Мо Карл Ҳумитцш аз «Иттиҳод барои озодӣ», созмони мустақили ҳуқуқи башар, ба студияи худ хуш омадед мегӯем.
Ва ҷаноби Ҳуммитцш, бисёр ташаккур, ки вақт ҷудо кардед, то дар ин мусоҳиба ширкат варзед ва ба саволҳои сӯзони мо посух диҳед.
Аз номи ташкилоти мо ман низ мехоҳам миннатдории самимии худро барои имконият додан ба мо дар
тамаркуз ба масъалаи ҳуқуқи башар баён намоям.
Зеро ман бовар дорам, ки аҳолӣ ҳанӯз нисбатан кам медонад, ки бо он чӣ кор кунад. Ҳоло барои ин вақти хубест.
Олиҷаноб! Масъалаҳои ҳуқуқи башар – эҳтимол шумо бисёр ба хориҷа, ба он кишварҳое, ки онҳоро
«давлатҳои ҷинояткор» меноманд, сафар мекунед.
Не, комилан не. Мо дар бораи он, ки кадом давлат «давлати ҷинояткор» ҳисоб мешавад, ҳукм намекунем, балки диққати худро ба
онҳое равона мекунем, ки бо таъқиб, бо масъалаҳои ҳуқуқи башар рӯбарӯ ҳастанд ва дар ихтиёри мақомот, судҳо ва прокурорҳои
давлатӣ қарор доранд. Ва мо ба ҳар ду ҷониб менигарем.
Оҳ, ҳа, хуб. Ва шумо асосан ба куҷо сафар мекунед?
Пас мо дар Маҷористон, Полша ва Олмон масъул ҳастем ва намояндагӣ мекунем.
Ман барои Олмон масъулам ва, дар байни дигар чизҳо, инчунин ба саволҳои доираи ҳуқуқи судӣ дар
парвандаҳое, ки дар Олмон дорем, машғул мешавам.
Хуб. Нақзи ҳуқуқи башар дар Олмон – ҳамчун як шахси оддӣ, ман бояд инро чӣ гуна фаҳмам?
Мо беҳтарин демократияи то ҳол дорем.
Чӣ гуна дар Олмон метавонад нақзи ҳуқуқи башар вуҷуд дошта бошад? Оё шумо шояд мисоле доред?
Не, массавии нақзи ҳуқуқи башар вуҷуд надорад, аммо мо мебинем, ки дар баъзе соҳаҳо ва нисбати баъзе афрод, ки махсусан
ҳадаф қарор гирифтаанд, таассурот дорем, ки онҳо на танҳо барои ҷиноятҳои маъмулӣ, балки бо сабабҳои сиёсӣ таъқиб мешаванд.
Ҳамчунин омехта вуҷуд дорад ва мо чанд ҳолати онро дорем. Шояд мо дар бораи он сӯҳбат кунем.
Бале, идома диҳед. Чӣ намунаеро дар рукаватон доред?
Хуб, мо метавонем бо яке аз машҳуртарин парвандаҳо оғоз кунем, ҷаноби Фюлмих, ки аз як тараф дар сиёсат нуфузи зиёд дорад,
аммо аз тарафи дигар бо айбҳои ҷиноятӣ рӯбарӯ аст, ва мо бо саволе рӯбарӯ ҳастем, ки чӣ гуна бояд бо ин бархӯрд кунем.
Ва мо муайян кардем, ки дар ин ҷо эҳтимолан нақзи ҳуқуқи башар рух дода бошад.
Чӣ гуна?
Мо метавонем ба Рапорти махсуси Созмони Милали Муттаҳид муроҷиат кунем, ки мегӯяд ҳабс ва
маҳрумият аз дигарон то 15 рӯз шиканҷа маҳсуб мешавад.
Мо мушоҳида кардем ва муайян намудем, ки ин ҷиноят аст, зеро аллакай шаш моҳ ҳабси танҳоӣ оғоз ёфтааст.
Ҷудоии танҳоӣ?
Ҷудоии танҳоӣ, аллакай иҷро шудааст.
Шаш моҳ дар ҳабси танҳоӣ барои ҷаноби Фюлмих?
Тасаввур кардан ғайриимкон аст.
Ва дар кадом лаҳза он ҳамчун шиканҷа ҳисоб мешавад?
Аз 15 рӯз пас аз СММ.
Хуб.
Ин маънои онро дорад, ки вақти дахолати мо расидааст.
Хуб, тамошобинон бояд инро чӣ гуна тасаввур кунанд?
Пас, ҷаноби Фюлмих ҳоло аллакай беш аз 15 рӯз дар ҳабси танҳоӣ қарор дорад.
Ман метавонам тасаввур кунам, ки аввал ин хеле нороҳат аст. Ва чаро он бояд ин қадар
сахт суд карда шавад? Оё он ягон оқибат дорад?
Албатта, ин оқибатҳо дорад.
Ин ба таври назаррас умри миёнаи одамонро кам мекунад.
Бо маҳрумият аз дигарон?
Тафсилот ҳастанд.
Шояд мо метавонем инро дар барномаи инҷо нишон диҳем.
Хуб.
Шояд ҳамчун истинод.
Пас, агар шиканҷа сурат гирад ва, тибқи меъёрҳои Созмони Милали Муттаҳид, он аллакай 15 рӯз идома дошта
бошад, мо табиатан худро маҷбур мешуморем, ки дахолат кунем.
Бале, ин аҷоиб аст. Хуб, биёед инро дар хотир дорем.
Райнер Фюлмих, ҳабси танҳоӣ, нақзи ҳуқуқи башар.
Ин ҳолат комилан равшан аст. Бар асоси қоидаҳои СММ, ҳар чи аз 15 рӯз зиёд бошад, шиканҷа ҳисоб мешавад. Ва ӯ шаш моҳ дошт.
Ин воқеан девонагист, он ҷо чӣ мегузарад? Оё шумо дар низоми зиндон ягон намунаи шабеҳ доред? Якеи дигари шабеҳ, дуруст?
Албатта, монандҳо ҳастанд. Аммо дар ин ҳолат мо нақшаи муфассалро пешниҳод кардем.
Мо инро ба вакилон ирсол кардем. Ман онро инҷо мухтасаран нишон медиҳам.
Мо тақрибан 20 саҳифаи лоиҳаи аввалини худро ба вакилон супоридем. Онҳо метавонанд бо он кор кунанд.
Аз ҷаноби Фюлмих?
Барои ҷаноби Фюлмих, мо инро ба вакилон ирсол кардем.
Ва сипас онҳо бо он кор мекунанд ва бо он пеш мераванд.
Ва дар ҳамин ҳол шароити ҳабс низ сабуктар карда шуданд.
Бар асоси кори шумо?
Бале, дар байни дигар чизҳо.
Албатта, вакилон сипас бо он корро идома медиҳанд, бинобар ин онҳо иловаи ҳуқуқи башар оид ба ин мавзӯъро хоҳанд дошт.
Аҷоиб.
Ва сипас онҳо имконият доранд, ки бо созмонҳои дахлдор корро идома диҳанд.
Шумо ҳуҷҷатҳои моро дар ин масъала мегиред. Инчунин ин дар баҳсҳои ниҳоӣ дохил карда шудааст.
Ва сипас мо натиҷаҳоро мебинем ва сипас мо пас мекашем.
Мо набояд аз ин кор зиёд гап занем. Он ба таври худкор рӯй хоҳад дод.
Аммо мо бо парвандаҳои ҷиноятӣ ҳеҷ иртиботе надорем.
Хуб, аммо ҳоло инро канор гузошта, ба ибораи дигар:
Агар шумо таҳқиқоти худро намекардед, оё ҷаноби Фюлмих ҳанӯз дар ҳуҷраи танҳоӣ, дар изолятсия мемонд?
Пас ӯ аллакай шаш моҳ боз дар ташвиш буд, то мо дахолат кардем.
Пас мо инро мустақилона анҷом додем. Аз мо барои ин кор даъват нашудааст.
Мо сабти ном мешавем, бо иҷозат вориди толори додгоҳ мешавем, ба ҷараёни мурофиа гӯш медиҳем, сипас бо вакили асосии
дифоъ сӯҳбат мекунем, вазъиятро равшан месозем ва онҳо масъаларо ба уҳда гирифта, онро ҳал мекунанд.
Аъло. Хуб, ҳоло шароити ҳабс.
Оё шумо намунаи дигаре доред, ки дар он шумо, тамошобин ва шояд мо...
Хуб, албатта, барои ман ин хотираи хеле нохуш аст, вақте ки мо бояд касеро аз зиндон берун орем.
Мо дар ин ҷо ҳолати як занро дар синни чилсолагӣ дорем, ки, ба назари мо, қобили ҷавобгар донистани амалҳояш нест.
Мо дар шом як навъ занги изтирорӣ гирифтем.
Сипас ман ба шаҳри Вехта, ба зиндон сафар кардам. Ин зан умуман барои ҳабс шудан қобилият надорад.
Ин дар ин зан чӣ гуна зоҳир шуд?
Вай умуман наметавонад роҳ равад.
Дар рӯзи аввали иҷро афтод.
Ӯ дигар наметавонист роҳ равад, аз ин рӯ мо ба он ҷо бо мошин рафтем ва худро маҷбур дидем, ки ӯро фавран аз он ҷо берун барем.
Сипас ман онҳоро қабул кардам. Ман бояд бигӯям, аз як тараф, чӣ гуна мумкин аст, ки шахсе мисли ӯро ба зиндон андозанд?
Ва аз тарафи дигар, мо бояд ба кормандони назоратӣ низ ташаккур гӯем, ки, ба бовари ман, онҳо
хеле хурсанд буданд, ки аз онҳо халос шуданд.
Онҳо намедонистанд бо ӯ чӣ кор кунанд. Ӯ афтида буд, захмӣ шуда буд.
Беморхона дар паҳлӯи хона буд, аммо касе ба он аҳамият намедод.
Сипас ман онҳоро берун оварда, инро сабт кардам.
Зан умуман наметавонист роҳ равад – танҳо бо дард.
Ман ӯро ба беморхона бурдам, ки дар паҳлӯи хона буд.
Онҳо низ назари манфӣ баён карданд ва намехостанд онро дуруст баррасӣ кунанд.
Пас мо фишори назаррас равона кардем ва ташкилотамонро пушти он гузоштем.
Мо албатта хеле асабонӣ шудем, аммо онро ба анҷом расондем.
Ман тамоми шаб дар беморхона будам. Албатта, он зан комилан тарсида буд.
Ва ман дар наздикӣ мондам, то ӯ санҷишҳояшро ба анҷом расонад.
Сипас онҳо аз додани шаҳодатномаи номувофиқ будан барои ҳабс сарпечӣ карданд.
Ҳамин қадар мо тавонистем расем. Сипас ман ӯро назди хонаи дӯстиаш бурд.
Ва он чизе, ки пас аз он рӯй медиҳад, аз назорати мо берун аст.
Хуб, аммо иҷозат диҳед, хулоса кунам.
Агар шахс аз ҷиҳати ҷиноятӣ ҷавобгар нест, вале бо вуҷуди ин зиндонӣ мешавад, ин нақзи ҳуқуқи башар аст.
Карл Ҳумитцш: Албатта.
Ва ҳамин ҷо шумо ба кор даромадаед?
Карл Ҳумитцш: Бале.
Аҷоиб, аҷоиб! Ва шумо тавонистед он занро аз зиндон озод карда, ба низоми тандурустӣ супоред. Аҷоиб.
Оё шумо боз як ҳолати нақзи ҳуқуқи башар доред?
Масъала дар он аст, ки мо воқеан наметавонем тасаввур кунем, ки дар он ҷо кадом навъҳои нақзи ҳуқуқи башар вуҷуд доранд.
Аз таҷрибаи амалӣ – кадом ҳолатҳои дигари махсусан муҳим ба ёд меоянд?
Албатта, мо ҳолатҳои хурди зиёде дорем.
Аммо, агар иҷозат диҳед, ман метавонам онҳое, ки хуб маълуманд, шарҳ диҳам.
Бале, лутфан.
Масалан, ҳолати доктор Уолтер Веберро баррасӣ кунед.
Гуфта мешавад, ки тақрибан 1000 табиб муттаҳам шудаанд, ки шаҳодатномаҳои ниқобдиҳӣ додаанд.
Ҳамчунин бояд ба назар гирифт, ки ҳазораҳо табиб ҳастанд, ки ягон истисно надиҳанд, аммо мо бо одамоне сарукор дорем,
ки бешубҳа бояд аз рӯи сабабҳои тиббӣ истисно карда мешуданд.
Масалан, Вальтер Вебер онколог аст, бинобар ин ӯ низ беморони саратон дорад, ки фавран ба сабукӣ ниёз доранд.
Бо вуҷуди ин, ӯ ба суд кашида шуд.
Ман қариб ҳамаи рӯзҳои мурофиаи додгоҳиро ҳузур доштам.
Вақте ки шумо ба он чи қаблан рӯй дода буд назар мекунед, ин хеле ҳайратовар аст.
На танҳо дар парванда, балки дар худи мурофиаҳои судӣ. Мо инро як навъ маҳкумияти пешина меномем.
Ин маънои онро дорад, ки 27 рӯз мурофиаҳои додгоҳӣ барномарезӣ шудаанд.
Барои доктор Уолтер Вебер?
Пешакӣ.
Ҳамчун чорае барои пешгирӣ, мо онро ҳамин тавр мебинем. Шумо бояд 3 000 евроро ба назар гиред.
Каме хароҷоти иловагӣ, тафтишгарон ва ғайра, ва шумо зуд ба 100 000 фунт мерасед!
100 000 евро ҳатто пеш аз он ки ӯ дар ягон чиз гунаҳгор дониста шавад.
Мард бегуноҳ аст. Ва ӯ бояд 100 000 евро гирад.
Барои ин ӯ дар нақлиёти ҷамъиятӣ бо постерҳо бадном карда шудааст.
Пас 15 нафар, 12 ё 15 кормандони пулис, ба хонаи ӯ омаданд.
Бо каска ва тамоми лавозимоташ сахт мусаллаҳ.
Таҳдиди бесобиқа нисбати як марди 80-сола, ки бо ҳамсараш дар хона буд.
Пас, ба таври рамзӣ ҷойро тоза карда, мо чанд акс гирифтем.
Албатта, кас метавонад тасаввур кунад, ки он чӣ гуна менамуд.
Мисли майдони ҷанг!
Албатта!
Ва онҳо аксҳоро нашр карданд – мо намефаҳмем, ки чӣ гуна додгоҳ метавонист чунин корро анҷом диҳад.
Тамошобинҳо ҳастанд. Майдони тамошобинҳо ҳамеша пур буд.
Ва сипас онҳо ба ҳама нишон доданд, ки хонаи ӯ чӣ гуна аст.
Тӯҳмат, ман аз сухан мондам.
Пас, ҳамчун як қайд, дар ин раванд, вақте ки шумо дар назди ин низоми адолат меистед, бо шумо чӣ рӯй медиҳад?
Бале. Саволҳои додгоҳӣ як чиз аст.
Нақзи ҳуқуқи инсон бинобар таҳдид, бинобар тарс ва бинобар нобудсозии молу мулк
тавассути чунин дахолатҳо ва чунин тафтишоти хона.
Инҳо нақзи ҳуқуқи башар ҳастанд. Ва ҳамин ҷо онҳо чора меандешанд. Бисёр хуб.
Ва вақте ки худатонро дар чунин мушкилот гирифтор кардед, беҳтарин роҳи ҳимояи худ аз он чӣ аст?
Оё чизе ҳаст, ки шумо метавонед, мехоҳед ё мехоҳед дастгирӣ кунед?
Албатта, вазифаи мост, ки аз онҳое, ки дар масъалаҳои ҳуқуқи башар таъқиб мешаванд, пуштибонӣ кунем.
Мо ба масъалаҳои марбут ба ҳуқуқи ҷиноятӣ машғул намешавем.
Ин корро вакилон мекунанд. Мо вакилонро дастгирӣ мекунем.
Масалан, ҳоло дар Ҳайделберг мо парвандае дорем, ки ба зарари ваксина, зарари вазнини ваксина марбут аст.
Мо мустақиман бо вакилони мудофеъ кор мекунем, дар мурофиаҳои додгоҳӣ намояндагӣ мешавем ва мехоҳам нишон диҳам, ки
дар он ҷо чӣ кор мекунем, то мардум онро тасаввур кунанд.
Одамон ҳамеша фикр мекунанд, ки онҳо ба он ҷо мераванд, то ҳикояҳо нақл кунанд ё асабонӣ шаванд. Аммо асли масъала чунин нест.
Мо воқеан кор мекунем. Масалан, дар инҷо мо ҳуҷҷате дорем барои ин парвандаи додгоҳӣ дар
Ҳайделберг. Ман танҳо мехоҳам инро ба шумо нишон диҳам.
Ин хеле саҳифаҳои зиёд аст. Тақрибан чанд саҳифа ҳаст?
Ин тақрибан 70 саҳифа аст.
Ин танҳо натиҷаи тавзеҳи мост.
Мо ҳазорҳо саҳифаҳои шартномаҳоро бодиққат баррасӣ кардем, зарари ваксинаҳоро, бинобар ин
шартномаҳо бо BioNTech ва ғайра таҳия шудаанд.
Барои ин як моҳ кор сарф шуд. Ва, чунон ки гуфтам, ин ҳуҷҷатест, ки ҳанӯз вуҷуд надорад.
Ва мо инро барои вакилоне дастрас мегардонем, ки бо парвандаҳои зарари эмгузаронӣ сарукор
доранд. Аммо танҳо агар он исбот карда шавад.
Мо ба рақамҳои истинодӣ ниёз дорем, мо ба вакил ниёз дорем ва пас мо инро ройгон дастрас хоҳем кард.
Пас дар ин ҳолат зарари воксина ҳамчун нақзи ҳуқуқи инсон.
Бале, дақиқ. Аз назари мо, ин нақзи ҳуқуқи башар аст.
Сиёсатмадорон борҳо ваъда додаанд, ки ин масъаларо ҳал хоҳанд кард. Аммо ҳеҷ чиз рӯй надод.
Ин маънои онро дорад, ки мо бояд кӯшиш кунем, то тавассути раванди ҳуқуқӣ равшанӣ ба даст орем.
Олимон муддати тӯлонӣ кӯшиш доранд инро ҳуҷҷатгузорӣ кунанд, аммо, метавон гуфт, ки нисбати онҳо ба таври оммавӣ
табъиз мешавад, то мардум ба он чи олимон мегӯянд бовар накунанд, агар он бо сиёсати ҳукумат мувофиқат накунад.
Пас мо имконият дорем, ки агар ҳақ бо мо бошад, парвандаи худро дар суд бо умед бубарорем.
Аъло. Пас, дар ин ҳолат ҳуқуқҳои инсон вайрон шуданд, махсусан ҳуқуқи асосии дахлнопазирии ҷисмонӣ, ки дар натиҷаи ин
эмгузаронӣ ва зарари вобаста ба он воқеан бекор карда шуд.
Ин ба зарари ваксина ва масъалаҳои ниқоб марбут аст.
Чуноне ки мо низ дар парвандаи Гамбург бо иштироки Вальтер Вебер, коршиноси судӣ, доктор Ондрушка ва профессор доктор
Бенҷамин Ондрушка дидем, онҳо муайян карданд, ки далелҳои кам вуҷуд доранд, ки нишон медиҳанд ниқобҳо кумак мекунанд.
Ва бар зидди хатарноктарин вируси ҳама давру замон далелҳо ночизанд.
Вале бо ин вуҷуд Уолтер Вебер ба як сол ва даҳ моҳ зиндон маҳкум мешавад.
Бале, ва болои ин таҳдид низ.
Ҳамаи он.
Ва бадномсозии оммавӣ. Вақте ки мегӯяд:
Шаъни инсон дастнорас аст. Аммо шаъни ӯ ба таври васеъ вайрон карда шуд.
Ва ӯ ягона набуд. Докторҳои зиёде буданд, ки ҳамин тавр эҳсос мекарданд.
Онҳо аз воситаҳои зиндагӣ маҳруманд.
Шумо дигар иҷозат надоред, ки фаъолияти тиббӣ анҷом диҳед. Иҷозатномаи шумо барои фаъолияти тиббӣ бекор карда шудааст.
Даромад сифр аст. Мо инчунин ҳолате дорем, ки зан камбизоат аст ва ҳоло маҷбур аст ба кӯмаки ҳамсояҳо такя кунад.
Ба ибораи дигар, мавҷудияти одамоне, ки назари мувофиқи сиёсӣ намедиҳанд, савгандномаи Ҳипократиро риоя
мекунанд ва аз афкор ва талаботи сиёсатмадорон, ки бар асоси далелҳо нестанд, ҷонибдорӣ намекунанд.
Мо медонем, ки сиёсатмадорон қарори сиёсӣ қабул кардаанд.
Дар ин ҷиҳат, қарорҳои суд низ наметавонанд бар асоси далелҳо бошанд.
Пас, шумо ҳоло мегӯед, ки ба далели ин протоколҳои RKI, яъне протоколҳои Институти Роберт Кох, ки исбот мекунанд,
ки барои чораҳои зидди коронавирус, масалан, барои эм шудан ҳеҷ зарурат набуд, ҳеҷ ҳифози воқеӣ вуҷуд надошт.
Онҳо медонистанд, ки ҳеҷ талаботе вуҷуд надошт, вале он иҷро шуд. Пас ин равиши асосёфта бар далелҳо умуман вуҷуд надошт.
Бале, дар ин ҷиҳат низ мо наметавонем аз қарорҳои додгоҳӣ, ки бар асоси далелҳо қабул шудаанд, интизор шавем.
Ин сиёсӣ аст. Ва пас ҳукм низ ба таври худкор сиёсӣ мешавад.
Бале, ман хеле хуб мефаҳмам. Ман хеле хуб мефаҳмам.
Ҳоло мо чанд ҳолатро баррасӣ кардем.
Оё дар доираи маҳсулоти шумо, бигӯем, намунаҳои дигаре ҳастанд?
Бале, албатта, мо низ намунаҳо аз Маҷористон ва Полша дорем.
Мо низ ҳамчун ҳомиёни ҳуқуқи башар осеб мебинем.
Оё шумо шахсан осеб дидаед?
Бале, албатта. Мо вафодорӣ-ро вайрон намекунем, вақте ки амалҳои мақомот, сиёсатмадорон ва додгоҳро ошкор мекунем.
Вазифаи мост, ки инро ҳуҷҷатгузорӣ кунем ва агар роҳи дигари ҳал кардани он вуҷуд надошта бошад, онро нашр кунем.
Пас, одамони худатон, ки барои ҳуқуқи башар мубориза мебаранд, барои риояи ҳуқуқи башар, ки ҳимояи мардумро бар ӯҳда доранд,
низ аз ҷониби мақомот, аз ҷониби давлат ҳадаф қарор мегиранд?
Бале, ин бениҳоят ошкор аст. Шояд ман метавонам ба ин ишора кунам.
Бале, бо хушнудӣ, бо хушнудӣ. Бисёр ҷолиб.
Масалан, мо асосгузори созмон Удо Лейбманнро дорем, ки олмонӣ буда дар Полша зиндагӣ мекунад.
Ӯ ба таври шадид ҳамла карда шуд, қариб кушта шуд, ду бор шиканҷа шуд ва ғайра.
Аз кӣ шиканҷа шуда?
Дар Полша, масалан, аз ҷониби полис.
Вай ба таври шадид ҳамла карда шуд, ки қариб наҷот наёфт. Албатта, ӯ ба кори худ идома медиҳад ва намегузорад, ки ӯро тарсонанд.
Ва, албатта, яке аз беҳтарин одамоне, ки мо дар масъалаҳои ҳуқуқи башар дорем, ҳадди ақал дар Олмон, агар на дар тамоми Аврупо.
Албатта, ӯ барои нест карданаш дар зери ҳамлаи шадид қарор дорад.
Пас аз натиҷаи номуваффақ дар мурофиаи судӣ, ӯро бояд дар беморхонаи равонӣ бистарӣ мекарданд.
Ман бояд зикр кунам, ки вакили мо, ки ба додгоҳҳои байналмилалӣ масъул аст, дар он ҷо иҷозатнома дорад, бинобар ин ман ва
Аттила Моностори дар Маҷористон якҷоя ба мулоқоти психиатрӣ дар Полша сафар кардем, то Удо Лейбманнро дастгирӣ кунем.
Мо муваффақ шудем. Онҳо натавонистанд ӯро ба шуъбаи равонӣ бистарӣ кунанд.
Ӯ ба кор идома медиҳад. Дар бораи Аттила Моностори низ ҳаминро метавон гуфт.
Оё метавонам боз як лаҳза кӯтоҳ дахолат кунам?
Ҷаноби Лейбманн дар Полша чӣ кор кард, ки дар онҷо ба суд кашида шуд, ё чӣ кор кард?
Ӯ дар бораи ҷанг дар Украина изҳори назари манфӣ карда буд.
Ва ин ҷиноят аст?
Ин дар Полша ҷиноят аст. Шумо метавонед онро ҳар тавре хоҳед тафсир кунед, ва ӯ ба суд кашида шуд.
Ба назари мо чунин намерасад, ки масъалаҳои воқеан муҳими ҷиддӣ матраҳ мешаванд, балки онҳоро якҷоя
карда, ба ҳамла ба шахс табдил дода, сипас ба суд меоранд.
Ва агар шумо мурофиаи додгоҳиро, ки мо аз гузашта мешиносем, надошта бошед, балки дафтари прокурори давлатӣ ё додгоҳҳо таҳти
таъсири сиёсӣ қарор дошта бошанд – мо дар Олмон низ ҳаминро мебинем: дафтарҳои прокурори давлатӣ таҳти таъсири сиёсӣ ҳастанд.
Прокурори давлатӣ ҳатман наметавонад аз худ дифоъ кунад.
Ӯ метавонист, аммо дар он сурат касби ӯ ба поён мерасид.
Пас ин вобастагиҳо дар Полша низ вуҷуд доранд ва сипас чунин ҳодиса рӯй медиҳад.
Ва агар шумо дар парвандаи додгоҳӣ ягон пешрафт накунед, ки ҳамин тавр ҳам буд, пас ба равонпизишкӣ муроҷиат мекунед.
Вау. Шумо мегӯед: «Хуб, ин мард, рост гӯем, як аҷибият дорад, мо бояд ӯро ба зиндон андозем.»
Дуруст. Бо психиатр вохӯрӣ таъин шуда буд, сипас мо ба биное дохил шудем, ки дар он ин муоинаҳо гузаронида мешаванд.
Чунон ки гуфтам, Аттила ва ман бо як намояндаи матбуот якҷоя ҳозир шудем ва сипас онро бекор кардем.
Ин ба рӯзҳои торики Иттиҳоди Шӯравӣ монанд аст, вақте диссидентҳо зиндонӣ мешуданд, дуруст?
Онҳоро инчунин дар шуъбаҳои равонӣ маҳкам мекарданд.
Дар шуъбаҳои психиатрӣ ҳамин чиз пинҳонӣ ва хатарнок аст.
Ту ҳеҷ касро овезон намекунӣ. Ҷасадро куҷо гузорем?
Роҳҳои гуногун барои аз байн бурдани одамон вуҷуд доранд.
Албатта, касе ҳам набояд кушта шавад.
Аммо, албатта, осон аст, ки касеро бо фиристодан ба беморхонаи равонӣ аз байн баред; пас ӯ нопадид мешавад ва фаромӯш
мегардад. Вақте ки ӯ мемирад, ҳеҷ кас инро пай намебарад.
Ҷолиб.
Онҳо инро бо Аттила дар Маҷористон низ кӯшиш карданд.
Ин чӣ буд? Чӣ рӯй медод?
Ӯ фиребгарони молиявиро ба додгоҳ кашид ва аз бисёр одамоне, ки қурбониёни молиявӣ буданд,
дифоъ кард, ки ин ба ҳукумат умуман маъқул набуд.
Ӯ фасод ва чунин чизҳоро ошкор кард, ва сипас онҳо маҷбур шуданд аз ӯ халос шаванд, бинобар ин ӯро ба
мушкилоти равонӣ муттаҳам карданд ва кӯшиш карданд, ки ӯро дар шуъбаи равонӣ бистарӣ кунанд.
Мо дар миёни ҳомиёни ҳуқуқи башар маргҳо дорем.
Ин аз ҷониби хадамоти илмӣ муайян карда шудааст.
Дар соли 2023 рақамҳо барои соли 2021 дастрас буданд. Ман бовар дорам, ки танҳо дар соли 2021
358 нафар фаъолони ҳуқуқи башар кушта шуданд.
Ва бо назардошти чанд созмони мавҷуда, метавон тасаввур кард, ки сатҳ хеле баланд аст; ҷуз аз шиканҷа ва
дигар амалҳо, ҳабс ва маҳрум сохтан аз рӯзгори зиндагӣ ҳамааш дар як шакл сурат мегирад.
Ва ин низ аз ҷониби Парлумони Аврупо сабт шудааст.
Хуб. Ва оё шумо тавонистед ҳамкоратонро дар Маҷористон низ берун оред?
Бале, мо низ тавонистем ӯро нокаут кунем.
Ӯ имрӯз озод аст ва метавонад боз ҳаракат кунад ва ба кори худ идома диҳад.
Аъло. Аммо дар Олмон он аз Маҷористон ва Полша фарқ мекунад. Онҳо ҳанӯз озоданд, ҳанӯз дар васеъӣ ҳастанд.
Албатта, моро огоҳ кардаанд.
Аввалан, ман бояд бигӯям, ки мо, албатта, инчунин ба огоҳӣ дар байни аҳолӣ ниёз дорем!
Вақте ки мо танҳо ҳастем ва, мисли дар ин ҳолат, бомуваффақият ба ҳамдигар кӯмак мекунем, мо наметавонем ба ин такя кунем.
Ман низ мавриди ҳамла қарор гирифтам. Онҳо кӯшиш карданд... чунон ки мебинед, ман комилан пиршавӣ шудаам.
Бубахшед, ҳа.
Барои ҳамин ман инҷо ҳастам.
Онҳо низ кӯшиш карданд, ки маро аз нигоҳи қонунӣ нотавон эълон кунанд.
Воқеан?
Бале. Ва сипас ҳама чизро аз ман бигиред.
Нобоварӣ.
Пас туро таъқиб мекунанд. Ман барои ҳозир шудан дар суд даъват шудаам.
Онҳо инчунин ба хонаи ман омаданд ва кӯшиш карданд, ки ворид шаванд.
Одамон ҳеҷ гоҳ маро надидаанд. Онҳо дар тамоми умрашон ҳеҷ гоҳ маро надидаанд.
Аммо онҳо мехоҳанд қобилияти ҳуқуқии маро аз ман бигиранд, зеро ман пир шудаам ё чизе монанди он.
Ман ҳеҷ гоҳ ба он вохӯрӣ ҳозир нашудам, аммо, албатта, фавран маслиҳатҳои аъло гирифтам.
Мо дар бораи ҳилаҳои ифлос медонем, ман бояд дар ин бора ростқавл бошам, дигар чизе барои гуфтан ба ёдам намерасад.
Ва мо фавран ба вакилони худ дар Олмон барои машварати фаврӣ муроҷиат кардем.
Биате Баҳнер маро намояндагӣ кард ва тавонист масъалаҳоро ҳал кунад, то ки ман дар шуъбаи равонӣ
наафтам. Дар акси ҳол, ман имрӯз бо шумо инҷо намебудам.
Ин аҷоиб аст. Аммо шумо онро чӣ гуна шарҳ медиҳед?
Чӣ гуна мумкин аст, ки дар модели демократии Олмон мақомоти судӣ бар зидди мардум кор кунад?
Ё бигзор онро ба ин шакл бигӯем: оё бар зидди ошкоркунандагоне кор кардан мумкин аст, ки мехоҳанд нобаробариҳоро
ошкор кунанд, то сӯистифодаҳоро ислоҳ кунанд? Ин чӣ гуна рӯй медиҳад? Чӣ гуна метавонад рӯй диҳад?
Албатта, онро мақомотҳои масъул дар ин шакл нашр намекунанд.
Инҷо ва онҷо мо баъзан метавонем маълумотеро ба даст орем, ки дар асл барои мо пешбинӣ нашудааст.
Хуб, ин чӣ мешуд?
Ман як намунаи инро бо худ овардаам.
Оҳ, ин ҷолиб аст.
Шояд мо инро дар ин ҷо хонда метавонем.
Оё метавонам як назар андозам?
Ин аз Рейнланд-Пфалцин ва Саарланд аст.
Оҳ. Он чӣ мегӯяд? «Рейнланд-Пфалц ва Саарланд, барномаи муштараки омӯзишии мақомоти судӣ Рейнланд-Пфалц ва Саарланд.»
Шаҳрвандони рейх, радкунандагони коронавирус, назарияҳои табаддулот ва пайравонашон ҳамчун як
чолиш ва хатар ба низоми адолат. Ин хеле шадид аст.
Бале.
Пас, ин ба онҳо фош шудааст.
Бале. Баъзан мо ба чизҳои дуруст дастрасӣ пайдо мекунем.
Баъзан мо низ метавонем дар барномаҳои муайяни омӯзишӣ иштирок кунем.
Мо хурсандем, вақте ки чунин даъватномаро бо хато мегирем.
Мо низ нисбатан хуб огоҳ ҳастем, аммо то ҳол таблиғот надоштем, аз ин рӯ ба Kla.TV хеле миннатдорем, ки имрӯз
метавонем гузориш диҳем, ки чӣ гуна кор мекунем ва ин ки мо низ корҳои ҷиддӣ анҷом медиҳем.
Ин маънои онро дорад, ки дар асл он чизеро, ки мо тоза ба рӯйхат гирифтем, яъне одамоне, ки, аз назари ман, ҳоло дар низоми
тандурустӣ бо зарари воксина ва ҳатто бо санҷиши ниқобиҳо сарукор доранд, онҳо ба таври оддӣ ба гурӯҳи радкунандагони
Корона дохил мешаванд ва аз ин рӯ барои низоми адолат як мушкилот ва хатар мебошанд. Ва ин мавзӯи омӯзиш аст?
Бале.
Тааҷҷубовар нест, ки бо одамоне мисли шумо чун душманон муносибат мекунанд, не?
Бале. Ва сипас мо барои зинда мондан меҷангем.
Барои кӯмак ба одамоне, ки мо ҳатто намешиносем.
Ва ин маънои онро дорад, ки мо аз аҳолӣ интизорем, аввал ҳуқуқҳои инсонии худро ҳифз кунанд.
Мо дигар дар давраи Аденауэр ва Ҳелмут Шмидт нестем.
Мо зарурати инро эътироф мекунем ва мардумро даъват мекунем, ки барои ҳуқуқҳои инсонии худ
масъулият бар дӯш гиранд ва ба дигарон такя накунанд.
Мо ба онҳое, ки ба кӯмак ниёз доранд ва наметавонанд ба худ кӯмак кунанд, кӯмак мерасонем.
Пас мо онҷо ҳастем ва дар он сурат низ ризқу рӯзии худро ва ҷони худро барои ёрӣ ба мардум ба хатар мегузорем.
Бале, аъло. Бисёр хуб. Пас, танҳо аз ҳамин гуфтугӯи кӯтоҳе, ки доштем, ман мебинам, ки шумо воқеан бо корҳо саргарм ҳастед, не?
Шумо метавонед ҳамин тавр бигӯед. Албатта, ин қадар оддӣ нест.
Мо наметавонем танҳо аз ҳама пурсем: «Оё шумо мехоҳед ба мо ҳамроҳ шавед?» Мо медонем, ки бисёриҳо мехоҳанд...
Аммо шумо мехоҳед кормандони бештар дошта бошед?
Бале, шумо метавонед инро бигӯед. Аммо на ба ҳар нарх.
Мо бартар медонем, ки дар ҷойҳои гуногун, шояд дар он ҷое, ки касе ба таҳсилоти иловагӣ манфиатдор аст, ташаббусҳои муайянро барои
машғул шудан ба масъалаҳои ҳуқуқи башар ва дифоъ ташвиқ кунем.
Оё мо метавонем бо шумо дар он ҷо тамос гирем?
Ҳар касе, ки мехоҳад инро ташкил кунад, метавонад бо мо тамос гирад.
Мо метавонем омӯзиш ва машварат пешниҳод кунем.
Ва агар мо фаҳмем, ки касе воқеан ба иштирок кардан шавқманд аст, пас мо метавонем аз
одамони ин давра низ даъват кунем, ки ҳамроҳ шаванд.
Мо дар Кумитаи ахлоқӣ пас аз ин масъули тасдиқи он хоҳем буд.
Ва онҳо сипас метавонанд бо United for Freedom низ кор кунанд.
Ин аҷоиб аст.
Ин моро ба поёни гуфтугӯи имрӯзамон мерасонад.
Он чизе, ки шумо аз таҷрибаи амалӣатон ба мо гуфтед, хеле муфид буд.
Ва мо нишон медиҳем, ки ҳар касе, ки манфиатдор аст ва мехоҳад иштирок карда, моро дастгирӣ кунад, метавонад бо мо тамос гирад.
Ташаккури зиёд барои гуфтугӯи аҷоиб, ҷаноби Ҳуммитш.
Мо ба шумо нерӯи зиёд ва ба тамоми дастаатон матонат дар иҷрои вазифаҳои шумо таманно дорем.
Ташаккур бисёр.
Ман фикр мекунам, ки ин моро як қадам ба аҳолӣ наздиктар мекунад.
Шумо мебинед, ки мо ҷинояткор нестем, балки воқеан мехоҳем ба мардум кӯмак расонем. Ин кори мост ва бас.
Аҷоиб.
Ташаккур.
Марҳамат.