Pozik gaude gaurko elkarrizketan Stefan Schubert ongietorri emateaz.
Schubert jauna polizia-ofizial ohi, kazetari, segurtasun aditu aitortua eta hainbat libururen egilea da, tartean
Der geheime Krieg gegen Deutschland (Alemaniaren aurkako gerra sekretua) bezalako best seller batzuk.
Bere liburuek poliziako agente gisa zuen ibilbide profesionala oinarri hartzen dute eta barne-segurtasunari, krimenari
eta migrazioari buruz modu zabalean jorratzen dituzte gaiak.
Schubert jauna, hau da Kla.TVrekin zure lehen elkarrizketa.
Gure ikusleei zure burua aurkeztu eta zure ibilbideari buruz pixka bat kontatu nahi al duzu?
Bai, ondo eguerdi. Eskerrik asko gonbidapena emateagatik.
Bai, hori gehiena jada esan duzu, egia esan, polizia ohi bat zara.
Betidanik istorioak kontatu behar izan ditut festetan, familiako bilerenetan eta lagunen artean; eta jendeak esaten zidan:
"Hori idatzi beharko zenuke", eta horrela hasi nintzen idazten.
Orain hamabi liburu daude, eta uste dut Spiegel-eko lau edo bost salmenta-onenen liburuak direla.
Orain, Spiegel-eko bestseller-zerrenda modu batean manipulatu baino lehen, non, esaterako, hedabide independenteetako inork
ezin duen bestseller-zerrendan sartu —eta hori beste arazo bat da—, azken zortzi hilabeteotan, uste dut,
Schubert's Lagemeldung izeneko YouTube kanal bat sortu dut, eta bertan egunero argitaratzen dut.
Pozik nintzateke denek pasatxo bat eginda, harpidetu eta iruzkin bat utziko balute. Azkenik, gertatzen denaren arabera, beste
hedabide-formatu batzuetarako ere elkarrizketa erregularrak ematen ditut. Zoritxarrez, egun
hauetan gauza asko gertatzen ari direla esan behar da.
Esaten da segurtasun agintariekin, poliziarekin eta zerbitzu sekretuekin harreman onak dituzula.
Nola garatu zen hori? Normalean, halako zirkuluak eskuragaitzak dira.
Beno, zati batean, noski, nik neuk atzean halako jatorria dudalako. Prestakuntza-ikastaroetan parte hartu nuen eta hainbat
sail eta agintaritzatan lan egin nuen, eta garai hartan nirekin hasi zirenek ere mailaz maila igo eta ibilbide
arrakastatsuak izan zituzten. Era berean, egia da lehen liburuak argitaratu ondoren askok nirekin harremanetan jarri zirela.
Ondoren kontaktu berriak egin nituen, eta jada postontzian zenbait dokumentu aurkitu ditut eta abar.
Horrela da, beraz: segurtasun agintarien artean albistea zabaldu da, eta horri esker nik benetan nahiko ondo informatuta nago.
Bai, horrek esan nahi du sare zabala duzula, eta, beraz, bestela lortu ezin zenukeen informazioa eskuratu dezakezula.
Egiazki, bai, baina orain agintari eta polizia-ofizial bakoitzari presioa egiten zaie gehiegikerioak agerian uzteko.
Gainera, gero eta zailagoa bihurtzen ari da elkartzea.
Telefono bidez ere ezinezkoa da orain, eta denbora luzez ezinezkoa izan da.
Eta horrela gertatzen da kanpokoek ez dutela batere konturatzen agintarien barruan pilatutako presioaz, hutsuneak isilean
gordetzeko eta beren nagusi politikoek egindako estalki-lanarekin bat egiteko. Beraz, gauza asko oso oker daude.
Bai, beraz, hasi gaitezen estalkien gaiaz.
2016an, Anis Amrik Berlinoko Gabonetako azokan eraso bat egin zuen, kamioi batekin jendetzaren gainean talka eginez.
Alemanian azkenaldiko historian izandako lehen islamista terrorismo-eraso nagusia.
Liburu bat idatzi duzu: Anis Amri eta Gobernu Federala.
Eta han, zure ikerketari eta bildu dituzun fitxategiei erreferentzia eginez, idazten duzu
segurtasun agintariek Anis Amri ondo ezagutzen zutela.
Erasoa agintari ugariren adi begirapean gertatu zen.
Eta zuk diozu, bere aurreko kondenaketa askoren ondoren ere, egileari askatasun osoa eman ziotela
eta ondoren ihes egiteko aukera ere eman ziotela.
Eta ondoren dena isilarazi zuten. Hauek oso salaketa larriak dira.
Zeren horrek esan nahi baitu gobernu federalak asmoz onartu zituela hamabi pertsonen herriak eta beste 70en zauriak.
Zein froga duzu salaketa larri hauek egiaztatzeko?
Bai, egia da, hauek oso salaketa larriak dira.
Eta agintari guztietatik 20.000 dokumentu jaso nituen.
Eta kasuan zuzenean inplikatuta zegoen terrorismo-ikertzaile batekin ere hitz egiteko
aukera izan nuen, eta hark hori adierazi zidan.
Esan zuen urte eta erdi daramatzagula Anis Amri atxilotzen saiatzen. Atxiloketa-agindurik ezin dugu lortu.
Goi-mailako agintari batzuekin lau bilera aurrez aurre izan genituen, eta haiek esan zuten gizona bakarrik utzi, delitu
larriak egonda ere, droga-ingurunean labankadak egonda ere, eta garaian oso-oso aktiboa zen ISekin harreman zuzenak egonda ere.
Zelula hori zen zehazki Anis Amrik zuena; Anis Amri ez da egile bakarra, baizik eta Alemanian ISen sare zabala
zuena, eta horretan, adibidez, Abu Wallah ere sartzen zen.
Une honetan epaiketan dago eta deportazioa saihestu nahi du.
Eta hori izan zen nire teoriaren arrazoia: zerbitzu sekretuek, Konstituzioaren Babeserako Bulego Federaletik CIAra arte, poliziak
bere lana egitea eragotzitzeko ahal zuten guztia egin zutela.
Gizon arriskutsu hau atxilotzeko, denek bazekiten ez bazen, baizik eta noiz erasoko zuen eraso terrorista bat, bere atzean
zeudenetara iristeko, bere telefonoa ere entzuteko gailu batekin jarrita zegoelako,
Libiako IS kanpamentuetan satelite bidezko agindua.
Eta hori da zehazki amerikarren egin zutena, begirik bat ere mugitu gabe.
Eta horrela gertatu zen hasieran Breitscheidplatz-eko erasoa.
Eta zergatik zuten zerbitzu sekretuek interesa Anis Amri askatzen uzteko?
Lehenik eta behin, noski, inteligentzia zerbitzuen urre berria: datuak eta datu-multzoak.
Anis Amrik Libiako kanpamentu militar batean ISeko terrorista-planifikatzaileekin harreman zuzena izan zuen.
Eta hala da, islamista eszena barruan dago; Alemaniara Lampedusatik eta Italiatik etorri
zen, non jada delitugile gisa espetxean zegoen.
ISko pertsonak nonahi lagundu eta babestu zioten.
Jendeak argitu nahi zuen sarea zen.
Eta, noski, Libyarekin harreman zuzena.
Eta Berlinen Eguberrietako azokan izandako atentatu terrorista hilgarria gertatu eta gutxira, Amerikarrak izan ziren
Mediterraneoan zebilen hegazkin-ontzi eramangarri talde batekin Libiako Anis Amriren kanpaleku terrorista
bonbardatu zituztenak, 70 baino gehiago ISko terrorista hilez.
Pentagonoko bozeramaile batek ere hala esan zuen. Eta bozeramaile horrek, gainera, Alemaniako hedabideetan inoiz benetan
eztabaidatu ez zen zerbait esan zuen: bonbardaketa militar honek erasoren bat egin zuten atzean
zeudenak helburu zuela, eraso erantzuleko ekintza bat.
Eta hau guztia nire liburuan dokumentatu dut.
600 eta 700 iturri gorde ditut, Amerikako hedabideak barne.
Horrela, han oso irudi garbi eta zalantzarik gabeko bat agertu da.
Eta zuk ere diozu CIAk parte hartu zuela?
Bai, hala da. Eta oso argi dago, noski, dron-programa hau eta Libiako kanpamentuetan IS suntsitzeko beste programa
bat – programa horri izen militar berezi bat ematen zaio – zeudela. Eta hori batez ere CIAren programa izan zen.
Schubert jaunari, argi izan dezagun.
Horrek esan nahi du AEBetako administrazioak agindu ziola segurtasun agintariei beren onurarako Anis
Amri ez molestatzeko. Hori ondo ulertzen ari naiz?
Bai, noski, nik ere ez dut CIAko froga erabakigarririk.
Ez dago dokumentuetan sartuta, nahiz eta 20.000 dokumentu egon, zerbitzu sekretuen dokumentuak barne.
Baina argi dago amerikarrak erabat kontrolatu zutela, erabat zaindu zutela, GPS agindupean.
Libian dagoen ISeko buruzagiarekin, terrorista-buruzagiarekin, arabieraz egin zuten txata ere denbora errealean
jarraitu zuten. Eta hala ere, aldi berean itzuli zuten.
Honek bertan aplikatutako zaintza-maila eta helburu oso baliotsu bat dela erakusten du.
Eta aspaldi atxilotu zitekeen. Delitu batzuk egin ditu.
Alemanian gauzak berorik gehiegi bihurtu zirenean ere, hori egitea galarazi zioten.
Atzerrira ihes egin nahi zuen. Herrialdetik irtetetzea galarazi zioten.
Ondoren Anis Amri galdekatua izan zen eta esan zuen orain atxilotuko zutela deportazioa gauzatzeko.
Eta esan zuen: orain borondatez alde egin nahi dudala.
Ez nauzu deportatu beharrik. Ekialde Ertainera itzuli nahi dut. Eta gobernu federalak hori eragotzi du.
Erasoaren ondoren, gobernu federalak ziurtatu zuen bere konplizeetako bat gau batean Marokora deportatu zutela.
Badira froga batzuk, eta horiek iradokitzen dute Marokoko zerbitzu sekretuentzako agente
bikoitza izan zela eta IS-entzat lan egin zuela.
Ez zioten kargurik jarri. Nire ustez, epaitegi baten aurrean aurkeztu beharko zuten, baina, ordea, Barne Ministerio
Federaletik espioitza- eta trikimailu-operazio batean bota zuten.
Horren erantzule zen emakumea Merkel andreak Amerikako enbaxadore izendatu zuen. Horrela altu iritsi zen kasu osoa.
Eta niretzat oso argi dago amerikarrak, noski, eta alemaniarrak islamista terrorismoari dagokionez guztiz itsuak direla.
Amerikarren menpe ehuneko ehunean daude, eta haiek hemen dena eta denak entzuteko espioitza egiten dute.
Eta amerikarrak "Ez duzu atxilotuko" esaten dutenean, aleman agintariek orpoak elkarrekin klik
egin eta esaten dietena zehatz-mehatz betetzen dute.
Bai. Bai, itzuli gaitezen egungo egoerara.
Haien liburuek honako izenburuak dituzte: Alemaniaren desestabilizazioa, Barne- eta
kanpo-segurtasunaren galera, eta Gerra zibila dator: Alemaniako hirietan altxamendu eta iraultzen seinaleak.
Orain, gobernu federal berri honek bere misio bihurtu du ordena berreskuratzea eta mugetan kontrola berreskuratzea.
Uste al duzu beltz-gorriko koalizioak hemen hobekuntza ekarriko duen?
Bide batez, 2016an Alemaniaren desestabilizazioari buruz idatzi nuen.
Garai hartan, oraindik ere alarmista eta populista gisa hartzen zen.
Eta orain egunero ikusten dugu albisteetan, nahiz eta albisteetan asko ezkutatuta egon.
Baina jendeak beraiek ikus dezakete beren hiriguneetatik zehar ibiltzean, azken urte gutxi batzuetan zer gertatu den.
Eta horregatik, zoritxarrez, zoritxarrez, dena egia bihurtu zen.
Eta hori izan zen aurrera jarraitzeko eta jendea esnatzeko nire motibazioa.
Eta galderaren bigarren zatia, gorria-berdea, egiazki gorria-berdea; nik gorria-beltza esango nuke.
Bai, aho-irristatze hori egiazki programaren parte da, gorri-berde modukoa delako.
Red-Black, funtsean, trafiko-argien koalizioak utzitako lekutik jarraitzen ari da.
Mugako kontrol hauek baliorik gabeko ikuskizun bat besterik ez dira.
Ez dago deportazio etengabeko politikarik, ezta kriminalentzat ere, ezta islamistentzat ere.
Eta hori batere ez da aldatzen. Ez dago migrazio-politikaren aldaketarik.
Komunikabide nagusien arabera, migrazioaren bira bakarrik existitzen da herritarrak lasai
mantentzeko, alderdi alternatibo bati bozka egin ez dezaten.
Eta, zoritxarrez, gobernu honen hauteskundeetan ezer ez da hobera aldatuko.
Eta horrek esan nahi du politikariek ez dutela benetan egoera konpondu nahi. Atzean irabazi-bilatzaileak daude?
Ikusezina den eta alderdi-espektro honen kanpoan funtzionatzen duen lobi bat?
Horren onuradun asko daude. Migrazio masiboak negozio-eredu erraldoi bat bihurtu dira.
Begira besterik ez duzu egin behar langileen ongizate elkartearen inguruan Gurutze Gorria, Caritas, AWO eta SPD bezalako gizarte
ongizate erakundeek kobratzen dituzten alokairu izugarri hauek.
Higiezinen ekintzaileek, AEBetako banku handiek eta Western Unionek Alemaniatik eta Mendebaldeko Europatik beren
herrialdeetara transferitutako diruarekin —zati batean gizarte segurantzako funtsetatik, beste zati batean krimenetik—
miliardoak irabazten dituzte; herrialde horietan irabazi horiek tasen altuen eta truke-tasa txarren bidez areagotzen dira.
Gainera, noski, gobernuz kanpoko erakundeek finantzatuta dauden gobernuaren zuzenean finantzatutako GKE konplexu guzti hauek.
Beraz, negozio-eredu erraldoia da hori. Eta hori ere da arrazoietako bat, zergatik
hainbeste jendek ezer aldatu ez dadin interesa duten.
Bai. Horrek esan nahi du politikariek ez dutela benetan interesik gauzak benetan aldatzen.
Ekitaldi bat dagoela diote.
Atzean irabazi egiten duten jokalari asko daude, hala nola bankuak eta aipatu dituzun konglomeratu guztiak, baita GKEak ere.
Bestalde, ikus dezakezu migratzaileek beraiek nolabaiteko biktima edo peoi direla atzean irabazi egiten dutenen eskutik.
Haien herrialdeak, hala nola Siria, Afganistan, Irak eta Libia, demokrazia izenean bonbardatu dituzte.
Ondoren, hemen etortzen dira faltsu aitzakiak erabiliz, agian integratu nahi dutelako.
Beste batzuk naturalki gerrek traumatizatuta daude.
Honek gorrotoa zabaltzen du eta jendea erradikalizatzeko lurzorua emankorra bihurtzen du.
Eta bestalde, Alemanian gero eta gehiago dira no-go eremuak, non poliziak ere sartzeko ausardia ez duen.
Eta gero diote: bai, labanak debekatuko ditugu edo herritarren gainbegiratzea handituko dugu konponbide
gisa. Baina horrek ez du arazoa batere konpontzen.
Inpresioa al duzu hemen agenda bat jarraitzen ari dela?
Maila altuko masoneriaren lelo hau dago: kaosetik ordena.
Honek esan nahi du populazioa tentsio egoeran mantentzen dela, lidergo sendoa eskatzen duten arte eta aurretik pentsaezinak
izango liratekeen irtenbideak onartzen dituzten arte. Hala al da?
Bai, arazoa da benetan kaosa dugula.
Benetako arazoetatik arreta kentzeko eztabaida ugariren bidez dihardugu, hain zuzen ere labana
debekatzeko eremu honekin gertatzen den bezala.
Ez dira labanak arazoa, baizik eta labanekin erasotzaileak. Horregatik da hau arreta desbideratzeko eztabaida.
Duela gutxi, norbaitek beste norbait zauritu zuen motosierraz.
Orduan laster kate-serrarik gabeko eremuak ere ezarri beharko genituzke.
Eta egia da, halaber, politikariek berak eragindako baldintza hauek orain gero eta zorrotzagoak diren
segurtasun legeak onartzeko erabiltzen ari direla.
Datuak gordetzea, telefono mugikorraren zaintza, sare sozialetan zentsura gehiago, iritziak kontrolatzeko ahalmen handiagoa.
Eta neurri hauek ez dira kriminalen edo pertsona arriskutsuen aurka zuzenduta, baizik eta herritarren eta
hedabideen aurka, esaterako Compaq bezalako enpresen aurka, egoera hauek salatu dituztelako.
Eta honek erakusten du ez dela ausaz gertatzen, baizik eta plan bat dela, agenda bat dela eta aurrera eramaten ari direla.
Eta bere herrialdearen kalterako, bere herrialdeko biztanleen kalterako.
Eta hori da 2015az geroztik benetan bizi izan dugun egoeraren suntsitzaileena: urtez urte
okerrera doa eta gailur batera heltzen ari da.
Bai, hori asmoz egiten ari dela esaten baduzu, azken emaitza Alemaniako desestabilizazioa izango da.
Politikak honetatik onurarik jasotzen al du? Hots, gero eta gobernaezinagoa bihurtzen ari da.
Orain entzuten duzu Bundestagaren inguruan hesi handiak eraikitzen ari direla eta abar, gero eta gehiago babestuz.
Noizbait, jaun eta andre hauentzat arriskutsua izango da.
Ba, ondo babestuta daude. Armaturiko limusin ofizialak eta BKAko babes armatuak dituzte.
Ez dute gehiago bizitza normala egiten, ez dute gehiago bakarrik erosketetara joaten.
Horrek esan nahi du ez dutela konturatu ere egiten. Burbuila itxi bat da.
Eta orain AHA-aren fosoa Reichstagaren gainean eraikitzen ari dira. Horrela deitzen zaio.
Beraz, nolabaiteko tanke-oztopo bat da, autoaz bertara joatea eragozten duena.
Egiazki, gero eta gehiago beren burua barikadatzen ari dira, eta orain gobernu-distritoa are gehiago zabaltzen ari da, nahiz eta
miliardoak eskuragarri ez egon, miliardoetako zorpetan daudela.
Orain, kancleritza berriro zabaltzen ari da ia mila milioi euroko kostuarekin, nahiz eta jada
munduko gobernu-egoitza handienetako bat izan.
Beraz, benetan bere herrialdearen eta bere biztanleriaren aurkako politika bat da.
Zure azken liburuak izenburu antzekoa du: Alemaniaren Aurkako Gerra Sekretua.
Eta azpititulua zein da? Munduko eliteen tiro-lerroan dagoen herrialdea.
Nor ari da hemen gerra egiten? Eta zein eliteei egiten zaie hemen erreferentzia?
Eta zein bidez ari da gerra hau borrokatzen?
Bai, hau ez da guk aurretik irudikatu genuen gerra soil bat.
A alderdia B alderdiaren aurka borrokan ari da, baina fronte anitzeko gerra dugu.
Amerikarrak begiratuta, Alemaniaren aurkako gerra ekonomiko batean gaude.
Ondoren dago Joe Biden, eta Amerikako ikerketa-legenda Simon Herschel-ekin erabat bat nator: Joe Bidenen administrazioak
Nord Stream 2 lehertu zuela dio, Errusiatik eta haren gas errusiarraren prezio baxutik bereiz nahi gintuztelako.
Orain Amerikako zikina eta garestiegia den LNG gas naturala erosten ari gara.
Hau ere Alemaniaren aurkako gerra bat da, bere energia-hornikuntzaren aurkako, bere ekonomiaren aurkako.
BlackRock bezalako finantza-industria bat dugu, eta honek ere klima-ideologia hau zabaldu zuen, orain bertatik
urruntzen ari den arte. Era berean, negozio-eredu bat ere bazen.
Hedge funts handiek, neurri batean, klima-NGOak finantzatu dituzte, haiek politikariei presioa egin
diezaioten beren lantegiak makineria berrira egokitzeko, finantza-industriak jada inbertitu baitzuen horietan.
Beraz, hau da birbanaketa-makina erraldoi eta masiboa, koronabirusaren kasuan bezala, non diru asko
zebilen eta beheko geruzako herritarrei dirua kendu eta farmazeutika-industriara bideratu zuten.
Eta egiazki, eremu guztietan ikusten dugu hau, eta horregatik sortu zen liburuaren izenburua.
Bai, gerra hibrido gisa ere ezagutzen da, hau da, arma konbentzionalekin borrokatu ez den gerra.
Zein helburu uste duzu dauden honen atzean, jokalari indibidualek beren burua aberasteaz aparte?
Bai, hori motibo oso sendoa da. Irabaziak, miliardoetako irabaziak, boterea eta eragina, noski,
baita immunitatea ere, auzipetzetik babestuta egoteko.
Hau Alemanian ere oso nabarmena da.
Beste Europako herrialdeetan eta Amerikan ere badaude ustelkeria eta iruzurragatik espetxe-zigorrak betetzen ari diren
politikariak, horietako batzuek urte batzuk irauten dituztenak.
Alemanian, ez dago goi-mailako politikaririk epaiketaren zain atxilotuta.
Habeck ere, non behin fiskaltza publiko batek ekintza abiatzera ausartu zen; eta badugu fiskaltza publiko bat,
politika-jarraibideek lotuta dagoena, eta hala ere ausartu zen lèse-majesté klausula urratzeagatik berari
ikerketa abiatzera, klausula hori berak berak herritarren aurka ehunka aldiz jada abiarazi baitu.
Eta ondoren, Bundestageko alderdi zaharrek baztertu egin zuten, absurdoa ere bada: beren politikariak prozesamendu nahiko eskasa
jasotzetik babesten dituzte, eta aldi berean, berehala eskuak altxatu eta oposizioko
politikarien aurka etxe-bilaketak hasten dituzte.
Bai, eta hala ere diozu azken batean gure aurrean antzezten ari den antzerki politikoa
dela, eta hori ere distrakzioaren zati bat dela.
Uste dut garrantzitsua dela horretan arreta galtzea saihestea, eta horregatik galdetu nuen atzean dauden eliteei
buruz, izan ere, edozein gai aztertzen duzunean, beti dirudi pertsona berberak direla hariak mugitzen dituztenak.
Bai, beti amaitzen duzu hari berberak tiraka.
Beraz, Ukrainako kasuan bezala, politiko-militar konplexua dago, eta orain Irani egindako AEBetako erasoarekin ere bai,
eraso hori aurrera eraman baitzuten, nahiz eta Donald Trumpek hauteskundeen aurretik guztiz bestelako zerbait promestu.
Ikusten duzu hori, noski; orain ikus dezakezu NATOn, EBn eta Alemanian egiten ari den armamentu handitze erraldoian.
Hau ikus daiteke farmazia sektorean koronabirusarekin, non espero dugun Bobby Kennedyk Ameriketan are gehiago zabalduko duela.
Ez dut uste benetan hasi denik oraindik. Jende askok gehiago espero zuen.
Eta bai, ona eta gaizkiaren arteko amaigabea den borroka da, hala deitu nahi badiozu.
Esan zenuen Trumpek benetan ezartzen ari dena baino zerbait desberdina promestu zuela.
Friedrich Merz-ekin bereziki argi ikus daiteke.
Sei hilabetera baino gutxiagotan hauteskundeetako garrantzitsuenak diren promesak ere guztiak hautsi dira.
Zein denbora uste duzu populazioak honekin jasango duen eta sudurretik gidatzea onartuko
duen, bai gure aldean bai itsasaren beste aldean?
Beraz, niretzat, Friedrich Merz Bigarren Mundu Gerraren amaieratik hona hauteskunde-iruzurgilerik handiena da.
Eta uste dut orain zor-murrizketaren 54. edo 55. egunean gaudela, non gezurra esan zuen.
Eta orain agerian geratu da hauteskundeak baino lehen ere, uste dut 9.500 euroren truke Udo Di Fabio-ri txosten bat enkargatu
ziola, Bundestag zaharrean —non Berdeek oraindik AfD-k baino boto gehiago zituzten— zor-murrizketa
hori aurkezteko eta onartarazteko, dena prestatuta.
Eta gero, alemaniar herritarrei esan zitzaien gertatu zela Zelenskik parte hartu zuen eskandaluarekin AEBetako Etxe Zurian.
Hau guztia hauteskundeak baino lehen erabaki zenez, hauteskunde-iruzur handia izan zen.
Eta Alemanian hedabide-esparru funtzionamenduan balego, Friedrich Merzek dimisioa eman arte
egunero albiste-labur bat egon beharko litzateke.
Eta honek erakusten du, nahiz eta arazo politiko natural bat izan, arazo handiena, noski, hedabideen arazoa
dela: ARD, ZDF, hedabide nagusiak, Spiegel eta Axel Springer Verlag-en hedabideen boterea.
Erabaki dute ez dugula eskandalu hau eskandalu bihurtuko.
Horren ordez, beste anti-AfD izenburu bat asmatu dute, edo hedabide alternatiboek nolabait beste
izenburu bat aurkitu dute eskandalatzeko eta arreta desbideratzeko. Eta hori da arazo nagusia.
Eta uste dut horregatik oraindik ez dagoela jendea kaleetan, hedabideen boterea oraindik ere oso indartsua delako.
Bai, zuk esan zenuen, eskandalu hauek bata bestearen atzetik datoz.
Hau da behin eta berriro erabiltzen den taktika bat.
Hau da zatitu eta gobernatzeko taktika tipikoa, non txertatutako pertsonak txertatu gabekoen aurka
eta bertakoak migratzaileen aurka jartzen diren.
Baina ez dugu erori behar tranpa honetan.
Schubert jauna, gaur garapen nahasgarri hauek gurekin partekatzeagatik, hariak erakusteagatik eta
eszenatokiaren atzean dauden marionetisten nagusiak argitan jartzeagatik oso eskertuta nago.
Ikusle maiteok, zabal dezagun hitza lotura garrantzitsu hauei buruz, arazoari erroan ekiteko eta
informaturiko herritarrek agintariak erantzukizunera deitzeko. Schubert jauna, eskerrik asko.
Pozik egingo nuke, eta gonbidapenagatik eskerrik asko.