Algemene inligting oor regsregulasies en die AZK-reëls kan aan die einde van die aanbieding gevind word.
Na die waardevolle aanbieding deur Dr. Broudy uit Japan, verwelkom ons nou 'n vooraanstaande spreker uit Oostenryk.
Hy het 'n doktorsgraad in die reg en behandel die sentrale probleem van hoe om onregverdige, dit wil sê
onwettige, regsnorme en hul gevolge hanteer, of hoe om in sulke gevalle voort te gaan.
Maar jy weet, vir gewone burgers soos ek of ons kan daar nie regtig so iets soos onregverdige regsnorme wees nie.
Vir ons sou dit soos 'n nare Kersvader wees.
En daarom sou ons nooit eers oorweeg dat so 'n onreg ons waardigheid en persoonlikheid kon skend nie.
Maar dit is presies 'n algemene misvatting!
En Dr. jur. Michael Brunner sal nou hierdie gevaarlike misvatting met sy ses stellinge bestry en
maniere uit hierdie veel te min erkende dilemma aandui.
Maar voordat ons hom hier by die stadion verwelkom, hier is 'n kort oorsig van sy loopbaan.
Dr Michael Brunner het in 1990 sy doktorsgraad verwerf nadat hy regte gestudeer het en het
31 jaar lank as prokureur in Oostenryk gewerk.
Sedert Maart 2020 is hy 'n aktiewe kritikus van koronavirusmaatreëls, hy dien klagtes by die
Grondwetlike Hof in teen koronavirusmaatreëls, spreek by betogings, publiseer video's, ensovoorts.
En nou 'n oorsig van sy politieke loopbaan:
Oktober 2020:
Stigting van die "Advokate vir Fundamentele Regte – Advokate vir Verligting" in Wene
Februarie 2021:
Stigting van die politieke party "MFG – Mense, Vryheid, Fundamentele Regte"
Vanaf herfs 2021: Sy party tree in die Staatsparlement van Bo-Oosterryk in;
Kieseruksesse in plaaslike raadsverkiesings in Opper-Oostenryk, Laer-Oostenryk en Tirol
Herfs 2022:
MFG-kandidaat in die federale presidentsverkiesing in die herfs.
Hy het homself as 'n teenstander van die politieke establishment geposisioneer.
Julie 2023:
Stigterslid van Internasionale Prokureurs van die Reg, 'n internasionale assosiasie
wat wetgewing regoor die wêreld hanteer.
November 2023:
Pensionering as 'n aktiewe prokureur.
Vanaf Desember 2023 verskeie doseringsaktiwiteite en voortgesette regswerk in 'n adviserende hoedanigheid, ens.
Dr Brunner praat vandag oor "Menswaardigheid is die maatstaf van geregtigheid – alles anders is onreg."
Ek wil julle almal 'n hartlike welkom betuig en my opregte dank uitspreek vir die geleentheid om by te dra tot vandag
se bespreking oor hierdie belangrike onderwerp, naamlik die regsindelings van onregverdige wette en hul gevolge.
"Menswaardigheid is die maatstaf van geregtigheid.
Menswaardigheid moet die maatstaf van geregtigheid wees, anders is dit onreg.
Wet en geregtigheid is nie sinonieme terme nie.
Wet beteken nie noodwendig geregtigheid nie.
Regverdigheid hoef nie wet te wees nie.
Wet sonder geregtigheid is onreg.
Geregtigheid is altyd geregtigheid.
Wat is geregtigheid in 'n regsin?
Geregtigheid is 'n beoordeling van kennis.
Behandel gelyke dinge gelyk, behandel ongelyke dinge ongelyk.
Of om op so 'n wyse op te tree dat die handelinge van jou maksime verhef kan word tot 'n universele wet, soos Immanuel Kant sê.
Of bloot 'n vreedsame orde – want daar kan geen vrede sonder geregtigheid wees nie; geen vrede sonder 'n balans van belange.
As geregtigheid regverdig was en daar geen onregverdige wette was nie, sou my opstel, my
aanbieding, reeds grotendeels klaar gewees het.
Echter, die werklikheid leer ons iets anders.
Sy leer ons dat die ideaal van geregtigheid nie gerealiseer is nie.
Nie in die regsfeer nie, noch in die politieke sfeer.
Onwettige, onregverdige wette word deur die wetgewende gesag aanvaar.
Hulle word deur die uitvoerende tak toegepas en hulle word deur die regbank afgedwing.
Hulle is almal onderhewig aan nakomingsverpligtinge.
Burgers is verplig om selfs onregverdige wette na te kom.
Die sentrale kwessie waarmee ek al maande lank besig is – ek kan hier slegs 'n deel van my werk reproduuseer – is
die regsindelings van onregmatige regsnorme en hul gevolge.
Vir my is die beginpunt om te bepaal of 'n wet regverdig of onregverdig is menswaardigheid.
Dit is die hoogste regsbeginsel in natuurlike en positiewe reg .
Dit is die sentrale norm van gesiviliseerde regstelsels, geanker sowel in gewone reg as in grondwetlike reg .
In 'n demokratiese stelsel gebaseer op die regstaat, spruit alle regte uit die volk voort.
Vryheid en gelykheid is die pilare van demokrasie.
Alhoewel die mense hul mag aan politieke partye gedelegeer het om hulle te verteenwoordig, bly die mense die soewereine
mag aan wie die verteenwoordigers rekenskap verskuldig is.
Alhoewel in die praktyk van verteenwoordigende demokrasie die mag van politieke partye al hoe meer uitbrei na alle vorme
van die samelewing en burgerlike strukture, bestaan demokrasie slegs as dit ooreenstem met die wil van die mense.
Wette teen die mense of wette teen geregtigheid is nooit reg nie, en hulle word nie deur die wil van die mense ondersteun nie.
Die mense, die soewerein, het nie hul regte aan verteenwoordigers gedelegeer sodat hierdie verteenwoordigers wette vir
hul eie voordeel of teen die wil van die mense kan maak nie.
Enigiemand wat as verteenwoordiger die wet en geregtigheid verontagsaam, moet aanspreeklik gehou
word en vir hul optrede verantwoordelik gehou word!
Die praktyk in Oostenryk en ook in ander lande, volgens die Grondhof in Oostenryk en ook volgens Oostenrykse reg, dat selfs
ongrondwetlike wette toegepas moet word totdat hulle herroep word – en dan, indien nodig, binne 'n herstelperiode van tot 18
maande – beteken dat onreg wet word, wat ek ten sterkste verwerp.
Wanneer die skeiding van magte nie meer funksioneer nie, wanneer regerings weens hul parlementêre meerderhede effektief self wette
kan maak en nie meer aan parlementêre beheer onderwerp is nie, wanneer regerings administratiewe en regsposisies met politieke
aanstellings vul, wanneer staatsgeaffilieerde organisasies en instellings oligargies word , wanneer vryheid van uitdrukking,
akademiese vryheid en persvryheid gesensor word, wanneer dié wat anders dink, gelaster, bespot en selfs vervolg word,
wanneer media-diversiteit vernietig word – dan is ons ver verwyder van enige vorm van regstaatlikheid.
Uiterlik met die publikasie van die Robert Koch-instituut se lêers het dit selfs vir die hoofstroombewustheid
openbaar geword dat daar nog nooit 'n bewysebasis vir enige van die koronavirusmaatreëls bestaan het nie.
Dit is deur politieke aklamatie opgeskaal .
Die koronaviruskrisis van 2020 tot 2023 was die grootste regs- en mediese skandaal wêreldwyd sedert 1945!
Om sulke politieke appèlle in die toekoms ondoeltreffend te maak, moet enige onreg van meet af aan regsgeldigheid ontken word!
Enigiemand wat hieraan deelneem, moet aanspreeklik gehou word!
Menswaardigheid – ek haal Thomas Aquinas hier aan:
Enige wet wat menswaardigheid verhef, is regverdig.
Enige wet wat die menswaardigheid verneder, is onregverdig.
Artikel 16 van die Oostenrykse Algemene Siviele Kode, as die sentrale norm van die fundamentele reg op persoonlikheid,
bepaal dat elke mens aangebore regte het wat deur die rede vanselfsprekend is en daarom as 'n persoon beskou moet word.
Dit postuleer die fundamentele reg op persoonlikheid as 'n regsbeginsel en sentrale norm van beskaafde regstelsels.
Regte is ingebore by mense.
Dit beteken dat hulle nie verkry of geleen word nie, beslis nie deur regerings of verteenwoordigers nie.
Hulle hoef nie eers verleen of verkry te word nie.
Hulle is ingebore by die mensdom, by die menswees.
Artikel 1 van die Duitse Grondwet bepaal ook:
Menswaardigheid is onaantastbaar.
Dit is die plig van alle staatsowerhede om hulle te respekteer en te beskerm.
Die volgende fundamentele regte is bindend op die wetgewende, die uitvoerende en die regsprekende gesag as direk toepaslike reg.
En ek wil graag byvoeg dat hulle ook die media bind.
Benewens Artikel 1 van die Grondwet, bepaal Artikel 79 dat die grondwet vir ewig van krag sal bly.
Hierdie fundamentele regte, die onaantastbaarheid van menswaardigheid, kan nie eers
deur 'n grondwetswysiging verander word nie.
Dit is ewig.
Menswaardigheid is 'n tydlose etiese beginsel wat alle vorme van regering te bowe gaan.
Want elke menslike lewe is gelyk en het die reg om vrylik te bestaan.
"Menslike wesens, as eindes in hulself, mag nooit as middele tot 'n doel behandel word nie," volgens Immanuel Kant.
Volgens die gevestigde regsgeleerdheid van die Duitse Federale Grondwethof is menswaardigheid die hoogste waardebesluit van
die Grondwet en die grondbeginsel van die Duitse regstelsel.
Menswaardigheid is die hoogste grondwetlike waarde en is nie onderhandelbaar nie.
In dieselfde trant bepaal Artikel 7 van die federale grondwet van die Switserse Konfederasie dat
menswaardigheid gerespekteer en beskerm moet word.
Universele Verklaring van Menseregte van 10 Desember 1948:
Alle mense word vry gebore en is gelyk in waardigheid en regte, is toegerus met rede en gewete, en
behoort mekaar in 'n gees van broederskap te behandel.
Die Onafhanklikheidsverklaring van die Verenigde State, gepubliseer op 4 Julie
1776, verkondig: Alle mense is gelyk geskep.
Alle mense het sekere onontnemelike regte, insluitend lewe, vryheid en die strewe na geluk.
Onvoorwaardelike, onmisbare en onbeperkte respek vir menswaardigheid is die grondslag van die
regstaat en demokrasie, wat nie onderhandel kan word nie.
Hulle vorm die absolute rooi lyn wat nooit oorgesteek mag word nie.
Enigiemand wat die menswaardigheid skend, skend die demokratiese grondwetlike staat en die regstaat, sonder welke
daar geen geregtigheid kan wees nie – geen wet, geen staat wat nie 'n rowersbende sou word nie.
Augustinus van Hippo: "Neem geregtigheid weg, en wat is 'n staat anders as 'n groot bende rowers?"
Gebaseer op wat ek, as prokureur, die hoogste fundamentele beginsel van die basiese materiële norm – menswaardigheid
– noem, het ek tot 'n stel van ses proposisies gekom.
Maar eers, 'n kort verklaring van Martin Luther King.
Ek sou die eerste wees om te pleit vir nakoming van regverdige wette.
Mens het nie net 'n wettige nie, maar ook 'n morele verantwoordelikheid om regverdige wette te gehoorsaam.
Omgekeerd het mense 'n morele verantwoordelikheid om onregverdige wette te ignoreer.
Ek stem saam met Sint-Augustinus dat 'n onregverdige wet glad nie 'n wet is nie.
Onregverdige wet is nie 'n wet nie, sê die hoogste Latynse spreuk.
En nou na die ses stellinge:
1ste tesis: Die fundamentele norm van die regstelsel, waaruit alle reg afgelei word, is
menswaardigheid as die oorspronklike reg van die individu.
Dit is nie 'n hipotese of fiksie nie.
2de tesis: Die hoogste wet is menswaardigheid as die fundamentele reg van die individu.
Dit is sy aangebore regte, fundamentele regte en vryhede.
Hulle vorm die samestellende beginsels van die regstelsel.
3de tesis: Regsnorme wat die menswaardigheid en inherente regte skend, is absoluut nietig en ongeldig.
Hulle het geen normatiewe geldigheid nie.
In hierdie verband verteenwoordig ek 'n posisie van die heersende leer, die leer van die
sogenaamde nietigheidsdogma , meer hieroor later.
4de tesis: Regsnorme wat fundamentele menseregte en -vryhede skend, is absoluut nietig en ongeldig.
Hulle het geen normatiewe geldigheid nie.
5de tesis: Regsnorme wat hoër gerangskikte regsnorme oortree, is absoluut nietig.
Hulle het geen normatiewe geldigheid nie.
Sesde tesis: Hoërgegradeerde reg oorskry laergegradeerde reg met die gevolg van sy absolute nietigheid.
Laer-gegradeerde wet kan nie hoër-gegradeerde wet oorheers nie.
Ek kan hierdie stellings regverdig, wat ek op menswaardigheid baseer, sowel in terme van positiewe reg
deur die regssituasie as in terme van regsfilosofie.
Gustav Radbruch was een van die belangrikste regsgeleerdes van die 20ste eeu.
Hy was 'n SPD-politikus en het twee keer as Rykminister van Justisie gedurende die Weimarrepubliek gedien.
Hy het van 1878 tot 1949 geleef.
"Mag kan op noodsaaklikheid berus, maar nooit op verpligting of geldigheid nie."
Hy trek die lyn tussen onkorrekte wetgewing, wat dalk nie gepas is nie, anders gestruktureer kan word, of eenvoudig verkeerd is.
Eenvoudig verkeerd tot onregverdige wet wat 'n sekere mate van onregverdigheid bereik het.
Hy verduidelik sy redenering, wat uiteindelik tot Radbruch se beroemde formule lei.
Ek haal aan: "Die konflik tussen geregtigheid en regssekerheid kan waarskynlik opgelos word deur prioriteit te gee aan
positiewe reg, wat deur wette en mag verseker word, selfs al is die inhoud daarvan onregverdig en onvanpas."
Tensy die teenstrydigheid tussen positiewe reg en geregtigheid so 'n ondraaglike vlak bereik dat die
reg, as onjuiste reg, moet plek maak vir geregtigheid.
Dit is onmoontlik om 'n duidelike lyn te trek tussen gevalle van wettige onreg en wette wat,
ondanks hul onjuiste inhoud, steeds geldig bly.
Nog 'n onderskeid, skryf hy, kan met die uiterste duidelikheid gemaak word.
En hier is die sleutelzin: "Waar geregtigheid nie eens gesoek word nie, waar gelykheid, wat in die hart van geregtigheid lê,
doelbewus ontken is by die vestiging van positiewe reg, is die reg nie net verkeerd
nie, maar het dit glad geen regskarakter nie."
Want die reg, selfs positiewe reg, kan nie anders gedefinieer word as 'n bevel en wetgewing
wat daarop gemik is om geregtigheid te dien nie.
Die wet moet geregtigheid dien, anders is dit onreg.
En hy gaan voort om te sê: "Waar geregtigheid nie eens gesoek word nie, kan die reëlings wat so geskep word
slegs uitdrukkings van mag wees, nooit regsbeginsels nie."
Dus is 'n wet wat sekere mense hul menseregte ontneem nie 'n regsbeginsel nie.
Radbruch se formule is toe in die regsgeleerdheid van die Federale Grondwethof ingesluit in die sogenaamde
Muur-skutter-verhoorte ná die ineenstorting van die DDR.
'n Wet of bevel wat 'n grenswag opdrag gee om enigiemand wat probeer om die DDR te verlaat, te
skiet, is ook onregverdig en behoort gestraf te word.
En hier kom ons reguit by die volgende noodsaaklike bepaling, Artikel 7 van die Europese Konvensie oor Menseregte:
Geen straf sonder wet nie:
Paragraaf 1 bepaal dat daar 'n wet in plek moet wees vir elke straf van 'n misdryf. Geen straf mag opgelê
word wat swaarder is as die straf wat van toepassing was toe die misdryf gepleeg is nie.
Daar is egter een baie belangrike uitsondering hierop, naamlik in paragraaf 2:
Hierdie artikel mag nie die verhoor en bestraffing van enige persoon benadeel vir enige daad of versuim wat, op die
tydstip toe dit gepleeg is, kriminele aard gehad het volgens die regsbeginsels wat deur beskaafde nasies algemeen erken word nie.
Net so, in Artikel 38 van die Statuut van die Internasionale Hof van Justisie, pas die Internasionale Strafhof die
algemene regsbeginsels toe wat deur beskaafde nasies erken word.
Die algemeen erkende regsbeginsels wat voorrang bo die wet geniet, is in positiewe reg ingesluit en is dus regsgeldig.
Dieselfde geld vir die Europese Unie:
Algemene regsbeginsels is deel van die primêre reg van die Europese Unie.
Dit verwys na respek vir fundamentele regte, gelyke behandeling en proporsionaliteit.
Om die hiërargie van norme te verstaan, wil ek kortliks die struktuur van die regstelsel verduidelik.
Die hiërargiese struktuur van die regstelsel as 'n hiërargie van norme beteken dat elke laer-gegradeerde
norm moet voldoen aan die hoër-gegradeerde norm.
Dit moet deur die hoërgeplaatste standaard gegenereer word, anders is dit onwettig.
In Oostenryk het ons die hiërargiese struktuur van die regstelsel soos volg gereguleer.
Dit geld egter ook vir ander regstelsels, insluitend lande binne die Europese Unie.
Vlak 1: Die hoogste vlak bestaan uit die fundamentele beginsels van die Grondwet.
Dit is die demokratiese, republikeinse, liberale, federalistiese en grondwetlike beginsels.
Fase 2: Primêre Uniewetgewing, d.w.s. die Unieverdrage. En baie belangrik, die Handves van die Grondregte
van die Europese Unie as primêre wetgewing en, op hul beurt, die algemene regsbeginsels.
Vlak 3: Sekondêre EU-reg, wat wetgewing insluit wat deur die EU-instellings aangeneem is, veral verordeninge en riglyne.
Vlak 4: Federale grondwette en staatsgrondwette van die individuele state.
5de vlak: Federale wette en staatswette as eenvoudige wette wat in ooreenstemming met grondwette moet wees.
Vlak 6: Regulasies – dit is algemene regsvoorskrifte wat deur administratiewe owerhede uitgereik word en
slegs op grond van wette in werking gestel kan word.
Fase 7: En dan individuele saakbesluite: oordeel, uitspraak en besluit.
As, soos ek gesê het, 'n regsnorm hierdie hiërargiese struktuur van regsvoorskrifte weerspreek, is dit – volgens my regsbegrip
en volgens die leer van nietigheid – absoluut nietig en ongeldig.
Dit sou ook beteken dat geen verpligting om te voldoen, ontlok sou word nie.
Hier kom ons by nietigheid: 'n onregverdige wet is nie 'n wet nie.
'n onregverdige wet is glad nie 'n wet nie, as 'n Latynse spreuk.
Die regsgrond van die nietigheidsleer, waardeur hoër reg laer reg ophef – dit wil sê oorskry – en wat
absoluut en onherroeplik nietig en nietig verklaar word.
In hierdie sin is geen afsonderlike uitdaging nodig nie.
'n sogenaamde "Eo ipso-effek" kom voor.
In teenstelling hiermee is die leerstelling van foutberekening, wat in Oostenryk algemeen is en ook in die wet vervat is:
Ten spyte van hul onwettigheid bly sulke standaarde in werking en bindend totdat hulle deur 'n
uitdaging van 'n gemagtigde staatsinstelling herroep word.
Dit is onverenigbaar met 'n demokratiese en grondwetlike begrip en met die logiese en sistematiese
struktuur van die regstelsel as 'n hiërargiese struktuur.
In Oostenrykse privaatrecht bepaal Artikel 879(1) egter: 'n Ooreenkoms wat 'n wettige verbod
oortree of in stryd is met openbare beleid, is nietig.
In privaatrecht is daar geen behoefte aan betwisting nie, maar in openbaarreg is daar beslis wel.
En die Grondwetlike Hof in Oostenryk het selfs die opsie om hierdie onwettige wet vir tot
18 maande (!) in krag te laat voortbestaan.
Volgens my is dit onverenigbaar met die beginsels van die regstaat en berus dit uitsluitlik op die hoogs betwisbare leerstelling
van foutberekening en 'n sekere mate van regsekerheid.
Die wet self gee dié wat aan die norme onderwerp is, die reg op selfhulp.
Die mees algemene en bekendste is selfverdediging:
"Wanneer onreg wet word, word weerstand 'n plig." Bertolt Brecht
Artikel 3 van die Oostenrykse Strafwetboek reguleer selfverdediging:
'n Persoon tree nie onwettig op as hulle slegs die verdediging gebruik wat nodig is om 'n huidige of dreigende onwettige aanval
– belangrik, 'n onwettige aanval – op hul eie of 'n ander persoon se lewe, gesondheid, fisiese integriteit, seksuele
integriteit en selfbeskikking, vryheid of eiendom af te weer.
Die voorwaardes vir selfverdediging, wat kumulatief vervul moet word, is dus noodsaaklike verdediging, 'n huidige
of dreigende aanval, die onwettigheid van die aanval en 'n aanval op eiendom wat verdedig kan word.
'n aanval wat deur materiële reg, dit wil sê wetgewing of regulasie, geregverdig word – hetsy deur 'n
aggressiewe staat – vorm nie selfverdediging nie, omdat die aanval nie onwettig is nie.
Die standaard bly in werking selfs al word dit later deur die hof as onwettig herroep.
Maar as ek die standpunt inneem wat ek bepleit – die leer van nietigheid, sistematiese oorweging van die hiërargiese struktuur
van die regstelsel – dat sulke norme absoluut nietig en nietig is, dan is die aanval deur 'n aggressiewe staat onwettig
en sou 'n daad van selfverdediging inderdaad toelaatbaar wees.
Nog 'n baie algemene reg van selfhulp: noodgeval.
Ek wil graag begin met 'n baie treffende aanhaling van Ludwig von Mises, wat veral relevant is vir ons tyd:
Daar is geen groter bedreiging vir die beskawing as 'n regering van onbekwame, korrupte of bose mense nie.
Die versagtende omstandighede in die Oostenrykse reg word gereël in Artikel 10(1) van die Strafwetboek.
Dit word op 'n soortgelyke wyse in ander regstelsels gereguleer.
Enigiemand wat 'n strafbare daad pleeg om 'n onmiddellike, beduidende nadeel vir hulself of 'n ander persoon af te weer,
word ontskoon indien die deur die daad gedreigde skade nie onredelik ernstig is nie – dit wil sê 'n toets van redelikheid
moet toegepas word – en geen ander gedrag van 'n persoon wat met die wettig beskermde
waardes geassosieer word, kon verwag word nie.
– d.w.s. die onredelikheid van enige ander gedrag en die proporcionaliteit.
Daarbenewens is daar ook die ekstra-regtelike noodtoestand.
Daar word verklaar: 'n verdedigende optrede in 'n noodgeval is nie onwettig nie as die regsbelang wat beskerm moet
word, van groter waarde is as die belang wat benadeel is.
Ek wil hier graag verwys na die huidige regsgeleerdheid, veral in Duitsland:
Die uitreiking van vals mediese sertifikate deur dokters in die konteks van COVID-19-masker-vrystellingsertifikate en
COVID-19-entingsertifikate moet korrek beoordeel word as 'n noodmaatreël, selfs al aanvaar word dat sodanige
koronaviruswette nie van meet af aan onwettig was nie.
Nie net word hulle in my oë verskoon nie, hulle word ook geregverdig.
Want menslike gesondheid en lewe is meer waardevol as die wettige reg op die betroubaarheid van mediese sertifikate.
Dit is die primêre plig van 'n dokter: Primum non nocere, eers doen geen kwaad nie – secundum cavere,
beskerm, wees versigtig – tertium sanare, uiteindelik genees.
Daarom, na my mening, behoort dit nie primêr as 'n daad van noodsaaklikheid beskou te word nie, maar eerder
as die absolute nietigheid van sulke onregverdige norme wat nie as geldig beskou kan word nie.
Ek is van mening dat howe nie meer toegelaat moet word om sulke standaarde ten koste van beskuldigde dokters toe te pas nie.
Ek het van meet af aan gesê dat enigiemand wat onwettig optree, wat onwettige wette toepas wanneer
dit absoluut nietig is, aanspreeklik gehou moet word.
Toeskryfbaarheid: Wie is verantwoordelik, wie is aanspreeklik en in watter mate is hulle aanspreeklik?
'n Woord van Hannah Arendt oor hierdie onderwerp:
Niemand het die reg om gehoorsaamheid as 'n voorwendsel te gebruik om hul optrede te regverdig nie.
Gehoorsaamheid is nie 'n regverdiging vir optrede nie.
Ons is selfbepaal; menswaardigheid eis dit.
As 'n norm wat onwettig is in die hiërargie van norme absoluut nietig is, is dit nie deel van die regstelsel nie.
Daarom hoef dit nie gevolg te word nie en is dit nie toepaslik vir die administrasie of die howe nie.
As dit tog toegepas word, vorm dit 'n optrede sonder regsgrondslag – en dus hoofsaaklik 'n oortreding van die
regmatigheidsbeginsel – en is dit toe te skryf aan die staatsowerheid waarvan die organe op hierdie wyse opgetree het.
Vir my regverdig dit egter nie net die verantwoordelikheid van die staat – wat uiteindelik onsself is – nie, maar ook die
verantwoordelikheid van die handhawende liggame volgens hul vermoë om te verstaan en volgens hul skuld – veral vir hoër en hoogste
administratiewe liggame, veral vir regerings en wetgewing.
Wat op individuele burgers as ontvangers van norme van toepassing is, moet des te meer op die staat, sy
magte en regerings, en uiteindelik ook op hierdie optredende liggame van toepassing wees.
Niemand kan weens onkunde van die wet van skuld en aanspreeklikheid ontslae raak nie.
Onkunde van die wet is geen verskoning nie.
Dit geld nie net vir burgers nie, maar vir alle staatsamptenare, regters en alle staatsowerhede.
Om die grense van aanspreeklikheid te bepaal, verwys ek na Artikel 9 van die Oostenrykse
Strafwetboek, die sogenaamde regsverwarringsklausule.
Paragraaf 1: Enigiemand wat weens 'n regsverwarring die onregmatigheid van die daad nie erken nie, is nie
skuldig nie as hy nie vir die fout blameer kan word nie.
Dit is beslis moeilik, indien nie onmoontlik in baie gevalle nie, om plaaslike owerhede te kritiseer omdat hulle
fundamentele regte nie op dieselfde wyse interpreteer as wat 'n grondwetlike prokureur sou nie.
Paragraaf 2: 'n Regsflater word toegeskryf indien die wangedrag vir die pleegster net so
maklik herkenbaar was soos vir enigiemand anders.
Toe kinders en leerders maande lank maskers in klaskamers moes dra weens nie-bewysgebaseerde koronavirusmaatreëls.
As hierdie kinders en leerders soms maskers moes dra tydens liggaamsopvoedingslesse – wat skadelik is vir die
gesondheid en diametraal in stryd is met die beste belange van die kind – dan is die onreg vir my maklik om te sien.
En die tweede sin: Of as die oortreder hom nie vertroud gemaak het met die relevante regulasies nie, alhoewel hy daartoe verplig
sou gewees het weens sy beroep, besigheid of ander omstandighede.
Ek verwag dat elke staatsamptenaar hulself vertroud maak met die toepaslike fundamentele regsnorme, veral wanneer dit
kom by die toepassing van indringende wette, en in hierdie verband 'n besluit neem, of ten minste protesteer .
Paragraaf 3: As die fout te blameer is, en die oortreder opsetlik optree, geld die straf wat vir 'n opsetlike
daad bepaal is; tree hy nalatig op, geld die straf wat vir 'n nalatige daad bepaal is.
Die staat self sal in feitlik geen geval in staat wees om regsverkeerdheid as grond vir die uitsluiting van
sy verantwoordelikheid en aanspreeklikheid aan te voer.
Omdat hy voldoende vertroud is met die regsnorme wat hy self geskep het, en daarmee vertroud moet wees.
Eerder gaan dit oor die persone wat namens die staat optree, van wie verwag kan en behoort te word om
kundigheid in hul funksie en aktiwiteitsgebiede te hê.
Aanspreeklikheid, verantwoordelikheid en aanspreeklikheid – wat in die privaatreg op horisontale vlak tussen privaatpersone
van selfsprekendheid is – moet ook sonder beperking in die openbare reg op vertikale vlak van toepassing wees.
Slegs op hierdie wyse, deur die verantwoordelikheid van alle betrokke akteurs, kan 'n stelsel van omvattende
beskerming van fundamentele regte geskep word wat gebaseer is op die individu se reg op selfbeskikking.
Dié wat nie aanspreeklik gehou kan word nie, sal nie verantwoordelik voel nie.
Maar dié wat die reg van hul verantwoordelikheid erken het, sal die plig van hul verantwoordelikheid nakom.
Ek kom nou tot die gevolgtrekking met 'n eis, 'n fundamentele reg – wat volgens my regsbegrip vanselfsprekend
behoort te wees – maar wat in die katalogus van fundamentele regte ingesluit behoort te word.
Politiek en regsgeleerdheid dra 'n besondere verantwoordelikheid in hierdie verband.
Voorvereiste vir die reg:
Mense is nie vir die wet gemaak nie; eerder moet die wet vir mense gemaak word.
Die individu is nie die dienaar van die staat nie.
Die mens is die uitvinder van die staat, en die staat moet sy uitvinder dien, nooit andersom nie.
Uiteindelik doen ek 'n beroep dat die volgende as 'n fundamentele reg herformuleer word:
Regsnorme wat die menswaardigheid, aangebore regte, fundamentele regte en vryhede skend, het geen
normatiewe geldigheid nie en is absoluut nietig en ongeldig.
Niemand is verplig om hulle te volg nie en niemand het die reg om ander daartoe te verplig nie.
Só sal ons 'n tweede koronaviruspandemie vir altyd voorkom!
Dankie vir u aandag.
Absoluut fantasties! Dr. Brunner, ek bedank u namens die hele wêreldbevolking.
Ek bewonder hoe jy prokureurs bymekaarbring.
Dit is die beste oplossing waarna ons kan streef.
Die mense is soos klein kinders.
Julle is ons vaders, julle ken die wet.
Jy het dit wonderlik verduidelik, ons het dit verstaan.
Ons wens jou sterkte en 'n hele klomp meer.
Die mense mag nooit vergeet dat hulle soewerein is nie.
En die regering is nie my meerdere nie, maar my werkgewer.
Dankie, dankie, dankie!
Hierdie produksies is geskep ter geleentheid van 'n konferensie van die Anti-Sensuurkoalisie in Switserland.
AZK nastreef geen finansiële belange nie. Nie die inisiators, noch die sprekers, noch Kla.TV het
enige vergoeding vir hierdie opname ontvang nie.
Ons wil uitdruklik daarop wys dat hierdie video in sy ongewysigde vorm so dikwels as wat
verlang word gereproduseer en deurgestuur kan word.
AZK is nie aanspreeklik vir die inhoud van enige bydraes nie. AZK is sowel polities as godsdienstig
neutraal en evalueer daarom nie die sprekers nie.
Die artikels is slegs vir verdere inligting en weerspieël nie die mening van AZK nie. AZK is
in alle opsigte 'n neutrale inligtingsentrum.
Elke spreker is slegs verantwoordelik vir sy of haar eie bydrae en nie vir ander bydraes of die AZK nie, aangesien
daar geen onderlinge afhanklikhede tussen hulle bestaan nie.
Belangrike kennisgewing: Die inligting wat hier aangebied word, is na ons beste wete en oortuiging nagegaan.
Nietemin aanvaar die sprekers en vervaardigers geen aanspreeklikheid vir gevolge wat voortspruit uit optrede of
versuim in verband met die inhoud van hierdie video nie. Elkeen dra alleenlik die
verantwoordelikheid vir hoe hulle omgaan met wat hulle hoor.