Por atingi la celojn de la Klimata Protekta Programo 2030, la germana registaro volas rapide
antaŭenigi la ekspansion de eksterborda ventenergio.
En ĉi tiu kunteksto, tiel nomataj eksterbordaj ventogeneraj instalaĵoj, t.e. ventoturbinoj situantaj en la maro apud
la marbordo, estis kaj estas konstruataj en la Norda Maro.
Ekzemple, 33 kilometrojn for de la insulo Norderney, troviĝas marborda ventogenera farmo kun preskaŭ 100 ventoturbinoj, ĉiu
el kiuj estas 125 metrojn alta kaj pezas ĉirkaŭ 1 000 tunojn.
Por transporti ventan energion de eksterbordaj ventogastejoj al la kontinento, pluraj orientfrizaj insuloj – inkluzive de
Norderney, Baltrum kaj Langeoog – estas laŭvorte duonigitaj.
Tio estas ĉar oni uzos horizontalan boradon por bori trans la insulojn je profundo de kelkaj
metroj, por "traŝuti" potencajn kablojn sub la insulo.
Por tiu celo estas planita 15-metra koridoro sur Baltrum, kiu certe ne plifortigos la strukturon de la sabla insulo.
La sekva ŝtorma maraltiĝo povus kaŭzi detruan damaĝon.
La insulanoj ankaŭ timas, ke la subtera freŝakva tavolo, kiu estas grava por la provizo de
trinkakvo, povus esti damaĝita de la borado.
Ĉi tiu lenso estas tre sentema. La akvoprovizo ne plu estus garantiita, kaj la insuloj esence fariĝus nehabiteblaj.
Nur Baltrum estas konektita al la kontinento per akvodukto.
Do kiel aspektas "verda" elektro en praktiko?
Sur la orienta plaĝo de Baltrum, kie maloftaj plaĝbirdoj ĝis nun povis senĝene reproduktiĝi, nuntempe (ekde junio 2025)
estas stokitaj multaj maŝinoj, veturiloj kaj konstrumaterialoj.
Krome, grandaj borŝipoj estas ankritaj en la Vadenmar. Tio estas nur la komenco.
Post kiam ĉiuj necesaj konstruaj laboroj estos iam post 2030 finitaj, implikante teruran senarbigon, la
elektro estos transdonita de la Norda Maro al suda Germanio.
Kvankam ne estis krio de tiel nomataj klimataktivuloj por protekti la medion, planita borado apud la insulo
Borkum en la Norda Maro por eltiri naturan gason ekbruligis furiozajn protestojn de Fridays For Future-aktivuloj.
Ĉi tie ilia fokuso estas protekti la Vadenan Maron kaj atingi la eŭropan celon pri bonigo de la mara medio.
Kial ĉi tiuj celoj ankaŭ ne validas por la konstruado de eksterbordaj ventoturbinoj?
Sed ĉu ĉi tiu elektro vere estas "verda"?
Teorie, eksterbordaj ventoturbinoj devus povi produkti duoble pli da elektro ol kompareblaj surteraj ventoturbinoj.
Tamen la rotoroj staras senmove kiam la vento estas tro forta, kaj ankaŭ pro la agresema sala mara aero, kio
rezultigas signife pli altajn kostojn por prizorgado kaj riparo.
Aldone al tio estas la altaj potencperdoj, kiuj okazas dum transportado de elektro tra tiel longaj distancoj:
Unu procento da potenco perdiĝas je ĉiu 100 km da kablo.
Tio estus ĝis dek procentoj da perdo antaŭ ol la elektro atingos la sudon.
La portalo Baltrum-Online ankaŭ atentigas, ke:
"Pasis jaroj antaŭ ol verda elektro vere estos 'verda'!"
La malfacilaj kondiĉoj de konstruado kaj transportado de materialoj sur la alta maro, kiel fortaj ondoj,
ŝtormoj kaj akvodeptoj ĝis 35 metroj, estis kaj restas grava defio, kiu postulas enorman kvanton da energio.
Necesos jaroj por kompensi ĉi tiun energikonsumon, kaj iuj eĉ kredas, ke la plantoj tiam devos esti denove
malmuntitaj – kvankam ne estas klare, kiel tio funkcius.
Maraj ventogeneraj farmoj ankaŭ prezentas riskojn al la naturo. Jen nur kelkaj ekzemploj:
La pilado de la fundamentoj havas malutilajn efikojn sur maraj mamuloj kaj fiŝoj, gravaj nutradaj areoj perdiĝas
kaj la migradvojoj de migradaj birdoj estas interrompitaj.
La daŭripovo promociita en Agendo 2030 tiel montriĝas esti ĝuste la kontraŭo.
La ekspansio de eksterborda ventenergio por generi elektron por la sudo estas perfida malŝparo de rimedoj kaj senprudenta
detruo de la naturo por la profito de kelkaj profitemuloj.
Jen la vera vizaĝo de Agendo 2030. Vidu ankaŭ la jenajn programojn: