საერთო ინფორმაცია სამართლებრივი რეგულაციებისა და AZK-ის წესების შესახებ შეგიძლიათ იხილოთ პრეზენტაციის ბოლოს.
იაპონიიდან დოქტორ ბრუდისა მიერ წარმოდგენილი ღირებული პრეზენტაციის შემდეგ, ახლა კი
ავსტრიიდან გამოჩენილ მომხსენებელს ვუმასპინძლდებით.
მას აქვს სამართლის დოქტორის ხარისხი და ის იკვლევს ცენტრალურ პრობლემას, თუ როგორ უნდა მოვეკიდოთ უსამართლო, ანუ
არამართლზომიერ, სამართლებრივ ნორმებსა და მათ შედეგებს, ან როგორ უნდა ვიმოქმედოთ ასეთ შემთხვევებში.
მაგრამ, იცით, ჩემნაირი, ჩვენნაირი რიგითი მოქალაქეებისთვის უსამართლო სამართლებრივი ნორმები, ფაქტობრივად, არ არსებობს.
ჩვენთვის ეს საშინელი სანტა-კლაუსი იქნებოდა.
და სწორედ ამიტომ ჩვენ არასდროს კი არ დავუშვებდით, რომ ასეთ უსამართლობას შეეძლო შეელახა ჩვენი ღირსება და პიროვნება.
მაგრამ ეს სწორედ რომ გავრცელებული მცდარი შეხედულებაა!
და იურისტ მეცნიერებათა დოქტორი მიხაელ ბრუნერი ახლა თავისი ექვსი თეზისით უპასუხებს ამ სახიფათო მცდარ შეხედულებას
და მიუთითებს ამ მეტად შეუმჩნეველი დილემის გადაჭრის გზებზე.
მაგრამ სანამ მას აქ, სტადიონზე, მივესალმებით, წარმოგიდგენთ მისი კარიერის მოკლე მიმოხილვას.
დოქტორმა მიხაელ ბრუნერმა დოქტორის ხარისხი 1990 წელს მიიღო სამართლის შესწავლის შემდეგ და 31
წლის განმავლობაში ავსტრიაში სოლისიტორად მუშაობდა.
2020 წლის მარტიდან ის კორონავირუსის საწინააღმდეგო ზომების აქტიური კრიტიკოსია, რომელიც უჩიოდა საკონსტიტუციო
სასამართლოს ამ ზომების წინააღმდეგ, გამოდიოდა დემონსტრაციებზე, აქვეყნებდა ვიდეოებს და ა.შ.
და ახლა მისი პოლიტიკური კარიერის მიმოხილვა:
ოქტომბერი 2020:
ვიენაში "ფუნდამენტური უფლებებისთვის – განმანათლებლობისთვის იურისტების" დაარსება
თებერვალი 2021:
პოლიტიკური პარტიის "MFG – ხალხი, თავისუფლება, ფუნდამენტური უფლებები" დაარსება
2021 წლის შემოდგომიდან: მისი პარტია ზედა ავსარიის შტატის პარლამენტში შედის;
საარჩევნო წარმატებები ზედა ავსტრიის, ქვედა ავსტრიისა და ტიროლის ადგილობრივი საბჭოების არჩევნებში
2022 წლის შემოდგომა:
პარტია "მრეწველების" კანდიდატი საშემოდგომო ფედერალურ საპრეზიდენტო არჩევნებში.
მან თავი პოლიტიკური ელიტის ოპონენტად წარმოაჩინა.
ივლისი 2023:
საერთაშორისო იურისტთა ასოციაციის დამფუძნებელი წევრი, რომელიც მთელი მსოფლიოს მასშტაბით საკანონმდებლო საკითხებით არის დაკავებული.
ნოემბერი 2023:
პენსიაზე გასვლა როგორც აქტიური სოლიციტორის.
2023 წლის დეკემბრიდან, სხვადასხვა ლექციური საქმიანობა და მრჩეველის სტატუსით მუდმივი იურიდიული მუშაობა და ა.შ.
დოქტორი ბრუნერი დღეს საუბრობს -ზე: "ადამიანის ღირსება სამართლიანობის საზომია – დანარჩენი ყველაფერი უსამართლობაა."
მინდა, ყველას თბილი მიბარება გითხრათ და გამოვხატო ჩემი გულწრფელი მადლიერება იმ შესაძლებლობისთვის, რომ წვლილი შევიტანო
დღევანდელ დისკუსიაში ამ მნიშვნელოვან თემაზე, კერძოდ, უსამართლო კანონების სამართლებრივ კლასიფიკაციასა და მათ შედეგებზე.
ადამიანის ღირსება სამართლიანობის საზომია.
ადამიანის ღირსება უნდა იყოს სამართლიანობის საზომი, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს უსამართლობაა.
კანონი და სამართლიანობა სინონიმური ტერმინები არ არის.
კანონი სულაც არ ნიშნავს სამართლიანობას.
სამართლიანობა სულაც არ არის კანონი.
კანონი უსამართლობის გარეშე უსამართლობაა.
სამართლიანობა ყოველთვის სამართლიანობაა.
რა არის სამართლებრივი თვალსაზრისით სამართლიანობა?
სამართლიანობა ცოდნის შეფასებაა.
თანასწორთა თანასწორად, არათანასწორთა კი — არათანასწორად.
ან იმოქმედო ისე, რომ შენი მაქსიმის ქმედებები შესაძლებელი გახდეს აიწიოს საყოველთაო კანონამდე, როგორც ამბობს იმანუელ კანტი.
ან უბრალოდ მშვიდობიანი წესრიგი – რადგან სამართლიანობის გარეშე მშვიდობა არ იქნება; ინტერესთა ბალანსის გარეშე მშვიდობა არ იქნება.
სამართლიანობა რომ სამართლიანი ყოფილიყო და უსამართლო კანონები არ არსებობდეს, მაშინ ჩემი ესე, ჩემი
პრეზენტაცია, ძირითადად, უკვე დასრულებული იქნებოდა.
თუმცა, რეალობა სხვას გვასწავლის.
ის გვასწავლის, რომ სამართლიანობის იდეალი არ განხორციელებულა.
არც სამართლებრივ სფეროში და არც პოლიტიკურ სფეროში.
უკანონო, უსამართლო კანონებს იღებს საკანონმდებლო ორგანო.
მათ აღასრულებს აღმასრულებელი ხელისუფლება და მათ აღასრულებს სასამართლო სისტემა.
ისინი ყველა ექვემდებარებიან შესაბამისობის ვალდებულებებს.
მოქალაქეები ვალდებულნი არიან დაემორჩილონ უსამართლო კანონებსაც კი.
მთავარი საკითხი, რომელსაც უკვე მრავალი თვეა ვიკვლევ – აქ მხოლოდ ჩემი ნაშრომის ნაწილის მოყვანა შემიძლია –
არის უსამართლო სამართლებრივი ნორმებისა და მათი შედეგების სამართლებრივი კლასიფიკაცია.
ჩემთვის, იმის დასადგენად, კანონი სამართლიანია თუ უსამართლო, საწყისი წერტილი ადამიანის ღირსებაა.
ეს არის უმაღლესი სამართლებრივი პრინციპი ბუნებრივ და პოზიტიურ სამართალში .
ეს არის ცივილიზებული სამართლებრივი სისტემების ცენტრალური ნორმა, რომელიც ჩამოყალიბებულია როგორც
ჩვეულებრივ სამართალში , ასევე საკონსტიტუციო სამართალში .
სამართლის უზენაესობაზე დაფუძნებულ დემოკრატიულ სისტემაში ყველა უფლება ხალხისგან მომდინარეობს.
თავისუფლება და თანასწორობა დემოკრატიის საყრდენებია.
მიუხედავად იმისა, რომ ხალხმა თავისი ძალაუფლება პოლიტიკურ პარტიებს წარმომადგენლობის მიზნით გადასცა, ხალხი
რჩება სუვერენულ ძალაუფლებად, რომლის წინაშეც წარმომადგენლები ანგარიშვალდებულნი არიან.
მიუხედავად იმისა, რომ წარმომადგენლობითი დემოკრატიის პრაქტიკაში პოლიტიკური პარტიების ძალა სულ უფრო მეტად ვრცელდება საზოგადოებისა
და სამოქალაქო სტრუქტურების ყველა ფორმაზე, დემოკრატია არსებობს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ის ხალხის ნებას შეესაბამება.
ხალხის წინააღმდეგ მიმართული კანონები ან სამართლიანობის საწინააღმდეგო კანონები არასდროს
არის სწორი და მათ ხალხის ნება არ უჭერს მხარს.
ხალხმა, სუვერენმა, არ დაუთმია თავისი უფლებები წარმომადგენლებისთვის, რათა მათ შეძლონ კანონების მიღება საკუთარი
ინტერესებიდან გამომდინარე ან ხალხის ნების საწინააღმდეგოდ.
ნებისმიერი წარმომადგენელი, რომელიც უგულებელყოფს კანონსა და სამართლიანობას, უნდა იყოს პასუხისმგებელი
და დაეკისროს პასუხისმგებლობა თავისი ქმედებებისთვის!
ავსტრიასა და სხვა ქვეყნებში დამკვიდრებული პრაქტიკა, ავსტრიის საკონსტიტუციო სასამართლოსა და ავსტრიული კანონმდებლობის თანახმად,
რომ კონსტიტუციასთან შეუსაბამო კანონებიც კი უნდა გამოიყენებოდეს მათი გაუქმებამდე – და შემდეგ, საჭიროების შემთხვევაში,
18 თვემდე ვადით დადგენილ პერიოდში – ნიშნავს, რომ უსამართლობა ხდება კანონი, რასაც მე კატეგორიულად ვუარყოფ.
როდესაც ხელისუფლების დანაწილება ფუნქციონირებას წყვეტს, როდესაც მთავრობებს საკუთარი საპარლამენტო უმრავლესობის წყალობით შეუძლიათ
კანონების ეფექტურად მიღება და ისინი, ფაქტობრივად, საპარლამენტო კონტროლს აღარ ექვემდებარებიან, როდესაც მთავრობები ადმინისტრაციულ
და სასამართლო თანამდებობებს პოლიტიკური თანამდებობის პირებით ავსებენ, როდესაც სახელმწიფოსთან დაკავშირებული ორგანიზაციები და
დაწესებულებები ოლიგარქიული ხდება , როდესაც სიტყვის, აკადემიური თავისუფლებისა და პრესის თავისუფლება ცენზურდება, როდესაც
განსხვავებულად მოაზროვნეებს ცილს სდებენ, დასცინიან და დევნიან კიდეც, როდესაც მედიის მრავალფეროვნება
ნადგურდება – მაშინ ჩვენ კანონის უზენაესობისგან შორს ვართ.
რობერტ კოხის ინსტიტუტის დოკუმენტების გამოქვეყნების შემდეგ, საყოველთაო ცნობილი გახდა, მათ შორის მეინსტრიმისთვისაც
კი, რომ კორონავირუსის წინააღმდეგ მიმართული არცერთი ზომის საფუძველში არასდროს არსებობდა მტკიცებულებათა ბაზა .
ის პოლიტიკური აკლამაციით გაიზარდა .
2020-დან 2023 წლამდე არსებული კორონავირუსის კრიზისი 1945 წლის შემდეგ მსოფლიოში ყველაზე
დიდი იურიდიული და სამედიცინო სკანდალი იყო!
იმისათვის, რომ მომავალში ასეთი პოლიტიკური ლოზუნგები არაეფექტური იყოს, ნებისმიერ
უსამართლობას თავიდანვე უნდა მოეჭრას იურიდიული ძალა!
ყველა, ვინც ამაში მონაწილეობს, უნდა იყოს პასუხისმგებელი!
ადამიანის ღირსება – აქ მე ციტირებ თომას აქვინელს:
ნებისმიერი კანონი, რომელიც ადამიანის ღირსებას ამაღლებს, სამართლიანია.
ნებისმიერი კანონი, რომელიც ადამიანის ღირსებას აკნინებს, უსამართლოა.
ავსტრიის ზოგადი სამოქალაქო კოდექსის მე-16 მუხლი, როგორც პიროვნების ფუნდამენტური უფლების ცენტრალური ნორმა, ადგენს, რომ
ყოველ ადამიანს გააჩნია თანდაყოლილი უფლებები, რომლებიც გონებისთვის თავისთავად ცხადია და, შესაბამისად, ის პიროვნებად უნდა ჩაითვალოს.
ეს პოსტულირებს პიროვნების ფუნდამენტურ უფლებას, როგორც სამართლებრივ პრინციპსა და
ცივილიზებული სამართლებრივი სისტემების ცენტრალურ ნორმას.
უფლებები ადამიანის ბუნებრივი მახასიათებელია.
ეს ნიშნავს, რომ ისინი არც იძენენ და არც სესხულობენ, მით უმეტეს, მთავრობების ან წარმომადგენლების მიერ.
მათ წინასწარ მინიჭება ან მოპოვება არ სჭირდებათ.
ისინი ადამიანობის, როგორც ასეთის, თანმდევია.
გერმანიის ფუნდამენტური კანონის მე-1 მუხლი ასევე ითვალისწინებს:
ადამიანის ღირსება ხელშეუხებელია.
ყველა სახელმწიფო უწყების მოვალეობაა, პატივი სცეს მათ და დაიცვას ისინი.
შემდეგი ფუნდამენტური უფლებები კანონმდებელ, აღმასრულებელ და სასამართლო ხელისუფლებას
პირდაპირ მოქმედი კანონის სახით სავალდებულოა.
და მინდა დავამატო, რომ ისინი მედიასაც აკავებენ.
ძირითადი კანონის 1-ლი მუხლის გარდა, 79-ე მუხლი ითვალისწინებს, რომ კონსტიტუცია ძალაში რჩება მარადიულად.
ეს ფუნდამენტური უფლებები, ადამიანის ღირსების ხელშეუხებლობა, არ შეიძლება შეიცვალოს კონსტიტუციური ცვლილებითაც კი.
ის მარადიულია.
ადამიანის ღირსება არის მარადიული ეთიკური პრინციპი, რომელიც აღემატება ნებისმიერი ფორმის მთავრობას.
ყოველი ადამიანის სიცოცხლე თანასწორია და მას თავისუფლად არსებობის უფლება აქვს.
"ადამიანები, როგორც თავისთავად მიზანი, არასდროს უნდა იქნენ განხილულნი როგორც საშუალება
მიზნის მისაღწევად", — იმანუელ კანტის თანახმად.
გერმანიის ფედერალური საკონსტიტუციო სასამართლოს ჩამოყალიბებული სასამართლო პრაქტიკის თანახმად, ადამიანის ღირსება
ფუნდამენტური კანონის უმაღლესი ღირებულება და გერმანიის სამართლებრივი სისტემის კონსტიტუციური პრინციპია.
ადამიანის ღირსება უმაღლესი კონსტიტუციური ღირებულებაა და მასზე დათმობა დაუშვებელია.
ანალოგიურად, შვეიცარიის კონფედერაციის ფედერალური კონსტიტუციის მე-7 მუხლი ადგენს, რომ
ადამიანის ღირსება პატივისცემისა და დაცვის საგანია.
ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია 1948 წლის 10 დეკემბრის:
ყველა ადამიანი იბადება თავისუფალი და თანასწორი ღირსებითა და უფლებებით, დაჯილდოებულია გონებითა და
სინდისით და ერთმანეთს უნდა ეპყრობოდეს საძმოს სულისკვეთებით.
უკვე ამერიკის შეერთებული შტატების დამოუკიდებლობის დეკლარაციაში, რომელიც 1776 წლის 4 ივლისს გამოქვეყნდა,
გამოცხადებულია: ყველა ადამიანი თანასწორია დაბადებული.
ყველა ადამიანს გააჩნია გარკვეული უზრუნველყოფილი უფლებები, მათ შორის სიცოცხლე, თავისუფლება და ბედნიერების ძიება.
ადამიანის ღირსების უპირობო, აუცილებელი და უსაზღვრო პატივისცემა სამართლის უზენაესობისა და
დემოკრატიის საფუძველია, რომელზეც დათმობა შეუძლებელია.
ისინი ქმნიან აბსოლუტურ წითელ ხაზს, რომელიც არასდროს უნდა გადაკვეთოს.
ვინც ადამიანის ღირსებას არღვევს, არღვევს დემოკრატიულ კონსტიტუციურ სახელმწიფოსა და კანონის უზენაესობას, რომლის გარეშეც
ვერ იქნება სამართლიანობა – ვერ იქნება კანონი, ვერ იქნება სახელმწიფო, რომელიც მძარცველთა ბანდად არ იქცევა.
ჰიპოს ავგუსტინე: "წარმართე სამართალი და რა არის სახელმწიფო, თუ არა დიდი ბანდა?"
იმის საფუძველზე, რასაც მე, როგორც იურისტი, ძირითადი მატერიალური ნორმის უზენაეს ფუნდამენტურ პრინციპს ვუწოდებ –
ადამიანის ღირსებას – მე შევიმუშავე ექვსი თეზისის ნაკრები.
მაგრამ პირველ რიგში, მარტინ ლუთერ კინგის მოკლე განცხადება.
პირველი მე ვიქნებოდი, ვინც სამართლიანი კანონების დაცვას დავაყენებდი.
სამართლიანი კანონების დაცვა არა მხოლოდ სამართლებრივი, არამედ მორალური პასუხისმგებლობაცაა.
პირიქით, ადამიანებს მორალური პასუხისმგებლობა აქვთ, უგულებელყონ უსამართლო კანონები.
ვეთანხმები წმინდა ავგუსტინეს, რომ უსამართლო კანონი სულაც არ არის კანონი.
"არასამართლიანი კანონი კანონი არ არის", — ამბობს უზენაესი ლათინური მაქსიმა.
და ახლა ექვს თეზისს:
პირველი თეზისი: სამართლებრივი სისტემის ფუნდამენტური ნორმა, რომლიდანაც ყველა კანონი მომდინარეობს, არის
ადამიანის ღირსება, როგორც ინდივიდის თავდაპირველი უფლება.
ეს არც ჰიპოთეზაა და არც გამოგონება.
მეორე თეზისი: უმაღლესი კანონი არის ადამიანის ღირსება, როგორც ინდივიდის ფუნდამენტური უფლება.
ეს მისი თანდაყოლილი უფლებებია, ფუნდამენტური უფლებები და თავისუფლებები.
ისინი სამართლებრივი სისტემის შემადგენელ პრინციპებს წარმოადგენენ.
მესამე თეზისი: სამართლებრივი ნორმები, რომლებიც არღვევენ ადამიანის ღირსებასა და თანდაყოლილ
უფლებებს, აბსოლუტურად არაკანონიერი და ბათილია.
მათ არ გააჩნიათ ნორმატიული ვალიდურობა.
ამ თვალსაზრისით, მე წარმოვადგენ გაბატონებული დოქტრინის პოზიციას, ეგრეთ წოდებული ნულობის
დოქტრინისას , ამაზე მოგვიანებით დავწვდებით.
მე-4 თეზისი: სამართლებრივი ნორმები, რომლებიც არღვევს ფუნდამენტურ ადამიანის უფლებებსა და
თავისუფლებებს, აბსოლუტურად არაკანონიერი და ბათილია.
მათ არ გააჩნიათ ნორმატიული მართებულობა.
მე-5 თეზისი: სამართლებრივი ნორმები, რომლებიც არღვევენ უფრო მაღალი იერარქიის სამართლებრივ ნორმებს, აბსოლუტურად არაკანონიერია.
მათ არ გააჩნიათ ნორმატიული ვალიდურობა.
მე-6 თეზისი: უმაღლესი იერარქიის კანონი უპირატესობს დაბალი იერარქიის კანონს და ამ უკანასკნელს აბსოლუტურად ბათილს ხდის.
დაბალი რანგის კანონი ვერ უპირისპირდება მაღალი რანგის კანონს.
მე შემიძლია გავამართლო ეს თეზისები, რომლებსაც ადამიანის ღირსებაზე ვყრდნობ, როგორც
პოზიტიური სამართლის, ისე სამართლის ფილოსოფიის კუთხით.
გუსტავ რადბრუხი მე-20 საუკუნის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი სამართლის მეცნიერი იყო.
ის SPD-ის პოლიტიკოსი იყო და ვაიმარული რესპუბლიკის დროს ორჯერ იკავებდა რაიხის იუსტიციის მინისტრის თანამდებობას.
ის 1878 წლიდან 1949 წლამდე ცხოვრობდა.
ძალა შეიძლება დაეფუძნოს აუცილებლობას, მაგრამ არასდროს — ვალდებულებას ან მოქმედებას.
ის ზღვარს ავლებს არასწორ კანონსა და არასათანადო კანონს შორის, რომელიც შეიძლება
განსხვავებულად იყოს სტრუქტურირებული ან უბრალოდ არასწორია.
უბრალოდ არასწორია უსამართლო კანონი, რომელიც უსამართლობის გარკვეულ ხარისხს მიაღწია.
ის ხსნის თავის არგუმენტაციას, რომელიც საბოლოოდ რადბრუხის ცნობილ ფორმულამდე მიდის.
ციტირება: "სამართლიანობასა და სამართლებრივ უზრუნველყოფილობას შორის კონფლიქტი, ალბათ, შეიძლება გადაწყდეს პოზიტიური
სამართლისთვის პრიორიტეტის მინიჭებით, რომელიც კანონებითა და ძალაუფლებითაა უზრუნველყოფილი,
თუნდაც მისი შინაარსი უსამართლო და შეუფერებელი იყოს."
თუ დადებით კანონსა და სამართლიანობას შორის წინააღმდეგობა არ მიაღწევს ასეთ აუტანელ დონეს, რომ კანონმა,
როგორც არასწორმა კანონმა, სამართლიანობას დაუთმოს ადგილი.
შეუძლებელია მკაფიო ზღვრის გავლება სამართლებრივი უსამართლობის შემთხვევებსა და იმ კანონებს შორის,
რომლებიც არასწორი შინაარსის მიუხედავად ძალაში რჩება.
კიდევ ერთი განსხვავება, წერს ის, შეიძლება უდიდესი სიცხადით დაინახოს.
და აი მთავარი წინადადება: "იქ, სადაც სამართლიანობას არც კი ეძებენ, სადაც თანასწორობა, რომელიც სამართლიანობის გულს
წარმოადგენს, პოზიტიური სამართლის შექმნისას განზრახ უარყოფილია, კანონი არ არის უბრალოდ არასწორი,
არამედ მას სრულიად აკლია რაიმე სამართლებრივი ხასიათი".
კანონი, თუნდაც პოზიტიური კანონი, სხვაგვარად ვერ განისაზღვრება, თუ არა როგორც წესრიგი და
აქტი, რომლის მიზანია სამართლიანობის ემსახურება.
კანონი სამართლიანობას უნდა ემსახურებოდეს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის უსამართლობაა.
და ის აგრძელებს: "იქ, სადაც სამართლიანობას არც კი ეძებენ, ასეთი წესრიგი მხოლოდ
ძალაუფლების ბრძანებაა და არა სამართლებრივი პრინციპი".
ამგვარად, კანონი, რომელიც გარკვეულ ადამიანებს ადამიანის უფლებებს უარყოფს, სამართლებრივი პრინციპი არ არის.
რადბრუხის ფორმულა შემდეგ ინტეგრირდა ფედერალური საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკაში, ეგრეთ წოდებულ
"საარჩევნო კედლის მსროლელების" საქმეებში, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის დაშვების შემდეგ.
კანონი ან ბრძანება, რომელიც საზღვრის დაცვის თანამშრომელს ავალდებულებს, ცეცხლი გაუხსნას ნებისმიერ პირს, რომელიც
გდრ-ის დატოვებას ცდილობს, ასევე უსამართლო და დასჯადი არის.
და აქ პირდაპირ გადავდივართ შემდეგ აუცილებელ დებულებაზე, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-7 მუხლზე:
არ არსებობს სასჯელი კანონის გარეშე:
პირველი პუნქტი ამბობს, რომ დანაშაულისთვის სასჯელის დაწესებისას უნდა არსებობდეს კანონი. არ შეიძლება დაწესდეს უფრო მკაცრი
სასჯელი, ვიდრე ის, რომელიც მოქმედებდა დანაშაულის ჩადენის დროს.
თუმცა, ამას აქვს ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი გამონაკლისი, კერძოდ, მე-2 აბზაცში:
ეს სტატია არ უნდა ხელი შეუშალოს ნებისმიერი პირის გასამართლებასა და დასჯას ნებისმიერი ქმედებისთვის ან უმოქმედობისთვის,
რომელიც მისი ჩადენის დროს, ცივილიზებული ერების მიერ საყოველთაოდ აღიარებული კანონმდებლობის თანახმად, დანაშაულს წარმოადგენდა.
ანალოგიურად, საერთაშორისო სასამართლოს სტატუტის 38-ე მუხლის თანახმად, საერთაშორისო სისხლის სამართლის
სასამართლო იყენებს სამართლის ზოგად პრინციპებს, რომლებიც აღიარებულია ცივილიზებული ერების მიერ.
საყოველთაოდ აღიარებული სამართლებრივი პრინციპები, რომლებიც კანონზე უპირატესობას წარმოადგენენ, ინკორპორირებულია
პოზიტიურ სამართალში და, შესაბამისად, იურიდიულად სავალდებულოა.
იგივე ეხება ევროკავშირს:
ზოგადი სამართლებრივი პრინციპები ევროკავშირის პირველადი სამართლის ნაწილია.
ეს ეხება ფუნდამენტური უფლებების პატივისცემას, თანასწორ მოპყრობასა და პროპორციულობას.
ნორმების იერარქიის გასაგებად, მინდა მოკლედ ავხსნა სამართლებრივი სისტემის სტრუქტურა.
სამართლებრივი სისტემის იერარქიული სტრუქტურა, როგორც ნორმების იერარქია, ნიშნავს, რომ ყოველი დაბალი
რანგის ნორმა უნდა შეესაბამებოდეს მაღალი რანგის ნორმას.
ის უნდა იყოს გენერირებული უფრო მაღალი რანგის სტანდარტის მიერ, წინააღმდეგ შემთხვევაში ის უკანონოა.
ავსტრიაში ჩვენ სამართლებრივი სისტემის იერარქიული სტრუქტურა შემდეგნაირად დავარეგულირეთ.
თუმცა, ეს ასევე ვრცელდება სხვა სამართლებრივ სისტემებზეც, მათ შორის ევროკავშირის ქვეყნებზე.
დონე 1: უმაღლესი დონე შედგება ფედერალური კონსტიტუციის ფუნდამენტური პრინციპებისგან.
ეს არის დემოკრატიული, რესპუბლიკური, ლიბერალური, ფედერალისტური და კონსტიტუციური პრინციპები.
ეტაპი 2: კავშირის პირველადი სამართალი, ანუ კავშირის ხელშეკრულებები. და, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია,
ევროკავშირის ფუნდამენტური უფლებების ქარტია, როგორც პირველადი სამართალი და, თავის მხრივ, სამართლის ზოგადი პრინციპები.
დონე 3: ევროკავშირის მეორადი სამართალი, რომელიც მოიცავს ევროკავშირის ინსტიტუტების მიერ მიღებულ
კანონმდებლობას, კერძოდ, რეგულაციებსა და დირექტივებს.
დონე 4: ფედერალური საკონსტიტუციო კანონები და ცალკეული შტატების საკონსტიტუციო კანონები.
მე-5 დონე: ფედერალური და შტატების კანონები, როგორც უბრალო კანონები, რომლებიც უნდა შეესაბამებოდეს საკონსტიტუციო კანონებს.
დონე 6: რეგულაციები – ეს არის ზოგადი სამართლებრივი დებულებები, რომლებიც გამოსცემს ადმინისტრაციულ ორგანოებს და
რომლებიც შეიძლება მიღებულ იქნას მხოლოდ კანონების საფუძველზე.
ეტაპი 7: და შემდეგ ინდივიდუალური საქმეების გადაწყვეტა: განაჩენი, ბრძანება და გადაწყვეტილება.
თუ, როგორც უკვე ვთქვი, სამართლებრივი ნორმა ეწინააღმდეგება სამართლებრივი რეგულაციების ამ იერარქიულ სტრუქტურას,
მაშინ ის — ჩემი სამართლებრივი გაგებით და ბათილობის დოქტრინის თანახმად — აბსოლუტურად ბათილი და არაკანონიერია.
ეს ნიშნავს, რომ შესაბამისობის ვალდებულებაც არ წარმოიშობოდა.
აქ ჩვენ ვდგავართ არარაობასთან: უსამართლო კანონი კანონი არ არის.
არასამართლიანი კანონი სულაც არ არის კანონი, როგორც ლათინური მაქსიმა.
ნივთობრიობის დოქტრინის იურიდიული კონსტიტუცია, რომლის მიხედვითაც უმაღლესი სამართალი აუქმებს — ანუ
უპირატესობს — უფრო დაბალ სამართალს, რომელიც აბსოლუტურად და შეუქცევადად არაკანონიერი და ბათილია.
ამ თვალსაზრისით, ცალკე გამოწვევა არ არის საჭირო.
წარმოიქმნება ეგრეთ წოდებული "Eo ipso ეფექტი".
ამის საპირისპიროდ, შეცდომის გამოთვლის დოქტრინა, რომელიც გავრცელებულია ავსტრიაში და ასევე კანონშია გათვალისწინებული:
მათი არალეგალურობის მიუხედავად, ასეთი სტანდარტები ძალაში და სავალდებულო რჩება, სანამ ისინი
უფლებამოსილი სახელმწიფო ინსტანციის მიერ არ გაუქმდება.
ეს შეუთავსებელია დემოკრატიულ და კონსტიტუციურ გაგებასთან და სამართლებრივი სისტემის ლოგიკურ და
სისტემურ სტრუქტურასთან, როგორც იერარქიულ სტრუქტურასთან.
თუმცა, ავსტრიის კერძო სამართალში, 879-ე მუხლის (1) პუნქტი ადგენს: ხელშეკრულება, რომელიც არღვევს კანონიერ აკრძალვას
ან ეწინააღმდეგება საზოგადოებრივ წესრიგს, არაკანონიერია.
ასე რომ, კერძო სამართალში დავის საჭიროება არ არსებობს, ხოლო საჯარო სამართალში ის ნამდვილად არსებობს.
და ავსტრიის საკონსტიტუციო სასამართლოს კი იმის უფლებაც კი აქვს, რომ ამ უკანონო კანონს
მოქმედებაში 18 თვემდე ვადით დატოვების ნება დართოს (!).
ჩემი აზრით, ეს შეუთავსებელია სამართლის უზენაესობის პრინციპებთან და ეფუძნება მხოლოდ უაღრესად საეჭვო დოქტრინას შეცდომის გამოთვლისა
და სამართლებრივი უზრუნველობის გარკვეული ხარისხის შესახებ.
თავად კანონი ნორმებისადმი დაქვემდებარებულ პირებს თვითდახმარების უფლებას ანიჭებს.
ყველაზე გავრცელებული და ყველაზე ცნობილია თავდაცვა:
როდესაც უსამართლობა კანონად იქცევა, წინააღმდეგობა მოვალეობა ხდება. ბერტოლტ ბრეხტი
ავსტრიის სისხლის სამართლის კოდექსის მე-3 თავი არეგულირებს თავდაცვას:
პირი არ მოქმედებს უკანონოდ, თუ ის მხოლოდ საჭირო თავდაცვას იყენებს იმჟამინდელი ან მოახლოებული უკანონო თავდასხმის – მნიშვნელოვანია,
უკანონო თავდასხმის – მოსაგერიებლად საკუთარ ან სხვა პირის სიცოცხლეზე, ჯანმრთელობაზე, ფიზიკურ, სექსუალურ
მთლიანობასა და თვითგამორკვევაზე, თავისუფლებასა თუ ქონებაზე.
თავდაცვის პირობები, რომლებიც ერთობლივად უნდა დაკმაყოფილდეს, არის, შესაბამისად, აუცილებელი თავდაცვა,
მიმდინარე ან მოახლოებული თავდასხმა, თავდასხმის უკანონობა და დაცვადი ქონების მიმართ თავდასხმა.
თავდასხმა, რომელიც გამართლებულია მატერიალური სამართლით, ანუ კანონმდებლობით ან რეგულაციით – იქნება ეს
აგრესიული სახელმწიფოს მხრიდან – არ წარმოადგენს თავდაცვას, რადგან თავდასხმა არ არის უკანონო.
სტანდარტი ძალაში რჩება, თუნდაც მოგვიანებით სასამართლომ ის უკანონოდ გააუქმოს.
თუმცა, თუ დავიცავ პოზიციას, რომელსაც ვუჭერ მხარს – ნულიტეტის დოქტრინას, სამართლებრივი სისტემის იერარქიული სტრუქტურის სისტემურ
განხილვას – რომ ასეთი ნორმები აბსოლუტურად არარაობენ, მაშინ აგრესიული სახელმწიფოს თავდასხმა
უკანონოა და თავდაცვის აქტი ნამდვილად დასაშვები იქნებოდა.
საკუთარი ძალებით დახმარების კიდევ ერთი ძალიან გავრცელებული უფლება: გადაუდებელი.
მსურს დავიწყო ლუდვიგ ფონ მიზესის ძალიან ზუსტი ციტატით, რომელიც განსაკუთრებით აქტუალურია ჩვენი დროისთვის:
ცივილიზაციისთვის არ არსებობს უფრო დიდი საფრთხე, ვიდრე არაკომპეტენტური, კორუმპირებული ან ბოროტი ადამიანების მთავრობა.
შემამსუბუქებელი გარემოებები ავსტრიის კანონმდებლობით რეგულირდება სისხლის სამართლის კოდექსის მე-10 მუხლის პირველი ნაწილით.
ის სხვა სამართლებრივ სისტემებში მსგავსად რეგულირდება.
ნებისმიერი, ვინც სისხლისსამართლებრივ ქმედებას სჩადის, რათა თავიდან აიცილოს უშუალო, მნიშვნელოვანი ზიანი საკუთარი თავისთვის ან
სხვა პირისთვის, გათავისუფლდება პასუხისმგებლობისგან, თუ ამ ქმედებით გამოწვეული ზიანი არ არის არაპროპორციულად მძიმე — ანუ,
უნდა ჩატარდეს პროპორციულობის ტესტი — და კანონიერად დაცულ ღირებულებებთან დაკავშირებული
პირისგან სხვა ქცევის მოლოდინი შეუძლებელია.
– ანუ ნებისმიერი სხვა ქცევის არაგონივრულობა და პროპორციულობა.
გარდა ამისა, არსებობს საგანგებო მდგომარეობაც, რომელიც კანონს უპირატესობს.
მითითებულია: საგანგებო სიტუაციაში განხორციელებული თავდაცვითი ქმედება არ არის უკანონო, თუ დასაცავი კანონიერი
ინტერესი უფრო მაღალი ღირებულებისაა, ვიდრე დაზიანებული ინტერესი.
მინდა აქ მივუთითო მოქმედ სასამართლო პრაქტიკაზე, განსაკუთრებით გერმანიაში:
ექიმების მიერ COVID-19-ის ნიღბის ტარებისგან გათავისუფლებისა და COVID-19-ის ვაქცინაციის ცრუ სამედიცინო ცნობების გაცემა
სწორად უნდა შეფასდეს, როგორც საგანგებო ზომა, იმის დაშვებითაც კი, რომ ასეთი კორონავირუსის კანონები თავიდანვე არ იყო უკანონო.
ისინი ჩემს თვალში არა მხოლოდ გამართლებულნი არიან, არამედ მართლებიც.
რადგან ადამიანის ჯანმრთელობა და სიცოცხლე უფრო ძვირფასია სამედიცინო ცნობების სანდოობის კანონიერ უფლებაზე.
ექიმის მთავარი მოვალეობაა: Primum non nocere, პირველ რიგში არ დააზიანო – secundum cavere, დაიცავი,
გამოიჩინე სიფრთხილე – tertium sanare, საბოლოოდ განკურნე.
ამიტომ, ჩემი აზრით, საქმე გვაქვს არა მხოლოდ აუცილებლობის აქტთან, არამედ, უფრო მეტად, ასეთი უსამართლო ნორმების
აბსოლუტურ ბათილობასთან, რომლებიც ვერ ჩაითვლება ძალაში მყოფად.
ჩემი აზრით, სასამართლოებს აღარ უნდა ჰქონდეთ უფლება, გამოიყენონ ასეთი სტანდარტები ბრალდებული ექიმების საზიანოდ.
თავიდანვე ვთქვი, რომ ნებისმიერი, ვინც არალეგალურად მოქმედებს, იყენებს არალეგალურ კანონებს, როდესაც ისინი
აბსოლუტურად არაკანონიერია, პასუხისმგებლობას უნდა დაექვემდებაროს.
მიკუთვნებადობა: ვინ არის პასუხისმგებელი, ვინ ანგარიშვალდებული და რა დონეზე არიან ისინი პასუხისმგებლები?
ერთი სიტყვა ჰანა არენდტისგან ამ თემაზე:
არავის აქვს უფლება, მორჩილება საკუთარი ქმედებების გამართლების საბაბად გამოიყენოს. მორჩილება არ არის ქმედების გამართლება.
ჩვენ თვითგამორკვეულები ვართ; ამას ადამიანის ღირსება მოითხოვს.
თუ ნორმებიერარქიაში უკანონო ნორმა აბსოლუტურად ბათილია, მაშინ ის სამართლებრივი სისტემის ნაწილი არ არის.
შესაბამისად, მას არ სჭირდება დაცვა და არ ექვემდებარება neither ადმინისტრაციის, არც სასამართლოების მიერ.
თუ ის მაინც გამოიყენება, ეს წარმოადგენს ქმედებას სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე – და, შესაბამისად, უპირველეს ყოვლისა,
სამართლებრიობის პრინციპის დარღვევას – და მიეწერება იმ სახელმწიფო ორგანოს, რომლის ორგანოებმაც ასე იმოქმედეს.
თუმცა, ჩემთვის ეს ამართლებს არა მხოლოდ სახელმწიფოს — რომელიც, საბოლოო ჯამში, თავად ჩვენ ვართ — პასუხისმგებლობას, არამედ მოქმედი
ორგანოების პასუხისმგებლობასაც, მათი გაგების უნარისა და დამნაშავეობის შესაბამისად — განსაკუთრებით
უმაღლესი და უზენაესი ადმინისტრაციული ორგანოების, მთავრობებისა და საკანონმდებლო ორგანოების შემთხვევაში.
რაც ეხება ცალკეულ მოქალაქეებს, როგორც ნორმების ადრესატებს, მით უმეტესად უნდა ვრცელდებოდეს სახელმწიფოზე, მის ხელისუფლებებსა
და მთავრობებზე და, საბოლოო ჯამში, ასევე ამ მოქმედ სუბიექტებზე.
კანონის უცოდინრობის გამო არავინ შეიძლება გათავისუფლდეს დანაშაულისა და პასუხისმგებლობისგან.
კანონის უცოდინრობა არ ათავისუფლებს პასუხისმგებლობისგან.
ეს ეხება არა მხოლოდ მოქალაქეებს, არამედ ყველა სამოქალაქო მოხელეს, მოსამართლესა და ყველა სახელმწიფო უწყებას.
პასუხისმგებლობის ზღვრების განსაზღვრისთვის, მე ვგულისხმობ ავსტრიის სისხლის სამართლის კოდექსის მე-9
სექციას, ე.წ. სამართლებრივი შეცდომის დებულებას.
პარაგრაფი 1: ის, ვინც სამართლის შეცდომის გამო არ აცნობიერებს ქმედების უკანონობას, არ არის
დამნაშავე, თუ მას ამ შეცდომაში დადანაშაულება არ შეიძლება.
უდავოდ რთულია, თუ ბევრ შემთხვევაში შეუძლებელი არა, ადგილობრივი ხელისუფლების გაკრიტიკება იმის გამო, რომ ის
ფუნდამენტურ უფლებებს არ ისე განმარტავს, როგორც ამას კონსტიტუციონისტი იურისტი გააკეთებდა.
მე-2 აბზაცი: სამართლებრივი შეცდომა მიიჩნევა დამნაშავედ, თუ უკანონო ქმედება დამნაშავისთვის ისევე ადვილად
შესამჩნევი იყო, როგორც ნებისმიერი სხვა ადამიანისთვის.
როდესაც ბავშვებსა და მოსწავლეებს თვეების განმავლობაში უწევდათ საკლასო ოთახებში ნიღბების ტარება
კორონავირუსის არაგანმტკიცებულეზე დაფუძნებული ზომების გამო.
თუ ამ ბავშვებსა და მოსწავლეებს ფიზიკური აღზრდის გაკვეთილებზე დროდადრო ნიღბების ტარებაც კი უწევდათ — რაც საზიანოა
ჯანმრთელობისთვის და ბავშვის საუკეთესო ინტერესების სრულიად საწინააღმდეგოა — მაშინ უსამართლობა ჩემთვის აშკარაა.
და მეორე წინადადება: ან თუ დამნაშავემ არ გაეცნო შესაბამის რეგულაციებს, მიუხედავად იმისა, რომ ამის ვალდებულება
ჰქონდა თავისი პროფესიის, საქმიანობის ან სხვა გარემოებების გამო.
მე ველი, რომ ყველა სახელმწიფო მოხელე გაეცნოს შესაბამის ფუნდამენტური უფლებების სტანდარტებს, განსაკუთრებით
ინტრუზიული კანონების გამოყენებისას, და მიიღოს გადაწყვეტილება ამ საკითხზე, ან, სულ მცირე, გააპროტესტოს .
აბზაცი 3: თუ დანაშაული შეცდომას მიეწერება, მაშინ, თუ დამნაშავე განზრახ მოქმედებს, გამოყენებული იქნება განზრახ ჩადენილი
ქმედებისთვის გათვალისწინებული სასჯელი; თუ ის დაუდევრად მოქმედებს, გამოყენებული იქნება დაუდევრად
ჩადენილი ქმედებისთვის გათვალისწინებული სასჯელი.
სახელმწიფო თავად, პრაქტიკულად არცერთ შემთხვევაში, ვერ გამოიყენებს სამართლებრივ შეცდომას, როგორც თავისი
პასუხისმგებლობისა და ანგარიშვალდებულების გამორიცხვის საფუძველს.
რადგან ის საკმარისად იცნობს იმ სამართლებრივ ნორმებს, რომლებიც თავად შექმნა და რომლებსაც უნდა იცნობდეს.
სინამდვილეში, ეს ეხება იმ პირებს, რომლებიც სახელმწიფოს სახელით მოქმედებენ და რომლებსაც შეუძლიათ და
რომელთაგანაც შეიძლება მოველოდოთ, რომ ფლობენ კომპეტენციას თავიანთ ფუნქციებსა და საქმიანობის სფეროებში.
ანგარიშვალდებულება, პასუხისმგებლობა და ვალდებულება – რომლებიც კერძო სამართალში, კერძო პირებს შორის ჰორიზონტალურ
დონეზე ჩვეულებრივ მოვლენას წარმოადგენს – შეუზღუდავად უნდა ვრცელდებოდეს საჯარო სამართალშიც ვერტიკალურ დონეზე.
მხოლოდ ამ გზით, ყველა ჩართული აქტორის პასუხისმგებლობის მეშვეობით, შესაძლებელია შეიქმნას ფუნდამენტური უფლებების
ყოვლისმომცველი დაცვის სისტემა, რომელიც ინდივიდის თვითგამორკვევის უფლებაზეა დაფუძნებული.
ისინი, ვინც პასუხისმგებლობას ვერ იღებენ, თავს პასუხისმგებლად არ იგრძნობენ.
მაგრამ, ვინც გააცნობიერა თავისი პასუხისმგებლობის უფლება, შეასრულებს თავისი პასუხისმგებლობის მოვალეობას.
ახლა კი მივდივარ დასკვნამდე მოთხოვნით, ფუნდამენტური უფლებით – რომელიც, ჩემი სამართლებრივი გაგებით, თავისთავად ცხადია – მაგრამ
რომელიც უნდა იყოს შეტანილი ფუნდამენტური უფლებების კატალოგში.
ამ მხრივ პოლიტიკასა და იურისპრუდენციას განსაკუთრებული პასუხისმგებლობა აკისრია.
უფლების წინაპირობა:
ადამიანები კანონისთვის არ არიან შექმნილნი; პირიქით, კანონი უნდა იყოს შექმნილი ადამიანებისთვის.
ინდივიდი სახელმწიფოს მონა არ არის.
ადამიანი სახელმწიფოს გამომგონებელია და სახელმწიფო უნდა ემსახურებოდეს თავის გამომგონებელს და არა პირიქით.
საბოლოოდ, მოვითხოვ, რომ შემდეგი ჩამოყალიბდეს, როგორც ფუნდამენტური უფლება:
იურიდიული ნორმები, რომლებიც არღვევენ ადამიანის ღირსებას, თანდაყოლილ, ფუნდამენტურ უფლებებსა და
თავისუფლებებს, არ გააჩნიათ ნორმატიული ძალა და სრულიად ბათილია.
არავინ არის ვალდებული, მიჰყვეს მათ და არავის აქვს უფლება, სხვები ამის გაკეთებაზე აიძულოს.
აი, ასე დავაღწევთ თავს მეორე კორონავირუსულ პანდემიას სამუდამოდ!
გმადლობთ ყურადღებისთვის.
აბსოლუტურად ფანტასტიკურია! დოქტორ ბრუნერ, გიხდით მადლობას მთელი მსოფლიო მოსახლეობის სახელით.
ვაღიარებ, როგორ აერთიანებ იურისტებს.
ეს საუკეთესო გადაწყვეტაა, რომლისკენაც შეგვიძლია ვისწრაფოდეთ.
ხალხი პატარა ბავშვებივითაა.
თქვენ ჩვენი მამები ხართ, თქვენ იცით კანონი.
შენ ეს შესანიშნავად ახსენი, ჩვენ კი გავიგეთ.
გისურვებთ წარმატებას და კიდევ ბევრ სხვას.
ხალხმა არასდროს უნდა დაივიწყოს, რომ სუვერენულია.
და მთავრობა ჩემი უფროსი კი არა, ჩემი დამსაქმებელია.
მადლობა, მადლობა, მადლობა!
ეს პროდუქციები შეიქმნა შვეიცარიაში ანტიცენზურული კოალიციის კონფერენციის აღსანიშნავად.
AZK არ იცავს არანაირ ფინანსურ ინტერესს. არც ინიციატორებს, არც მომხსენებლებს და არც Kla.TV-ს
არ მიუღიათ რაიმე ანაზღაურება ამ ჩანაწერისთვის.
ჩვენ პირდაპირ აღვნიშნავთ, რომ ამ ვიდეოს შეუცვლელ ფორმაში შეგიძლიათ სურვილისამებრ გაამრავლოთ და გააზიაროთ.
AZK არ არის პასუხისმგებელი ნებისმიერი შენატანის შინაარსზე. AZK პოლიტიკურად და რელიგიურად
ნეიტრალურია და, შესაბამისად, არ აფასებს მომხსენებლებს.
სტატიები განკუთვნილია მხოლოდ საინფორმაციო მიზნებისთვის და არ ასახავს AZK-ის მოსაზრებას. AZK
ყველა თვალსაზრისით ნეიტრალური საინფორმაციო ცენტრია.
თითოეული მომხსენებელი პასუხისმგებელია მხოლოდ საკუთარ წვლილზე და არა სხვა წვლილებებზე ან AZK-ზე,
რადგან მათ შორის ურთიერთდამოკიდებულება არ არსებობს.
მნიშვნელოვანი შენიშვნა: აქ მოწოდებული ინფორმაცია შემოწმებულია ჩვენი საუკეთესო ცოდნისა და რწმენის ფარგლებში.
მიუხედავად ამისა, მომხსენებლები და პროდიუსერები არ იღებენ პასუხისმგებლობას ამ ვიდეოს შინაარსთან დაკავშირებული
ქმედებებით ან უმოქმედობით გამოწვეულ შედეგებზე. თითოეული ადამიანი სრულად არის პასუხისმგებელი იმაზე, თუ როგორ უმკლავდება მოსმენილს.