Patrik Baab – politika sciencisto kaj ĵurnalisto – laboris por publikaj dissendantoj dum multaj jaroj kaj estis tre proksima
al la realo de milito en orienta Ukrainio, Afganio kaj aliloke.
En aŭtuno de 2023, inter multaj aliaj libroj, aperis "Auf beiden Seiten der Front – Meine Reisen in die
Ukraine" (Ambaŭflanke de la fronto – Miaj vojaĝoj al Ukrainio).
Nu do – ek al la milito!
Per ĉi tiuj provokaj vortoj Patrik Baab celas igi 16-jaran junulon pensi en sia emocia poemo.
Baab estas iu, kiu scias pri kio li skribas.
Teo, kiel oni nomas la 16-jarulon, estas ordinara adoleskanto, kiu decidis aliĝi al la armitaj fortoj.
Li tiel reprezentas aliajn de sia aĝo, kiuj ŝatus fari ĉi tiun paŝon.
La fatala difekto: preskaŭ ĉiuj el ili havas falsajn atendojn.
Ili naive falis por la rekrutadaj paroladoj de la Bundeswehr.
Ili lerte ekspluatas la soifon de junuloj je aventuro kaj ilian entuziasmon pri teknologio por
inspiri ilin sekvi karieron en la armitaj fortoj.
Aldone al tio estas la absurda militpropagando, kiu eĉ ne ĉesas ĉe lernejoj.
Ĉio ĉi donas fruktojn.
Theo volas fari ion por paco kaj defendi sian landon, kiel li klarigis al televida prezentistino Anne Will.
"Mi konscias pri la riskoj," li asertis en ŝia programo.
Sed ĉu tio vere estas la kazo?
Patrik Baab dubas pri tio.
En poezia formo, li invitas lin vojaĝi al Donetsk.
Tie li brutale kaj malkaŝe montras al li la hororojn de milito.
Lia mesaĝo estas klara:
En ajna speco de milita konflikto, la nuna celo ne estas protekti sian landon!
Anstataŭe, soldatoj estas misuzataj de potencavidaj kaj profitobsedaj marionetistoj.
Por atingi siajn celojn, iliaj helpantoj ĵetas sablon en la okulojn de homoj.
Ili provokas, instigas homojn unu kontraŭ la alia kaj frotas siajn manojn malantaŭ la kulisoj.
Kio fine restas al la popoloj estas morto, detruo, sufero kaj senfinaj larmoj de malĝojo.
Nu do – iru al milito!
Ekscita poemo, omaĝo al paco...
Ĉu vi volas fari tion, kio vere gravas?
Do tion!
Aliĝu al la Brita Armeo!
Ĉu vi volas defendi okcidentajn valorojn, nian liberecon, kiel vi faris en Afganio?
Do iru!
Mi estas maljuna. Mi ne staros en via vojo.
Ĉu vi volas scii, kion signifas milito? Do iru!
Militu!
Ĉu vi volas defendi vian landon? Do iru!
Lasu ilin diri al vi, ke la rusoj venos, ke Putin morgaŭ estos ĉe la pordo, se ni hodiaŭ ne tenos lin for de Donbaso!
Kredu tion, kion oni diras al vi, ĉar tiuj, kiuj nenion scias, devas multe kredi, kaj tiuj, kiuj ne kredas
nian propagandon, faras la laboron de niaj malamikoj!
Lasu vin instigi kontraŭ la rusoj!
Ek! Fermu viajn okulojn kaj ek!
Iru tien, kie la nigra tero jam estas trempita per la sango de centoj da miloj da ukrainoj kaj rusoj.
Iru!
Herbo kreskos ankaŭ super via morta korpo.
Venu kun mi al Donjecko, kie eĉ la infanoj lernas, kion signifas milito,
kie ĉi tiu milito ne komenciĝis en 2022, sed jam en 2014, sur la Maidan,
kie ĉi tiu milito komenciĝis per la murdoj faritaj de la Dekstra Sektoro, kion vi ne aŭdas en lernejo, nek en universitato.
Venu kun mi al la urbo, kie ĉiuj scias, kion signifas vivi en la mortozono.
Kie lernejanoj rampas sub siajn skribotablojn kiam la sonorilo sonas por la paŭzo, ĉar ili timas la venontan bomban alarmon,
kaj kie, nokte, en siaj revoj, ili vidas la morton farantan sian laboron dum tuta vivo.
Venu kun mi al Mariupolo, kie sur la kela muro estas skribite per blanka farbo: Sdez Detje! Infanoj ankoraŭ loĝas ĉi tie!
Sed la vinkelo estas brulinta.
Neniu plu loĝas ĉi tie.
Se vi volas scii, kion signifas milito, tiam venu!
Se vi volas veni kun mi al la kontaktlinio, venu!
Nu, , se vi volas rigardi en la abismon tra elbrulintaj fenestraj kavoj,
se vi ne povas pisi en la fosaĵon, ĉar tie estas papiliaj minoj,
se vi ne povas laviĝi dum tagoj,
kiam la lasta racio da larvoj estas manĝita kaj nenio alia restas por manĝi ,
kiam vi licias la grasan kaĉon el la hejtosistemo en malsekaj keloj kun aliaj malpuraj kaj perturbitaj homoj ,
se vi havas nur malpuran akvon por trinki,
se vi kaptas dizenterion el ĉi tiu malpura, kontaminita akvo,
kiam vi devas feki super la tondra radio kaj kiam vi ne povas trovi iun ajn herbon por viŝi vian postaĵon,
se vi ankoraŭ portas la samajn subpantalonojn en la unua, dua, tria, kvara, kvina tago kaj la
malnova, malmoliĝinta fekaĵo akumuliĝas en ili,
kiam vi kuŝas en la polvo nokte en via trempita armea parka kaj kiam vi frostvundiĝas vintre sur lito en glacimalvarma ŝirmejo,
kiam pedikoj kaj puloj infestigas vian fetorplenan uniformon,
kiam miriadoj da insektoj nutras sin je via haŭto, kiam vi akiras skabion,
Kiam la malvarma, malseka koto, en kiu vi staras ĝis maleolo tagon post tago , bluvigras la haŭton de
viaj piedoj kaj iom post iom kaŭzas ilian putriĝon,
kiam la amputitaj, sangaj tranĉeopiedoj kuŝas en amaso en la tero,
kiam la ratoj roskas la kadavrojn
kaj la korvoj manĝas la okulojn kaj intestojn de la mortintoj ,
kiam vi aŭdas la fajfon de la oficiroj,
kiam ili postkuras vin per levita pistolo, kun fingro sur la ellasilo, supren laŭ la ŝtuparo kaj el
la tranĉeo en mitralilan fajron, en la minejojn,
kiam la dronoj svarme flugas al vi,
Kiam vi ne povas dormi nokte, ĉar la vunditoj estas kaptitaj en la pikdrataro kaj ĝemadas kaj ploras pro siaj patrinoj,
Kiam vi turniĝas sur malpura litoŝtofo en la hospitalo kaj via piedo jukas kaj vi volas ĝin gratvundi,
sed ne plu estas piedo, ĉar via kruro estis amputita,
kiam nur la fantoma doloro rememorigas vin, ke vi iam havis kruron , kie nun nur amputita
krurostumpo estas envolvita en sangosorba bandago,
kiam la misiloj celas vian telefonon kaj atingas sian celon per malvarma geometrio,
kiam de via kiraso restas nur fandita metalo, kiam vi forbrulas en fajrokuglo je 1 400 gradoj,
tiam vi scias, kion milito signifas.
Do iru!
Sentu tiun guston de libereco kaj aventuro!
Iru kaj fariĝu heroo!
Iru, kiam potenco kaj la amaskomunikiloj kunaliĝas kiel gluo.
Donu vian vivon por tiuj, kiuj sendas vin tien, sed ne iru tien vi mem!
Ne kompatu vin mem! Iru!
Iru al via morto por tiuj, kiuj faras populismajn paroladojn en televidaj babilprogramoj, kiuj restas malantaŭ la linioj aŭ en
siaj bunkroj kaj metas siajn proprajn infanojn en la lastan aviadilon eksterlanden,
firmaj transatlantikistoj, kiaj ili estas.
Iru! Se vi falos, la borso altiĝos! Do iru!
Sed unue rigardu ilin, sidantajn malantaŭ siaj skribotabloj en siaj redakciaj oficejoj, kirliĝantajn siajn kafotasonojn.
la grandparolantoj, kiuj ne sendus siajn proprajn infanojn en la tranĉeojn, rigardu ilin atente,
La vetludantoj kaj ŝel-ludistoj en la registaro, kiuj volas liveri Tauruson, , sed malsekigas sin ĉe la unua pafo de la pafilo.
Rigardu ilin, la kirasaj estroj malfermas ĉampanjajn korpojn dum aliaj sangas ĝis morto sur siaj armiloj.
Rigardu ilin atente.
Vi nur devas rigardi la vizaĝon de ĉi tiu ulo.