Informasi umum babagan peraturan hukum lan aturan AZK bisa ditemokake ing pungkasan presentasi.
Sawisé presentasi sing wigati saka Dr. Broudy saka Jepang, saiki kita nampani panyatur terhormat saka Austria.
Dheweke nduwèni gelar doktor ing hukum lan ngrembug masalah pokok babagan carane ngadhepi norma hukum sing ora adil, yaiku sing ora
sah, lan akibaté, utawa carane tumindak ing kahanan kaya ngono.
Nanging kowe ngerti, kanggo warga biasa kaya aku utawa kita, sejatine ora ana norma hukum sing ora adil.
Kanggo kita, kuwi kaya Santa Claus sing jahat.
Lan mulane kita ora bakal tau mikir yen ketidakadilan kaya ngono bisa nglanggar ajining diri lan pribadhi kita.
Nanging kuwi pancen salah paham sing asring kelakon!
Lan Dr. jur. Michael Brunner saiki bakal mbantah salah paham sing mbebayani iki kanthi enem tesisé lan
nuduhaké dalan metu saka dilema sing banget ora diakoni iki.
Nanging sadurunge kita nampani dheweke ing kene ing stadion, iki ringkesan kariré.
Dr Michael Brunner entuk gelar doktor ing taun 1990 sawisé sinau hukum lan makarya dadi pengacara ing Austria suwéné 31 taun.
Wiwit Maret 2020, dhèwèké wis dadi kritikus aktif marang langkah-langkah coronavirus, ngajokaké pengaduan marang
Mahkamah Konstitusi nglawan langkah-langkah coronavirus, ngomong ing demonstrasi, nerbitaké video, lan sapituruté.
Lan saiki gambaran umum babagan karir politiké:
Oktober 2020:
Didirikaké Yayasan "Pengacara kanggo Hak-hak Dasar – Pengacara kanggo Pencerahan" ing Wina
Februari 2021:
Yayasan partai politik "MFG – Rakyat, Kabebasan, Hak-hak Dasar"
Wiwit mangsa gugur 2021: Partaine mlebu ing parlemen negara bagian Oberösterreich;
Kasuksesan ing pemilihan dewan lokal ing Atas Austria, Ngisor Austria, lan Tirol
Mangsa Gugur 2022:
Calon MFG ing pemilihan presiden federal ing mangsa gugur.
Dheweke ngadegake awake dhewe minangka mungsuh saka kalangan politik panguwasa.
Juli 2023:
Anggota pendiri International Attorneys of Law, sawijining asosiasi internasional sing
ngurusi perundang-undangan ing saindenging jagad.
November 2023:
Pensiun minangka pengacara aktif.
Wiwit Desember 2023, macem-macem kegiatan ceramah lan karya hukum sing terus-terusan ing kapasitas penasihat, lsp.
Dr Brunner dina iki ngomong bab "Kajayaan manungsa iku ukuran kaadilan – kabèh liyané iku ora adil."
Kula ngaturaken sugeng rawuh kang anget dhumateng panjenengan sedaya lan ngaturaken panuwun ingkang tulus amargi sampun paring
kasempatan dhumateng kula supados saged nyumbang ing rembugan dinten menika babagan topik ingkang wigati,
yaiku klasifikasi hukum ingkang ora adil lan akibatipun.
"Kajayaan manungsa iku ukuran kaadilan.
Kajining manungsa kudu dadi ukuran kaadilan, yen ora, iku ora adil.
Hukum lan kaadilan ora padha tegesé.
Hukum ora mesthi padha karo kaadilan.
Kaadilan ora kudu dadi hukum.
Hukum tanpa kaadilan iku ora adil.
Kaadilan mesthi kaadilan.
Apa iku kaadilan ing arti hukum?
Kaadilan iku panilaian kawruh.
Ngubar barang sing padha kanthi padha, ngubar barang sing ora padha kanthi ora padha.
Utawa tumindak kanthi cara sing supaya tumindak saka maksimmu bisa diunggahaké dadi hukum
universal, kaya sing diandharaké Immanuel Kant.
Utawa mung tatanan tentrem – amarga ora ana tentrem tanpa kaadilan; ora ana tentrem tanpa imbangan kapentingan.
Yen kaadilan iku adil lan ora ana undang-undang sing ora adil, mula esai lan presentasiku mesthi wis rampung sakabehe.
Nanging kasunyatan mulang kita bab sing beda.
Dheweke mulang kita manawa cita-cita kaadilan durung kawujud.
Ora ana ing ranah hukum uga ora ana ing ranah politik.
Undhang-undhang sing ora sah lan ora adil disahake déning legislatif.
Dheweke ditrapake dening cabang eksekutif lan dheweke ditegakake dening cabang yudikatif.
Kabeh padha tundhuk marang kewajiban patuh.
Warga negara wajib netepi sanajan undang-undang sing ora adil.
Masalah utama sing wis tak tangani pirang-pirang wulan – aku mung bisa mbalekake bagean saka karyaku ing kene – yaiku
klasifikasi hukum norma hukum sing ora adil lan akibat-akibate.
Kanggo aku, titik wiwitan kanggo nemtokake apa hukum iku adil utawa ora adil yaiku ajining manungsa.
Iki minangka prinsip hukum paling dhuwur ing hukum alam lan hukum positif .
Iki minangka norma pokok ing sistem hukum beradab, kang kacantum ing hukum biasa lan ing hukum konstitusi .
Ing sistem demokrasi adhedhasar pranatan hukum, kabèh hak asalé saka rakyat.
Kamardikan lan kasetaraan iku tiang-tiang demokrasi.
Sanajan rakyat wis nyerahake kakuwasané marang partai politik kanggo makili, rakyat tetep dadi
panguwasa kedaulatan sing dadi tanggung jawab para wakil.
Sanajan ing praktik demokrasi perwakilan kekuwatan partai politik saya nyebar ing kabèh wujud masyarakat lan struktur
sipil, demokrasi mung ana yen cocog karo kersané rakyat.
Undhang-undhang sing nglawan rakyat utawa undhang-undhang sing nglawan kaadilan ora tau
bener, lan ora didhukung dening kersaning rakyat.
Rakyat, sing nduwèni kedaulatan, durung masrahake hak-haké marang wakil-wakil supaya wakil-wakil mau bisa nggawe undang-undang
kanggo kapentingané dhéwé utawa nglawan kersané rakyat.
Sapa waé sing nglirwakake hukum lan kaadilan minangka wakil kudu dipertanggungjawabake lan
kudu njupuk tanggung jawab kanggo tindakane!
Praktik ing Austria lan uga ing negara-negara liya, miturut Mahkamah Konstitusi Austria lan uga miturut hukum Austria, manawa
sanajan undang-undang sing ora konstitusional kudu ditrapake nganti dibatalake – lan banjur, yen perlu,
sajrone periode perbaikan nganti 18 wulan – ateges ketidakadilan dadi hukum, sing aku kanthi tegas nolak.
Nalika pamisahan kekuwatan ora mlaku maneh, nalika pamaréntah bisa kanthi efektif nggawe undang-undang dhéwé amarga mayoritasé
ing parlemen lan saktenané ora manut marang kontrol parlemen, nalika pamaréntah ngisi jabatan administratif lan yudisial
nganggo panunjuk politik, nalika organisasi lan lembaga sing kagandhèng karo nagara dadi oligarkis , nalika kabebasan
nyatakaké pendapat, kabebasan akademik, lan kabebasan pers disensor, nalika wong sing mikir béda difitnah,
diejek, malah dianiaya, nalika keragaman media dirusak – mula kita wis adoh banget saka pamrentahan hukum.
Paling anyar karo diterbitake berkas-berkas Institut Robert Koch, dadi kawruh umum, malah kanggo arus utama, manawa
ora ana basis bukti kanggo kabèh langkah-langkah coronavirus.
Iku dibesarké kanthi aklamasi politik .
Krisis coronavirus saka taun 2020 nganti 2023 iku skandal hukum lan medis paling gedhé ing saindenging jagad wiwit taun 1945!
Supaya slogan-slogan politik kaya ngono ora duwe daya ing mangsa ngarep, saben
ketidakadilan kudu ditolak sah sacara hukum wiwit wiwitan!
Sapa waé sing melu ing iki kudu tanggung jawab!
Kajènan manungsa – aku nyitir Thomas Aquinas ing kéné:
Saben undang-undang sing ngluhurake ajining manungsa iku adil.
Saben undang-undang sing ngremehake ajining manungsa iku ora adil.
Pasal 16 saka Kitab Undang-Undang Perdata Umum Austria, minangka norma sentral saka hak dhasar kepribadian, nemtokake
manawa saben manungsa nduwèni hak-hak sing wis ana ing jeroné lan cetha marang akal, mula kudu dianggep minangka pribadi.
Iki ngandharake hak dhasar pribadhi minangka prinsip hukum lan norma pokok ing sistem hukum beradab.
Hak iku wis ana ing manungsa.
Iki ateges ora dipikolehi utawa dipinjam, mesthi ora dening pamaréntah utawa wakil-wakil.
Ora perlu diparingi utawa dipikolehi dhisik.
Iku wis ana ing manungsa, ing hakekat dadi manungsa.
Artikel 1 Undhang-Undhang Dasar Jerman uga nemtokake:
Kajènan manungsa ora kena dilanggar.
Iku dadi tugas kabeh panguwasa negara kanggo ngajeni lan nglindhungi wong-wong mau.
Hak-hak dhasar ing ngisor iki ngiket legislatif, eksekutif, lan yudikatif minangka hukum sing langsung ditrapake.
Lan aku pengin nambahake manawa padha uga ngiket media.
Saliyane Pasal 1 Undhang-Undhang Dasar, Pasal 79 nemtokake yèn konstitusi bakal tetep berlaku salawas-lawase.
Hak-hak dhasar iki, yaiku kasucian martabat manungsa sing ora kena dilanggar, ora bisa
diowahi sanajan nganggo amandemen konstitusi.
Iku langgeng.
Kajatingan manungsa iku prinsip etika sing langgeng lan ngluwihi saben wangun pamaréntahan.
Kanggo saben manungsa, urip iku padha lan nduwé hak kanggo urip kanthi bébas.
Manungsa, minangka tujuan ing dhéwé, ora kena tau dianggep minangka sarana kanggo nggayuh tujuan, miturut Immanuel Kant.
Miturut yurisprudensi sing wis ditemtokake déning Mahkamah Konstitusi Federal Jerman, ajining manungsa iku nilai
paling dhuwur ing putusan Undhang-Undhang Dasar lan dadi prinsip konstitusional ing sistem hukum Jerman.
Martabat manungsa iku nilai konstitusional paling dhuwur lan ora bisa ditawarake.
Kanthi cara sing padha, Pasal 7 Undhang-Undhang Dasar Konfederasi Swiss nyatakake manawa
ajining manungsa kudu dihormati lan dilindhungi.
Deklarasi Universal Hak Asasi Manungsa tanggal 10 Desember 1948:
Kabeh manungsa lair bébas lan padha ing ajiné lan hak-haké, diparingi akal lan nurani, lan kudu padha
ngrawat siji lan sijiné kanthi semangat kabungahan.
Deklarasi Kamardikan Amerika Serikat, sing diterbitake ing tanggal 4 Juli 1776, ngumumake: Kabeh manungsa digawe padha.
Kabeh manungsa nduwé hak-hak sing ora bisa dipisahake, kalebu urip, kamardikan, lan ngupaya kabagyan.
Hormat tanpa syarat, ora bisa diganti, lan tanpa wates marang martabat manungsa iku dhasar saka
pamrentahan hukum lan demokrasi, sing ora bisa ditawarake.
Padha mbentuk garis abang mutlak sing ora kena dilanggar.
Wong-wong sing nglanggar ajining manungsa uga nglanggar nagara konstitusional demokratis lan pamrentahan
hukum, tanpa iku ora ana kaadilan – tanpa hukum, tanpa nagara sing ora bakal dadi klompok perampok.
Agustinus saka Hippo: "Yen ora ana kaadilan, apa bedane nagara kajaba klompok perampok gedhe?"
Adhedhasar apa sing aku, minangka pengacara, sebut minangka prinsip dhasar paling dhuwur saka norma materiil dhasar –
ajining manungsa – aku wis nggayuh sakumpulan enem proposisi.
Nanging dhisik, pratelan cekak saka Martin Luther King.
Aku bakal dadi sing pisanan nyengkuyung patuh marang undang-undang sing adil.
Wong ora mung nduwé tanggung jawab sacara hukum nanging uga sacara moral kanggo netepi undang-undang sing adil.
Kosok baline, wong-wong nduwé tanggung jawab moral kanggo nglirwakaké undang-undang sing ora adil.
Aku setuju karo Saint Augustine manawa undang-undang sing ora adil iku dudu undang-undang saktenane.
Undhang-undhang sing ora adil ora bisa diarani undhang-undhang, ujare maxim Latin paling dhuwur.
Lan saiki marang enem tesis:
Tesis kapisan: Norma dhasar saka sistem hukum, saka ngendi kabèh hukum asalé, yaiku ajining
manungsa minangka hak asli saka saben individu.
Iku ora hipotesis lan ora fiksi.
Tesis kapindho: Undhang-undhang paling dhuwur yaiku ajining manungsa minangka hak dhasar individu.
Iki hak-hak alamiahé, hak-hak dhasar lan kabebasané.
Padha mbentuk prinsip-prinsip pambentuk sistem hukum.
Tesis katelu: Norma hukum sing nglanggar ajining manungsa lan hak-hak dhasar pancen ora sah lan batal mutlak.
Padha ora nduwé validitas normatif.
Ing babagan iki, aku makili posisi doktrin sing dominan, yaiku doktrin sing diarani dogma nullitas , luwih lengkap mengko.
Tesis kaping papat: Norma hukum sing nglanggar hak lan kabebasan dhasar manungsa pancen ora sah lan batal.
Padha ora nduwé validitas normatif.
Tesis kaping lima: Norma hukum sing nglanggar norma hukum sing luwih dhuwur pangkaté pancèn ora sah.
Padha ora nduwé validitas normatif.
Tesis kaping enem: Undhang-undhang sing pangkaté luwih dhuwur ngalahaké undhang-undhang sing
pangkaté luwih andhap kanthi akibat batal mutlak.
Undhang-undhang sing pangkaté luwih ngisor ora bisa ngungkuli undhang-undhang sing pangkaté luwih dhuwur.
Aku bisa mbenerake tesis-tesis iki, sing dhasarku marang ajining manungsa, loro-lorone saka segi hukum
positif liwat kahanan hukum lan saka segi filsafat hukum.
Gustav Radbruch iku salah siji sarjana hukum paling wigati ing abad kaping 20.
Dheweke iku politikus SPD lan kaping pindho njabat Ministeer Kehakiman Reich nalika Republik Weimar.
Dheweke urip saka taun 1878 nganti taun 1949.
"Kekuwatan bisa adhedhasar kabutuhan, nanging ora tau adhedhasar kewajiban utawa keabsahan."
Dheweke nggambarake wates antarane hukum sing salah, sing bisa uga ora cocog, bisa
disusun kanthi cara sing beda, utawa pancen salah.
Mung salah marang hukum sing ora adil sing wis tekan tingkat ketidakadilan tartamtu.
Dheweke nerangake alesané, sing pungkasane nuntun marang rumus misuwuré Radbruch.
Aku nyitir: "Konflik antarane kaadilan lan kepastian hukum bisa uga dirampungake kanthi menehi prioritas marang
hukum positif, sing dijamin dening undang-undang lan kekuwatan, sanajan isine ora adil lan ora pantes."
Kajaba yen kontradiksi antarane hukum positif lan kaadilan tekan tingkat sing ora bisa ditoleransi, nganti hukum,
minangka hukum sing salah, kudu ngalah marang kaadilan.
Ora mungkin nggambar garis sing cetha antarane kasus ketidakadilan hukum lan undang-undang sing tetep sah sanajan isiné salah.
Bédané liyané, dhèwèké nulis, bisa digawé kanthi cetha banget.
Lan iki ukara kunci: "Nalika kaadilan malah ora digoleki, nalika kesetaraan, sing dadi inti kaadilan, kanthi sengaja
ditolak ing pambentukan hukum positif, hukum iku ora mung salah, nanging malah ora nduwé watak hukum apa-apa."
Kanggo hukum, kalebu hukum positif, ora bisa diartèkaké kajaba minangka prentah lan
undang-undang sing tujuwané kanggo nglayani kaadilan.
Undhang-undhang kudu nglayani kaadilan, yen ora, iku ora adil.
Lan dhèwèké nerusaké kandha: "Nalika kaadilan malah ora digoleki, pangaturan sing kaya ngono mung
dadi ungkapan kekuwatan, ora tau dadi prinsip hukum."
Mula, undang-undang sing nolak hak asasi manungsa marang sawatara wong ora kalebu prinsip hukum.
Formula Radbruch banjur dilebokake ing yurisprudensi Mahkamah Konstitusi Federal ing sing
diarani persidangan Wall shooter sawisé ambruké GDR.
Undhang-undhang utawa prentah sing maringi arahan marang penjaga tapel wates kanggo nembak sapa waé sing
nyoba ninggalaké GDR uga ora adil lan kena paukuman.
Lan ing kene kita langsung tekan ketentuan kunci sabanjure, Artikel 7 saka Konvensi Eropa babagan Hak Asasi Manungsa:
Ora ana paukuman tanpa undang-undang:
Paragraf 1 nyatakake manawa kudu ana undang-undang sing berlaku kanggo saben paukuman tumindak pidana. Ora ana
paukuman sing bisa dijatuhake luwih abot tinimbang paukuman sing wis berlaku nalika tumindak pidana iku dilakoni.
Nanging, ana siji pangecualian sing penting banget kanggo iki, yaiku ing paragraf 2:
Artikel iki ora kena mènèhi panghakiman marang sapa waé kanggo tumindak utawa ora tumindak sing nalika
ditindakake dianggep kriminal miturut prinsip hukum sing sacara umum diakoni déning bangsa-bangsa beradab.
Kaya mangkono, ing Artikel 38 Statuta Mahkamah Agung Internasional, Mahkamah Pidana
Internasional ngetrapake prinsip-prinsip umum hukum sing diakoni dening bangsa-bangsa beradab.
Prinsip-prinsip hukum sing sacara umum diakoni lan nduwèni prioritas tinimbang hukum wis dilebokaké ing
hukum positif lan mulané ikatané sah sacara hukum.
Kahanan sing padha uga ditrapake kanggo Uni Éropa:
Prinsip hukum umum iku bagéan saka hukum primer Uni Éropa.
Iki nyebutake ngajeni hak-hak dhasar, perlakuan sing padha, lan proporsionalitas.
Kanggo mangerteni hierarki norma, aku bakal nerangake kanthi ringkes struktur sistem hukum.
Struktur hierarkis saka sistem hukum minangka hierarki norma ateges saben norma sing pangkaté luwih ngisor
kudu tundhuk marang norma sing pangkaté luwih dhuwur.
Iku kudu digawe miturut standar sing luwih dhuwur, yen ora, iku ora sah.
Ing Austria, kita wis ngatur struktur hierarkis sistem hukum kaya ing ngisor iki.
Nanging, iki uga ditrapake kanggo sistem hukum liyane, kalebu negara-negara ing Uni Éropa.
Tingkat 1: Tingkat paling dhuwur dumadi saka prinsip-prinsip dhasar Konstitusi Federal.
Iki minangka prinsip-prinsip demokratis, republik, liberal, federalis, lan konstitusional.
Tahap 2: hukum Uni primer, yaiku perjanjian-perjanjian Uni. Lan sing paling penting, Piagam Hak-Hak Dasar Uni Éropa
minangka hukum primer lan sabanjuré prinsip-prinsip umum hukum.
Tingkat 3: Hukum Uni Éropa sekunder, sing kalebu undang-undang sing disahaké déning
lembaga Uni Éropa, utamané peraturan lan direktif.
Tingkat 4: Undhang-undhang konstitusi federal lan undhang-undhang konstitusi negara bagian saka saben negara bagian.
Tingkat kaping lima: Undhang-undhang federal lan undhang-undhang negara bagian minangka undhang-undhang
prasaja sing kudu selaras karo undhang-undhang konstitusi.
Tingkat 6: Peraturan – iki pranatan hukum umum sing diterbitake dening panguwasa administratif,
sing mung bisa ditetepake adhedhasar undang-undang.
Tahap 7: Lan banjur kaputusan kasus individu: putusan, penetapan, lan keputusan.
Yen, kaya sing wis tak kandhakake, sawijining norma hukum bertentangan karo struktur hierarkis peraturan
hukum iki, mula miturut pamahaman hukumku lan doktrin nullity, iku pancen batal lan ora sah.
Iki bakal ateges ora ana kewajiban kanggo netepi uga.
Ing kene kita tekan kabatalan: Undhang-undhang sing ora adil ora bisa diarani undhang-undhang.
Undhang-undhang sing ora adil iku dudu undhang-undhang sejatine, minangka sawijining maksima Latin.
Konstitusi hukum doktrin nullitas, sing ndadekake hukum sing luwih dhuwur mbatalake – yaiku ngluwihi – hukum sing luwih
asor, sing pancen lan ora bisa dibalekake batal lan ora sah.
Ing teges iki, ora perlu tantangan kapisah.
Ana sing diarani "efek Eo ipso".
Kosok baline, doktrin itungan kesalahan, sing umum ing Austria lan uga kacantum ing undang-undang:
Sanajan ora sah, standar kaya ngono tetep berlaku lan ngiket nganti dibatalake liwat tantangan saka lembaga negara sing sah.
Iki ora cocog karo pamahaman demokratis lan konstitusional lan karo struktur logis lan
sistematis saka sistem hukum minangka struktur hierarkis.
Ing hukum privat Austria, nanging Pasal 879(1) nyatakake: Kontrak sing nglanggar larangan hukum
utawa bertentangan karo kabijakan umum iku batal.
Dadi ing hukum privat ora perlu ana perdebatan, nanging ing hukum publik mesthi perlu.
Lan Mahkamah Konstitusi ing Austria malah nduwé pilihan kanggo ngidini undang-undang sing
ora sah iki tetep berlaku nganti 18 wulan (!).
Miturut panemuku, iki ora cocog karo prinsip-prinsip pamrentahan hukum lan mung adhedhasar doktrin itungan kesalahan
sing banget diraguhi lan sawetawis tingkat kepastian hukum.
Undhang-undhangé dhéwé maringi hak marang wong-wong sing tundhuk marang norma-norma kanggo mbantu dhéwé.
Sing paling umum lan paling misuwur yaiku pertahanan diri:
Nalika ketidakadilan dadi hukum, perlawanan dadi kewajiban.
Bagian 3 saka Kitab Undang-Undang Hukum Pidana Austria ngatur pembelaan diri:
Wong ora tumindak salah yèn mung migunakaké pembelaan sing perlu kanggo nolak serangan ilegal sing saiki ana utawa bakal kelakon –
sing penting, serangan ilegal – marang nyawa, kesehatan, integritas fisik, integritas seksual, kedaulatan
diri, kabebasan, utawa harta benda dhéwé utawa wong liya.
Sarat-sarat kanggo pembelaan diri, sing kudu kacumponi kabeh, yaiku pembelaan sing perlu, serangan sing
saiki ana utawa bakal kelakon, ora sahé serangan, lan serangan marang harta sing bisa dibela.
Serangan sing dibenerake déning hukum materiil, yaiku undang-undang utawa peraturan – apa déning nagara agresif –
ora kalebu pembelaan diri, amarga serangan kuwi ora ilegal.
Standar kasebut tetep berlaku sanajan mengko dibatalake dening pengadilan amarga ora sah.
Nanging, yen aku njupuk posisi sing tak dukung – doktrin nullity, pertimbangan sistematis babagan struktur hierarkis sistem hukum –
manawa norma-norma kaya ngono pancen bener-bener ora sah lan batal, mula serangan saka negara sing nyerang
iku ora sah lan tumindak pembelaan diri pancen diijini.
Hak bantu diri liyane sing asring banget: darurat.
Kula badhé miwiti kanthi kutipan ingkang pas sanget saking Ludwig von Mises, ingkang langkung relevan tumrap jaman kita:
Ora ana ancaman sing luwih gedhe marang peradaban tinimbang pamaréntahan sing diisi
wong-wong sing ora trampil, korup, utawa jahat.
Kahanan sing ngurangi paukuman ing hukum Austria diatur ing Pasal 10 ayat (1) Kitab Undang-Undang Hukum Pidana.
Iki diatur kanthi cara sing padha ing sistem hukum liyane.
Sapa waé sing nindakake tumindak sing kena paukuman kanggo nyegah kerugian gedhé sing bakal teka marang dhèwèké dhéwé utawa wong
liya, bakal dibebasaké yèn karusakan sing diancam déning tumindak kuwi ora kakehan parah – yaiku kudu ditrapaké uji proporsionalitas
– lan ora ana tumindak liya sing bisa diarep-arep saka wong sing kagandhèng karo nilai-nilai sing dilindhungi hukum.
– yaiku ora wajaré tumindak liya lan proporsionalitas.
Saliyane, ana uga kahanan darurat ekstra-hukum.
Kandhane: Tindakan pertahanan sing ditindakake ing kahanan darurat ora dianggep ora sah yen kapentingan hukum sing dilindhungi
regane luwih gedhe tinimbang kapentingan sing wis dirusak.
Aku pengin nyebutake ing kene babagan yurisprudensi saiki, utamane ing Jerman:
Penerbitan sertifikat medis palsu déning dhokter ing konteks sertifikat pangecualian masker COVID-19 lan sertifikat vaksinasi
COVID-19 kudu dinilai kanthi bener minangka langkah darurat, sanajan nganggep yèn
undang-undang koronavirus kuwi ora ora sah wiwit wiwitan.
Ora mung diparingi pangapura ing paningalku, nanging uga wajar.
Amarga kesehatan lan urip manungsa luwih ajiné tinimbang hak hukum kanggo ngandelake keandalan sertifikat medis.
Iki tugas utama dhokter: Primum non nocere, sepisanan aja nimbulake cilaka – secundum cavere,
nglindhungi, ati-ati – tertium sanare, pungkasané nyembuhake.
Mula, miturut panemuku, iki ora kudu dianggep utamane minangka tumindak kabutuhan, nanging luwih becik dianggep batal mutlak
saka norma-norma ora adil kaya ngono, sing ora bisa dianggep sah.
Aku nduwèni panemu yèn pangadilan ora kena manèh ngetrapaké standar kaya ngono sing ngrugèkaké dhokter sing dituduh.
Aku wis kandha wiwitane yen sapa wae sing tumindak ora sah, sing nerapake undang-undang sing ora sah
nalika iku pancen ora berlaku, kudu tanggung jawab.
Katrangan tanggung jawab: Sapa sing tanggung jawab, sapa sing bisa dipertanggungjawabake,
lan nganti sepira padha kena tanggung jawab?
Siji tembung saka Hannah Arendt babagan prakara iki:
Ora ana siji waé sing nduwé hak nggunakake patuh minangka alesan kanggo mbeneraké tumindaké.
Patuh iku dudu alesan sing sah kanggo tumindak.
Kita nduwé kamardikan dhéwé; ajiné manungsa nuntut kuwi.
Yen sawijining norma sing ora sah ing hierarki norma iku pancen ora sah, mula ora kalebu ing sistem hukum.
Mula saka iku, ora perlu dituruti lan ora ditrapake déning administrasi utawa pengadilan.
Yen sanadyan mangkono ditrapake, iki kalebu tumindak tanpa dhasar hukum – mula utamane nglanggar prinsip
legalitas – lan dianggep minangka tumindak panguwasa negara sing organ-organe tumindak kaya ngono.
Nanging, kanggo aku, iki mbenerake ora mung tanggung jawab negara – sing pungkasane yaiku awake dhewe – nanging uga tanggung jawab
badan-badan sing tumindak miturut kemampuan mangerteni lan miturut kesalahane – utamane kanggo badan administratif sing luwih dhuwur
lan paling luhur, utamane kanggo pamarentah lan legislatif.
Apa sing ditrapake marang warga individu minangka panrima norma uga kudu ditrapake luwih manèh marang
negara, kakuwasané lan pamaréntahané, lan pungkasane uga marang badan-badan sing tumindak.
Ora ana sing bisa dibebasake saka rasa salah lan tanggung jawab amarga ora ngerti hukum.
Ora ngerti hukum ora dadi alesan.
Iki ora mung ditrapake kanggo warga, nanging uga kanggo kabeh pegawai negeri sipil, hakim, lan kabeh panguwasa negara.
Kanggo nemtokake wates tanggung jawab, aku nyebutake Pasal 9 saka Kitab Undang-Undang Hukum
Pidana Austria, sing diarani klausa kesalahan hukum.
Paragraf 1: Sapa waé sing ora ngerti yèn tumindak iku salah amarga kesalahan hukum, ora dianggep salah
yèn dhèwèké ora bisa disalahké amarga kesalahan kuwi.
Pancen angel, malah ing akèh kasus ora mungkin, kanggo ngkritik panguwasa lokal amarga ora nerjemahaké hak-hak
dhasar kanthi cara sing padha karo pengacara konstitusi.
Paragraf 2: Kesalahan hukum sing kudu disalahake yen tumindak salah kuwi gampang dingerteni dening pelaku kaya dene wong liya.
Nalika bocah-bocah lan murid-murid kudu nganggo masker ing kelas nganti pirang-pirang wulan amarga
langkah-langkah coronavirus sing ora adhedhasar bukti.
Yen bocah-bocah lan murid-murid iki malah kudu nganggo masker kadhangkala nalika pelajaran pendidikan jasmani – sing
ngrusak kesehatan lan bertentangan banget karo kapentingan paling apik bocah – mula aku gampang weruh ketidakadilan iki.
Lan ukara kapindho: Utawa yen pelaku durung ngenal aturan sing relevan, sanajan dheweke wajib nglakoni
amarga profesine, pakaryane, utawa kahanan liyane.
Aku ngarepake saben pegawai negeri supaya padha ngenal standar hak-hak dasar sing relevan, utamane nalika ngetrapake
undang-undang sing ngganggu, lan supaya padha njupuk keputusan babagan iki, utawa paling ora nglontar protes .
Paragraf 3: Yen kesalahan kuwi pantes disalahake, mula yen pelaku tumindak kanthi sengaja, paukuman sing diwenehake kanggo tumindak
sengaja bakal ditrapake; yen dheweke tumindak kanthi ceroboh, paukuman sing diwenehake kanggo tumindak ceroboh bakal ditrapake.
Negara dhéwé, meh ing kahanan apa waé, ora bakal bisa nggunakake kesalahan hukum minangka alesan
kanggo ngecualekake tanggung jawab lan kewajibané.
Amarga dhèwèké wis cukup paham karo norma-norma hukum sing wis digawé déwé, lan kudu paham karo norma-norma mau.
Nanging iki babagan wong-wong sing tumindak atas jeneng negara, sing bisa lan kudune diarep-arep
duwe keahlian ing tugase lan ing bidang kegiyatané.
Akuntabilitas, tanggung jawab lan kewajiban – sing wis dadi prakara lumrah ing hukum swasta ing tingkat
horisontal antarane individu – uga kudu ditrapake tanpa watesan ing hukum publik ing tingkat vertikal.
Mung kanthi cara iki, liwat tanggung jawab saka kabèh pelaku sing melu, bisa digawe sistem perlindungan
komprehensif kanggo hak-hak dhasar sing adhedhasar hak individu kanggo netepake nasibe dhéwé.
Wong-wong sing ora bisa dituntut tanggung jawab ora bakal kroso tanggung jawab.
Nanging wong-wong sing wis ngakoni tanggung jawabé bakal nepaki tugase.
Saiki aku tekan kesimpulanku kanthi panjalukan, hak dhasar – sing miturut pangerten hukumku kuduné wis cetha
dhéwé – nanging kuduné kalebu ing katalog hak-hak dhasar.
Politik lan yurisprudensi nduwèni tanggung jawab khusus ing babagan iki.
Prasyarat kanggo sisih tengen:
Manungsa ora digawe kanggo hukum; nanging hukum sing kudu digawe kanggo manungsa.
Wong iku dudu abdi negara.
Manungsa iku pangripta negara, lan negara kudu nglayani pangriptaé, ora kena kosok balèk.
Akhire, aku nyuwun supaya sing ing ngisor iki dirumusake maneh dadi hak dhasar:
Norma hukum sing nglanggar ajining manungsa, hak-hak dhasar, hak-hak pokok lan kabebasan
ora duwe validitas normatif lan pancen batal.
Ora ana sing kapeksa ngetutake lan ora ana sing duwe hak meksa wong liya supaya ngetutake.
Mangkéné carané kita bakal nyegah pandemi coronavirus kapindho supaya ora ana manèh!
Matur nuwun kanggo perhatian sampeyan.
Fantastis! Dr. Brunner, aku matur nuwun atas jenengé kabèh populasi donya.
Aku nggumun caramu nglumpukake para pengacara.
Iki solusi paling apik sing bisa kita usahakake.
Wong-wong kuwi kaya bocah cilik.
Sampeyan iku bapak-bapak kita, sampeyan ngerti hukum.
Sampeyan nerangake kanthi apik banget, kita padha mangertos.
Kita ngaturake muga-muga sukses lan akèh manèh.
Wong-wong ora kena lali yèn dhèwèké iku berdaulat.
Lan pamaréntah iku dudu atasané aku, nanging pegawaku.
Matur nuwun, matur nuwun, matur nuwun!
Produksi-produksi iki digawe ing kasempatan konferensi Koalisi Anti-Sensor ing Swiss.
AZK ora nguber kapentingan finansial. Ora para inisiator, ora para pambicara, uga
Kla.TV ora nampa upah apa wae kanggo rekaman iki.
Kita kepengin negesake kanthi cetha manawa video iki bisa diprodhuksi maneh lan disebarake kaping
pirang-pirang miturut karepmu kanthi wujud sing ora diowahi.
AZK ora tanggung jawab marang isi saka kontribusi apa wae. AZK netral sacara politik lan agama, mula ora ngadili para pembicara.
Artikel-artikel iki mung kanggo tujuan informasi lan ora nggambarake panemu AZK. AZK
iku pusat informasi netral ing saben bab.
Saben pembicara mung tanggung jawab marang kontribusiné dhéwé lan ora marang kontribusi liyané utawa
marang AZK, amarga ora ana ketergantungan antarané.
Cathetan penting: Informasi sing disajikake ing kene wis dipriksa kanthi paling apik miturut kawruh lan kapercayan kita.
Sanadyan mangkono, para panyatur lan produser ora nampa tanggung jawab apa wae kanggo akibat sing muncul saka tumindak utawa
kelalaian sing ana gandhengane karo isi video iki. Saben wong nduweni tanggung jawab tunggal
babagan carane ngadhepi apa sing dirungokake.