Мы вельмі рады вітаць сёння ў нашым інтэрв'ю Стэфана Шуберта.
Спадар Шуберт — былы паліцэйскі, журналіст і прызнаны эксперт у галіне бяспекі, а таксама аўтар розных кніг, у тым
ліку некалькіх бестселераў, такіх як «Der geheime Krieg gegen Deutschland» («Таемная вайна супраць Германіі»).
У сваіх кнігах ён абапіраецца на сваю былую кар'еру паліцэйскага і падрабязна разглядае
тэмы ўнутранай бяспекі, злачыннасці і міграцыі.
Спадар Шуберт, гэта ваша першае інтэрв'ю для Kla.TV.
Ці не маглі б вы прадставіцца нашым гледачам і расказаць ім крыху пра свой досвед?
Так, добры дзень. Вялікі дзякуй за запрашэнне.
Так, вы ўжо расказалі большую частку, насамрэч, былы паліцэйскі.
Я заўсёды расказваў гісторыі на вечарынках, сямейных сустрэчах, сярод сяброў, а потым людзі казалі: «Табе варта
гэта запісаць», і вось так я, па сутнасці, і пачаў пісаць.
Цяпер іх дванаццаць, я думаю, чатыры ці пяць — бестселеры «Шпігеля».
Ну, перш чым спіс бестселераў Spiegel быў сфальсіфікаваны такім чынам, што нікому з, скажам, незалежных СМІ немагчыма трапіць у
гэты спіс, што зусім іншая праблема, я таксама за апошнія восем месяцаў, здаецца, стварыў YouTube-канал пад
назвай «Schubert's Lagemeldung», дзе я штодня публікую.
Я быў бы вельмі рады, калі б усе зазірнулі, падпісаліся і напісалі што-небудзь у каментарыях. Нарэшце, я таксама даю
рэгулярныя інтэрв'ю іншым медыя, у залежнасці ад таго, што адбываецца, і, на жаль, у
нашы дні, трэба сказаць, адбываецца шмат чаго.
Таксама кажуць, што ў вас ёсць добрыя кантакты з органамі бяспекі, паліцыяй і спецслужбамі.
Як гэта развілося? Звычайна такія колы недаступныя.
Ну, часткова таму, што я сам, вядома, з такога ж асяроддзя. Я праходзіў навучальныя курсы і працаваў у розных аддзелах і
ўстановах, і людзі, з якімі я тады пачынаў, таксама падымаліся па кар'ернай лесвіцы і мелі паспяховыя кар'еры. Таксама праўда,
што пасля выхаду першых кніг многія з іх звязаліся са мной.
Потым я наладзіў новыя кантакты, і ўжо знайшоў у паштовай скрыні некаторыя дакументы і гэтак далей.
Вось так яно, чутка разышлася сярод сіл бяспекі, і ў выніку я насамрэч даволі добра інфармаваны.
Так, гэта азначае, што ў вас ёсць шырокая сетка кантактаў, таму вы можаце атрымаць доступ
да інфармацыі, якую інакш не змаглі б атрымаць.
Сапраўды, так, але цяпер улады і асобных паліцэйскіх прымушаюць выяўляць злоўжыванні.
Што таксама становіцца ўсё цяжэй сустрэцца.
Гэта таксама больш немагчыма зрабіць па тэлефоне, і так ужо даволі даўно.
І вось так атрымліваецца, што збоку зусім не ўсведамляюць ціску, які назапашваецца ўладах, каб маўчаць пра няўдачы і
падтрымліваць прыкрыццё, арганізаванае іх палітычнымі начальнікамі. Таму тут шмат чаго сур'ёзна не так.
Так, дык давайце пачнём з тэмы затусоўванняў.
У 2016 годзе Аніс Амры здзейсніў напад на калядным кірмашы ў Берліне, уехаўшы грузавіком у натоўп.
Першы буйны ісламісцкі тэрарыстычны напад у Германіі за апошні час.
Вы напісалі кнігу «Аніс Амры і Федэральны ўрад».
І там, спасылаючыся на вашы даследаванні і складзеныя вамі файлы, вы пішаце, што органы бяспекі добра ведалі Аніса Амры.
Напад адбыўся пад пільным назіраннем вялікай колькасці праваахоўнікаў.
І вы сцвярджаеце, што нягледзячы на шматлікія папярэднія судзімасці, злачынцу далі
поўную свабоду і нават дазволілі пасля ўцячы.
А потым усё замялі. Гэта вельмі сур'ёзныя абвінавачванні.
Бо гэта азначае, што федэральны ўрад свядома пагадзіўся на смерць дванаццаці чалавек і раненні сямідзесяці іншых.
Якія ў вас ёсць доказы гэтых сур'ёзных абвінавачванняў?
Так, сапраўды, гэта вельмі сур'ёзныя абвінавачванні.
І я атрымаў 20 000 дакументаў ад усіх уладаў.
І я таксама змог паразмаўляць з следчым па справах тэрарызму, непасрэдна прыцягнутым да
гэтай справы, які на гэта звярнуў маю ўвагу.
Ён сказаў, што мы спрабавалі арыштаваць Аніса Амры год і паў. Мы не можам атрымаць ордар на арышт.
У нас было чатыры асабістыя сустрэчы з начальствам, якое казала: «Пакіньце гэтага чалавека ў спакоі», — нягледзячы на цяжкія
злачынствы, нягледзячы на нападкі з нажом у асяроддзі наркагандляроў, нягледзячы на прамыя кантакты
з ІД, якая ў той час была вельмі, вельмі актыўнай.
Менавіта з гэтай ячэйкай быў звязаны Аніс Амры. Аніс Амры — не адзіны выканаўца, а меў у Германіі
вялікую сетку ІД, у якую, напрыклад, уваходзіў і Абу Вала.
Цяпер ён знаходзіцца пад судом і хоча прадухіліць сваю дэпартацыю.
І гэта была прычына маёй тэорыі, што спецслужбы, ад Федэральнага ведамства па абароне канстытуцыі да ЦРУ, зрабілі
ўсё магчымае, каб перашкодзіць паліцыі выконваць сваю працу.
Арыштаваць гэтага небяспечнага чалавека, які, як усе ведалі, здзейсніць тэракт не «калі», а «калі», каб дабрацца да
людзей, што стаяць за ім, бо яго тэлефон таксама быў праслухоўваўся, па спадарожнікавай сувязі ў лагеры ІД у Лівіі.
І менавіта гэта амерыканцы і зрабілі, халоднаякроўна.
Вось так і адбыўся напад на Брайтшайдплац.
І чаму спецслужбы былі зацікаўлены ў тым, каб адпусціць Аніса Амры?
Найперш, вядома, новае золата разведвальных службаў: даныя і наборы даных.
Аніс Амры меў непасрэдны кантакт з планіроўшчыкамі-тэрарыстамі ІД у лібійскім ваенным лагеры.
І ён сапраўды знаходзіцца ў ісламскім асяроддзі, ён трапіў у Германію праз Лампедусу, праз
Італію, дзе ён ужо сядзеў у турме як злачынец.
Людзі ІС дапамагалі і падтрымлівалі яго паўсюль.
Гэта была сетка, якую людзі хацелі раскрыць.
І, вядома, прамы кантакт з Лівіяй.
І неўзабаве пасля фатальнай тэрарыстычнай атакі на берлінскі калядны кірмаш менавіта амерыканцы з групы авіяносцаў з
Міжземнага мора бамбардзіравалі тэрарыстычныя лагеры Аніса Амры ў Лівіі, забіўшы больш за 70 тэрарыстаў «Ісламскай дзяржавы».
Таксама зрабіў гэта і прадстаўнік Пентагона. І гэты прадстаўнік Пентагона таксама сказаў тое, пра што ў нямецкіх СМІ насамрэч
ніколі не абмяркоўвалася, а менавіта тое, што гэты ваенны ўдар быў накіраваны супраць тых, хто стаяў за напад, як адказны ўдар.
І я зафіксаваў усё гэта ў сваёй кнізе.
Я захаваў 600, 700 крыніц, у тым ліку амерыканскіх СМІ.
Каб там узнікла вельмі ясная і адназначная карціна.
І вы таксама кажаце, што ЦРУ было прыцягнута?
Так, гэта так. І, вядома, цалкам зразумела, што гэта праграма беспілотнікаў і праграма — ёсць асобная назва для гэтай
праграмы, назва ваеннай аперацыі — па знішчэнні ІД у лібійскіх лагерах. І гэта была ў першую чаргу праграма ЦРУ.
Спадар Шуберт, каб мы зразумелі адзін аднаго.
Гэта значыць, што адміністрацыя ЗША дала ўказанне сілам бяспекі не чапаць Аніса Амры ў
сваіх уласных мэтах. Ці правільна я гэта разумею?
Так, вядома, у мяне таксама няма канчатковага доказу ад ЦРУ.
Яно не ўключана ў дакументы, хоць іх там 20 000, у тым ліку дакументы спецслужбаў.
Але відавочна, што амерыканцы яго цалкам праслухоўвалі, цалкам сачылі за ім, па загадзе GPS.
Таксама адбываецца маніторынг у рэжыме рэальнага часу яго чата з лідарам ІД у Лівіі, з тэрарыстычным лідарам, які
вяўся на арабскай мове. І ўсё ж яго перакладалі адначасова.
Гэта паказвае ўзровень сачэння, які там быў прыменены, і тое, якой каштоўнай мэтай ён з'яўляецца.
Яго можна было арыштаваць даўно. Ён здзейсніў некалькі правапарушэнняў.
Яму нават не далі гэтага зрабіць, калі ў Германіі яму стала занадта горача.
Ён хацеў збегчы за мяжу. Яму перашкодзілі пакінуць краіну.
Пасля гэтага Аніса Амры дапыталі, і ён заявіў, што цяпер яго арыштуюць для дэпартацыі.
І ён сказаў: «Я хачу цяпер добраахвотна сысці».
Вам не трэба мяне дэпартаваць. Я хачу вярнуцца на Блізкі Усход. Але федэральны ўрад гэтаму перашкодзіў.
Федэральны ўрад забяспечыў, каб пасля нападу аднаго з яго саўдзельнікаў за адну ноч дэпартавалі ў Марока.
Існуюць сведчанні, што ён быў двайным агентам мараканскіх спецслужбаў і працаваў на ІД.
Яму не выставілі абвінавачванняў. На маю думку, яго павінны былі прадставіць у суд, але замест гэтага яго
выгналі з Федэральнага міністэрства ўнутраных спраў у рамках сакрэтна-дыверсійнай аперацыі.
Жанчыну, адказную за гэта, спадарыня Меркель узнагародзіла пасадай пасла ў Амерыку.
Вось да якіх вышынь паднялася гэтая ўся справа.
І для мяне цалкам відавочна, што амерыканцы, вядома, і немцы зусім слеплыя, калі гаворка ідзе пра ісламісцкі тэрарызм.
Яны на сто працэнтаў залежаць ад амерыканцаў, якія тут праслухоўваюць усё і ўсіх.
А калі амерыканцы кажуць: «Вы яго не арыштуеце», — нямецкія ўлады шчоўкаюць абцасамі і робяць усё, як ім загадана.
Так. Так, давайце вернемся да бягучай сітуацыі.
Іх кнігі носяць такія назвы, як «Дэстабілізацыя Германіі», «Страта ўнутранай і знешняй бяспекі» і «Грамадзянская вайна набліжаецца:
прадвеснікі паўстанняў і рэвалюцый у гарадах Германіі».
Цяпер новы федэральны ўрад паставіў сваёй мэтай аднавіць парадак і вярнуць кантроль над мяжамі.
Як вы думаеце, ці прынясе чорна-чырвоная кааліцыя тут змены да лепшага?
Дарэчы, я пісаў пра дэстабілізацыю Германіі ў 2016 годзе.
У той момант гэта яшчэ лічылася трывогайствам і папулізмам.
І цяпер мы бачым гэта кожны дзень у навінах, хоць у навінах шмат чаго хаваюць.
Але людзі могуць самі ўбачыць, што адбылося за ўсяго некалькі гадоў, калі прагуляюцца па цэнтрах сваіх гарадоў.
І таму гэтая кніга была, на жаль, на жаль, усё спраўдзілася.
І гэта была мая матывацыя працягваць, абуджаць людзей.
А на другую частку пытання — чырвона-зялёны, насамрэч чырвона-зялёны, я б сказаў чырвона-чорны.
Так, гэты спатыкненне языка насамрэч з'яўляецца часткай праграмы, таму што гэта як чырвона-зялёнае.
Па сутнасці, «Чырвона-Чорны» працягвае там, дзе спынілася кааліцыя «Трафік Лайт».
Гэтыя памежныя кантролі — гэта паказное мерапрыемства без рэальнай каштоўнасці.
Няма паслядоўнай дэпартацыі, нават для злачынцаў, нават для ісламістаў.
І гэта зусім не змяняецца. Ніякай адваротнай міграцыі няма.
Паводле асноўных СМІ, змена кірунку міграцыі існуе толькі для таго, каб заспакоіць насельніцтва і
не даць яму галасаваць за альтэрнатыўную партыю.
І, на жаль, нічога лепшага не зменіцца на выбарах пры гэтым урадзе.
І гэта азначае, што палітыкі насамрэч не хочуць выпраўляць сітуацыю. Ці ёсць за кулісамі нажывальнікі?
Лоббі, якое небачнае, якое дзейнічае па-за гэтым партыйным спектрам?
Многія на гэтым зарабляюць. Масавая міграцыя стала велізарным бізнес-мадэллю.
Проста паглядзіце на гэтыя жахлівыя арэндныя платы, якія сацыяльныя арганізацыі, такія як Чырвоны Крыж, «Карытас»,
АВА і СДП, збіраюць у ваколіцах Асацыяцыі дабрабыту рабочых.
Прадпрымальнікі ў сферы нерухомасці, буйныя амерыканскія банкі, Western Union, якія зарабляюць мільярды на грашовых пераводах з
Германіі і Заходняй Еўропы, часткова з фондаў сацыяльнага забеспячэння, часткова з злачынстваў, у свае родныя
краіны, дзе прыбыткі потым яшчэ больш павялічваюцца за кошт высокіх камісій і нявыгадных абменных курсаў.
Да таго ж, вядома, усе гэтыя комплексы НДА, якія цяпер непасрэдна фінансуюцца ўрадам, г.зн. няўрадавымі арганізацыямі.
Вось такі гіганцкі бізнес-мадэль. І гэта таксама адна з прычын, чаму многія, многія людзі
зацікаўлены ў тым, каб нічога не змянілася.
Так. Такім чынам, гэта азначае, што палітыкі насамрэч не зацікаўлены ў тым, каб нешта змяніць.
Кажуць, што там нейкае шоу.
Ёсць шмат гульцоў, якія атрымліваюць прыбытак за кулісамі, напрыклад, банкі і ўсе тыя канламератаў, якія вы згадалі, НДА.
З іншага боку, можна ўбачыць, што самі мігранты нейкім чынам з'яўляюцца ахвярамі або пешкамі
тых, хто на заднім плане нажывае на гэтым грошы.
Іх краіны, такія як Сірыя, Афганістан, Ірак і Лівія, былі бамбардзіраваныя ў імя дэмакратыі.
Потым яны прыходзяць сюды падманным шляхам, магчыма, жадаючы інтэгравацца.
Іншыя ад прыроды траўмаваныя войнамі.
Гэта сее нянавісць і стварае спрыяльныя ўмовы для радыкалізацыі людзей.
А з іншага боку, у Германіі ўсё больш і больш «забароненых раёнаў», куды не адважваецца зайсці нават паліцыя.
А потым яны кажуць: «Так, мы забаронім нажы або павялічым нагляд за грамадзянамі як рашэнне». Але гэта зусім не вырашае праблему.
Ці не здаецца вам, што тут прасоўваецца нейкая схаваная мэта?
Ёсць такі дэвіз вышэйшага ступеня масонства: парадак з хаосу.
Гэта азначае, што насельніцтва ўтрымліваецца ў стане стрэсу, пакуль яно не запатрабуе моцнага кіраўніцтва і не
прыме рашэнні, якія раней былі неўяўляльнымі. Ці так гэта?
Так, праблема ў тым, што ў нас насамрэч хаос.
У нас шмат адцягваючых спрэчак, каб адцягнуць увагу ад сапраўдных праблем, вось як гэтая зона забароны на ножы.
Праблема не ў нажах, а ў нападніках з нажамі. Вось чаму гэта дымавая заслона.
Нядаўна нехта параніў іншага чалавека ланцуговай пілой.
Тады нам хутка давядзецца ўводзіць і зоны без бензапіл.
І сапраўды, гэтыя ўмовы, якія самі палітыкі і выклікалі, цяпер выкарыстоўваюцца для
прасоўвання ўсё больш жорсткіх законаў аб бяспецы.
Захоўванне даных, сачэнне з дапамогай мабільных тэлефонаў, яшчэ больш цэнзуры ў сацыяльных
сетках, яшчэ большы кантроль над меркаваннямі.
І гэтыя меры накіраваны не супраць злачынцаў ці небяспечных асоб, а супраць грамадзян і СМІ, такіх,
напрыклад, як Compaq, якія асудзілі гэтыя ўмовы.
І гэта паказвае, што гэта адбываецца не выпадкова, а што гэта план, што гэта праграма, якую рэалізуюць.
І на шкоду ўласнай краіне, на шкоду насельніцтву ўласнай краіны.
І ў гэтым жа заключаецца катастрафічнасць сітуацыі, у якой мы фактычна знаходзімся з 2015 года, — яна
пагаршаецца і кожны год набліжаецца да кульмінацыі.
Так, калі вы кажаце, што гэта робіцца наўмысна, канчатковым вынікам будзе дэстабілізаваная Германія.
Ці ёсць з гэтага карысць для палітыкі? Я маю на ўвазе, што ім кіраваць становіцца ўсё цяжэй.
Цяпер вы чуеце, што вакол Бундэстага будуюць вялікія агароджы і гэтак далей, усё больш і больш умацоўваючыся.
У нейкі момант гэта стане небяспечным для гэтых джэнтльменаў і лэдзі.
Ну, яны добра абаронены. У іх ёсць браніраваныя афіцыйныя лімузіны, у іх ёсць узброены ахоўны корпус BKA.
Яны больш не вядуць нармальнае жыццё, больш не ходзяць па крамах самі.
Гэта значыць, што яны нават не заўважаюць гэтага. Гэта закрыты бурбалка.
І вось цяпер вакол Рэйхстага будуюць роў АХА. Так яго называюць.
Такім чынам, своеасаблівы танкавы бар'ер, які не дазваляе вам туды праехаць на машыне.
Насамрэч, яны ўсё больш і больш забаррыкадоўваюцца, і цяпер раён урада пашыраецца яшчэ далей,
хоць мільярдаў няма, а ёсць толькі мільярды даўгоў.
Цяпер канцылярыю зноў пашыраюць коштам амаль у мільярд еўра, хоць яна і так ужо з'яўляецца
адным з найбуйнейшых урадавых штаб-кватэр у свеце.
Такім чынам, гэта сапраўды палітыка супраць уласнай краіны і ўласнага насельніцтва.
Ваша апошняя кніга мае падобную назву, «Сакрэтная вайна супраць Германіі».
А падзагаловак які? Краіна ў прыцэле сусветных эліт.
Хто тут вядзе вайну? І пра якія эліты ідзе гаворка?
І якімі сродкамі вядзецца гэтая вайна?
Так, гэта не проста вайна, якой мы яе сабе раней уяўлялі.
Бок А змагаецца з Бокам Б, але ў нас вайна на некалькіх франтах.
Калі паглядзець на амерыканцаў, мы знаходзімся ў эканамічнай вайне супраць Германіі.
Потым ёсць Джо Байдэн, які, я цалкам згодны з легендай расследаванняў Сайманам Гершэлем у Амерыцы, кажа, што
адміністрацыя Джо Байдэна знішчыла «Паўночны паток 2», таму што яны хацелі аддзяліць нас ад таннага расійскага газу.
Цяпер мы купляем брудны, задорагай звадкаваны прыродны газ з Амерыкі.
Гэта таксама вайна супраць Германіі, супраць яе энергетычнага забеспячэння, супраць яе эканомікі.
Існуе такая фінансавая індустрыя, як BlackRock, якая таксама прасоўвала гэтую кліматычную ідэалогію, перш
чым ад яе адмовіцца. Гэта таксама быў бізнес-мадэль.
Гэтыя ж буйныя хэдж-фонды часткова фінансавалі кліматычныя НДА, каб тыя маглі аказваць ціск на палітыкаў і
прымусіць іх пераабсталяваць заводы на новае абсталяванне, у якое фінансавая індустрыя ўжо інвеставала.
Такім чынам, гэта велізарная, маштабная машына пераразмеркавання, гэтаксама як з COVID-19, калі таксама было
задзейнічана шмат грошай, якія забралі ў найбяднейшых грамадзян, а потым раздалі фармацэўтычнай прамысловасці.
І мы сапраўды бачым гэта ва ўсіх сферах, і менавіта таму з'явілася назва кнігі.
Так, яе таксама называюць гібрыднай вайной, г.зн. вайной, якая вядзецца не звычайнай зброяй.
Якія мэты, на вашу думку, стаяць за гэтым, акрамя ўзбагачэння асобных гульцоў?
Так, гэта вельмі моцны матыў. Прыбыткі, мільярды прыбыткаў, улада і ўплыў, вядома ж, а таксама
імунітэт, каб заставацца пад абаронай ад пераследу.
Гэта таксама вельмі заўважна ў Германіі.
У іншых еўрапейскіх краінах, у Амерыцы таксама ёсць палітыкі, якія адбываюць турэмныя тэрміны, некаторыя з
якіх доўжацца некалькі гадоў, за карупцыю і махлярства.
У Германіі ніводзін высокапастаўлены палітык не ўтрымліваецца пад вартай у чаканні суда.
Нават у Габеку, дзе пракуратура аднойчы адважылася прыняць меры, — а ў нас ёсць пракуратура, якая падпарадкоўваецца палітычным
дырэктывам, — яна ўсё ж адважылася расследаваць яго за парушэнне артыкула аб блюзнерстве, паводле якога
ён сам сотні разоў узбуджаў справы супраць грамадзян.
А потым старыя партыі ў Бундэстагу гэта адхілілі, што таксама абсурдна, абараняючы сваіх палітыкаў ад занадта
нязначнага пераследу, а адначасова адразу ж падымаючы рукі на апазіцыйных палітыкаў і пачынаючы вобшукі.
Так, і ўсё ж вы кажаце, што ў канчатковым выніку перад намі разыгрываецца палітычны тэатр,
які таксама з'яўляецца часткай адцягвання ўвагі.
Я проста лічу, што важна не згубіць фокус на гэтым, таму я і спытаў пра эліту на заднім плане, бо, які б
пытанне ні разглядаць, заўсёды здаецца, што за кулісамі цягнуць за нітачкі тыя ж людзі.
Так, у выніку ты заўсёды цягнеш за адныя і тыя ж струны.
Такім чынам, існуе палітычна-ваенны комплекс, як ва Украіне, а цяпер і з амерыканскім нападам на Іран, які яны правялі,
хоць Дональд Трамп перад выбарамі абяцаў нешта зусім іншае.
Вы ж бачыце, вядома, вы бачыце гэта цяпер у маштабным перааснашчэнні НАТА, ЕС і Германіі.
Гэта можна ўбачыць у фармацэўтычным сектары, звязаным з каранавірусам, дзе мы спадзяёмся, што
ў Амерыцы Бобі Кенэдзі яшчэ больш прышчэпіцца.
Я не думаю, што гэта сапраўды яшчэ пачалося. Многія спадзяваліся на большае.
І так, гэта бясконцая барацьба паміж дабром і злом, калі хочаце так гэта назваць.
Вы сказалі, што Трамп абяцаў нешта іншае, чым тое, што ён насамрэч рэалізуе.
Гэта можна ўбачыць асабліва выразна на прыкладзе Фрыдрыха Мерца.
Нават самыя важныя перадвыбарчыя абяцанні былі парушаны менш чым за шэсць месяцаў.
Як доўга, на вашу думку, насельніцтва будзе гэта трываць і дазваляць вадзіць сябе за нос, як у нас, так і за акіянам?
Такім чынам, для мяне Фрыдрых Мерц — найбуйнейшы выбарчы ашуканца з канца Другой сусветнай вайны.
І я лічу, што мы цяпер на 54-м ці 55-м дні запазычанасці, дзе ён хлусіў.
І вось цяпер высветлілася, што яшчэ да выбараў ён замовіў справаздачу, калі не памыляюся, за 9500 еўра ў Уда Ды Фабіа, які
павінен быў яму распрацаваць гэты тормаз доўгу ў старым Бундэстагу, дзе ў «Зялёных» усё яшчэ было больш
галасоў, чым у AfD, каб прасунуць яго, зрабіўшы ўсё загадзя.
А потым нямецкаму насельніцтву паведамілі, што адбыўся скандал з удзелам Зельэнскага ў Белым доме.
Усё гэта было ўжо вырашана да выбараў, таму гэта была буйная выбарчая падманка.
І калі б у Германіі існавала нармальнае медыяпрастора, то павінны былі б выходзіць штодзённыя
навіны, пакуль Фрыдрых Мерц не сыдзе ў адстаўку.
І гэта паказвае, што, хоць у нас і ёсць натуральная палітычная праблема, самай вялікай праблемай з'яўляецца,
вядома ж, праблема СМІ: медыяўлада ARD, ZDF, асноўных СМІ, Spiegel, Axel Springer Verlag.
Яны вырашылі, што мы не ператворым гэты скандал у скандал.
Замест гэтага яны прыдумваюць чарговую анты-АФД загалоўку, або альтэрнатыўныя СМІ неяк знаходзяць іншы загаловак,
з дапамогай якога можна ўскалыхнуць скандал і адцягнуць увагу. І ў гэтым заключаецца вялікая праблема.
І я лічу, што менавіта таму насельніцтва яшчэ не выйшла на вуліцы, бо гэтая медыйная сіла проста ўсё яшчэ занадта моцная.
Так, вось менавіта, гэтыя скандалы ідуць адзін за адным.
Гэта тактыка, якую выкарыстоўваюць зноў і зноў.
Гэта тыповая тактыка «падзяляй і ўладар», калі такія групы, як вакцынаваныя і невакцынаваныя, ставяць адна
супраць адной, а мясцовых жыхароў — супраць мігрантаў.
Але мы не павінны трапіць у гэтую пастку.
Спадар Шуберт, я вельмі ўдзячны вам за тое, што сёння вы падзяліліся з намі гэтымі заблытанымі падзеямі, паказалі нам за
кулісы і пралілі святло на лялькаводаў, што стаяць за сцэнай.
Давайце мы, шаноўныя гледачы, распаўсюдзім інфармацыю пра гэтыя важныя сувязі, каб мы маглі вырашыць праблему ў
корані, а інфармаванае насельніцтва магло прыцягнуць уладу да адказнасці. Спадар Шуберт, шчыры дзякуй.
Буду вельмі рады, і вялікі дзякуй за запрашэнне.