Om die doelwitte van die 2030-klimaatsbeskermingsprogram te bereik, wil die Duitse regering die
uitbreiding van see-windenergie vinnig bevorder.
In hierdie konteks is sogenaamde aflandewindplase, dit wil sê windturbines wat in die see buite die kus
geleë is, in die Noordsee gebou en word steeds gebou.
Byvoorbeeld, 33 kilometer van die eiland Norderney af, is daar 'n aflandewindplaas met byna 100 windturbines,
waarvan elkeen 125 meter hoog is en ongeveer 1 000 ton weeg.
Om windenergie vanaf see-windplase na die vasteland te vervoer, word verskeie Oosterfryse eilande – insluitend
Norderney, Baltrum en Langeoog – letterlik in twee gesny.
Dit is omdat horisontale boorwerk gebruik gaan word om oor die eilande te boor op 'n diepte van
verskeie meter om kragkabels onder die eiland deur te boor.
'n 15 meter breë gangpad word vir hierdie doel op Baltrum beplan, wat beslis nie die
struktuur van die sandeiland meer stabiel sal maak nie.
Die volgende stormvloedgolf kan 'n verwoestende tol eis.
Eilandbewoners vrees ook dat die ondergrondse varswaterlens, wat belangrik is vir die
drinkwatervoorsiening, deur die boorwerk beskadig kan word.
Hierdie lens is baie sensitief. Die watervoorsiening sou nie meer gewaarborg wees nie,
en die eilande sou in wese onbewoonbaar word.
Want Baltrum is alleen deur 'n waterpyp aan die vasteland verbind.
So hoe lyk "groen" elektrisiteit in die praktyk?
Op die oostelike strand van Baltrum, waar seldsame strandvoëls tot dusver ongestoord kon broei, word tans (vanaf
Junie 2025) talle masjiene, voertuie en boumateriaal gestoor.
Daarbenewens is groot boorskepe in die Waddensee geanker. Dit is net die begin.
Sodra al die nodige konstruksiewerk iewers ná 2030 voltooi is, wat verskriklike ontbossing behels, moet die elektrisiteit
van die Noordsee na suidelike Duitsland oorgedra word.
Alhoewel daar geen uitroep van sogenaamde klimaatsaktiviste om die omgewing te beskerm was nie, is die beplande boorwerk
buite die Noordsee-eiland Borkum om aardgas te onttrek, deur Fridays For Future-aktiviste met fel protes begroet.
Hier is hul fokus op die beskerming van die Waddensee en die Europese doelwit om die
mariene omgewing in goeie toestand te bring.
Waarom geld hierdie teikens nie ook vir die konstruksie van aflandewindturbines nie?
Maar is hierdie elektrisiteit regtig "groen"?
In teorie behoort oorsese windturbines in staat te wees om twee keer soveel elektrisiteit op
te wek as vergelykbare landgebaseerde turbines.
Die rotors staan egter stil wanneer die wind te sterk is, sowel as weens die aggressiewe soutseelug, wat
lei tot aansienlik hoër onderhouds- en herstelkoste.
Daarby kom die hoë kragverliese wat aangegaan word wanneer elektrisiteit oor sulke lang afstande getransporteer word:
Een persent van die krag gaan per 100 km kabel verlore.
Dit sou 'n verlies van tot tien persent wees teen die tyd dat die elektrisiteit die suide bereik.
Die Baltrum-Online-portaal wys ook daarop dat:
"Dit sal jare neem voordat groen elektrisiteit werklik 'groen' is!"
Die moeilike toestande wat met konstruksie en die vervoer van materiale op die oop see gepaardgaan, soos hoë see,
storms en waterdieptes van tot 35 meter, was en bly 'n groot uitdaging wat 'n enorme hoeveelheid energie vereis.
Dit sal jare neem om hierdie energieverbruik te kompenseer, en sommige glo selfs dat die aanlegte dan weer afgebreek
sal moet word – alhoewel dit onduidelik is hoe dit sou werk.
Aflandige windplase hou ook risiko's in vir die natuur. Hier is net 'n paar voorbeelde:
Die paalwerk vir die fondasies het skadelike gevolge vir mariene soogdiere en visse, belangrike voedingsgebiede gaan
verlore en die migrasieroutes van trekvogels word ontwrig.
Die volhoubaarheid wat in Agenda 2030 bevorder word, blyk dus die presiese teenoorgestelde te wees.
Die uitbreiding van oorsese windkrag met die doel om elektrisiteit vir die suide op te wek, is 'n
perfiede vermorsing van hulpbronne en 'n roekelose vernietiging van die natuur ten bate van 'n paar winssoekers.
Dit is die ware gesig van Agenda 2030. Sien ook die volgende programme: