Ĝeneralaj informoj pri laŭleĝaj reguligoj kaj AZK-reguloj troveblas ĉe la fino de la prezento.
Post la valora prezento de d-ro Broudy el Japanio, ni nun bonvenigas distingitan parolanton el Aŭstrio.
Li havas doktoran gradon pri juro kaj traktas la centran problemon pri tio, kiel trakti maljustajn, t.e. kontraŭleĝajn jurajn
normojn kaj iliajn konsekvencojn, aŭ kiel procedi en tiaj kazoj.
Sed vi scias, por ordinaraj civitanoj kiel mi aŭ ni, ne povas vere ekzisti io kiel maljustaj juraj normoj.
Por ni, tio estus kiel malica Patro Kristnasko.
Kaj tial ni eĉ neniam konsiderus, ke tia maljusteco povus malobservi nian dignecon kaj personecon.
Sed tio estas ĝuste ofta miskompreno!
Kaj d-ro jur. Michael Brunner nun kontraŭos ĉi tiun danĝeran miskomprenon per siaj ses tezoj kaj
montros elirejojn el ĉi tiu tro nerecognita dilemo.
Sed antaŭ ol ni bonvenigos lin ĉi tie en la stadiono, jen mallonga superrigardo de lia kariero.
D-ro Michael Brunner akiris sian doktorecon en 1990 post studado de juro kaj laboris kiel advokato en Aŭstrio dum 31 jaroj.
Ekde marto 2020, li estas aktiva kritikanto de la kontraŭkoronavirusaj rimedoj, prezentante plendojn al la
Konstitucia Kortumo kontraŭ la kontraŭkoronavirusaj rimedoj, parolante ĉe manifestacioj, publikigante videojn, kaj tiel plu.
Kaj nun superrigardo de lia politika kariero:
Oktobro 2020:
Fondiĝo de la "Advokatoj por Fundamentaj Rajtoj – Advokatoj por Klerigado" en Vieno
Februaro 2021:
Fondaĵo de la politika partio "MFG – Popolo, Libereco, Fundamentaj Rajtoj"
Ekde aŭtuno de 2021: Lia partio eniras la supr-aŭstrian landan parlamenton;
Elektaj sukcesoj en lokaj konsilaj elektoj en Supra Aŭstrio, Malsupra Aŭstrio kaj Tirolo
Aŭtuno 2022:
Kandidato de MFG en la federacia prezidenta elekto en aŭtuno.
Li poziciigis sin kiel kontraŭulo de la politika establiĝo.
Julio 2023:
Fondmembro de Internaciaj Advokatoj, internacia asocio, kiu okupiĝas pri leĝdonado tra la tuta mondo.
Novembro 2023:
Pensiigo kiel aktiva advokato.
Ekde decembro 2023, diversaj prelegaj agadoj kaj daŭra jura laboro en konsila kapacito, ktp.
D-ro Brunner hodiaŭ parolas pri "Homa digno estas la mezuro de justeco – ĉio alia estas maljusteco."
Mi ŝatus esprimi varman bonvenon al vi ĉiuj kaj esprimi mian sinceran dankemon pro la ŝanco kontribui al la
hodiaŭa diskuto pri ĉi tiu grava temo, nome la jura klasifiko de maljustaj leĝoj kaj iliaj konsekvencoj.
"Homa digno estas la mezuro de justeco."
Homa digno ĵus devas esti la mezuro de justeco, alie ĝi estas maljusteco.
Leĝo kaj justeco ne estas sinonimaj terminoj.
Leĝo ne nepre egalas al justeco.
Justeco ne devas esti leĝo.
Leĝo sen justeco estas maljusteco.
Justeco ĉiam estas justeco.
Kio estas justeco en jura senco?
Justeco estas taksado de scio.
Trakti egalajn aferojn egale, trakti neegalajn aferojn neegale.
Aŭ agi tiel, ke la agoj de via maksimo povu esti levitaj al universala leĝo, kiel diras Immanuel Kant.
Aŭ simple pacan ordon – ĉar ne povas esti paco sen justeco; ne povas esti paco sen ekvilibro de interesoj.
Se justeco estus justa kaj ne ekzistus maljustaj leĝoj, tiam mia eseo, mia prezento, jam estus plejparte finita.
Tamen la realo instruas al ni ion alian.
Ŝi instruas al ni, ke la idealo de justeco ne realiĝis.
Nek en la jura sfero nek en la politika sfero.
Malleĝaj, maljustaj leĝoj estas pasigitaj de la leĝdona korpo.
Ili estas aplikataj de la ekzekutiva branĉo kaj ili estas devigataj de la juĝistaro.
Ili ĉiuj estas submetitaj al plenumaj devontigoj.
Civitanoj estas devigitaj observi eĉ maljustajn leĝojn.
La centra demando, kun kiu mi jam de multaj monatoj luktas – mi povas ĉi tie reprodukti nur parton de mia laboro – estas la
jura klasifiko de maljustaj juraj normoj kaj iliaj konsekvencoj.
Por mi, la komenca punkto por determini ĉu leĝo estas justa aŭ maljusta estas homa digno.
Ĝi estas la plej alta jura principo en natura kaj pozitiva juro .
Ĝi estas la centra normo de civilizitaj juraj sistemoj, ankrita kaj en ordinara juro kaj en konstitucia juro .
En demokratia sistemo bazita sur la regado de la leĝo, ĉiuj rajtoj devenas de la popolo.
Libereco kaj egaleco estas la kolonoj de demokratio.
Kvankam la popolo delegis sian potencon al politikaj partioj por reprezenti ĝin, la popolo restas la
suverena povo, al kiu la reprezentantoj respondecas.
Kvankam en la praktiko de reprezenta demokratio la potenco de politikaj partioj ĉiam pli etendiĝas al ĉiuj formoj
de la socio kaj ĝiaj civilaj strukturoj, demokratio ekzistas nur se ĝi kongruas kun la volo de la popolo.
Leĝoj kontraŭ la popolo aŭ leĝoj kontraŭ justeco neniam estas justaj, kaj ili ne estas subtenataj de la volo de la popolo.
La popolo, la suvereno, ne delegis siajn rajtojn al reprezentantoj, por ke tiuj reprezentantoj povu fari leĝojn
por sia propra intereso aŭ kontraŭ la volo de la popolo.
Ĉiu, kiu kiel reprezentanto malobservas la leĝon kaj la justecon, devas esti
respondecigita kaj devas porti respondecon pro siaj agoj!
La praktiko en Aŭstrio kaj ankaŭ en aliaj landoj, laŭ la Konstitucia Kortumo en Aŭstrio kaj laŭ aŭstra juro, ke eĉ
kontraŭkonstituciaj leĝoj devas esti aplikataj ĝis ili estas nuligitaj – kaj poste, se necese, ene de
ripara periodo de ĝis 18 monatoj – signifas, ke maljusteco iĝas leĝo, kion mi forte malakceptas.
Kiam la disdivido de povoj ne plu funkcias, kiam registaroj povas efike mem fari leĝojn pro siaj parlamentaj plimultoj kaj efektive
ne plu estas submetitaj al parlamenta kontrolo, kiam registaroj plenigas administrajn kaj juĝajn postenojn per politikaj
nomumitoj, kiam ŝtate ligitaj organizoj kaj institucioj iĝas oligarkiaj , kiam estas cenzuritaj la parollibereco, la akademia
libereco kaj la gazetara libereco, kiam malsame pensantaj estas kalumniataj, mokataj kaj eĉ persekutataj,
kiam la amaskomunikila diverseco estas detruita – tiam ni estas tre for de iu ajn jura ŝtato.
Plej malfrue kun la publikigo de la dosieroj de la Robert Koch-Instituto, fariĝis publika scio, eĉ por
la ĉeftendenco, ke neniam ekzistis iu ajn pruvbazo por iuj ajn el la koronavirusaj rimedoj.
Ĝi estis pligrandigita per politika aklamacio .
La kronvirusa krizo de 2020 ĝis 2023 estis la plej granda jura kaj medicina skandalo tutmonde ekde 1945!
Por ke tiaj politikaj sloganoj estu neefikaj en la estonteco, ĉiu maljusteco devas esti rifuzita jura valideco ekde la komenco!
Ĉiu, kiu partoprenas en ĉi tio, devas esti respondecigita!
Homa digno – mi citas Tomason de Akvino ĉi tie:
Ĉiu leĝo, kiu altigas la homan dignecon, estas justa.
Ĉiu leĝo, kiu malaltigas la homan dignecon, estas maljusta.
Sekcio 16 de la Aŭstra Ĝenerala Civila Kodo, kiel centra normo de la fundamenta rajto de personeco, postulas, ke ĉiu
homo havas denaskajn rajtojn, kiuj estas memevidentaj al la racio kaj tial devas esti konsiderataj kiel persono.
Ĉi tio postulas la fundamentan rajton de personeco kiel juran principon kaj centran normon de civilizitaj juraj sistemoj.
Rajtoj estas enecaj al homoj.
Tio signifas, ke ili ne estas akiritaj nek pruntitaj, certe ne de registaroj aŭ reprezentantoj.
Ili ne bezonas esti unue konceditaj aŭ akiritaj.
Ili estas enradikiĝintaj en la homaro, en la homa naturo.
Artikolo 1 de la Germana Baza Leĝo ankaŭ stipulas:
Homa digno estas nevioligebla.
Estas devo de ĉiuj ŝtataj aŭtoritatoj respekti kaj protekti ilin.
La jenaj fundamentaj rajtoj devigas la leĝdonan, la plenuman kaj la juĝan povojn kiel rekte aplikebla juro.
Kaj mi ŝatus aldoni, ke ili ankaŭ ligas la amaskomunikilojn.
Krom Artikolo 1 de la Baza Leĝo, Artikolo 79 preskribas, ke la konstitucio restos en forto eterne.
Tiuj fundamentaj rajtoj, la neŝanĝebleco de homa digno, ne povas esti ŝanĝitaj eĉ per konstitucia amendo.
Ĝi estas eterna.
Homa digno estas sentempa etika principo, kiu transpasas ĉian formon de registaro.
Ĉar ĉiu homa vivo estas egala kaj havas la rajton libere ekzisti.
"Homoj, kiel finoj en si mem, neniam devas esti traktataj kiel rimedoj al celo," laŭ Immanuel Kant.
Laŭ la establita jurisprudenco de la Germana Federacia Konstitucia Kortumo, homa digno estas la plej alta valora decido de la
Baza Leĝo kaj la konstitucia principo de la germana jura sistemo.
Homa digno estas la plej alta konstitucia valoro kaj ne estas intertraktebla.
En la sama linio, Artikolo 7 de la Federacia Konstitucio de la Svisa Konfederacio deklaras, ke
homa digno devas esti respektata kaj protektata.
Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj de la 10-a de decembro 1948:
Ĉiuj homoj naskiĝas liberaj kaj egalaj laŭ digno kaj rajtoj, estas dotitaj per racio kaj konscienco,
kaj devus trakti unu la alian en spirito de frateco.
La Deklaracio de Sendependeco de Usono, publikigita la 4-an de julio 1776, proklamas: Ĉiuj homoj estas kreitaj egalaj.
Ĉiuj homoj havas certajn neforpreneblajn rajtojn, inkluzive de vivo, libereco kaj la serĉado de feliĉo.
Senkondiĉa, nemalhavebla kaj senlima respekto al homa digno estas la fundamento de la jura
ŝtato kaj demokratio, pri kiu ne eblas intertrakti.
Ili formas la absolutan ruĝan linion, kiun oni neniam devas transiri.
Tiuj, kiuj malobservas homan dignecon, malobservas la demokratian konstitucian ŝtaton kaj la jurŝtatecon, sen
kiuj ne povas esti justeco – neniu leĝo, neniu ŝtato, kiu ne fariĝus bando de rabistoj.
Aŭgusteno de Hipono: "Forprenu justecon, kaj kio estas ŝtato krom granda bando de rabistoj?"
Bazite sur tio, kion mi, kiel advokato, nomas la plej altan fundamentan principon de la baza materia normo
– homa digno – mi alvenis al aro de ses propozicioj.
Sed unue, mallonga deklaro de Martin Luther King.
Mi estus la unua, kiu rekomendus observi justajn leĝojn.
Oni havas ne nur juran, sed ankaŭ moralan respondecon obei justajn leĝojn.
Konverse, homoj havas moralan respondecon ignori maljustajn leĝojn.
Mi konsentas kun Sankta Aŭgusteno, ke maljusta leĝo tute ne estas leĝo.
Maljusta leĝo ne estas leĝo, diras la plej alta latina maksimo.
Kaj nun al la ses tezoj:
Unua tezo: La fundamenta normo de la jura sistemo, el kiu ĉiuj leĝoj devenas, estas homa
digno kiel la origina rajto de la individuo.
Ĝi estas nek hipotezo nek fikcio.
Dua tezo: La plej alta leĝo estas homa digno kiel fundamenta rajto de la individuo.
Ĉi tiuj estas liaj enecaj rajtoj, fundamentaj rajtoj kaj liberecoj.
Ili formas la konstituajn principojn de la jura sistemo.
Tria tezo: Juraj normoj, kiuj malobservas homan dignecon kaj enecajn rajtojn, estas absolute nulaj kaj senvalidaj.
Ili ne havas norman validecon.
En ĉi tiu rilato mi reprezentas la pozicion de la reganta doktrino, la doktrinon de la
tiel nomata nuligdogmo , pli pri tio poste.
4a tezo: Juraj normoj, kiuj malobservas fundamentajn homajn rajtojn kaj liberecojn, estas absolute nulaj kaj senvalidigaj.
Ili ne havas norman validecon.
5a tezo: Juraj normoj, kiuj malobservas pli alt-rangajn jurajn normojn, estas absolute nulaj.
Ili ne havas norman validecon.
6a tezo: Pli alta juro superregas pli malaltan juron, igante ĉi-lastan tute nula kaj senvalida.
Malpli alta leĝo ne povas superregi pli altan leĝon.
Mi povas pravigi ĉi tiujn tezojn, kiujn mi bazas sur homa digno, kaj laŭ pozitiva juro
per la jura situacio, kaj laŭ jura filozofio.
Gustav Radbruch estis unu el la plej gravaj juraj akademiuloj de la 20-a jarcento.
Li estis SPD-politikisto kaj dufoje servis kiel Reich-ministro pri justeco dum la Vajmara Respubliko.
Li vivis de 1878 ĝis 1949.
"Povo povas baziĝi sur neceso, sed neniam sur devo aŭ valideco."
Li tiras la linion inter malĝusta leĝo, kiu eble ne estas taŭga, povus esti strukturita alimaniere, aŭ estas simple malĝusta.
Simple malĝusta estas maljusta leĝo, kiu atingis certan gradon de maljusteco.
Li klarigas sian rezonadon, kiu finfine kondukas al la fama formulo de Radbruch.
Mi citas: "La konflikto inter justeco kaj jura certeco verŝajne povas esti solvita donante prioritaton al
pozitiva juro, kiu estas garantiita per leĝoj kaj potenco, eĉ se ĝia enhavo estas maljusta kaj netaŭga."
Krom se la kontraŭdiko inter pozitiva juro kaj justeco atingas tiel neelteneblan nivelon, ke la
juro, kiel malĝusta juro, devas cedi al justeco.
Estas neeble desegni klaran linion inter kazoj de leĝa maljusteco kaj leĝoj, kiuj restas validaj malgraŭ sia malĝusta enhavo.
Alia distingo, li skribas, povas esti farita kun la plej alta klareco.
Kaj jen la ŝlosila frazo: "Kie oni eĉ ne serĉas justecon, kie egaleco, kiu estas en la koro de justeco, estis intence
neita en la starigo de pozitiva juro, la juro ne estas nur malĝusta, sed tute mankas al ĝi ajna jura karaktero."
Ĉar juro, eĉ pozitiva juro, ne povas esti difinita alimaniere ol kiel ordono kaj statuto, kies celo estas servi justecon.
La leĝo devas servi justecon, alie ĝi estas maljusteco.
Kaj li plu diras: "Kie oni eĉ ne serĉas justecon, la aranĝoj tiel kreitaj povas esti nur
esprimoj de potenco, neniam juraj principoj."
Tial leĝo, kiu neas al certaj homoj iliajn homajn rajtojn, ne estas jura principo.
La formulo de Radbruch tiam estis enkorpigita en la jurisprudencon de la Federacia Konstitucia Kortumo en la tiel nomataj
procesoj pri la pafisto ĉe la muro post la kolapso de la GDR.
Leĝo aŭ ordono, kiu instrukcias landlimgardiston pafi iun ajn, kiu provas forlasi la GDR, estas ankaŭ maljusta kaj puninda.
Kaj jen ni rekte venas al la sekva esenca dispozicio, Artikolo 7 de la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj:
Neniu puno sen leĝo:
Paragrafo 1 deklaras, ke por ĉiu puno de delikto devas ekzisti leĝo. Neniu puno povas esti trudita, kiu
estas pli severa ol la puno, kiu estis aplikebla en la momento kiam la delikto estis farita.
Tamen ekzistas unu tre grava escepto al tio, nome en paragrafo 2:
Ĉi tiu artikolo ne prejudikas la proceson kaj punon de iu ajn persono trovita kulpa pri iu ajn ago aŭ omiso, kiu,
kiam ĝi estis farita, estis krima laŭ la principoj de juro ĝenerale rekonitaj de civilizitaj nacioj.
Simile, en Artikolo 38 de la Statuto de la Internacia Kortumo de Justeco, la Internacia Krima Kortumo aplikas la
ĝeneralajn jurajn principojn rekonitajn de civilizitaj nacioj.
La ĝenerale rekonitaj juraj principoj, kiuj havas prioritaton super la juro, estis enkorpigitaj
en pozitivan juron kaj tial estas jure devigaj.
La sama validas por la Eŭropa Unio:
Ĝeneralaj juraj principoj estas parto de la primara juro de la Eŭropa Unio.
Ĉi tio rilatas al respekto de fundamentaj rajtoj, egaltraktaĵo kaj proporcieco.
Por kompreni la hierarkion de normoj, mi ŝatus mallonge klarigi la strukturon de la jura sistemo.
La hierarkia strukturo de la jura sistemo kiel hierarkio de normoj signifas, ke ĉiu malpli
ranga normo devas konformiĝi al la pli ranga normo.
Ĝi devas esti generita de la pli altranga normo, alie ĝi estas kontraŭleĝa.
En Aŭstrio ni reguligis la hierarkian strukturon de la jura sistemo jene.
Tamen tio ankaŭ validas por aliaj juraj sistemoj, inkluzive de landoj ene de la Eŭropa Unio.
Nivelo 1: La plej alta nivelo konsistas el la fundamentaj principoj de la Federacia Konstitucio.
Jen la demokratiaj, respublikaj, liberalaj, federaciaj kaj konstituciaj principoj.
Etapo 2: primara juro de la Unio, t.e. la traktatoj de la Unio. Kaj tre grave, la Ĉarto de la Fundamentaj
Rajtoj de la Eŭropa Unio kiel primara juro kaj, siavice, la ĝeneralaj principoj de juro.
Nivelo 3: Sekundara EU-juro, kiu inkluzivas leĝaron adoptitan de la EU-institucioj, precipe regularojn kaj direktivojn.
Nivelo 4: federaciaj konstituciaj leĝoj kaj ŝtataj konstituciaj leĝoj de la individuaj ŝtatoj.
5a nivelo: federaciaj leĝoj kaj ŝtataj leĝoj kiel simplaj leĝoj, kiuj devas esti kongruaj kun konstituciaj leĝoj.
Nivelo 6: Reguligoj – ĉi tiuj estas ĝeneralaj juraj dispozicioj eldonitaj de administraj aŭtoritatoj,
kiuj povas esti promulgitaj nur surbaze de leĝoj.
Etapo 7: Kaj poste individuaj kazdecidoj: juĝo, decido kaj verdikto.
Se, kiel mi diris, jura normo kontraŭdiras ĉi tiun hierarkian strukturon de juraj reguligoj, tiam ĝi estas
– laŭ mia jura kompreno kaj laŭ la doktrino pri nuligebleco – absolute nula kaj senvalida.
Tio signifus, ke ankaŭ neniu devigo plenumi estus ekigita.
Jen ni alvenas al nuleco: maljusta leĝo ne estas leĝo.
"Maljusta leĝo ne estas leĝo" kiel latina maksimo.
La jura konstitucio de la doktrino pri nuligeco, per kiu pli alta juro derogas – t.e. superas – pli malaltan
juron, kiu estas absolute kaj nerevokeble nula kaj senvalida.
En tiu senco, ne necesas aparta defio.
Okazas tiel nomata "Eo ipso-efekto".
Kontraste, la doktrino pri erarkalkulado, kiu estas ofta en Aŭstrio kaj ankaŭ enskribita en la leĝo:
Malgraŭ ilia kontraŭleĝeco, tiaj normoj restas en forto kaj devigaj ĝis ili estos
nuligitaj per defio de aŭtorizita ŝtata institucio.
Ĉi tio estas nekongrua kun demokratia kaj konstitucia kompreno kaj kun la logika kaj sistema
strukturo de la jura sistemo kiel hierarkia strukturo.
En aŭstra privata juro, tamen, Artikolo 879(1) diras: Kontrakto, kiu malobservas leĝan
malpermeson aŭ estas kontraŭ publika politiko, estas nula.
Do en privata juro ne necesas kontestado, sed en publika juro certe necesas.
Kaj la Konstitucia Kortumo en Aŭstrio eĉ havas la eblon permesi, ke ĉi tiu kontraŭleĝa leĝo restu en forto ĝis 18 monatoj (!).
Laŭ mia opinio, tio estas nekongrua kun la principoj de la ŝtato de juro kaj baziĝas sole sur la tre pridubinda
doktrino pri erarkalkulado kaj certa grado de jura certeco.
La leĝo mem donas al tiuj submetitaj al la normoj la rajton al memhelpo.
La plej ofta kaj plej konata estas memdefendo:
Kiam maljusteco fariĝas leĝo, rezisto fariĝas devo. Bertolt Brecht
Sekcio 3 de la Aŭstra Kriminala Kodo reguligas memdefendon:
Persono ne agas kontraŭleĝe, se ŝi nur uzas la defendon necesan por forpeli nunan aŭ tujan kontraŭleĝan atakon – grave,
kontraŭleĝan atakon – kontraŭ sia propra aŭ alia persono vivo, sano, fizika integreco, seksa
integreco kaj memdetermino, libereco aŭ posedaĵo.
La kondiĉoj por memdefendo, kiuj devas esti kumulative plenumitaj, estas do necesa defendo, nuna aŭ minaca atako, la
kontraŭleĝeco de la atako kaj atako kontraŭ defendebla posedaĵo.
Atako pravigita de substantiva juro, t.e. leĝaro aŭ reguligo – ĉu de agresema ŝtato – ne
konsistigas memdefendon, ĉar la atako ne estas kontraŭleĝa.
La normo restas en forto eĉ se ĝi poste estas nuligita de la tribunalo kiel kontraŭleĝa.
Tamen, se mi adoptas la pozicion, kiun mi subtenas – la doktrinon de nuligo, la sisteman konsideron de la hierarkia strukturo de la
jura sistemo – ke tiaj normoj estas absolute nulaj kaj senvalidigaj, tiam atako de agresema ŝtato estas
kontraŭleĝa kaj ago de memdefendo vere estus permesebla.
Alia tre ofta rajto de memhelpo: urĝa kazo.
Mi ŝatus komenci per tre taŭga citaĵo de Ludwig von Mises, kiu estas aparte rilata al niaj tempoj:
Ne ekzistas pli granda minaco al la civilizacio ol registaro de nekompetentaj, koruptaj aŭ malicaj homoj.
La mildigaj cirkonstancoj en aŭstra juro estas reguligitaj en Sekcio 10(1) de la Kriminala Kodo.
Ĝi estas reguligita simile en aliaj juraj sistemoj.
Ĉiu, kiu faras punindan agon por eviti tujan, signifan malutilon al si mem aŭ al alia persono, estas senkulpigita, se la damaĝo
minacata de la ago ne estas misproporcie severa – t.e. oni devas apliki teston pri proporcieco – kaj se oni ne povus atendi alian
konduton de persono asociita kun la laŭleĝe protektitaj valoroj.
– t.e. la neraciaĵo de ajna alia konduto kaj proporcieco.
Krome ekzistas ankaŭ eksterleĝa krizostato.
Estas dirite: Defenda ago farita en urĝa situacio ne estas kontraŭleĝa, se la jura intereso protektota
estas pli valora ol la intereso, kiu estis damaĝita.
Mi ŝatus ĉi tie referi al la aktuala jurisprudenco, precipe en Germanio:
La eldono de falsaj medicinaj atestiloj fare de kuracistoj en la kunteksto de atestiloj pri escepto de maska uzo pro KOVIM-19 kaj
atestiloj pri KOVIM-19-vakcinado devas esti ĝuste taksita kiel krizokaza rimedo, eĉ supozante, ke tiaj leĝoj
pri kronviruso ne estis kontraŭleĝaj ekde la komenco.
Ne nur ili estas pardonitaj en miaj okuloj, sed ili ankaŭ estas pravigitaj.
Ĉar homa sano kaj vivo estas pli valoraj ol la laŭleĝa rajto al la fidindeco de medicinaj atestoj.
Estas la ĉefa devo de kuracisto: Primum non nocere, unue ne damaĝu – secundum cavere, protektu,
estu singarda – tertium sanare, finfine sanigu.
Tial, laŭ mia opinio, oni ne devus ĉefe konsideri ĝin ago de neceso, sed prefere la absolutan nulecon de tiaj
maljustaj normoj, kiuj ne povas esti konsiderataj validaj.
Mi opinias, ke oni ne plu devus permesi al tribunaloj apliki tiajn normojn je la malutilo de akuzitaj kuracistoj.
Mi diris ekde la komenco, ke ĉiu, kiu agas kontraŭleĝe, kiu aplikas kontraŭleĝajn leĝojn kiam ili
estas tute nulaj, devas esti tenata respondeca.
Atribuebleco: Kiu estas respondeca, kiu estas respondigebla, kaj ĝis kia grado ili estas respondecigeblaj?
Vorto de Hannah Arendt pri ĉi tiu temo:
Neniu rajtas uzi obeemon kiel pretekston por pravigi siajn agojn. Obeemo ne estas pravigo por ago.
Ni estas memdeterminitaj; homa digno postulas tion.
Se normo, kiu estas kontraŭleĝa en la hierarkio de normoj, estas absolute nula, tiam ĝi ne estas parto de la jura sistemo.
Tial ĝi ne devas esti sekvata kaj nek la administracio nek la tribunaloj povas apliki ĝin.
Se ĝi tamen estas aplikata, tio konsistigas agon sen jura bazo – kaj tial ĉefe malobservon de la principo de laŭleĝeco – kaj
estas atribuebla al la ŝtata aŭtoritato, kies organoj agis tiel.
Tamen, por mi, tio pravigas ne nur la respondecon de la ŝtato – kiu, finfine, estas ni – sed ankaŭ la respondecon de la agantaj
instancoj laŭ ilia komprenkapablo kaj ilia kulpo – precipe por pli altaj kaj plej altaj administraj
instancoj, precipe por registaroj kaj leĝdonantoj.
Kio validas por individuaj civitanoj kiel adresatoj de normoj, devas validi eĉ pli por la ŝtato, ĝiaj povoj kaj
registaroj, kaj finfine ankaŭ por ĉi tiuj agantaj korpoj.
Neniu povas esti liberigita de kulpo kaj respondeco pro nescio de la leĝo.
Ignoranco de la leĝo ne estas ekskuzo.
Tio validas ne nur por civitanoj, sed ankaŭ por ĉiuj ŝtatoficistoj, juĝistoj kaj ĉiuj ŝtataj aŭtoritatoj.
Por difini la limojn de respondeco, mi referencas al Sekcio 9 de la Aŭstra Kriminala Kodo, la tiel nomata klaŭzo pri jura eraro.
Paragrafo 1: Ĉiu, kiu pro jura eraro ne rekonas la malĝustecon de la ago, ne estas
kulpa, se oni ne povas riproĉi lin pro la eraro.
Estas certe malfacile, se ne eĉ neeble en multaj kazoj, kritiki lokajn aŭtoritatojn pro tio, ke ili ne
interpretas fundamentajn rajtojn same kiel konstitucia juristo.
Paragrafo 2: Leĝa eraro estas kulpigebla se la malfarado estis facile rekonebla al la farinto tiel same kiel al iu ajn alia.
Kiam infanoj kaj lernantoj devis porti maskojn en klasĉambroj dum monatoj senĉese pro
ne-sciencbazitaj kontraŭkoronavirusaj rimedoj.
Se ĉi tiuj infanoj kaj lernantoj iam devis porti maskojn dum lecionoj de korpa edukado – kio estas malutila al la
sano kaj diametre kontraŭa al la plej bonaj interesoj de la infano – tiam la maljusteco estas facile videbla por mi.
Kaj la dua frazo: Aŭ se la farinto ne konatiĝis kun la koncernaj reguligoj, kvankam li devus esti farinta
tion pro sia profesio, okupado aŭ aliaj cirkonstancoj.
Mi atendas, ke ĉiu ŝtatoficisto konatiĝu kun la koncernaj bazaj normoj pri fundamentaj rajtoj, precipe kiam
temas pri la apliko de entrudaj leĝoj, kaj ke li faru decidon pri ĉi tiu afero, aŭ almenaŭ protestu .
Paragrafo 3: Se la eraro estas kulpigebla, tiam se la farinto agas intence, aplikiĝos la puno provizita por intenca ago; se
li agas neglige, aplikiĝos la puno provizita por neglaga ago.
La ŝtato mem, en preskaŭ neniu kazo, povos invoki juran eraron kiel bazon por ekskludi sian respondecon kaj respondovon.
Ĉar li sufiĉe konas la jurajn normojn, kiujn li mem kreis, kaj devas koni ilin.
Pli ĝuste temas pri la personoj, kiuj agas nome de la ŝtato, de kiuj oni povas kaj devus atendi, ke ili
havu kompetentecon en sia funkcio kaj en siaj agadkampoj.
Respondeco, respondecigo kaj respondeca respondeco – kiuj estas memkompreneblaj en privata juro je la horizontala
nivelo inter privataj individuoj – devas ankaŭ sen limigo aplikiĝi en publika juro je la vertikala nivelo.
Nur tiel, per la respondeco de ĉiuj implikitaj agantoj, eblas krei sistemon de ampleksa protekto de fundamentaj rajtoj,
kiu baziĝas sur la rajto de la individuo al memdetermino.
Tiuj, kiuj ne povas esti tenataj respondecaj, ne sentos sin respondecaj.
Sed tiuj, kiuj agnoskis sian rajton al respondeco, plenumos sian devon de respondeco.
Mi nun alvenas al mia konkludo kun postulo, fundamenta rajto – kiu, laŭ mia jura kompreno, devus esti memevidena – sed kiu
devus esti inkluzivita en la katalogo de fundamentaj rajtoj.
Politiko kaj jurisprudenco havas apartan respondecon en ĉi tiu rilato.
Antaŭkondiĉo por la dekstra:
Homoj ne estas faritaj por la leĝo; male, la leĝo devas esti farita por homoj.
La individuo ne estas la sklavo de la ŝtato.
La homo estas la inventinto de la ŝtato, kaj la ŝtato devas servi sian inventinton, neniam inverse.
Fine, mi postulas, ke la sekva estu reformulita kiel fundamenta rajto:
Juraj normoj, kiuj malobservas homan dignecon, enajn rajtojn, fundamentajn rajtojn kaj liberecojn, ne havas
norman validecon kaj estas absolute nulaj kaj senvalidigaj.
Neniu estas devigita sekvi ilin, kaj neniu rajtas devigi aliajn fari tion.
Jen kiel ni por ĉiam malhelpos duan kronvirusan pandemion!
Dankon pro via atento.
Fantastika! Doktoro Brunner, mi dankas vin nome de la tuta monda loĝantaro.
Mi admiras, kiel vi kunigas advokatojn.
Ĝi estas la plej bona solvo, kiun ni povas strebi atingi.
La homoj estas kiel malgrandaj infanoj.
Vi estas niaj patroj, vi konas la leĝon.
Vi tion mirinde klarigis, ni komprenis ĝin.
Ni deziras al vi bonŝancon kaj tutan aron da pliaj.
La popolo neniam devas forgesi, ke ĝi estas suverena.
Kaj la registaro ne estas mia superulo, sed mia dungito.
Dankon, dankon, dankon!
Ĉi tiuj produktaĵoj estis kreitaj okaze de konferenco de la Koalicio kontraŭ Cenzuro en Svislando.
AZK ne persekutas iujn financajn interesojn. Nek la iniciatintoj, nek la parolantoj, nek Kla.TV
ricevis iun ajn kompenson por ĉi tiu registrado.
Ni deziras eksplicite atentigi, ke ĉi tiu video povas esti kopiita kaj plusendita laŭplaĉe ofte en ĝia neŝanĝita formo.
AZK ne respondecas pri la enhavo de iuj kontribuoj. AZK estas kaj politike kaj religie
neŭtrala kaj tial ne taksas la parolantojn.
La artikoloj estas nur por informaj celoj kaj ne reflektas la opinion de AZK. AZK estas en ĉiu rilato neŭtrala informcentro.
Ĉiu parolanto respondecas nur pri sia propra kontribuo kaj ne pri aliaj kontribuoj aŭ pri la
AZK, ĉar inter ili ne ekzistas interdependecoj.
Grava noto: La informoj prezentitaj ĉi tie estis kontrolitaj laŭ nia plej bona scio kaj kredo.
Tamen la parolantoj kaj produktantoj ne akceptas respondecon pri konsekvencoj devenantaj de agoj aŭ preterlasoj
rilataj al la enhavo de ĉi tiu video. Ĉiu persone respondecas pri tio, kiel li traktas tion, kion li aŭdas.