Општи информации за правните регулативи и правилата на AZK може да се најдат на крајот од презентацијата.
По вредната презентација на д-р Брауди од Јапонија, сега го поздравуваме истакнатиот говорник од Австрија.
Тој има докторат по право и го разгледува централниот проблем како да се постапи во случаи на неправедни,
односно незаконски правни норми и нивните последици.
Но знаете, за обични граѓани како мене или нас, навистина не може да постои нешто како неправедни правни норми.
За нас, тоа би било како гаден Дедо Мраз.
И затоа никогаш не би ни размислиле дека таква неправда може да ја наруши нашата достојинство и личност.
Но токму тоа е честа заблуда!
А д-р јурис доктор Мајкл Бруннер сега ќе ја побие оваа опасна заблуда со своите шест тези и ќе
укаже на излези од оваа премногу непризнаена дилема.
Но пред да го пречекаме овде на стадионот, еве краток преглед на неговата кариера.
Д-р Мајкл Бруннер ја стекна својата докторска титула во 1990 година по студирање на право и
работеше како адвокат во Австрија 31 година.
Од март 2020 година, тој е активен критичар на мерките за коронавирусот, поднесувајќи жалби до Уставниот
суд против мерките за коронавирусот, говорејќи на демонстрации, објавувајќи видеа и така натаму.
И сега преглед на неговата политичка кариера:
октомври 2020:
Основање на "Адвокати за основни права – Адвокати за просветителство" во Виена
февруари 2021:
Основање на политичката партија "МФГ – Народот, Слободата, Основни Права"
Од есента 2021: Неговата партија влегува во државниот парламент на Горна Австрија;
Изборни успеси на локалните избори во Горна Австрија, Долна Австрија и Тирол
Есен 2022:
Кандидат на МФГ на федералните претседателски избори наесен.
Тој се позиционираше како противник на политичкиот естаблишмент.
јули 2023:
Основен член на Меѓународните адвокати, меѓународна асоцијација која се занимава со законодавството низ целиот свет.
ноември 2023:
Пензионирање како активен адвокат.
Од декември 2023 година, различни предавања и континуирана правна работа во советодавна улога, итн.
Д-р Бруннер денес зборува за "Човечкото достоинство е мерка на правдата – сè друго е неправда."
Би сакал да ви упатам топла добредојде на сите вас и да ја изразам мојата искрена благодарност за можноста да придонесам
во денешната дискусија за оваа важна тема, имено правната класификација на неправедните закони и нивните последици.
"Човечкото достоинство е мерка на правдата.
Човечкото достоинство мора да биде мерка на правдата, инаку е неправда.
Закон и правда не се синоними.
Законот не мора нужно да значи правда.
Праведноста не мора да биде закон.
Закон без правда е неправда.
Правдата е секогаш правда.
Што е правда во правен смисол?
Правдата е проценка на знаењето.
Еднаквите работи да се третираат еднакво, а нееднаквите – нееднакво.
Или да постапувате на таков начин што постапките на вашата максима би можеле да се издигнат во
универзален закон, како што вели Имануел Кант.
Или едноставно мирен поредок – бидејќи не може да има мир без правда; не може да има мир без рамнотежа на интересите.
Ако правдата беше праведна и немаше неправедни закони, тогаш мојот есеј, мојата
презентација, веќе би била завршена, во голема мера.
Сепак, реалноста нè учи нешто поинакво.
Таа нè учи дека идеалот на правдата не е остварен.
Ниту во правниот сектор, ниту во политичкиот сектор.
Незаконски, неправедни закони се донесуваат од законодавниот орган.
Тие се применуваат од извршната власт и тие се спроведуваат од судската власт.
Тие сите се предмет на обврски за усогласеност.
Граѓаните се обврзани да ги почитуваат дури и неправедните закони.
Централното прашање со кое се занимавам веќе многу месеци – можам да репродуцирам само дел од мојата работа овде – е правната
класификација на неправедните правни норми и нивните последици.
За мене, почетната точка за утврдување дали еден закон е праведен или неправеден е човечкото достоинство.
Тоа е највисокиот правен принцип во природното и позитивното право .
Тоа е централната норма на цивилизираните правни системи, втемелена и во обичајното право и во уставното право .
Во демократски систем заснован на владеење на правото, сите права произлегуваат од народот.
Слободата и еднаквоста се столбовите на демократијата.
Иако народот ја делегираше својата власт на политичките партии да го претставуваат, народот останува
суверена власт пред која претставниците се одговорни.
Иако во практиката на репрезентативната демократија моќта на политичките партии сè повеќе се проширува на сите
форми на општеството и граѓанските структури, демократијата постои само ако одговара на волјата на народот.
Законите против народот или законите против правдата никогаш не се исправни и не се поддржани од волјата на народот.
Народот, суверенот, не ги делегирал своите права на претставници за да можат тие да донесуваат закони
за своја сметка или спротивно на волјата на народот.
Секој што како претставник го игнорира законот и правдата, мора да биде повикан на
одговорност и да сноси одговорност за своите постапки!
Практиката во Австрија, а и во други земји, според Уставниот суд на Австрија и според австриското законодавство, дека дури и
неуставните закони мора да се применуваат додека не бидат укинати – и потоа, доколку е потребно, во рок на поправка до 18 месеци –
значи дека неправдата станува закон, што јас цврсто го отфрлам.
Кога поделбата на власта повеќе не функционира, кога владите можат практично сами да донесуваат закони поради своите
парламентарни мнозинства и практично повеќе не подлежат на парламентарна контрола, кога владите ги пополнуваат
административните и судските позиции со политички назначенци, кога државните организации и институции стануваат олигархиски ,
кога слободата на изразување, академската слобода и слободата на печатот се цензурирани, кога оние што размислуваат поинаку се
клеветени, исмејувани, па дури и прогонувани, кога медиумската разноликост е уништена – тогаш
сме далеку од каква било владеење на правото.
Најдоцна со објавувањето на досијата на Институтот "Роберт Кох", стана јавна тајна, дури и за мейнстримот,
дека никогаш не постоела никаква доказна основа за ниту една од мерките за коронавирусот.
Тоа беше зголемено преку политичка акламација .
Кризата со коронавирусот од 2020 до 2023 година беше најголемиот правен и медицински скандал во светот од 1945 година!
За да се направат таквите политички слогани неефикасни во иднина, секоја неправда мора од
самиот почеток да ѝ се одбие правна важност!
Секој што учествува во ова мора да биде одговорен!
Човечко достоинство – цитирам го овде Тома Аквински:
Секој закон што ја возвишува човечката достојинство е праведен.
Секој закон што ја понижува човечката достојинство е неправеден.
Член 16 од Австрискиот општ граѓански законик, како централна норма на основното право на личноста, пропишува дека
секое човечко суштество има вродени права кои се самоочигледни за разумот и затоа мора да се смета за личност.
Ова го постулира основното право на личноста како правен принцип и централна норма на цивилизираните правни системи.
Правата се вродени кај човечките суштества.
Ова значи дека тие не се стекнуваат ниту позајмуваат, особено не од влади или претставници.
Тие не треба прво да бидат доделени или стекнати.
Тие се вродени во човештвото, во тоа да се биде човек.
Член 1 од Германскиот Основeн закон исто така пропишува:
Човечкото достоинство е неприкосновено.
Задолжение на сите државни органи е да ги почитуваат и да ги штитат.
Следниве основни права се обврзувачки за законодавната, извршната и судската власт како директно применлив закон.
И би сакал да додадам дека тие исто така ги врзуваат медиумите.
Покрај член 1 од Основниот закон, член 79 пропишува дека уставот ќе остане на сила засекогаш.
Овие основни права, неприкосновеноста на човечкото достоинство, не можат да се менуваат дури ни со уставен амандман.
Тоа е вечно.
Човечкото достоинство е безвременски етички принцип што ги надминува сите форми на власт.
За секој човечки живот е еднаков и има право да постои слободно.
"Човечките суштества, како цел сами по себе, никогаш не смеат да се третираат како обични
средства за постигнување на целта", рече Имануел Кант.
Според утврдената судска пракса на Германскиот сојузен уставен суд, човечкото достоинство е највисоката вредносна одредба на
Основниот закон и уставен принцип на германскиот правен систем.
Човечкото достоинство е највисока уставна вредност и не е предмет на преговори.
Во ист дух, член 7 од Федералниот устав на Швајцарската Конфедерација наведува дека
човечкото достоинство мора да се почитува и заштитува.
Универзална декларација за човекови права од 10 декември 1948 година:
Сите луѓе се раѓаат слободни и еднакви во достоинство и права, се надарени со разум и совест и треба
да се однесуваат еден кон друг во дух на братство.
Декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави, објавена на 4 јули 1776
година, прогласува: Сите луѓе се создадени еднакви.
Сите луѓе имаат одредени неотуѓиви права, вклучувајќи го животот, слободата и стремежот кон среќа.
Безусловна, незаменлива и неограничена почит кон човечкото достоинство е темелот на владеењето на
правото и демократијата, кој не може да се преговара.
Тие ја формираат апсолутната црвена линија која никогаш не смее да се пречекори.
Оние што ја нарушуваат човечката достојинство ја нарушуваат демократската уставна држава и владеењето на
правото, без кои не може да има правда – без закон, без држава која не би се претворила во банда разбојници.
Августин од Хипон: "Отстрани ја правдата и што е државата ако не е голема банда разбојници?"
Врз основа на она што јас, како адвокат, го нарекувам врховен основен принцип на основната материјална
норма – човечкото достоинство – дојдов до шест тези.
Но прво, кратка изјава од Мартин Лутер Кинг.
Јас би бил првиот што ќе застане за почитување на праведни закони.
Човек има не само законска, туку и морална одговорност да ги почитува праведните закони.
Напротив, луѓето имаат морална одговорност да ги игнорираат неправедните закони.
Се согласувам со Свети Августин дека неправеден закон воопшто не е закон.
"Неправедната закон не е закон", вели највисоката латинска максима.
И сега до шесте тезиси:
Прва теза: Основниот норм на правниот систем, од кој произлегуваат сите закони, е човечкото
достоинство како првобитно право на поединецот.
Тоа не е ниту хипотеза, ниту фикција.
Втора теза: Највисокиот закон е човечкото достоинство како основно право на поединецот.
Ова се неговите вродени права, основни права и слободи.
Тие ги формираат составните принципи на правниот систем.
Трета теза: Правните норми што ја нарушуваат човечката достојинство и вродените права се апсолутно ништовни.
Тие немаат нормативна валидност.
Во овој поглед, ја застапувам позицијата на преовладувачката доктрина, доктрината на
таканаречената догма за ништовност , повеќе за ова подоцна.
Четврта теза: Правните норми кои ги кршат основните човекови права и слободи се апсолутно ништовни.
Тие немаат нормативна валидност.
5-та теза: Правните норми што ги кршат повисоко рангираните правни норми се апсолутно ништавни.
Тие немаат нормативна валидност.
6-та теза: Повисокиот закон ги надвладува пониските закони, правејќи ги овие апсолутно ништовни и неважечки.
Пониско рангиран закон не може да го поништи повисоко рангираниот закон.
Можам да ги оправдам овие тези, кои ги засновам на човечкото достоинство, и во однос на позитивното право преку
правната ситуација, и во однос на правната филозофија.
Густав Радбрух беше еден од најважните правници на 20-тиот век.
Тој беше политичар на СДП и двапати служеше како Рајхсминистер за правда за време на Вајмарската Република.
Тој живееше од 1878 до 1949 година.
"Моќта може да се заснова на потреба, но никогаш на обврска или валидност."
Тој ја црта границата помеѓу неправилен закон, кој можеби не е соодветен, може да биде
структуриран поинаку или едноставно е неправилен.
Едноставно неправилно е неправедното законот што достигна одреден степен на неправда.
Тој го објаснува своето размислување, кое на крајот води до познатата формула на Радбрух.
Цитирам: "Конфликтот помеѓу правдата и правната сигурност веројатно може да се реши со давање приоритет на
позитивното право, кое е обезбедено со статути и моќ, дури и ако неговата содржина е неправедна и несоодветна."
Освен ако спротивноста помеѓу позитивното право и правдата не достигне такво неподносливо ниво што правото,
како неправилно право, мора да отстапи пред правдата.
Невозможно е да се повлече јасна граница помеѓу случаи на правна неправда и закони кои
остануваат валидни и покрај нивната неточна содржина.
Уште една разлика, пишува тој, но таква што може да се направи со најголема јасност.
И еве ја клучната реченица: "Каде што правдата дури и не се бара, каде што еднаквоста, која е во срцето на правдата, е намерно
одбиена при воспоставувањето на позитивното право, правото не е само погрешно, туку воопшто нема никаков правен карактер."
За правото, дури и за позитивното право, не може да се дефинира поинаку освен како
наредба и закон чија цел е да служи на правдата.
Законот мора да служи на правдата, инаку е неправда.
И тој продолжува да вели: "Каде што дури и не се бара правда, аранжманите создадени на тој начин можат да
бидат само изрази на моќ, никогаш правни принципи."
Така, закон што им ги одзема човековите права на одредени луѓе не е правен принцип.
Формулата на Радбрух потоа беше вклучена во судската пракса на Сојузниот уставен суд во таканаречените
судења за "стрелците на ѕидот" по распадот на ГДР.
Закон или наредба што му наредува на граничарот да пука во секој што се обидува да ја
напушти ГДР е исто така неправедна и казнива.
И тука доаѓаме директно до следната суштинска одредба, член 7 од Европската конвенција за човекови права:
Нема казна без закон:
Во став 1 се наведува дека за секое казнување на прекршок мора да постои закон. Не смее да се изрече казна која е
потешка од онаа што важеше во времето кога е сторен прекршокот.
Сепак, постои еден многу важен исклучок од ова, имено во став 2:
Оваа статија не смее да влијае на судењето и казнувањето на која било личност за кој било чин или пропуст што,
во времето кога бил извршен, бил кривичен според законот општо признат од цивилизираните нации.
Слично, во член 38 од Статутот на Меѓународниот суд на правдата, Меѓународниот кривичен суд ги применува
општите принципи на правото признати од цивилизираните нации.
Општопризнатите правни принципи кои имаат предност пред законот се вклучени во позитивното право и затоа се правно обврзувачки.
Истото важи и за Европската унија:
Општите правни принципи се дел од примарниот право на Европската унија.
Ова се однесува на почитување на основните права, еднаков третман и пропорционалност.
За да ја разберем хиерархијата на нормите, сакам накратко да ја објаснам структурата на правниот систем.
Хиерархиската структура на правниот систем како хиерархија на норми значи дека секоја пониска
норма мора да биде во согласност со повисоката норма.
Мора да биде генерирано според повисокиот стандард, во спротивно е незаконско.
Во Австрија, ја регулиравме хиерархиската структура на правниот систем на следниов начин.
Сепак, ова важи и за други правни системи, вклучувајќи ги и земјите во Европската унија.
Ниво 1: Највисокото ниво се состои од основните принципи на Федералниот устав.
Ова се демократските, републиканските, либералните, федералистичките и уставните принципи.
Фаза 2: Првично право на Унијата, односно договорите на Унијата. И многу важно, Повелбата за основните права на Европската
Унија како првично право и, пак, општите принципи на правото.
Ниво 3: Второстепено право на ЕУ, кое ги опфаќа актите усвоени од институциите на ЕУ, особено регулативите и директивите.
Ниво 4: Федерални уставни закони и државни уставни закони на поединечните држави.
5-то ниво: Федералните закони и државните закони како обични закони кои мора да бидат во согласност со уставните закони.
Ниво 6: Правилници – ова се општи правни одредби издадени од административни органи, кои
можат да се донесат само врз основа на закони.
Фаза 7: Потоа индивидуални одлуки за случаи: пресуда, наредба и решение.
Ако, како што реков, правната норма е во спротивност со оваа хиерархиска структура на правните регулативи, тогаш
таа – според моето правно разбирање и според доктрината за ништовност – е апсолутно ништавна и неважечка.
Ова би значело дека нема да се активира ниту обврска за усогласување.
Тука доаѓаме до ништовност: Lex iniusta non est lex.
Неправеден закон воопшто не е закон, како латинска максима.
Правното уредување на доктрината за ништовност, со кое повисокиот закон ја derogira – односно ја надминува – понискиот
закон, кој е апсолутно и неповратно ништовен и неважечки.
Во овој поглед, не е потребен посебен предизвик.
Се јавува таканаречен "ео ipso ефект".
Наспроти тоа, доктрината за пресметување на грешки, која е вообичаена во Австрија и е вградена во законот:
И покрај нивната нелегалност, таквите стандарди остануваат на сила и обврзувачки сè додека не бидат
поништени по оспорување од овластен државен орган.
Ова е неспоиливо со демократското и уставното разбирање и со логичката и систематската
структура на правниот систем како хиерархиска структура.
Во австриското приватно право, сепак, член 879, став 1 гласи: Договор што го крши законското
забранување или е спротивен на јавниот поредок е ништовен.
Значи, во приватното право нема потреба од споровење, но во јавното право тоа сигурно е потребно.
А Уставниот суд во Австрија дури има можност да дозволи овој незаконски закон да остане на сила до 18 месеци (!).
Според мене, ова е неспоиливо со принципите на владеење на правото и се заснова исклучиво на многу сомнителната доктрина за
пресметување на грешки и одреден степен на правна сигурност.
Самиот закон им дава на оние на кои им се однесуваат нормите право на самопомош.
Најчеста и најпозната е самоодбраната:
"Кога неправдата станува закон, отпорот станува должност." Бертолт Брехт
Член 3 од Австрискиот кривичен законик ја регулира самоодбраната:
Лице не постапува незаконски ако само ја употреби одбраната неопходна за одбивање на сегашен или непосредно заканет
незаконски напад – важно е, незаконски напад – врз сопствениот или туѓ живот, здравје, физички интегритет,
сексуален интегритет и самоопределување, слобода или имот.
Условите за самоодбрана, кои мора да се исполнат кумулативно, се: неопходна одбрана, сегашен или претстоен напад,
незаконскоста на нападот и напад врз имот што може да се брани.
Напад оправдан со материјалното право, односно со законодавството или регулативата – без разлика дали е извршен од агресивна држава
– не претставува самоодбрана, бидејќи нападот не е незаконски.
Стандардот останува на сила дури и ако подоцна судот го поништи како незаконски.
Сепак, ако ја заземам позицијата што ја застапувам – доктрината на ништовност, систематско разгледување на хиерархиската
структура на правниот систем – дека таквите норми се апсолутно ништовни и неважечки, тогаш нападот од агресивна држава
е незаконски и чин на самоодбрана навистина би бил дозволен.
Уште едно многу често право на самопомош: итност.
Би сакал да започнам со многу соодветна изрека од Лудвиг фон Мизес, која е особено релевантна за нашето време:
Нема поголема закана за цивилизацијата од влада на неспособни, корумпирани или злобни луѓе.
Олеснителните околности во австриското право се регулирани во член 10, став 1 од Кривичниот законик.
Тоа е регулирано на сличен начин во другите правни системи.
Секој што стори казниво дело за да спречи непосредна, значителна штета за себе или за друго лице, е ослободен од одговорност ако
штетата што со тоа дело се заканува не е непропорционално тешка – односно мора да се примени тест на пропорционалност
– и ако од лице поврзано со законски заштитените вредности не можеше да се очекува друго однесување.
– т.е. неразумност на кое било друго однесување и пропорционалност.
Покрај тоа, постои и вонредна состојба, која е над законот.
Се наведува: Одбранбената акција преземена во итен случај не е незаконска ако законскиот интерес што треба да се
заштити е со поголема вредност од интересот што е оштетен.
Би сакал да се повикам овде на актуелната судска пракса, особено во Германија:
Издавањето лажни медицински потврди од страна на лекари во контекст на потврдите за ослободување од носење маски поради
КОВИД-19 и потврдите за вакцинација против КОВИД-19 мора правилно да се оцени како мерка за итни случаи, дури и
под претпоставка дека таквите закони за коронавирус не биле незаконски од самиот почеток.
Не само што се оправдани во моите очи, туку и оправдани.
Бидејќи човечкото здравје и животот се поценети од законското право на сигурност на медицинските потврди.
Примарна должност на лекарот е: Primum non nocere, прво не нанесувај штета – secundum cavere,
заштити, биди претпазлив – tertium sanare, конечно излечи.
Затоа, според мое мислење, тоа не треба првенствено да се смета за чин на неопходност, туку за апсолутна ништовност на
такви неправедни норми, кои не можат да се сметаат за валидни.
Сметам дека судовите повеќе не треба да им биде дозволено да применуваат такви стандарди на штета на обвинетите лекари.
Реков уште на почетокот дека секој што постапува незаконски, што применува незаконски закони кога тие
се апсолутно неважечки, мора да сноси одговорност.
Припишуваност: Кој е одговорен, кој е подложлив на сметка и во која мера е одговорен?
Збор од Хана Арендт за оваа тема:
Никој нема право да ја користи послушноста како изговор за оправдување на своите
постапки. Послушноста не е оправдување за постапка.
Ние сме самоопределени; човечкото достоинство го бара тоа.
Ако норма што е незаконска во хиерархијата на норми е апсолутно ништавна, тогаш таа не е дел од правниот систем.
Затоа, не мора да се почитува и не е применливо ниту од администрацијата, ниту од судовите.
Ако сепак се примени, тоа претставува дејствие без правно основание – и со тоа првенствено претставува
повреда на принципот на законитост – и му се припишува на државниот орган чии органи постапиле на тој начин.
Сепак, за мене ова ја оправдува не само одговорноста на државата – која, на крајот, сме ние самите – туку и одговорноста на
дејствувачките органи според нивната способност за разбирање и според нивната вина – особено за повисоките и највисоките
административни органи, особено за владите и законодавството.
Она што важи за поединечните граѓани како адресати на нормите, мора уште повеќе да важи за државата, нејзините
власти и влади, а на крајот и за овие дејствувачки тела.
Никој не може да биде ослободен од вина и одговорност поради незнаење на законот.
Незнаењето на законот не е оправдување.
Ова важи не само за граѓаните, туку и за сите државни службеници, судии и сите државни органи.
За да ги дефинирам границите на одговорноста, се повикувам на член 9 од Австрискиот кривичен
законик, таканаречената клаузула за правна грешка.
Пасус 1: Секој што не ја признава неправичноста на дејството поради грешка во правото не е
виновен ако не може да му се префрли вина за грешката.
Сигурно е тешко, ако не и невозможно во многу случаи, да се критикуваат локалните власти за тоа што не ги толкуваат основните
права на ист начин како што би ги толкувал уставен правник.
Пасус 2: Законот грешка се припишува ако неправилното дејство било лесно препознатливо
за сторителот, како што било и за секој друг.
Кога децата и учениците мораа да носат маски во училниците со месеци поради неаргументираните мерки за коронавирусот.
Ако овие деца и ученици понекогаш мораа да носат маски за време на часовите по физичко образование – што е штетно за
здравјето и дијаметрално спротивно на најдобрите интереси на детето – тогаш неправдата ми е лесно видлива.
И втората реченица: Или ако сторителот не се запознал со релевантните прописи, иако бил должен да го стори тоа
поради својата професија, занимање или други околности.
Очекувам секој државен службеник да се запознае со релевантните основни стандарди за човекови права, особено кога
станува збор за примена на интрузивни закони, и да донесе одлука по ова прашање, или барем да протестира .
Пасус 3: Ако грешката треба да се обвини, ќе се примени казната предвидена за намерно дело ако сторителот
дејствува намерно, а ќе се примени казната предвидена за небрежно дело ако дејствува небрежно.
Самата држава, во речиси ниту еден случај, нема да може да повика на правна грешка како основа
за исклучување на својата одговорност и обврска.
Бидејќи тој е доволно запознаен со правните норми што самиот ги создал и мора да ги познава.
Наместо тоа, станува збор за лицата кои дејствуваат во име на државата, од кои може и треба да се очекува да
имаат стручност во својата функција и области на дејствување.
Одговорноста, задолжителноста и одговорноста – кои се подразбираат во приватното право на хоризонтално
ниво меѓу приватни лица – мора да се применуваат без ограничување и во јавното право на вертикално ниво.
Само на овој начин, преку одговорноста на сите вклучени актери, може да се создаде систем за сеопфатна заштита на основните права
кој се заснова на правото на поединецот на самоопределување.
Тие што не можат да бидат одговорни нема да се чувствуваат одговорни.
Но оние кои го препознаа своето право на одговорност ќе ја исполнат својата должност на одговорност.
Сега доаѓам до мојот заклучок со барање, основно право – кое, според моето правно разбирање, треба да биде самоочигледно –
но кое треба да биде вклучено во каталогот на основните права.
Политиката и јуриспруденцијата имаат посебна одговорност во овој поглед.
Предуслов за правото:
Луѓето не се создадени за законот; напротив, законот треба да биде создаден за луѓето.
Поединецот не е слуга на државата.
Човекот е пронаоѓачот на државата, и државата мора да му служи на својот пронаоѓач, никогаш обратно.
Конечно, повикувам следново да се реформира како основно право:
Правните норми што ја нарушуваат човечката достојинство, вродените права, основните права и слободи
немаат нормативна валидност и се апсолутно ништовни.
Никој не е должен да ги следи и никој нема право да ги принудува другите да го сторат тоа.
Вака засекогаш ќе спречиме втора пандемија на коронавирус!
Ви благодарам за вашето внимание.
Фантастично! Д-р Бруннер, ви благодарам во име на целото светско население.
Се восхитувам како ги зближувате адвокатите.
Тоа е најдоброто решение кон кое можеме да се стремиме.
Луѓето се како мали деца.
Вие сте нашите татковци, го знаете законот.
Ти прекрасно објасни, ние разбравме.
Ви посакуваме среќа и уште многу повеќе.
Народот никогаш не смее да заборави дека е суверен.
И владата не е мој претпоставен, туку мој вработен.
Благодарам, благодарам, благодарам!
Овие продукции беа создадени по повод конференција на Коалицијата против цензурата во Швајцарија.
AZK не гони никакви финансиски интереси. Ниту иницијаторите, ниту говорниците, ниту
Kla.TV не добија никаква надокнада за ова снимање.
Би сакале изрично да истакнеме дека ова видео може да се репродуцира и препраќа онолку
пати колку што се сака во непроменета форма.
AZK не е одговорен за содржината на никакви придонеси. AZK е политички и религиозно
неутрален и затоа не ги оценува говорниците.
Статиите се само за информативни цели и не ја одразуваат мислата на AZK. AZK е неутрален информативен центар во секој поглед.
Секој говорник е одговорен само за својот придонес, а не за другите придонеси или за AZK,
бидејќи меѓу нив нема меѓусебни зависности.
Важна забелешка: Информациите претставени овде се проверени според најдоброто од нашето знаење и убедување.
Сепак, говорниците и продуцентите не преземаат никаква одговорност за последиците што произлегуваат од дејствија или
пропусти поврзани со содржината на ова видео. Секој сам е единствено одговорен за
тоа како ќе се справи со она што го слуша.