Ogólne informacje na temat przepisów prawnych i zasad AZK można znaleźć na końcu prezentacji.
Po wartościowej prezentacji dr Broudy'ego z Japonii, mamy teraz wysokiej jakości prelegenta z Austrii.
Jest doktorem prawa i zajmuje się centralnym problemem, jak radzić sobie z niesprawiedliwymi,
niezgodnymi z prawem, normami prawnymi i ich konsekwencjami.
Ale wiecie, dla zwykłych obywateli, takich jak ja czy my, tak naprawdę nie może istnieć
coś takiego jak niesprawiedliwe normy prawne.
To byłoby dla nas jak zły Mikołaj.
Dlatego nawet nie dopuszczamy do siebie myśli, że taka niesprawiedliwość mogłaby naruszyć naszą godność i osobowość.
Ale to jest właśnie ogólne nieporozumienie!
I to właśnie przeciwko temu niebezpiecznemu błędnemu przekonaniu dr Michael Brunner przedstawi teraz swoje sześć tez i
wskaże drogi wyjścia z tego zbyt słabo rozpoznanego dylematu.
Przed tym, jak go tu na stadionie powitamy, kilka słów o jego życiorysie.
Dr Michael Brunner uzyskał tytuł doktora prawa w 1990 r. i przez 31 lat pracował jako prawnik w Austrii.
Od marca 2020 r. jest aktywnym krytykiem środków związanych z koronawirusem, składając skargi na środki związane
z koronawirusem do Trybunału Konstytucyjnego, przemawiając na demonstracjach, publikując filmy itp.
A teraz przegląd jego kariery politycznej:
Październik 2020 r:
Fundacja "Prawnicy na rzecz Praw Podstawowych - Prawnicy na rzecz Oświecenia" w Wiedniu
Luty 2021 r:
Założenie partii politycznej „MFG – Ludzie Wolność Prawa Podstawowe
Od jesieni 2021: Jego partia wchodzi do parlamentu Górnej Austrii;
Sukcesy wyborcze w wyborach samorządowych w Górnej Austrii, Dolnej Austrii i Tyrolu
Jesień 2022:
Kandydat MFG w jesiennych wyborach prezydenckich.
Pozycjonował się jako przeciwnik establishmentu politycznego.
Lipiec 2023 r:
Członek-założyciel "International Attorneys of Law", międzynarodowego stowarzyszenia
skupiającego się na prawodawstwie na całym świecie.
Listopad 2023 r:
Status emeryta jako aktywnego prawnika.
Od grudnia 2023 r. różne wykłady i dalsza działalność prawnicza w charakterze doradcy itp.
Dr. Brunner mówi dziś o „Godność człowieka jest miarą prawa – wszystko inne jest bezprawiem
Chciałbym wszystkich serdecznie powitać, a w szczególności chciałbym podziękować za umożliwienie mi zabrania
głosu w tej bardzo ważnej sprawie, jaką jest kwalifikacja prawna niesprawiedliwych przepisów i ich konsekwencji.
"Godność ludzka jest miarą sprawiedliwości.
Godność ludzka musi być miarą sprawiedliwości, w przeciwnym razie jest to niesprawiedliwość".
Prawo i sprawiedliwość nie są pojęciami równoznacznymi.
Prawo nie musi być sprawiedliwe.
Sprawiedliwość nie musi być słuszna.
Prawo bez sprawiedliwości jest niesprawiedliwością.
Sprawiedliwość jest zawsze sprawiedliwością.
Czym jest sprawiedliwość w sensie prawnym?
Sprawiedliwość jest oceną wiedzy.
Równo traktować rzeczy równe, nierówno traktować rzeczy nierówne.
Albo działać w taki sposób, by działania wynikające z maksymy można było podnieść do
rangi prawa świata, jak mówi Immanuel Kant.
Lub po prostu porządek pokojowy - ponieważ nie może być pokoju bez sprawiedliwości; nie ma pokoju bez równowagi interesów.
Gdyby prawo było teraz sprawiedliwe i nie istniały niesprawiedliwe prawa, moja rozprawa, moje
wystąpienie byłoby już w zasadzie zakończone.
Rzeczywistość uczy nas jednak czegoś innego.
Uczy nas, że ideał sprawiedliwości nie został zrealizowany.
Ani w obszarze prawnym, ani politycznym.
Bezprawne, niesprawiedliwe prawa są uchwalane przez ustawodawcę.
Są one stosowane przez władzę wykonawczą i są egzekwowane przez władzę sądowniczą.
Wszyscy są zobowiązani do przestrzegania przepisów.
Obywatele są zobowiązani do przestrzegania niesprawiedliwych praw.
Centralnym pytaniem, z którym zmagam się od wielu miesięcy - mogę tu odtworzyć tylko część mojej pracy - jest kwalifikacja
prawna niesprawiedliwych norm prawnych i ich konsekwencje.
Dla mnie punktem wyjścia do określenia, czy prawo jest sprawiedliwe czy niesprawiedliwe, jest ludzka godność.
Jest to najwyższa zasada prawa w kategoriach prawa naturalnego i pozytywnego .
Jest to centralna norma cywilizowanych systemów prawnych, które są zakotwiczone zarówno w
prawie zwyczajowym , jak i w prawie konstytucyjnym .
W systemie demokratycznym opartym na rządach prawa wszelka sprawiedliwość pochodzi od ludzi.
Wolność i równość są filarami demokracji.
Jeśli ludzie przekazali swoją władzę partiom politycznym, aby je reprezentowały, ludzie pozostają
suwerenem, przed którym przedstawiciele są odpowiedzialni.
Nawet jeśli w praktyce demokracji przedstawicielskiej władza partii politycznych coraz bardziej rozszerza się na
wszystkie formy społeczeństwa i struktury obywatelskie, demokracja istnieje tylko wtedy, gdy odpowiada woli ludu.
Prawo przeciwko ludziom lub prawa przeciwko prawu nigdy nie są prawem i nie opierają się na woli ludzi.
Lud, suweren, nie przekazał prawa przedstawicielom, aby ci stanowili prawo dla własnego dobra lub prawo przeciwko ludowi.
Każdy, kto lekceważy prawo i sprawiedliwość jako przedstawiciel, musi wziąć na siebie
odpowiedzialność i zostać pociągnięty do odpowiedzialności!
Praktyka w Austrii, a także w innych krajach, zgodnie z Trybunałem Konstytucyjnym w Austrii, a także zgodnie z austriacką
sytuacją prawną, że nawet niekonstytucyjne przepisy mają być stosowane do czasu ich uchylenia - a następnie co
najwyżej w okresie naprawczym do 18 miesięcy - oznacza, że niesprawiedliwość staje się prawem, co zdecydowanie odrzucam.
Kiedy podział władzy już nie funkcjonuje, kiedy rządy mogą efektywnie same tworzyć prawa w oparciu o swoją większość
parlamentarną, kiedy nie podlegają już kontroli parlamentarnej, kiedy rządy obsadzają stanowiska administracyjne i sądownicze
politycznie, kiedy organizacje i instytucje bliskie państwu są oligarchizowane , kiedy wolność opinii, wolność nauki i wolność
prasy są cenzurowane, kiedy dysydenci są oczerniani, wyśmiewani, a nawet prześladowani, kiedy różnorodność mediów jest niszczona,
Kiedy wolność opinii, wolność nauki i wolność prasy są cenzurowane, kiedy dysydenci są oczerniani, wyśmiewani, a
nawet prześladowani, kiedy różnorodność mediów jest niszczona - wtedy jesteśmy daleko od jakichkolwiek rządów prawa.
Najpóźniej wraz z publikacją akt Instytutu Roberta Kocha, nawet dla głównego nurtu stało się jasne, że nigdy nie
istniała baza dowodowa dla wszystkich pomiarów koronawirusa.
Został on przeskalowany za pośrednictwem politycznego wezwania.
Kryzys związany z koronawirusem w latach 2020-2023 był największym skandalem prawnym i medycznym na świecie od 1945 roku!
Aby zapobiec skuteczności takich politycznych apeli w przyszłości, wszelka niesprawiedliwość musi być
od samego początku pozbawiona mocy norm prawnych!
Ci, którzy mimo to w tym uczestniczą, muszą zostać pociągnięci do odpowiedzialności!
Godność ludzka - cytuję tutaj Tomasza z Akwinu:
"Każde prawo, które podnosi ludzką osobowość, jest sprawiedliwe.
Każde prawo, które degraduje ludzką osobowość, jest niesprawiedliwe".
Paragraf 16 austriackiego Ogólnego Kodeksu Cywilnego (Allgemeines Bürgerliches Gesetzbuch) ustanawia główną normę pierwotnego prawa
osobowości: Każda istota ludzka ma wrodzone prawa, które są już oczywiste dzięki rozumowi i dlatego należy ją uważać za osobę.
Postuluje to pierwotne prawo do osobowości jako zasadę prawną, centralną normę cywilizowanych systemów prawnych.
Prawa człowieka są wrodzone.
Oznacza to, że nie są one nabywane ani przyznawane, a już na pewno nie przez rządy czy przedstawicieli.
Nie trzeba ich najpierw przyznawać ani nabywać.
Są nieodłącznym elementem człowieczeństwa, bycia człowiekiem.
Jest to również określone w art. 1 niemieckiej Ustawy Zasadniczej:
Godność ludzka jest nienaruszalna.
Obowiązkiem wszystkich władz państwowych jest ich poszanowanie i ochrona.
Następujące prawa podstawowe wiążą ustawodawstwo, władzę wykonawczą i jurysdykcję jako prawo bezpośrednio stosowane.
I chciałbym dodać, że wiążą one również media.
Oprócz art. 1 Ustawy Zasadniczej, art. 79 ustanawia gwarancję istnienia w nieskończoność.
Te podstawowe prawa, nienaruszalność ludzkiej godności, nie mogą zostać zmienione przez poprawkę do konstytucji.
Jest wieczny.
Jako fundamentalna zasada etyczna, godność ludzka jest ponadczasowa i stoi ponad jakąkolwiek formą rządu.
Ponieważ każde ludzkie życie ma taką samą wartość i prawo do swobodnego istnienia.
"Człowiek jako cel sam w sobie nigdy nie może być środkiem do celu", według Immanuela Kanta.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem niemieckiego Federalnego Trybunału Konstytucyjnego godność ludzka jest
najwyższą wartością określoną w Ustawie Zasadniczej i zasadą konstytucyjną niemieckiego systemu prawnego.
Godność człowieka jest najwyższą wartością konstytucyjną i jest niezbywalna.
W tym samym sensie art. 7 Konstytucji Federalnej Konfederacji Szwajcarskiej stanowi, że
godność ludzka musi być szanowana i chroniona.
Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r:
Wszystkie istoty ludzkie rodzą się wolne i równe pod względem godności i praw, są obdarzone rozumem i
sumieniem i powinny traktować się nawzajem w duchu braterstwa.
Deklaracja Niepodległości Stanów Zjednoczonych, opublikowana 4 lipca 1776 roku, głosi: Wszyscy ludzie są stworzeni równymi.
Wszyscy ludzie mają pewne niezbywalne prawa, w tym do życia, wolności i dążenia do szczęścia.
Bezwarunkowe, niezbędne i nieograniczone poszanowanie godności ludzkiej jest podstawą rządów
prawa i demokracji, których nie można negocjować.
Stanowią one absolutną czerwoną linię, której nigdy nie wolno przekroczyć.
Każdy, kto narusza ludzką godność, narusza demokratyczne państwo konstytucyjne, równość prawa, bez której nie
może istnieć sprawiedliwość - żadne prawo, żadne państwo, które nie stałoby się bandą rabusiów.
Augustyn z Hippony: "Zabierz prawo - czymże jest państwo, jak nie wielką bandą rabusiów?".
Wychodząc od najwyższej podstawowej zasady podstawowej normy materialnej, jak ją nazywam jako prawnik - godności osoby ludzkiej
- dochodzę do propozycji tezy składającej się z sześciu tez.
Ale najpierw krótkie oświadczenie Martina Luthera Kinga.
"Byłbym pierwszym, który opowiedziałby się za przestrzeganiem sprawiedliwego prawa.
Przestrzeganie sprawiedliwych praw jest nie tylko prawnym, ale i moralnym obowiązkiem.
I odwrotnie, człowiek ponosi moralną odpowiedzialność za lekceważenie niesprawiedliwych praw.
Zgadzam się ze św. Augustynem, że niesprawiedliwe prawo nie jest prawem".
Lex iniusta non est lex, mówi najwyższa łacińska maksyma.
A teraz sześć tez:
Teza 1: Podstawową normą systemu prawnego, z której wywodzi się całe prawo, jest
godność człowieka jako pierwotne prawo osobowości.
Nie jest to ani hipoteza, ani fikcja.
Teza 2: Najwyższym prawem jest godność ludzka jako pierwotne prawo osobowości.
Są to jego przyrodzone prawa, podstawowe prawa i wolności.
Tworzą one zasady składowe systemu prawnego.
Teza 3: Normy prawne, które naruszają godność człowieka, jego przyrodzone prawa, są bezwzględnie nieważne.
Nie są one znormalizowane.
Reprezentuję zatem stanowisko dominującej doktryny, doktryny tzw. dogmatu nieważności , więcej na ten temat później.
Teza 4: Normy prawne naruszające podstawowe prawa i wolności człowieka są bezwzględnie nieważne.
Nie są one znormalizowane.
Teza 5: Normy prawne, które naruszają normy prawne wyższego rzędu, są bezwzględnie nieważne.
Nie są one znormalizowane.
Teza 6: Prawo wyższego rzędu zastępuje prawo niższego rzędu ze skutkiem jego bezwzględnej nieważności.
Prawo niższej rangi nie może łamać prawa wyższej rangi.
Mogę uzasadnić te tezy, które opieram na godności ludzkiej, zarówno pod względem pozytywnych argumentów prawnych opartych
na sytuacji prawnej, jak i pod względem filozofii prawa.
Jednym z najważniejszych prawników XX wieku był Gustav Radbruch.
Był politykiem SPD i dwukrotnym Ministrem Sprawiedliwości Rzeszy w Republice Weimarskiej.
Żył w latach 1878-1949.
"Konieczność może opierać się na władzy, ale nigdy na powinności i ważności."
Wyznacza granicę między niewłaściwym prawem, które być może nie jest odpowiednie, mogłoby być
zorganizowane inaczej lub jest po prostu nieprawidłowe.
Po prostu niepoprawne w stosunku do niesprawiedliwego prawa, które osiągnęło pewien poziom niesprawiedliwości.
Uzasadnia to i ostatecznie prowadzi do słynnej formuły Radbrucha.
Cytuję: "Konflikt między sprawiedliwością a pewnością prawną powinien być rozwiązany w taki sposób, aby prawo
pozytywne, zabezpieczone ustawą i władzą, miało pierwszeństwo, nawet jeśli jest niesprawiedliwe i niecelowe w treści.
Chyba że sprzeczność między prawem pozytywnym a sprawiedliwością osiągnie tak niedopuszczalny poziom, że prawo,
jako niepoprawne prawo, musi ustąpić miejsca sprawiedliwości.
Niemożliwe jest wyznaczenie ostrzejszej granicy między przypadkami niesprawiedliwości prawnej a przepisami,
które mimo to obowiązują pomimo ich niewłaściwej treści".
Innego rozgraniczenia, jak pisze, można dokonać z całą ostrością.
A oto najważniejsze zdanie: "Tam, gdzie nie dąży się nawet do sprawiedliwości, gdzie równość, która jest rdzeniem
sprawiedliwości, została celowo odrzucona przy ustanawianiu prawa pozytywnego, prawo to jest nie tylko
niepoprawne, ale raczej w ogóle nie ma charakteru prawa.
Prawo, w tym prawo pozytywne, nie może być bowiem definiowane inaczej niż jako zarządzenie
i ustawa, które mają służyć sprawiedliwości".
Prawo musi służyć sprawiedliwości, w przeciwnym razie jest niesprawiedliwością.
I mówi dalej: "Tam, gdzie nie dąży się nawet do sprawiedliwości, zarządzenia w ten sposób
stworzone mogą być jedynie dekretami władzy, nigdy prawa.
Tak więc prawo, które odmawia praw człowieka niektórym osobom, nie jest praworządne".
Formuła Radbrucha trafiła następnie do orzecznictwa Federalnego Trybunału Konstytucyjnego
w tzw. Mauerschützenprozesse po upadku NRD.
Nawet prawo lub rozkaz, który nakazywał snajperowi na Murze strzelać, jeśli ktoś chciał
opuścić NRD, jest zły i musi zostać ukarany.
I tu dochodzimy do kolejnego istotnego przepisu, art. 7 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka:
Nie ma kary bez prawa:
Punkt 1 mówi, że za każde przestępstwo musi istnieć ustawa. Nie może zostać nałożona kara wyższa niż kara,
która została zagrozona w momencie popełnienia czynu.
Istnieje jednak jeden bardzo znaczący wyjątek, a mianowicie punkt 2:
Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie wyklucza skazania lub ukarania osoby winnej działania lub zaniechania, które w
czasie, gdy zostało popełnione, podlegało karze zgodnie z zasadami prawa powszechnie uznanymi przez narody cywilizowane.
W związku z tym Międzynarodowy Trybunał Karny stosuje również w art. 38 Statutu MTS ogólne
zasady prawa uznane przez cywilizowane państwa.
Powszechnie uznane zasady prawne, które są nadrzędne wobec prawa, znalazły drogę do
prawa pozytywnego i dlatego są prawnie wiążące.
To samo dotyczy Unii Europejskiej:
Ogólne zasady prawa są częścią prawa pierwotnego Unii Europejskiej.
Obejmuje to poszanowanie praw podstawowych, równe traktowanie i proporcjonalność.
Aby zrozumieć hierarchię norm, chciałbym pokrótce wyjaśnić hierarchię systemu prawnego.
Wielopoziomowa struktura systemu prawnego jako hierarchii norm oznacza, że każda norma
niższego rzędu musi odpowiadać normie wyższego rzędu.
Musi on zostać wygenerowany przez normę wyższego rzędu, w przeciwnym razie jest niezgodny z prawem.
W Austrii zorganizowaliśmy etapy systemu prawnego w następujący sposób.
Dotyczy to jednak również innych systemów prawnych i krajów Unii Europejskiej.
Poziom 1: Najwyższy poziom to podstawowe zasady Konstytucji Federalnej.
Są to zasady demokratyczne, republikańskie, liberalne, federalistyczne i konstytucyjne.
Poziom 2: Prawo pierwotne Unii, tj. traktaty Unii. I co bardzo ważne - Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
jako prawo pierwotne i ponownie ogólne zasady prawa.
Poziom 3: Wtórne prawo UE, które obejmuje prawo przyjęte przez instytucje UE, w szczególności rozporządzenia i dyrektywy.
Poziom 4: Konstytucje federalne i konstytucje poszczególnych krajów.
Poziom 5: Prawa federalne i prawa stanowe jako zwykłe prawa, które muszą być zgodne z prawami konstytucyjnymi.
Poziom 6: Rozporządzenia - są to ogólne przepisy prawne wydawane przez organy administracyjne,
które mogą być wydawane wyłącznie na podstawie ustaw.
Poziom 7: A następnie decyzje w indywidualnych sprawach: Wyrok, postanowienie i decyzja.
Jeśli, jak powiedziałem, norma prawna jest sprzeczna z tą wielopoziomową strukturą instrumentu ustawowego,
to - w moim rozumieniu prawnym i zgodnie z doktryną nieważności - jest ona bezwzględnie nieważna.
Oznaczałoby to, że nie powstaje obowiązek przestrzegania przepisów.
Tutaj dochodzimy do nieważności: Lex iniusta non est lex..
Niesprawiedliwe prawo nie jest prawem, jak głosi łacińska maksyma.
Konstytucja prawna dogmatu nieważności, prawo wyższe deroguje - to znaczy anuluje - prawo niższe,
które jest absolutnie i nieodwracalnie nieważne.
W tym sensie nie jest wymagane odrębne zaskarżenie.
Występuje tak zwany "efekt eo ipso".
W przeciwieństwie do doktryny obliczania błędów, która jest powszechna w Austrii i jest również zapisana w prawie:
Pomimo niezgodności z prawem, takie normy pozostają w mocy i są wiążące do czasu ich
odwołania przez upoważnioną instytucję państwową.
Jest to niezgodne z demokratycznym i konstytucyjnym rozumieniem oraz z logiczno-systematyczną strukturą systemu
prawnego jako wielopoziomowej struktury systemu prawnego.
W austriackim prawie prywatnym natomiast w paragrafie 879 ust. 1 czytamy: Umowa, która narusza
zakaz prawny lub dobre obyczaje, jest nieważna.
Tak więc w prawie prywatnym nie ma potrzeby zaskarżania, ale w prawie publicznym jest.
Trybunał Konstytucyjny w Austrii ma nawet prawo pozostawić to niezgodne z prawem prawo w mocy przez okres do 18 miesięcy (!).
Dla mnie jest to niezgodne z zasadami praworządności, a jedynie opiera się na wysoce wątpliwej
doktrynie kalkulacji błędów lub pewności prawnej.
Samo prawo daje osobom podlegającym normie prawo do samopomocy.
Najbardziej powszechna i znana jest samoobrona:
"Kiedy niesprawiedliwość staje się prawem, opór staje się obowiązkiem." Bertolt Brecht
Paragraf 3 austriackiego Kodeksu Karnego reguluje samoobronę:
Osoba nie działa bezprawnie, jeżeli stosuje obronę konieczną wyłącznie w celu odparcia obecnego lub grożącego bezprawnego
zamachu - istotnego bezprawnego zamachu - na życie, zdrowie, integralność fizyczną, integralność seksualną i
samostanowienie, wolność lub mienie własne lub innej osoby.
Wymogami samoobrony, które muszą występować łącznie, są zatem obrona konieczna, obecny lub nieuchronny zamach,
bezprawność zamachu i zamach na mienie zdolne do samoobrony.
Atak, który jest uzasadniony prawem materialnym, prawem lub regulacją - czy to przez państwo wkraczające - nie
ma prawa do samoobrony, ponieważ atak nie jest bezprawny.
Norma nadal obowiązuje, nawet jeśli zostanie później uchylona przez sąd jako niezgodna z prawem.
Ale jeśli przyjąć pogląd, tak jak ja to robię - doktryna nieważności, systematyczne przestrzeganie hierarchicznej
struktury systemu prawnego - że takie normy są absolutnie nieważne, to atak państwa wkraczającego jest
bezprawny i wtedy akt samoobrony byłby dopuszczalny.
Kolejne bardzo powszechne prawo do samopomocy: stan wyjątkowy.
Chciałbym przedstawić to bardzo trafnym cytatem - szczególnie dla naszych czasów - Ludwiga von Misesa:
"Nie ma większego zagrożenia dla cywilizacji niż rząd niekompetentnych, skorumpowanych lub nikczemnych ludzi".
Usprawiedliwiony stan wyjątkowy w prawie austriackim jest uregulowany w § 10 ust. 1 kodeksu karnego.
W innych systemach prawnych jest ona regulowana w podobny sposób.
"Każdy, kto popełnia przestępstwo podlegające karze w celu uniknięcia nieuchronnej, znaczącej szkody dla siebie lub innej
osoby, jest usprawiedliwiony, jeśli szkoda zagrożona przestępstwem nie jest nieproporcjonalnie poważniejsza - to
należy zastosować test proporcjonalności - i nie można oczekiwać innego zachowania od osoby
związanej z prawnie chronionymi wartościami".
- tj. bezzasadność innego zachowania i proporcjonalność.
Istnieje również ponadprawny stan wyjątkowy.
Stanowi on, że działanie w obronie koniecznej nie jest bezprawne, jeżeli dobro prawne, które ma być ratowane,
przedstawia wartość wyższą od dobra, które zostało naruszone.
Chciałbym tutaj odnieść się do aktualnego orzecznictwa, zwłaszcza w Niemczech:
Wydawanie fałszywych zaświadczeń lekarskich przez lekarzy w kontekście zaświadczeń o zwolnieniu z maski Covida-19 i
zaświadczeń o szczepieniu Covida-19 należy prawidłowo ocenić jako akt konieczności, nawet przy założeniu, że
takie przepisy dotyczące koronawirusa nie były od samego początku niezgodne z prawem.
Nie tylko są dla mnie usprawiedliwieni, ale również uzasadnieni.
Ponieważ zdrowie i życie ludzi są ważniejsze niż interes prawny w wiarygodności zaświadczeń lekarskich.
Podstawowym zadaniem lekarza jest: Primum non nocere, po pierwsze nie szkodzić - secundum cavere,
chronić, być ostrożnym - tertium sanare, ostatecznie leczyć.
Dlatego podstawowym założeniem jest nie tylko akt konieczności w moim rozumieniu, ale także absolutna nieważność takich
bezprawnych norm, które nie mogą osiągnąć normatywnej ważności.
Jestem zdania, że sądy nie powinny dłużej mieć możliwości stosowania takich standardów na niekorzyść oskarżonych lekarzy.
Początkowo powiedziałem, że każdy, kto działa bezprawnie, kto stosuje bezprawne prawa, gdy są one absolutnie
nieważne, musi zostać pociągnięty do odpowiedzialności.
Odpowiedzialność: Komu można przypisać, kto jest odpowiedzialny i w jakim stopniu ponosi on odpowiedzialność?
Słowo od Hannah Arendt:
"Nikt nie ma prawa używać swojego posłuszeństwa jako pretekstu do usprawiedliwiania swoich działań.
Posłuszeństwo nie jest usprawiedliwieniem dla działania".
Jesteśmy samostanowieni, tego wymaga ludzka godność.
Jeśli norma, która jest niezgodna z prawem w hierarchii norm, jest bezwzględnie
nieważna, to nie jest ona częścią systemu prawnego.
W związku z tym nie musi być przestrzegana i nie może być stosowana przez administrację lub sądy.
Jeśli mimo to zostanie zastosowana oznacza to działanie bez podstawy prawnej - a więc przede wszystkim
naruszenie zasady legalności - i należy je przypisać organowi państwowemu, którego organy przypisane mu działały.
Dla mnie jednak to nie tylko ustanawia odpowiedzialność państwa - którym ostatecznie jesteśmy my sami - ale także odpowiedzialność
działających organów zgodnie z ich zdolnością do wglądu i ich zawinienia - zwłaszcza dla wyższych i najwyższych
organów administracyjnych, zwłaszcza dla rządów i prawodawstwa.
To, co ma zastosowanie do poszczególnych obywateli jako adresatów norm, musi tym bardziej mieć zastosowanie do państwa, jego władz
i rządów, a ostatecznie także do tych działających organów.
Nikt nie może uwolnić się od winy i odpowiedzialności poprzez nieznajomość prawa.
Niewiedza nie jest obroną przed prawem.
Dotyczy to nie tylko obywateli, ale wszystkich urzędników państwowych, sędziów i organów państwowych.
W kwestii rozgraniczenia odpowiedzialności odsyłam analogicznie do § 9 austriackiego
Kodeksu Karnego, tzw. paragrafu błędu co do prawa,
Art. 1: Kto nie rozpoznaje bezprawności czynu z powodu błędu prawnego, nie działa
umyślnie, jeśli błąd nie jest mu do zarzucenia.
Z pewnością trudno będzie, a w wielu przypadkach będzie to niemożliwe, zarzucić prostym organom na szczeblu
okręgowym, jeśli nie interpretują praw podstawowych w sposób, w jaki zrobiłby to prawnik konstytucyjny.
Art. 2: Błąd w prawie należy zarzucić, jeśli niesprawiedliwość była łatwo rozpoznawalna dla sprawcy, jak dla każdego innego.
Kiedy dzieci, uczniowie, musieli nosić maski w klasach przez miesiące z powodu nieopartych na dowodach środków koronowych.
Jeśli te dzieci i uczniowie musieliby nawet nosić maski podczas lekcji wychowania fizycznego - co jest szkodliwe
dla ich zdrowia i diametralnie sprzeczne z dobrem dzieci - to z łatwością dostrzegam niesprawiedliwość.
I zdanie drugie: Lub jeżeli sprawca nie zapoznał się z odpowiednimi przepisami, chociaż byłby do tego zobowiązany ze
względu na swój zawód, zatrudnienie lub inne okoliczności.
Oczekuję, że każdy urzędnik służby cywilnej zapozna się z odpowiednimi normami dotyczącymi praw podstawowych, zwłaszcza
jeśli chodzi o stosowanie przepisów, które są bliskie ingerencji, i podejmie decyzję w tej
sprawie, w najlepszym przypadku zgłosi sprzeciw .
Art. 3: Jeśli sprawca jest oskarżony o błąd, kara przewidziana za przestępstwo umyślne zostanie zastosowana, jeśli sprawca
działa umyślnie; jeśli sprawca działa niedbale, zostanie zastosowana kara przewidziana za przestępstwo niedbałe.
Samo państwo praktycznie nigdy nie będzie w stanie powołać się na błąd prawny jako powód wyłączenia jego odpowiedzialności.
Ponieważ jest i musi być wystarczająco zaznajomione z normami prawnymi, które samo stworzyło.
Chodzi raczej o osoby działające w imieniu państwa, od których można oczekiwać wiedzy
specjalistycznej w zakresie ich funkcji i obszarów działalności.
Przypisanie, odpowiedzialność i odpowiedzialność - co jest oczywiste w prawie prywatnym na poziomie horyzontalnym
między osobami prywatnymi - muszą również mieć zastosowanie bez ograniczeń w prawie publicznym na poziomie wertykalnym.
Jest to jedyny sposób na stworzenie systemu kompleksowej ochrony praw podstawowych opartego na prawie jednostki do samostanowienia
poprzez odpowiedzialność wszystkich zaangażowanych podmiotów.
Ci, którzy nie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności, nie będą czuli się odpowiedzialni.
Ale ten, kto uznał prawo swojej odpowiedzialności, wypełni obowiązek swojej odpowiedzialności.
Zakończę teraz żądaniem, prawem podstawowym - które samo w sobie powinno być oczywiste, w moim prawniczym rozumieniu -
ale które powinno być włączone do katalogu praw podstawowych.
Polityka i orzecznictwo są do tego szczególnie powołane.
Warunek wstępny prawa:
Człowiek nie jest stworzony dla prawa, ale prawo musi być stworzone dla człowieka.
Człowiek nie jest sługą państwa.
Człowiek jest wynalazcą państwa, a państwo musi służyć wynalazcy, nigdy odwrotnie.
Podsumowując, wzywam do przeformułowania starego prawa podstawowego:
Normy prawne naruszające godność człowieka, jego przyrodzone prawa, podstawowe prawa i wolności nie
mają mocy normatywnej i są bezwzględnie nieważne.
Nikt nie jest zobowiązany do ich przestrzegania i nikt nie jest upoważniony do zobowiązywania do tego innych.
W ten sposób zapobiegniemy drugiej koronie po wsze czasy!
Dziękujemy za uwagę.
Fantastycznie! Doktorze Brunner, dziękuję w imieniu całej światowej populacji.
Podziwiam sposób, w jaki łączy Pan prawników.
To najlepsze rozwiązanie, do jakiego możemy dążyć.
Ludzie są jak małe dzieci.
Jesteście naszymi ojcami, znacie prawo.
Wspaniale to przekazał Pan, zrozumieliśmy to.
Życzymy dobrej walki i całej rzeszy innych.
Lud nigdy nie może zapomnieć, że jest suwerenem.
A rząd nie jest moim przełożonym, lecz podwładnym.
Dziękuję, dziękuję, dziękuję!
Produkcje te powstały przy okazji konferencji zorganizowanej przez Koalicję Przeciwko Cenzurze w Szwajcarii.
AZK nie prowadzi żadnych interesów finansowych. Ani inicjatorzy, ani prelegenci, ani
Kla.TV nie otrzymali wynagrodzenia za to nagranie.
Chcielibyśmy wyraźnie zaznaczyć, że ten film może być powielany i przesyłany tak często,
jak jest to pożądane, w niezmienionej formie.
AZK nie ponosi odpowiedzialności za treść jakichkolwiek wypowiedzi. AZK jest neutralna zarówno pod
względem politycznym, jak i religijnym, dlatego nie dokonuje żadnych osądów na temat mówców.
Wkłady służą wyłącznie celom informacyjnym i nie odzwierciedlają opinii AZK. AZK jest
neutralnym centrum informacyjnym pod każdym względem.
Każdy prelegent jest odpowiedzialny tylko za swój wkład, a nie za inne wkłady lub AZK,
ponieważ nie ma między nimi żadnych współzależności.
Ważna uwaga: Przedstawione tutaj informacje zostały sprawdzone zgodnie z naszą najlepszą wiedzą i przekonaniem.
Niemniej jednak prelegenci i producenci nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za konsekwencje działań lub zaniechań,
które odnoszą się do treści tego filmu. Każdy ponosi wyłączną odpowiedzialność za to, jak postąpi z usłyszaną informacją.