برای دستیابی به اهداف برنامه حفاظت از اقلیم ۲۰۳۰، دولت آلمان می‌خواهد توسعه انرژی بادی فراساحلی را به‌سرعت پیش ببرد.
در این زمینه، آنچه به نام مزرعه‌های بادی فراساحلی خوانده می‌شود، یعنی توربین‌های بادی واقع در دریای کنار
ساحل، در دریای شمال ساخته شده‌اند و در حال ساخت هستند.
برای مثال، در فاصلهٔ ۳۳ کیلومتری از جزیرهٔ نودرنی، یک مزرعهٔ بادی فراساحلی وجود دارد که تقریباً ۱۰۰ توربین بادی دارد،
هر یک از آن‌ها ۱۲۵ متر ارتفاع دارد و حدود ۱۰۰۰ تن وزن دارد.
برای انتقال توان بادی از مزرعه‌های بادی فراساحلی به خشکی، چندین جزیرهٔ فرایزن شرقی – از جمله
نوردِرنی، بالتروم و لانگئوگ – عملاً نصف شده‌اند.
این به این دلیل است که حفاری افقی قرار است برای حفر عرض جزایر در عمق چند متری استفاده
شود تا کابل‌های برق زیر جزیره را «عبور دهد».
یک راهرو به عرض ۱۵ متر برای این منظور در بالترم برنامه‌ریزی شده است که قطعاً ساختار جزیرهٔ شنی را پایدارتر نخواهد کرد.
طوفان بعدی می‌تواند خسارات ویرانگری به بار آورد.
جزیره‌نشینان همچنین نگرانند که عدسی آب شیرین زیرزمینی، که برای تأمین آب آشامیدنی اهمیت دارد، ممکن است در اثر حفاری آسیب ببیند.
این عدسی بسیار حساس است. تأمین آب دیگر تضمین‌شده نخواهد بود و جزایر عملاً غیرقابل سکونت خواهند شد.
زیرا تنها بالترم از طریق یک لولهٔ آب به خشکی متصل است.
پس برق «سبز» در عمل چگونه است؟
۱۲۳۴۳۲۱ در ساحل شرقی بالترم، جایی که پرندگان ساحلی نادر تاکنون بدون مزاحمت قادر به تولیدمثل بوده‌اند، در حال حاضر (تا ژوئن ۲۰۲۵)
ماشین‌آلات، وسایل نقلیه و مصالح ساختمانی متعددی انبار شده‌اند.
علاوه بر این، کشتی‌های حفاری بزرگ در دریای وادن لنگر انداخته‌اند. این تنها آغاز کار است.
پس از آنکه تمام کارهای ساخت‌وساز لازم، مدتی پس از سال ۲۰۳۰ و با دربرداشتن جنگل‌زدایی وحشتناک، به پایان
برسد، برق باید از دریای شمال به جنوب آلمان منتقل شود.
در حالی که هیچ اعتراضی از سوی فعالان موسوم به فعالان اقلیمی برای حفاظت از محیط زیست صورت نگرفته است، حفاری برنامه‌ریزی‌شده
در سواحل جزیره بورکوم در دریای شمال برای استخراج گاز طبیعی با اعتراضات شدید فعالان «جمعه برای آینده» مواجه شده است.
در اینجا، تمرکز آنها بر حفاظت از دریای وادن و دستیابی به هدف اروپایی برای بهسازی محیط زیست دریایی است.
چرا این اهداف در ساخت توربین‌های بادی فراساحلی نیز اعمال نمی‌شوند؟
اما آیا این برق واقعاً «سبز» است؟
۱۲۳۴۳۲۱ از نظر تئوری، توربین‌های بادی فراساحلی باید بتوانند دو برابر برق توربین‌های بادی زمینی مشابه تولید کنند.
با این حال، توربین‌ها زمانی که باد بیش از حد شدید باشد و همچنین به دلیل هوای شور و تهاجمی دریا، ثابت می‌مانند که
هزینه‌های نگهداری و تعمیر را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.
به این موارد، تلفات توان بالا در انتقال برق بر فواصل طولانی نیز افزوده می‌شود:
به ازای هر ۱۰۰ کیلومتر کابل، یک درصد از توان تلف می‌شود.
تا زمانی که برق به جنوب برسد، این میزان تا ده درصد تلفات خواهد داشت.
پورتال Baltrum-Online همچنین اشاره می‌کند که:
«سال‌ها طول خواهد کشید تا برق سبز واقعاً «سبز» شود!»
شرایط دشوار ساخت‌وساز و حمل‌ونقل مصالح در دریاهای آزاد، مانند امواج بلند، طوفان‌ها و عمق آب تا ۳۵ متر،
همواره چالشی بزرگ بوده و نیازمند انرژی فراوان است.
جبران این مصرف انرژی سال‌ها طول خواهد کشید و برخی حتی معتقدند که آنگاه نیروگاه‌ها باید دوباره از هم باز
شوند – اگرچه مشخص نیست این کار چگونه انجام خواهد شد.
نیروگاه‌های بادی فراساحلی نیز برای طبیعت خطراتی به همراه دارند. در اینجا تنها چند مثال آورده شده است:
«میله کوبی پی‌ها اثرات زیان‌باری بر پستانداران دریایی و ماهی‌ها دارد، مناطق مهم تغذیه از بین
می‌روند و مسیرهای مهاجرت پرندگان مهاجر مختل می‌شوند.»
پایداری که در دستورکار ۲۰۳۰ ترویج می‌شود، در نتیجه دقیقاً برعکس آن است.
گسترش انرژی بادی فراساحلی با هدف تولید برق برای جنوب، اتلاف فریبکارانه منابع و تخریب بی‌پروا طبیعت به نفع عده‌ای سودجو است.
این چهرهٔ واقعی اجندا ۲۰۳۰ است. همچنین برنامه‌های زیر را ببینید: