pabesë kur zbulojmë gjërat që bëjnë autoritetet, politikanët dhe gjyqësia.
Është detyra jonë ta dokumentojmë këtë dhe gjithashtu ta publikojmë nëse nuk ka asnjë mënyrë tjetër për ta trajtuar.
Pra, njerëzit tuaj, të cilët bëjnë fushatë për të drejtat e njeriut, për respektimin e të drejtave të
njeriut, të cilët ngrihen në mbrojtje të njerëzve, sulmohen gjithashtu nga autoritetet, nga shteti?
Po, krejt hapur. Ndoshta mund ta theksoj këtë.
Po, me kënaqësi, me kënaqësi. Shumë interesante.
Për shembull, kemi themeluesin e organizatës, Udo Leibmann, një gjerman që jeton në Poloni.
Ai u sulmua rëndë, pothuajse u vra, u torturua dy herë, e kështu me radhë.
Torturuar nga kush?
Në Poloni, për shembull, nga policia.
Ai u sulmua aq rëndë sa pothuajse nuk mbijetoi. Sigurisht, ai vazhdon të punojë dhe refuzon të intimidohet.
Dhe, natyrisht, një nga njerëzit më të mirë që kemi në çështjet e të drejtave të
njeriut, të paktën në Gjermani, nëse jo në Evropë.
Ai është, natyrisht, nën një sulm masiv për ta eliminuar atë.
Pas procedurave gjyqësore të pasuksesshme, ai duhej të vendosej në një spital psikiatrik.
Duhet të përmend se avokati ynë, i cili është përgjegjës për gjykatat ndërkombëtare, është i licencuar atje, kështu që
Attila Monostory në Hungari dhe unë udhëtuam së bashku në takimin psikiatrik në Poloni për të mbështetur Udo Leibmann.
Ne patëm sukses. Ata nuk arritën ta shtronin atë në një pavion psikiatrik.
Ai vazhdon të punojë. E njëjta gjë mund të thuhet për Attila Monostory.
A mund të ndërpres shkurtimisht përsëri?
Çfarë bëri zoti Leibmann në Poloni që përfundoi atje në gjykatë, apo çfarë bëri ai?
Ai kishte bërë komente negative për luftën në Ukrainë.
Dhe kjo është një krim?
Kjo është një krim në Poloni. Mund ta interpretoni si të doni, dhe ai u dërgua në gjyq.
Nuk na duket se po ngrihen çështje me të vërtetë të rëndësishme, por më tepër që ato po grumbullohen së bashku, po shndërrohen
në një sulm ndaj individit dhe më pas paraqiten para gjykatës.
Dhe nëse nuk keni procese gjyqësore siç i njohim nga e kaluara, por në vend të kësaj zyra e prokurorit publik ose gjykatat janë
nën ndikim politik – këtë e kemi edhe në Gjermani me zyrat e prokurorisë publike, të
cilat janë të lidhura nga ndikimi politik.
Prokurori publik nuk mund domosdoshmërisht të mbrojë veten.
Ai mundej, por atëherë karriera e tij do të kishte përfunduar.
Pra, këto varësi ekzistojnë edhe në Poloni, dhe pastaj ndodh diçka e tillë.
Dhe nëse nuk arrini asnjë përparim me çështjen gjyqësore, siç ishte rasti, atëherë i drejtoheni psikiatrisë.
Uau. Ti thua, mirë, ky njeri ka, le ta themi hapur, një çuditshmëri, duhet ta mbyllim në burg.
Saktë. Ishte caktuar një takim me psikiatërin, pastaj ne hynim në ndërtesën ku zhvillohen këto ekzaminime.
Siç thashë, unë dhe Attila u shfaqëm së bashku, së bashku me një përfaqësues të shtypit, dhe më pas e rrëzuam.
Kjo tingëllon si ditët e errëta të Bashkimit Sovjetik, kur disidentët burgoseshin, apo jo? Ata
gjithashtu mbaheshin të mbyllur në pavionet psikiatrike.
Në pavionet psikiatrike, kjo është gjëja e pabesë rreth saj.
Ti nuk var askënd. Ku ta vendosësh trupin?
Ka mënyra të ndryshme për t'u çliruar nga njerëzit.
Sigurisht, as nuk duhet të vrasë askënd.
Por natyrisht që është e lehtë të heqësh dikë qafe duke e dërguar në një spital psikiatrik; pastaj ai
zhduket dhe harrohet. Kur vdes, askush nuk e vëren.
Interesant.
Ata e provuan edhe me Atillën në Hungari.
Çfarë ishte ajo? Çfarë po ndodhte?
Ai i çoi në gjykatë akrobatët financiarë dhe mbrojti shumë njerëz që ishin viktima, viktima
financiare, gjë që qeverisë nuk i pëlqente aspak.
Ai zbuloi korrupsion dhe gjëra të tilla, dhe pastaj ata duhej ta largonin, kështu që e akuzuan për probleme
psikiatrike dhe u përpoqën ta dërgonin në një pavion psikiatrik.
Ne kemi vdekje mes mbrojtësve të të drejtave të njeriut.
Kjo është vërtetuar nga shërbimi shkencor.
Në vitin 2023, të dhënat ishin në dispozicion për vitin 2021. Mendoj se vetëm në vitin 2021 u
vranë 358 aktivistë të të drejtave të njeriut.
Dhe me pak organizata që ekzistojnë, mund të imagjinohet se shkalla është shumë e lartë; përveç torturës
dhe gjërave të tjera, burgosja, privimi nga mjetet e jetesës, të gjitha ndjekin të njëjtin model.
Dhe kjo gjithashtu është dokumentuar nga Parlamenti Evropian.
Mirë. Dhe a ia dolët ta nxirrni edhe kolegun tuaj në Hungari?
Po, arritëm ta nokautonim edhe atë.
Ai është i lirë sot dhe mund të lëvizë përsëri, të rifillojë punën e tij.
Shkëlqyeshëm. Por në Gjermani është ndryshe nga Hungaria dhe Polonia. Ata janë ende të lirë, ende në liri.
Ne, natyrisht, jemi paralajmëruar.
Së pari, duhet të them se natyrisht na duhet gjithashtu ndërgjegjësim në mesin e popullatës!
Kur jemi vetëm dhe, si në këtë rast, ndihmojmë njëri-tjetrin me sukses, nuk mund të mbështetemi në këtë.
Edhe unë vetë jam sulmuar. Ata u përpoqën të... siç mund ta shihni, jam krejtësisht senil.
Më falni, po.
Prandaj jam këtu.
Ata gjithashtu u përpoqën të më shpallnin ligjërisht të paaftë.
Me të vërtetë?
Po. Dhe pastaj më merr gjithçka.
E pabesueshme.
Atëherë të përndjekin. Më kanë thirrur të paraqitem në gjykatë.
Ata gjithashtu erdhën në shtëpinë time dhe u përpoqën të hynin.
Njerëzit nuk më kanë parë kurrë. Ata nuk më kanë parë kurrë në tërë jetën e tyre.
Por ata duan të më heqin aftësinë time ligjore sepse jam senil apo diçka.
Unë kurrë nuk shkova në takim, por mora këshilla të shkëlqyera menjëherë, natyrisht.
Ne e dimë për truqet e pista, duhet të jem i sinqertë për këtë, nuk më shkon mendja për asgjë tjetër për të thënë.
Dhe ne menjëherë thirrëm avokatët tanë në Gjermani për këshilla të menjëhershme.
Beate Bahner më përfaqësoi dhe arriti t'i rregullonte gjërat në mënyrë që të mos përfundoja në një pavion
psikiatrik. Përndryshe, nuk do të isha këtu me ju sot.
Kjo është e mrekullueshme. Por si e shpjegon?
Si mund të jetë që në demokracinë model të Gjermanisë, pushteti gjyqësor vepron kundër popullit?
Ose le ta themi kështu: të punosh kundër sinjalizuesve që duan të zbulojnë parregullsi për të
korrigjuar abuzimet? Si ndodh kjo? Si mund të ndodhë kjo?
Sigurisht, nuk do të publikohet në këtë formë nga autoritetet përgjegjëse për këtë.
Herë pas here, ne ndonjëherë arrijmë të marrim informacione që në të vërtetë nuk janë të destinuara për ne.
Mirë, çfarë do të ishte kjo?
Kam sjellë me vete një shembull të kësaj.
Ah, kjo është interesante.
Ndoshta mund ta lexojmë këtë këtu.
A mund ta shikoj?
Kjo vjen nga Renani-Palatinati dhe Sarlanda.
Oh. Çfarë thotë? "Renani-Palatinati dhe Sarlanda, program i përbashkët trajnimi i
gjyqësorit të Renani-Palatinatit dhe Sarlandës."
Qytetarët e Reichut, mohuesit e koronavirusit, teoritë e konspiracionit dhe ndjekësit e tyre si një sfidë dhe
rrezik për sistemin e drejtësisë. Kjo është mjaft ekstreme.
Po.
Pra, kjo u është rrjedhur atyre.
Po. Ndonjëherë arrijmë të marrim gjërat e duhura.
Ndonjëherë mund të marrim pjesë edhe në disa programe trajnimi.
Ne gëzohemi kur marrim një ftesë të tillë gabimisht.
Ne gjithashtu jemi relativisht mirë të informuar, por deri tani nuk kemi pasur publicitet, prandaj jemi shumë
mirënjohës ndaj Kla.TV që sot mund të raportojmë se si punojmë dhe se gjithashtu bëjmë punë serioze.
Kjo do të thotë, në thelb, se ata që sapo i përmendëm, njerëzit që, për sa i përket meje, tani po përballen me dëmtimet nga
vaksinat në sistemin shëndetësor, dhe tani madje edhe me testimin me maska – ata thjesht bien nën kategorinë e mohuesve të
Koronës dhe për rrjedhojë janë një sfidë, një rrezik për sistemin e drejtësisë. Dhe kjo është tema e trajnimit?
Po.
Nuk është çudi që njerëz si ti trajtohen si armiq, apo jo?
Po. Dhe pastaj luftojmë për mbijetesë.
Për të ndihmuar njerëz që madje as nuk i njohim.
Dhe kjo do të thotë që ne presim që popullsia të kujdeset së pari për të drejtat e veta njerëzore.
Ne nuk jemi më në epokën e Adenauerit dhe Helmut Schmidtit.
Ne e njohim nevojën dhe i bëjmë thirrje njerëzve të marrin përgjegjësi për të drejtat e tyre
njerëzore dhe të mos mbështeten te të tjerët.
Ne ndihmojmë ata që kanë nevojë për ndihmë, ata që nuk mund të ndihmojnë vetveten.
Atëherë jemi atje, dhe pastaj rrezikojmë edhe mjetet tona të jetesës, jetët tona, për të ndihmuar njerëzit.
Po, shumë mirë. Shumë mirë. Pra, vetëm nga kjo bisedë e shkurtër që kemi pasur, shoh që ke duart plot, apo jo?
Mund ta thuash kështu. Sigurisht, nuk është kaq e thjeshtë.
Nuk mund t'u kërkojmë thjesht të gjithëve: A do të dëshironit të na bashkoheshit? E dimë që shumë do të dëshironin...
Por ju dëshironi të keni më shumë punonjës?
Po, mund ta thuash kështu. Por jo me çdo çmim.
Ne do të preferonim të inkurajonim iniciativa të caktuara në vende të ndryshme, ndoshta aty ku dikush është i
interesuar për arsim të mëtejshëm, që të merret me diçka që lidhet me të drejtat e njeriut dhe mbrojtjen.
A mund t'ju kontaktojmë atje?
Kushdo që dëshiron ta vendosë këtë mund të na kontaktojë.
Ne mund të ofrojmë trajnim dhe këshilla.
Dhe nëse vërejmë se dikush është me të vërtetë i interesuar të marrë pjesë, atëherë mund t'u
kërkojmë edhe njerëzve nga ky rreth që të bashkohen.
Ne në Komitetin e Etikës do të ishim përgjegjës për ta miratuar këtë.
Dhe ata më pas gjithashtu mund të punojnë me United for Freedom.
Kjo është e mrekullueshme.
Kjo na çon në fund të bisedës sonë për sot.
Ajo që na thatë nga përvoja juaj praktike ishte shumë informuese.
Dhe ne do të tregojmë se ku çdo person i interesuar që dëshiron të përfshihet dhe të na mbështesë mund të na kontaktojë.
Faleminderit shumë për bisedën e mrekullueshme, zoti Hummitzsch.
Ju urojmë shumë forcë dhe gjithë ekipit tuaj këmbëngulje në kryerjen e detyrave tuaja.
Faleminderit shumë.
Mendoj se kjo na sjell një hap më afër popullatës.
Ju mund të shihni se ne nuk jemi kriminelë, por se me të vërtetë duam të ndihmojmë
njerëzit. Kjo është puna jonë, dhe asgjë më tepër.
E mrekullueshme.
Faleminderit.
Mirë se vini.